yelamdenu

Als zelfbenoemde held (één van de) van de Vrijheid Van Meningsuiting ging Mark Rutte wel heel klungelig op zijn falie.
Hij meent de “vrijheid van meningsuiting” te moeten verdedigen tegen het (volgens Mark steeds groter wordende) aantal moslims dat er Vrijheid Van Meningsuiting-onvriendelijke maniertjes op na houdt. En dat dacht deze held eventjes te moeten onderstrepen door een stoere uitspraak te doen.

En dan wordt het al gauw interessant. Want wat is eigenlijk het Enige Echte Taboe in de polder? De Holocaust. Begrijp me niet verkeerd, de wandaden van de nazi’s kunnen niet genoeg vervloekt worden. Maar het juridische gegeven dat het ontkennen van het gebeurd-zijn van bepaalde historische gebeurtenissen strafbaar is, is toch eigenlijk (hoewel begrijpelijk, in de context van de zieke geesten die het verbod door hun holocaustontkennende schrijfsels hebben opgeroepen) wel een beetje raar. Want door gebeurtenissen te ontkennen waarvan iedereen in de maatschappij ervan uitgaat dat ze volkomen reëel zijn, geef je wereld het signaal: “Kijk mij, ik ben knettergek, ik stel geen prijs op een maatschappelijke carrière, en zou u zo vriendelijk willen zijn mij publiekelijk en voor eeuwig uit te kotsen?” Althans, zo werkt het in hevige mate als het over de nazi-genocide gaat.

Dus wat dacht vriend Mark, altijd bereid na te denken over de Toekomst van Nederland? Hij dacht, laat ik nu eens dapper zeggen dat DEZE soort uitlatingen, niet strafbaar hoeft te zijn! Een volkomen redelijke uitspraak, want verdwaasde mannetjes zoals holocaustontkenner Faurisson, voor wiens vrijheid van meningsuiting de linkse held op sokken Noam Chomsky het nog eens heeft opgenomen, die komen nergens, bereiken niks, zijn outcasts, en worden door iedereen uitgekotst. Als ze überhaupt nog vrienden hebben zijn de vrienden die ze er bij krijgen meestal kaalhoofdig, voorzien van NSDAP-tatoeages, en/of met een zekere interesse in de rassenwanen van staatsman A. Hitler.

Inderdaad, mensen als Faurisson, aan wie de Chomsky stevig zijn vingers brandde, of “Mr. Death”, de Amerikaanse beul die in de VS ter dood veroordeelden ambtshalve van het leven beroofde, en op grond van zijn kennis in dezen naar Auschwitz (uit m’n hoofd) afreisde en daar sceptisch werd over het vermogen van de gaskamers om zoveel mensen uit te roeien, zulke mensen zijn hun eigen straf. Zoals strontvliegen likkebaardend op een lijk afkomen, zo rent iedereen met enig zelfrespect van deze mensen weg, want je wilt niet met ze gezien en sociaal door ze bevuild worden. Een strafproces zou waarlijk te wreed zijn voor deze mentaal gemankeerden.

De VVD was toch minder vrijzinnig, en begreep dat de samenleving en de VVD zelf niet klaar waren voor het omverwerpen van taboes aangaande de Holocaust. De Mark schrok zich helemaal een ongeluk, en al hyperventilerend bedacht hij een ongeloofwaardig en stompzinnig argument om zijn politieke en sociale blunder nog ongeloofwaardiger te maken. Rutte bedacht dat nee, niet iedere verdwaasde “studeerkamergeleerde” die in de war raakt en onzin roept of schrijft over de Holocaust, niet iedere malloot van dat genre hoeft juridisch bij zijn kraag te worden gevat. De implicatie is dat dit maar stoffige, meelijwekkende figuren zijn, die geen vlieg kwaad doen. Alleen voor die types hoeft vervolging dus niet.

Om terug te kunnen keren op het VVD-standpunt dat het “ontkennen van de Holocaust” wel degelijk dient te worden bestraft, kwam hij met de kronkel dat in de meeste gevallen van dit soort ontkenning, deze gepaard gaat met, of gebeurt in de context van, “oproepen tot geweld”. Met andere woorden, als je met je laarzen door de straten marcheert, en je roept, “Joden aan het gas!” of “Joden, die moet je doden!” én vervolgens scandeer je, “de Holocaust heeft nooit plaatsgevonden!”, DÁN is het strafbaar. Een beetje vreemd, want hoe kan het ontkennen van een bepaalde gruwelijke gebeurtenis in het verleden zélf bijdragen aan het oproepen tot geweld? Het zijn de gewelddadige daden of woorden ZELF die strafbaar kunnen zijn, niet alle onzin eromheen. Met evenveel recht stel je dat, als het hoost van de lucht, het strafbaar is om te verkondigen dat er een heerlijk zomerzonnetje schijnt, MITS deze mededeling geschiedt “in de context van oproepen tot geweld”.

Enige denkarbeid levert dus het inzicht op dat het ontkennen van de Holocaust strafbaar is gesteld, JUIST bij het ontbreken van enige specifieke gewelddadige context. Het is strafbaar gesteld, niet voor botte schurken die joodse graven bekladden (wat immers zelf al strafbaar is), ook niet zozeer voor de stoffige verdwaasde academische losers maar voor sluwe, verbaal enigszins begaafde bestsellerauteurs in neo-nazi (en andere) kringen, die wel uitkijken om hun smakeloze taboe-doorbreeksels te voorzien van enige naar de nazi’s ruikende sfeerverlichting. De strafbaarstelling is een duidelijke maatregel om in ieder geval één universele waarheid er stevig in te planten, uit de hevige schaamte die velen heeft bevangen in Europa over waar onze (immer superieure) Beschaving toe in staat is.

Norman Finkelstein zag dit niet verkeerd, en doorbrak zelf een ander taboe door te stellen dat het eigenlijk niet helemaal ondenkbaar was dat je de holocaustontkenners ook werkelijk van repliek dient. Elke waarheid die met de arm der wet moet worden afgedwongen wordt immers erg aantrekkelijk voor veel mensen, neonazi’s of geen neonazi’s, om eens dwars tegenin te gaan. En is het blijkbare onvermogen om de ontkenner-auteurs met een paar duidelijke vaststaande feiten te genadeslag toe te brengen, niet een soort erkenning dat ze “een punt” hebben?

Met andere woorden, hoe morbide het ook is, zul je niet alle vormen van discussie met dit soort auteurs kunnen uitsluiten. En dan heb je iets wat zou kunnen doorgaan voor “een debat”, waarin het verbieden van uitspraken sowieso niet thuishoort.

Het is niet moeilijk om de ontkenners de genadestoot toe te brengen, als je maar uitlegt hoe geschiedenis nou eigenlijk geschreven wordt. Er zijn geen foto’s van de Slag bij Waterloo, en toch zijn er weinig mensen die twijfelen aan de authenticiteit van die gebeurtenis. Vele duizenden getuigen en direct betrokkenen hebben over het nazi-uitroeiingsprogramma consistent hetzelfde verhaal verteld, en het zijn vooral de documenten die daaruit zijn voortgekomen, die laten zien waarom de holocaustontkenners perverse dan wel verwarde geesten zijn. Je mag best een discussie voeren over de rol van getuigenissen in de geschiedschrijving. De internetgeneratie, die denkt te beschikken over meer data voor van alles en nog wat dan ooit eerder in de geschiedenis, mag zich best eens afvragen hoe geschiedschrijving nou eigenlijk wordt beoefend. Daar zit een hoop manipulatie tussen. Maar niet alles waarvoor geen directe tastbare fysieke bewijzen zijn, is onecht. Dat zou het veel te makkelijk maken voor de schurkachtige types op deze aardbol, want fysiek bewijs kan altijd worden vernietigd, maar de verhalen van getuigen, niet.

Je kunt als kritische onderzoeker altijd op zoek gaan naar grote inconsistenties in die getuigenissen. Maar dát is nog nooit strafbaar geweest.

De huidige monetaire crisis wordt graag vergeleken met de Grote Depressie van de jaren 1930, die volgde op een beurskrach die, als inleiding van de economische crisis, niet heel erg anders is dan het instorten van de Amerikaanse hypotheekmarkt. De verschillen zijn echter gigantisch, en mogen niet worden onderschat. De geschiedenis herhaalt zich weliswaar, maar nu even niet.

Het grote verschil zit hem in de agressie van de neoliberale ideologie, die velen heeft verblind, en nog meer mensen heeft verdoofd.
Die agressie bestaat daaruit dat de elke vorm van schuld wordt heilig verklaard als ware het een eeuwigdurende verplichting. Ten opzichte van die verplichting zou een poging eraan te ontkomen dan (als het aan de bankiers ligt) immoreel, illegaal, onethisch, fout, taboe en totaal out of the question zijn.

(Dit geldt zelfs op wereldschaal, want ook in de globaliseringsideologie is het eigendomsrecht verheven boven elk ander mensenrecht. Daarom mogen bedrijven straffeloos en met geweld mensen van hun land verdrijven, en daarom mag kapitaal onbelast over de hele wereld zijn vernietigende werk doen.)

Lees verder:
Heilige Schuld

Trouw meldt dat het Amerikaanse leger “onderzoek” heeft gedaan naar de burgers die door hen werden vermoord met bommen.

… Een onbekend aantal burgers is deze week in het westen van Afghanistan het slachtoffer geworden van een bombardement door de Amerikaanse luchtmacht.

Talibanstrijders hebben hen waarschijnlijk gebruikt als menselijk schild. Dat blijkt [sic] uit een onderzoek dat is ingesteld naar militaire operatie, zo meldden CNN en The New York Times donderdag (lokale tijd).

Vrijdag maakt het leger van de Verenigde Staten de eerste resultaten van het onderzoek bekend. Er zijn mogelijk honderd burgers om het leven gekomen tijdens het bombardement op twee dorpen in de provincie Farah, dat was gericht tegen de Taliban. Een anonieme overheidsfunctionaris in de VS bevestigde dat „op zijn minst enkele” burgers zijn gedood. Mogelijk hebben de Taliban ook burgers gedood met behulp van handgranaten.
…

(Nadruk yelamdenu)

Is het niet fantastisch voor de Amerikanen/”het Westen” dat ze altijd kunnen zeggen dat de Taliban burgers heeft gebruikt als “menselijk schild”? Of het nu klopt of niet, op deze manier kunnen alle burgerslachtoffers terzijde worden geschoven. Het is allemaal de schuld van de snode Taliban - een club die feitelijk door de Amerikanen zelf geschapen is, toen zij met de CIA de meest schurkachtige elementen uitzochten om tegen de socialistische Afghaanse regering te strijden.
We kunnen de Amerikaanse regering niet vertrouwen, die zouden per direct moeten vertrekken. Het is een gotspe dat Trouw de VS hier impliciet als onafhankelijke bron opvoert.

Maar misschien verdient dit model wel navolging. Zullen we in Nederland, waar we flink schijnen te moeten bezuinigen, omdat de banken die zoveel voor onze samenleving doen gered “moesten” worden, voortaan de verdachten van een misdrijf het strafrechterlijk onderzoek naar hun eigen zaak laten uitvoeren? Dat zal vele miljoenen besparen. Misschien kan Trouw hier een goed woordje voor doen.

… Het past, vrees ik, in een bredere trend. De doden uit 1940-1945 moeten tegenwoordig hevig concurreren met onrecht en leed van recenter datum.

Als ik me niet vergis, begon de omslag zo’n vijftien, twintig jaar geleden. Wij dienden, hoorde je alom, de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog „door te trekken naar onze tijd”. Naar hedendaagse vormen van ’rassendiscriminatie’, naar eigentijdse uitbarstingen van geweld. Lieten we dat na, zo was de gedachte, dan zou het ’draagvlak’ voor Dodenherdenking en Bevrijdingsdag onder jongere generaties rap slinken.

Rond 1995 verschoof het accent ook officieel van terugblikken naar vooruitkijken, van ’bevrijding’ naar ’vrijheid’. En bij het Nationaal Monument op de Dam klonk op 4 mei voortaan de mededeling dat wij twee minuten stilstaan bij „allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties”.

Eerlijk gezegd heb ik de ratio achter die verbreding nooit begrepen. Hoezo zou je álle slachtoffers van álle conflicten ’waar ook ter wereld’ moeten herdenken?

Wat is er eigenlijk op tegen om je op die ene, afgebakende dag, te beperken tot die ene, afgebakende periode? Waarin wandaden zijn gepleegd op een schaal die nog steeds alle verstand te boven gaat? Persoonlijk heb ik daar mijn handen tot op de dag van vandaag meer dan vol aan. …

bron

Ik begrijp wel waarom Drayer dit zegt. Zij was bijvoorbeeld een voorstander van de moorddadige, immorele, illegale en afschuwelijke Amerikaanse inval in Irak. De oorlogsmisdaden gepleegd door het Israëlische leger in Gaza wist zij ook te bagatelliseren (door ze te verzwijgen, zelfs als het onderwerp in haar eigen columns ter sprake kwam).

Als zij dan de herdenking van “40-45″ (waar zij “haar handen.. meer dan vol” aan heeft) zou moeten doortrekken naar het heden, dan komt haar eigen morele falen in beeld. Door de gruwelen van het verleden veilig op te sluiten in een eens per jaar uitpakbaar doosje, hoeven de overeenkomsten (en verschillen) met het heden niet meer op te vallen, en heeft het ook geen enkele morele consequentie.

De functie van zo’n herdenking is dan het valse sentiment, het zichzelf wegens de morele zuiverheid op de borst kloppen (”ik zou dat toch nooit doen”), en mogelijk een vorm van plat nationalisme, waarbij het slachtofferschap van “het Nederlandsche volk” een gevoel van belegerdheid moeten cultiveren. Een zompige vorm van navelstaren waar we juist van af moeten. Nu al weten we niet waar we voor staan, waar we vandaan komen en waar we heen willen.

Zie ook Spiritual Change voor meer inzicht in deze materie, de herdenking van onze (oorlogs)geschiedenis.

Behalve de hoogwaardige dienstverlening die je in New York aantreft, zoals zakenbanken en advocatenkantoren, zie je ook veel vormen van laagwaardige dienstverlening. Het gaat om banen die in Nederland helemaal niet bestaan, zoals de waterschenkers in restaurants, de liftbedienden in de vele wolkenkrabbers die New York rijk is en de schoenenpoetsers die op kantoor langskomen.

(”powerfeministe” Heleen Mees in de NRC)

“Hoogwaardig” - zakenbanken (u weet wel, die dingen die de Amerikanen in een ernstige depressie hebben gestort) en advocatenkantoren (mensen die nogal eens werken voor diezelfde banken).
“Laagwaardig” - mensen die daadwerkelijk productief werk doen waar mensen wat aan hebben (een glaasje water, glimmende schoenen..).
Okee, het is duidelijk.

Interessante “economische” perspectieven, mevr. Nijkamp/Mees.
Trouwens, als de dollar valt (u weet wel, die munt van de Amerikaanse economie, die op de productiviteit van de rest van de wereld parasiteert - zoals integerder economen dan u wel beseffen) zit u straks mogelijk zonder werk - het wordt dan een beetje te duur voor uw klanten om in Europa te blijven investeren.
Dan ook niet mekkeren hè?

De Verenigde Staten zullen Irak blijven steunen, ook na de terugtrekking van alle Amerikaanse gevechtseenheden eind 2011. Dat zei de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton zaterdag tijdens een bezoek aan het Arabische land.

“Clinton belooft Irak niet te laten vallen” - Trouw weer natuurlijk.

En dit wordt niet bepaald weersproken. Geen aanhalingstekens, niks. Dan zal het wel kloppen. Wat een knettergekke Orwelliaanse Newspeak! “Irak niet laten vallen” impliceert dat de Verenigde Staten Irak momenteel “steunen” in plaats van bezetten, economisch leegplunderen - olieconcessies, Monsanto’s geplande criminele greep op zaden in de landbouw, enzovoort. Zelfs het milieu van Irak is gruwelijk verwoest door kankerverwekkende, radioactieve verarmd uranium munitie die in grote hoeveelheden is neergekwakt.

Nee, wij laten u niet vallen.
Wel doodvallen.

Een onvoorstelbare gotspe, dit soort propaganda, en dat in een voormalig verzetskrant. Zonder enige kanttekening worden de mededelingen van de spindoctors als ware het het evangelie weergegeven.

Heleen Mees heeft veel praats maar is in feite slechts een neofeodale economische propagandiste, vermomd als “feminist”. Dit is waarom ze interessant loopt te doen, soms zelfs op het genante af, zoals wanneer ze de indruk wekt niet te weten dat op haar leeftijd een zwangerschap zo goed als uitgesloten is.

En wat mijn kinderwens betreft: ik ben er nog niet uit. Er is een grondsteward bij Delta, een mooie zwarte jongen, die mij steeds belt. Misschien moet ik de volgende keer toch maar eens vragen of hij langs komt. Kuis blijven is de slechtste manier om een kind te krijgen.”

bron: Trouw.nl

Als je op je veertigste nog nooit zwanger bent geweest is de kans om alsnog zwanger te raken minimaal.
Ach, misschien is het wel quasi-grappend bedoeld en weet ze wel beter. Zo niet, dan is het meelijwekkend, want er weinig grappig aan een onvervulde kinderwens, en de evt. bijbehorende medische bevruchtingsindustrie.

Het aantrekkelijke zwarte heerschap zou daarom wel meer dan eens moeten “langskomen” en als dat je “intellectueel” niet “bevredigt”, dan zit je met de gebakken peren.

Onze powerfeministe spreekt hier over mannen zoals veel mannen ook spreken over vrouwen. (Immers, “importeren”, al dan niet in hun fantasie, veel mannen niet “een blond chickie” uit Polen o.i.d.)?

In dat opzicht schokt het mij niet zo erg. “Feminisme” is blijkbaar het overnemen van lompe mannelijkheid door vrouwen.

Haar rol is die van economisch propagandist: iedereen moet geassimileerd worden aan de (betaalde) arbeidsmarkt. Dit leidt formeel tot economische groei. Het is de vurige wens van de financiële elite dat iedereen taxabel is, dat is namelijk de enige manier om iedereen in te lijven in het neo-feodale schuldstelsel.

Immers, “tweeverdieners” die beide fulltime werken zullen ook naar hun inkomen gaan leven (”een Porsche”, aldus mevr. Mees). Zo heb je ze tuk. Als je dan een hypotheekschuld hebt die daarop is afgestemd zit je feitelijk in dezelfde situatie als een dwangarbeider - waarvan Mees openlijk toegeeft dat ze het stiekem wel eens zou willen invoeren!

Het tegenovergestelde, natuurlijk, van de vrijheid die andere feministen in andere tijden van zins waren vrouwen te geven.

Beste CWI/Werkbedrijf,

Ik citeer even uw advertentie.

Het werk
Het verrichten van escortservice in de breedste en diepste zin
van het woord aan high class people gesitueerd in de 4 en 5
sterren hotels in Amsterdam. Niet bang zijn voor fysieke
contacten. In stijl kunnen werken en je naadloos kunnen
aanpassen aan de wensen van de client.

Meent u dat mensen die een vrouw bestellen over de telefoon om seks mee te hebben, en die een hoop geld hebben “high class people” zijn?

Zijn mensen die een pizza bestellen over de telefoon om op te eten, en die wat minder geld hebben, ook “high class people”?

Of gaat het toch misschien gewoon om “de elite”?
Het CWI/UWV (ik hou het niet meer bij) is een gesubsidieerde organisatie. Leuk om te zien dat met mijn belastinggeld ook “high class people” blij worden gemaakt.

vriendelijke groeten,
herman
rotterdam

door Michael Hudson

In het CBS-programma “60 Minutes” van 15 maart gebruikte voorzitter van de Federal Reserve Ben Bernanke een valse analogie, die eerder al populair werd gemaakt door president Obama in zijn pseudo-State of the Union-toespraak. Hij vergeleek de financiële sector met een huis dat door brand wordt verwoest - dat gaat nog, want de waarde van onroerend goed wordt vernietigd, zodat mensen failliet gaan, hun eigendom verlaten, alles slopen wat los en vast zit (koperdraad en wat verder nog kan worden gered), m.a.w. een verwoesting van waarde. Het probleem met de analogie is nu juist waar dit brandende gebouw zou staan, en de relatie tot “andere huizen” (lees, de rest van de economie).

Bernanke vroeg wat mensen zouden doen als een onverantwoordelijke roker zijn bed in brand liet vliegen zodat het huis afbrandde. Zou de buurman moeten zeggen, “het is zijn schuld, laat het huis lekker afbranden”? Dat, zo legde Bernanke uit, zou de hele buurt blootstellen aan de dreiging van vuur. Dit impliceerde, stelde hij nog eens duidelijk, dat economisch herstel een sterk bancair en financieel stelsel nodig heeft. En dit is precies wat hij zei: De economie kan niet herstellen zonder nog meer krediet en schuld. Dat op zijn beurt vereist nog eens duizenden en duizenden miljarden dollars gegeven door “de buren”, aan de onverantwoordelijke man die zijn huis had laten afbranden. En hier ontspoort de analogie.

Maar bij het kijken van “60 Minutes” zei mijn vrouw tegen me, “Dat is precies wat Obama laatst zei. Waar zijn ze mee bezig, gaan ze om tafel zitten en spreken ze af welke metafoor ze gaan propageren?” Ze lijken inderdaad een beeld te hebben gevonden dat de Amerikanen in een staat van verlamming houdt, zodat ze een beleid steunen waar ze eigenlijk niets voor voelen - veel mensen voelen er veel voor om het financiële huis (AIG, Citibank, Bank of America/Countrywide) te laten afbranden.

Wat is er vals aan de analogie? Om te beginnen staan de huizen van het bankieren niet in de buurten waar de meeste mensen wonen. Ze zijn het kasteel op de heuvel, dat heerst over het dorp aan de voet ervan. Ze kunnen de top van heuvel afbranden en aan de natuur overlaten, in plaats van dat heel beneden opkijkt naar een tempel van geld die ze in schuld gevangen houdt.

Nog meer van toepassing is de valse analogie op het beleid van de VS. In feite zijn de Federal Reserve en het ministerie van Financiën niet bezig met het “blussen van een brand”. Ze nemen huizen over die niet zijn afgebrand, gooien de eigenaars en bewoners eruit, en geven het onroerend goed aan de boosdoeners die “hun eigen huis hebben laten afbranden”. De overheid speelt niet de rol van brandweerman. Het “blussen van de brand” zou neerkomen op het afschrijven van de schulden in de economie - de schulden die haar “afbranden”.

Voor Bernanke bestaat de “oplossing” van het schuldenprobleem eruit, de banken zover te krijgen weer te gaan uitlenen. Hij verspreidt de brand van de schulden. De regering moet naar verluidt de “bedreigde buren” genoeg geld lenen zodat kredietklanten van het financiële “huis op de heuvel” er de voorgeschreven rentelasten aan kunnen afdragen. Het brandt helemaal niet af; het is het geld van de buurt (in dit geval, belastinggeld) dat aan het opbranden is.

Bernanke verklaarde tegenover zijn gehoor op de zondagavond dat de bedoeling van zijn beleid was de economie te laten terugkeren naar de “normaliteit”. Geheel in lijn met wat Paulson afgelopen zomer zei, wordt “normaliteit” gedefinieerd als een nieuwe exponentiële groei in het volume van schuld. Hij sprak van een “duurzaam” herstel. Maar “de Magie van de Gestapelde Rente” is niet duurzaam. Het is allemaal een valse metafoor.

(gedeeltelijke vertaling van Engels origineel)

Zondagavond 22 februari zou de Israëlische legerwoordvoerder Ron Edelheit in dit hotel een praatje houden, op uitnodiging van enkele Joodse organisaties. Onderwerp: ’Na de Gazaoorlog, wat nu’. Zo’n lezing is bij mijn weten toegestaan in Nederland. Salafistische imams, ultrarechtse evangelicals, extremistische dierenvrienden, groezelige new-ageprofeten, Israëlische legerwoordvoerders – zolang ze de grenzen van de wet respecteren, mogen ze gerust hun zegje komen doen.

Bij het Platform Stop de Aanval op Gaza denken ze daar héél anders over. Dit samenwerkingsverband van Milli Görüs, de Internationale Socialisten, het Nederlands Palestina Komitee, Een Ander Joods Geluid en nog zo’n vijfentwintig clubjes, gunt eigenlijk alleen gelijkgestemden het woord.

Trouw

Het goeien van een schoen naar een volwassen man achter een katheder is inderdaad vele malen schandaliger dan het gooien van fosforgranaten en verarmd uranium munitie naar onschuldige mannen, vrouwen en kinderen, of het decennialang bezetten van het land van een ander, en die ander vernederen, doden, martelen, opsluiten, z’n huizen slopen, enz.

Het zou verboden moeten worden.

Ook dat die Bush toen die schoen ontving, nou dat was een grove schending van zijn mensenrechten.

Je staat er ook van te kijken hoe makkelijk en vrijblijvend het is om het nu decennia na de oorlog voor “de joden” op te nemen. Wie het echt voor de joden wil opnemen, bescherme de staat Israël tegen zijn eigen waanzin. Want de Israëlische samenleving is de belichaming van navelstaarderij.
Ze kan haar eigen fouten - de bezetting van 1967, en de etnische zuiveringen van 1948 - niet herstellen. Daarom moet “de internationale gemeenschap” dat haar helpen doen. Net zoals dat met Zuid-Afrika is gebeurd, dat andere apartheidsregime.
Het is namelijk echt totaal geen ingewikkeld probleem, de consensus in de juridische gemeenschap is duidelijk.

Wie de wens om de Israëlische maatschappij daarvan te verlossen, gelijkstelt aan “antisemitisme”, is te kwader trouw.

Het klopt: in de VS hebben banken hypotheken verkocht aan mensen die deze niet kunnen betalen. Maar dat kwam niet door de vrije markt; het werd gestimuleerd door de overheid. De situatie in de VS had niets meer te maken met een vrije markt. Toezicht heeft daar gefaald om onmogelijke situaties uit te bannen. Het ontbrak aan goed toezicht en goede regelgeving. Die les moet geleerd worden, en het systeem moet worden verbeterd. Een systeem dat een crash heeft meegemaakt moet weer opgestart worden, en dan in de toekomst wel op de goede manier.

Zie: Trouw, opiniestukje van de JOVD

Een tendentieuze weergave. De geldcrisis heeft met vrije markt, of geen vrije markt, weinig te maken. Het essentiële punt is dat de financiële sector werkt als een extraherende, parasitaire kracht op de “reële” economie.

Financiële zeepbellen kunnen ingebeelde rijkdom creëren door het vermogen van banken om bijna zonder limiet krediet te scheppen. Dat is de oorzaak, niet het feit dat er hypotheken zijn verstrekt aan mensen die het niet konden betalen. Een groot misverstand! Men wist dat veel van die hypotheekrente nooit zou worden betaald, daarom werd het ook aan het buitenland verkocht. Dit is gewoon pure fraude.
Wordt u eens wakker, JOVD.

Eén van de dingen die indruk op me maakten aan de teksten van de Amerikaanse politicoloog Michael Parenti is zijn kijk op “linkse oppositie”. Parenti maakt onderscheid tussen een “liberal complaint” (een linksige klaagzang) en een “radical analysis” - een radicale analyse. Een grondige analyse van de politiek-economische werkelijkheid is altijd “radicaal” - je dringt door tot de wortel (radix) van de feiten die spelen. Pas daarna volgen de eventuele politieke consequenties, die per definitie subjectief zijn, en redelijk of onredelijk kunnen uitpakken.

Linksige mensen willen, in tegenstelling tot “radicalen”, wel commentaar leveren op politiek-economische omstandigheden, maar ze willen het dominante paradigma niet verlaten. Vandaar dat ze geen radicale kritiek kunnen leveren, maar slechts een marginale klacht kunnen indienen. Het lijkt erop dat ze aan de zijlijn staan, omdat ze in de praktijk geen posities van echte macht bekleden. Maar in plaats daarvan maken ze deel uit van het mainstream speelveld, en verlenen ze daaraan legitimiteit door daarbinnen wat aan de linkerkant te staan. Zo geven ze de indruk dat er allerlei meningen kunnen worden geuit - maar dan wel alleen binnen dat speelveld. Hun macht bestaat eruit te voorkomen dat radicale analyse opgeld doet en doordringt tot het linksige publiek dat met de klagers sympathiseert.

Het meest duidelijk uit zich deze opstelling in de hardnekkige “incompetentietheorie” die veel linksige mensen, onbewust, aanhangen. Aangezien zijzelf de wereld zoveel beter begrijpen dan de machthebbers, en ook zoveel intelligenter menen te zijn dan de meeste mensen, zijn de dingen die “misgaan”, die “niet goed werken”, per definitie het gevolg van stompzinnigheid. De stupide gedragingen van irrationele machthebbers zorgen ervoor dat er van alles fout gaat in de wereld. Als men maar zou luisteren naar de linksige klaagzang, zouden die blunders niet worden begaan.

Een voorbeeld hiervan is een econoom als Paul Krugman, Nobelprijswinnaar en scribent voor de New York Times. Over het (economisch) beleid van o.a. Bush Jr., de Federal Reserve, de Wereldbank en het IMF weet Krugman te melden dat het “niet heeft gewerkt”. Armoede wordt er wereldwijd niet minder door, de economie gaat er niet op vooruit, het tekort wordt er niet minder op, enzovoort. Als ze maar naar hem, de econoom Krugman, zouden luisteren werkte het allemaal een stuk beter.

Maar het economisch beleid van Bush Jr., de Federal Reserve, de Wereldbank en het IMF werken juist buitengewoon goed. Het beleid werkt immers briljant voor de mensen die ervan profiteren. Heeft Krugman misschien iets gemist? Een radicale analist verzuimt niet, zoals linksige klagers dat doen, de vraag te stellen: Cui bono? Wie profiteert ervan? En wie is de klos? Als aanhangers van de incompetentietheorie kunnen ze de machthebbers en schatrijke moghuls en mandarijnen niet anders zien dan als “incompetent” - die zijn nou eenmaal niet zo intelligent als de linksige klager. Vandaar dat ze de problemen in de wereld niet kunnen oplossen. In die toestand kunnen de linksige klagers zich niet voorstellen dat er sprake zou kunnen zijn van opzet - dat de economische structuren (en de globaliseringsideologie die deze structuren ondersteunen) niet de nobele bedoelingen hebben die de propagandisten ons voorhouden.

Een radicale analyse zal uitwijzen dat deze “liberals”, de progressieve goedbedoelers, juist de onnozelste figuren van het speelveld zijn. Ze zijn de ideale “useful idiots” voor het politiek-economische establishment. In hun verzuchtingen over de onnozelheid van machthebbers en beleidsmakers kweken ze een fatalisme bij de slachtoffers van dat beleid. Wat kun je immers doen aan de generaties “stompzinnige” politici die steeds maar weer opstaan? Burgers die zich boos maken over de kwade intenties van sluwe en manipulatieve regenten, zijn veel makkelijker te mobiliseren dan burgers die machteloos hun handen ten hemel heffen over al die “stompzinnigheid” van de mensen die boven hen geplaatst zijn. Wat moet je immers beginnen tegen “stompzinnigheid”? Een paard kun je ook niet leren rekenen.

In Nederland zijn clubs als GroenLinks en ook de Socialistische Partij goede voorbeelden van linksige klagers zonder radicaal analytisch vermogen. Ook zij gaan er impliciet vanuit dat de neoliberale consensus “niet heeft gewerkt”. Bij gebrek aan een radicale analyse zijn ze vervolgens niet in staat een alternatief te formuleren dat mensen buiten de eigen partijburelen kan aanspreken. Een verbijsterend voorbeeld hiervan gaf de Socialistische Partij, toen Nederlandse banken dreigden om te vallen en door de regering werden “gered” met miljardeninjecties. De SP had het marginale commentaar dat het liever een “meerderheidsbelang” van de staat in zo’n geredde bank had gezien. Vervolgens werd de SP gretig en pleitte voor “nationalisatie” van de bank. De minister van financiën was daar allang mee bezig, niet vanuit socialistische motieven maar omdat de zaak hopeloos verrot was en het kapitalisme tegen zichzelf in bescherming moest worden genomen.

Een radicale analyse had de SP kunnen en moeten uitwijzen dat het redden van banken een verwerpelijke zaak is. Banken parasiteren op de economie, in plaats van eraan bij te dragen. Juist toen het financieel kapitalisme werd ontmaskerd als het monetaire bedrog dat het ten diepste is, liet de SP het afweten en droeg het bij aan de “redding” van het systeem dat ze zeggen te willen bestrijden. De staatsschuld werd met tientallen miljarden verhoogd, waarover Nederlandse belastingbetalers tot in lengte van jaren rente zullen moeten betalen. Ook toen voor miljarden aan banktegoeden door de staat werden “gegarandeerd”, wat een recept is voor nog meer financiële ellende, waren de linksige klagers in geen velden of wegen te bekennen. Wel maakten ze zich nog boos over de bonussen van een aantal bankmedewerkers - waarlijk klein bier vergeleken met de gigantische bankgaranties, die de belastingbetaler nog een hoop misère zou kunnen bezorgen.

In plaats van een door vaag onbehagen geïnspireerde klaagzang had een door radicale analyse geïnspireerde aanklacht van deze crisis gebruik kunnen maken. En wel door in de volle openbaarheid en met alle media-aandacht (tenzij er een vliegtuig neerstort, of een blonde Limburgse politicus een wind laat, kan men het nergens anders meer over hebben) van alles aan de kaak te stellen. De euro die de Nederlandse monetaire soevereiniteit heeft ontmanteld. Ons perfide bankstelsel dat pseudo-rijkdom creëert door het opblazen van financiële zeepbellen die vroeg of laat leeglopen (de huizenmarkt), en waardoor de gemiddelde burger veel meer kwijt is aan de kosten van het levensonderhoud dan nodig. De hypotheekrenteaftrek, die eeuwige schuld subsidieert en vele miljarden overhevelt van modale burgers naar de banken. Of zelfs het verschijnsel rente op zich.

Dit alles verzuimde de SP te doen, en daarmee begaf ze zich duidelijker dan ooit in het kamp van apologeten van de status quo. Volwaardige linksige klagers, zonder een radicale analyse.

Onlangs hield parlementariër G. Wilders een speech in Jeruzalem voor een gehoor van islam-vreters. Een aantal quotes becommentarieerd. Oftewel: de koning van de cognitieve dissonantie in zijn eigen woorden. De lezing van W. was in het Engels.

Israel: the only country in the region with a functioning parliament, a rule of law and free elections.

Onjuist, Libanon beschikt over hetzelfde. Dat zou overigens ook voor de Palestijnse Gebieden hebben kunnen gelden ware het niet dat Fatah met Israëlische en Amerikaanse steun een staatsgreep pleegde op de Westelijke Jordaanoever en de democratisch gekozen Hamas er uit de zetel van de macht verdreef - na verkiezingen die de Palestijnen van “het westen” moesten houden. Daar komt nog bij dat Israël geen democratie is in de zin dat alle burgers voor de wet gelijk zijn - Palestijnen die beschikken over een Israëlisch paspoort zijn onderworpen aan discriminerende bepalingen, en niet-joden kunnen bijv. niet voor de wet trouwen in Israël. Onlangs werd een Arabische politieke partij van de Israëlische kieslijst geschrapt.

The only country in the region that shares the values of our Western societies, in fact is one of the foundations of our Judeo-Christian identity.

Een vaag beroep op niet-gedefinieerde concepten, voorbijgaand aan het feit dat noch het christendom, noch het jodendom afhankelijk zijn van enige geografische locatie.

… the values of ancient Israel have become the values of the West.

Vandaar dat er tientallen passages voorkomen in de Hebreeuwse Bijbel die, onverklaard en zonder context, bij de meeste mensen in “het westen” een diep afgrijzen zouden oproepen.

Israel is under siege, like the Jewish community in the Land of Israel is under siege for over a century now.

Joden, christenen en moslims leefden behoorlijk, zo niet zeer vreedzaam in wat nu Israël is totdat de zionisten de vrede dramatisch kwamen verstoren. Vandaar onder andere, dat zionistische terroristen het nodig vonden de joodse Nederlander Jacob Israël de Haan, een zionist die zich was begonnen in te zetten voor een vreedzame coëxistentie met de Arabische bevolking, te vermoorden.

This tiny country is situated on the fault line of jihad, just like Kashmir, Kosovo, the Philippines, Southern Thailand, Darfur in Sudan, Lebanon, and Aceh in Indonesia. Israel is simply in the way of the Islamic advance. Just like West-Berlin was during the Cold War.

In Kasjmir doen “moslims” en “hindoes” niet voor elkaar onder in gewelddadigheid, en dat heeft net als het conflict in Noord-Ierland niets te maken met religie (net zomin als Libanon overigens). De UCK in Kosovo is een extreem-rechtse, door de VS gesteunde separatistische beweging die de NAVO hielp in haar strijd tegen Servië, en ook dat heeft met “de jihad” niets te maken. Ook in de overige issues mag W. zich eerst verdiepen alvorens zijn onzin de wereld in te slingeren. Zijn vergelijking met “West-Berlijn” snijdt overigens ook geen hout, want het oosten van Duitsland werd door het Rode Leger veroverd na de Nazi-agressie, niet op eigen initiatief. Aan het oostfront vond minstens driekwart van deze gruwelijke oorlog plaats.

Israel is simply receiving the blows that are meant for all of us. If there would have been no Israel, Islamic imperialism would have found other places to release its energy and its desire for conquest.

Het geweld in Israël heeft uitsluitend politieke, territoriale wortels. Eind jaren 1940 werden honderdduizenden Palestijnen door het zionistische leger etnisch gezuiverd; in 1967 werden de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook veroverd, een schending van het internationaal (oorlogs)recht. De Palestijnen hebben zich hiertegen verzet, waartoe ze overigens het recht hebben, geredeneerd vanuit het internationaal recht (Israël is lid van de VN). De vorm waarin dit verzet werd gegoten is pas sinds twee decennia deels “islamitisch”; en dat nog wel nadat de groei van Hamas door Israël werd gestimuleerd (in een verdeel-en-heers-kader, vanuit de gedachte de PLO te ondermijnen).

Therefore, the war against Israel is not a war against Israel. It is a war against the West. It is jihad. Thanks to Israeli parents who see their children go off to join the army and lie awake at night, parents in Europe and America can sleep well and have pleasant dreams, unaware of the dangers looming.

Het is een raadsel hoe Israëlische militairen de “veiligheid” in Europa en de Verenigde Staten kunnen bevorderen, als ze de veiligheid in Israël zelf niet eens kunnen bevorderen. Dat kan namelijk alleen door het opheffen van de illegale bezetting en belegering.

The financial costs of mass immigration in the Netherlands exceeds 100 billion euro’s.

Naast het feit dat W. het getal uit zijn duim zuigt, is Turkse en Marokkaanse arbeid naar Nederland gehaald om zuiver economische redenen, onder andere door de partij waarvan W. twee decennia lang lid was, de VVD (op initiatief van werkgeversorganisaties). Je kunt net zo goed stellen dat de immigratie van goedkope arbeid de Nederlandse economie vele honderden miljarden heeft opgeleverd (los van het feit dat dit economisch gezien een zinloze stelling is).

…every Islamic neighbourhood, every Islamic shop, every mosque, every Islamic school, every burqa, every veil is regarded by many Muslims as building blocks towards a larger goal, towards domination.

Hoe weet Wilders dit als hij nooit met moslims spreekt?

How are the Jewish communities of Europe to survive with a growing presence of an ideology that is so blatantly anti-Semitic?

Het “antisemitisme” is een Europese uitvinding, en wel een uitvinding van het Europese christelijke establishment. Moslims hebben van oudsher geen last van “antisemitisme”, even los van de import van Europees christelijk en seculier antisemitisme. Joden kennen in de Koran de volledige erkenning van een gerespecteerde religieuze groep. Dit staat in scherp contrast met de christelijke traditie en praktijk. Onderzoek in Frankrijk wees uit dat geïmmigreerde moslims niet “antisemitischer” zijn dan “autochtone” Fransen, ondanks hun grotere identificatie met het Palestijnse verzet tegen de Israëlische bezetting.

How are we to remain a centre of cultural and scientific excellence if Islam opposes art, and academic exploration?

Hoewel wat tegenwoordig aan “kunst” en “wetenschap” uit de islamitische wereld komt niet al te verpletterend is, is het idee dat “de islam” zich zou verzetten tegen “kunst” en “wetenschap” volkomen onzinnig. Zelfs de grootste islam-haters moeten toch toegeven dat de kunstschatten en de wetenschappelijke bijdrage van de islamitische wereld aan bijv. het Europese humanisme aanzienlijk zijn. Conservatisme en in zichzelf gekeerd zijn, zijn daarnaast ook geen exclusief islamitische karaktertrekken (getuige bijv. het alom betreurde Nederlandse provincialisme in de achttiende eeuw, toen veel burgers in Nederland in diepe armoede vervielen).

How are we to remain an open and tolerant society if we are faced with part of the Muslim community favouring self-segregation and showing no desire for assimilation?

Het verlangen van een bepaalde gemeenschap zijn zaakjes zelf te regelen, of weigeren te “assimileren” is een van de kenmerkende eigenschappen van de joodse gemeenschappen van Europa, die in de christelijke beschaving uiteindelijk zo werden gemarginaliseerd dat het zionisme ontstond. Daarnaast zijn er joodse gemeenschappen van honderdduizenden mensen die Wilders ongetwijfeld zal liefhebben als geen ander, die weigeren te “assimileren” in taal, kleding, eetgewoonten, religie en andere gewoonten. Dit noemt men wel vrijheid, misschien heeft W. niet zoveel met dat verschijnsel. Het is dan ook opvallend dat W. strijdt tegen de tolerantie maar doet alsof hij de “tolerante” samenleving wil beschermen. Dit soort cognitieve dissonantie is in lijn met een ander idee dat leeft onder ultra-rechts (en niet alleen daar), nl. dat de Verenigde Staten onderdrukte volkeren zou kunnen “bevrijden” door ze te bombarderen.

How can we look to the future with confidence, when a large part of the population turns to a seventh century desert for answers?

De door W. bewonderde presidenten Reagan en Bush Jr. keken voor een deel van hun achterban naar christelijke gemeenschappen die zich (zeer trots) exclusief beroepen op “Gods woord”, waaronder nieuwtestamentische eschatologische teksten van bijna tweeduizend jaar geleden.

We are not from Saudi-Arabia. We are not from Iran. We come from Rome, Athens and Jerusalem. That makes our civilization special, and certainly worth preserving.

Nog in de twintigste eeuw werden joden die geen vlieg kwaad hadden gedaan gedeporteerd uit Rome en Athene - Rome waar de Italiaanse fascisti gehoor gaven aan de eis van de Nazi’s om joden naar de dodenkampen te sturen; Athene waar vooral de (door Wilders zo gehate) communisten zich verzetten tegen de Italiaanse en later Duitse invasie. In Iran wonen nog steeds joden, als beschermde minderheid, en Iran kende nog zeer recent o.a. een joods parlementslid. In de Hebreeuwse bijbel wordt de Perzische koning Cyrus overigens bezongen als bevrijder van Jeruzalem. Saoedi-Arabië is een vazalstaat van de Verenigde Staten, en meerdere westerse landen assisteren de huidige Saoedische autocraten erbij aan de macht te blijven.

Academia, the arts, the media, trade unions, the churches, the business world, the entire political establishment have all converted to the suicidal theory of multiculturalism and cultural relativism.

Grote woorden van onze hogepriester, maar weinig substantie. De grootste “cultuurrelativist” is hier Geert Wilders zelf, die wat hij verafschuwt aan “de islam”, omarmt als hij het ontwaart in de Verenigde Staten, Israël en/of “het westen.”

… the Koran stands at the heart of what some people call terrorism but is in reality jihad.

Het algemeen aanvaarde principe in de islam is dat de “kleine jihad” de fysieke zelfverdediging is, en de “grote jihad” is de strijd tegen het kwaad in jezelf.

… the problems of Islam are at the core of Islam, and do not belong to its fringes.

Het is jammer voor W. dat de overgrote meerderheid van de moslims zelf precies de omgekeerde mening zijn toegedaan. Hij zegt dit echter met het propagandistische doel zijn toehoorders ervan te overtuigen dat er geen compromissen mogelijk zijn, en dat als zodanig, als het erop aankomt, gewelddadige confrontaties met “de islam” noodzakelijk zijn. Die dienen dan weer de belangen voor wie Wilders werkt.

… they [Mumbai terrorists] have an ideology that tells them to kill Jews, to kill unbelievers, and to advance Islam until there is world domination.

Dat weet W. niet, aangezien de daders daarvan nooit berecht zijn en hun motieven nooit zijn onderzocht. Daarbij zijn “joden” in “de islam” geen “ongelovigen”.

Islam, after all divides the world in a dar-al-Harb, and dar-al-Islam. Islam is a totalitarian ideology full of hate, violence and submission.

Om politieke redenen noemt W. “de islam” geen “godsdienst” maar een “ideologie.” Totalitarisme verwijst naar de volledige greep van de Staat op alle individuen van de bevolking. Dit heeft met religie niets te maken. Ideologisch gezien verschilt de islam nauwelijks van het jodendom, als het gaat om de gedetailleerde regulering van het privéleven. Het jodendom zou in dat opzicht zelfs veel “totalitairder” zijn, ware het niet dat het een misplaatste term is. Haat en geweld wordt in de islam afgewezen als zwakte. Onderwerping verwijst slechts naar de onderwerping van het individu aan de wil van (de rechtvaardige en barmhartige) God, en dat idee heeft de islam met het jodendom en andere religies gemeen.

It was treason to our Western principles, it was treason to freedom of speech, it was treason to liberty itself. My own government was not defending me, but became my worst enemy in the process.

Wilders lijdt ook nog eens aan dramatische zelfoverschatting. Los van het feit dat de reactie van de Nederlandse regering stompzinnig was, en dat niemand in zijn vrijheid van meningsuiting beperkt zou hoeven worden, heeft Wilders als parlementariër met vrijwel onbeperkte toegang tot de media meer vrijheid van meningsuiting dan de grote meerderheid van de rest van de bevolking - die wel wat kan roepen, maar toch niet wordt gehoord.

According to a recent study by Human Rights Watch, torture is a routine and widespread practice in Jordan.

Dezelfde en andere mensenrechtenorganisaties, waaronder Israëlische, doen deze mededeling over de staat Israël en haar bezettingsmacht. Israël martelt Palestijnen op grote schaal.

Jordan’s attempt to prosecute me is an infringement on the sovereignty of my country, the Netherlands.

Dat op zichzelf is volkomen waanzin. Staten overal ter wereld vervolgen burgers van andere staten die hun wetten (op hun grondgebied) hebben overtreden. Jordanië heeft geen plannen om een invasiemacht naar Nederland te sturen om parlementariër W. te ontvoeren. De Verenigde Staten overigens hebben plannen gemaakt om indien nodig een invasie te organiseren in Den Haag, om er Amerikaanse oorlogsmisdadigers te “redden” van vervolging door het internationale gerechtshof. Dit zet W. niet aan tot vergelijkbare verontwaardiging.

We need a new way of thinking, a new paradigm, to defend our liberties. Just reiterating our devotion to tolerance and democracy is not good enough, as we are Facing Jihad. We need a new set of goals and ideas. We need new leaders. And we should always remember where we come from. We all come from Jerusalem.

De schokkende waarheid is dat Wilders uit Limburg komt.

Obama: redden economie nog duurder

Maar de VS zullen ’sterker dan voorheen herrijzen’

Het bestrijden van de economische crisis gaat de Verenigde Staten mogelijk nog meer geld kosten dan nu gedacht. Maar Obama heeft er vertrouwen in dat de VS zullen herstellen.

Trouw aan het woord.
Het gebruiken van het woord “redden” zonder aanhalingstekens impliceert dat de redacteur van Trouw ervanuit gaat dat Obama daadwerkelijk van plan is de economie te “redden.” Maar klopt dat?

De vraag is immers, wie is het die hier wordt gered? Wiens economische belangen worden hier gered? En het is duidelijk dat Obama vooral de belangen van Wall Street vertegenwoordigt.

Zo wordt bijvoorbeeld gesproken van belastingverhogingen voor de rijken. Zij betalen echter helemaal geen inkomstenbelasting, omdat ze hun inkomen uit kapitaal, niet uit arbeid halen.

Dit is context die wordt verzwegen, net als het feit dat Obama’s steun aan Wall Street de onbetaalbare schulden kunstmatig heeft bewaard, in plaats van de markt te laten werken.
Dat is nu eens iets waar de markt wel degelijk goed in is - alleen niet in het model van “privatise the profits, socialise the costs”.

De Zwarte Zee-regio verbindt Europa met Azië en de Euraziatische landmassa, van het Midden-Oosten via Turkije aan haar zuidelijke flank, die grenst aan Syrië, Irak en Iran. Het noorden van de Balkan ligt aan de westkust en de Kaukasus aan het oosten, die weer een landbrug is naar de Kaspische Zee en Centraal-Azië. Oekraïne, Rusland en de strategische Zee van Azov liggen aan de noordkant.

Door haar centrale ligging werd de Zwarte Zee millennia lang begeerd door grote machten: het Perzische en het Romeinse Rijk, Grieken en Hettieten, Byzantijnen en Hunnen, Ottomaans Turkije en het Rusland van de Tsaar, en zelfs het Frankrijk van Napoleon en het Duitsland van Hitler, in hun oorlog om Europa te onderwerpen tot aan Azië en het Midden-Oosten.

De befaamde Trojaanse oorlog werd uitgevochten om de beheersing van Troje/Dardanië/Ilium, de toegangspoort tot de Zee van Marmara, die de Middellandse Zee met de Zwarte Zee verbindt. De zeestraat die de twee verbindt wordt nog steeds de Dardanellen genoemd, naar het antieke Dardanië. In de Oudheid was nog een derde continent betrokken: Afrika. Herodotus, de Griekse geschiedschrijver beweerde dat de stad Kolchis aan de Zwarte Zee, in wat nu het moderne Georgië is, werd gesticht door Egyptenaren; en in Vergilius’ versie van het beleg van Troje werd Memnon, koning van Abyssinië (Ethiopië), verslagen door Achilles, die vocht voor de verdediging van Troje.

Een Roemeense nieuwsbron bracht recent het belang van de regio nog eens onder de aandacht.

(Dit is slechts een gedeeltelijke vertaling. Lees verder voor het Engelse origineel.)

Geachte moslims van Nederland,

Zoals u hieronder leest hebben wij Nederlanders het helemaal met u gehad. We weten niet precies wat u ons heeft aangedaan, maar laten we er niet omheen draaien: wij vinden u erg irritant.

Dat u weigert net als wij te worden, dat uw dochters niet jong genoeg seksueel actief worden, dat u naar de verkeerde tv-zenders kijkt, en dat u zich zelfs gewoon op straat blijft durven vertonen; dat u een eigen mening heeft, en die soms nog uit ook; dat u vaak teveel kleren aan heeft, zelfs in de zomer; allemaal extreem irritant.

Wij smeken u, pas u nou aan! Anders weten we niet goed waar we met onze emoties heen moeten.

G.W. kwam, zag en ging op zijn bek.

Hij dacht dat
a) de Engelsen het lef uiteindelijk niet zouden hebben om deze figuur de toegang te weigeren - wat een overwinning voor W. zou zijn; of dat
b) als hij er niet inkwam, zijn status van martelaar tot ongekende hoogte zou stijgen, en hij zijn slachtofferschap in toenemende mate zou kunnen gaan koesteren.

Hij verkeek zich.
De Britten hebben met een ronduit rampzalige economie wel wat anders aan hun hoofd dan een buitenlandse agitator. Ze kennen hun medeverantwoordelijkheid voor de dood van honderdduizenden (o.a.) moslims in Irak. En ze weten dat hun weggesmolten “welvaart” niet te wijten is aan “moslimterrorisme” maar aan financieel terrorisme. De miljoenen die nauwelijks lucht krijgen door hun enorme (hypotheek)schuld verwachten niet veel van het het land uitschoppen van Pakistanen. Ze weten dat ze de klos zijn door de manipulatie en het parasitisme van de financiële sector, niet door roti-verkopers of de moskee om de hoek.

Daarnaast zijn de Engelsen ook weer mans genoeg om zich niet de les te laten lezen door akelige mannetjes als Verhagen. Nederland slaat een modderfiguur, dat zal ons nog duur komen te staan.

The Kadima party in Israel is usually described as “centrist” or perhaps “center-right”.
Let’s hear what Michael Parenti has to say on the subject.

There remains a problem with this alignment of left, right, and center. It has to do with the tendency to ascribe “moderation” to those on the center, and “extremism” indiscriminately to those on the “far left” and “far right”, based on an inclination to conflate spatial relations with moral meanings. Labels such as “left, “center,” and “right” refer to the political spectrum. They are metaphoric spatial terms …
It follows that an “extreme center” is a contradiction in terms, the extremes of the center being nothing more than the beginnings of the moderate left and moderate right.
But “extreme” has another meaning, a behavioral one that evokes an image of intransigence and violence. In news reports and common parlance, this second meaning is blended with the first and then ascribed to the left and right, but by definition never to the center. …

Other laudable concepts are associated with centrist moderation. Political moderates in various countries are described as defenders of stability. But whose stability? For whose benefit? At whose expense? …
As our unexamined political vocabulary would have it, the moderate centrists cna do no evil, while the immoderate extremists can do no good. In truth, those who occupy the mainstream center are capable of immoderate, brutal actions. It wasn’t fascist extremists who pursued a massively destructive was in Indochina. It was the “best and the brightest” of the political center, the extremists of the center, the moderate extremists, if you will. …”

Michael Parenti, Contrary Notions, Ch. 21, “Left, Right, and the “Extreme Moderates”", , pp. 186-194.

De mainstream media vinden het ontzettend belangrijk nieuws dat Barack Hussein Obama, die (zoals veel mensen niet ontgaan is) deze maand president van de Verenigde Staten werd, boos was op de bankiers. Bankiers schijnen zichzelf namelijk heel veel geld te hebben toegeschoven, en het probleem is dat dit geld afkomstig was van de zogeheten “bailout”. Obama vond dat niet netjes, en zei dat ook (met de camera’s erbij).

“Bij hem [Obama] staat transparantie, en het kunnen volgen van de geldstromen, voorop,” sprak een verslaggever op radio 1.

Ik wil de aanbidding en de Obamallelujah-stemming niet bederven, en ik sluit zelfs niet uit (klein kansje) dat Obama nu pas wakker is geworden, maar dit is toch hogelijk hypocriet. Slechts enkele maanden geleden stemde Obama, toen nog senator, immers gewoon in met de “bailout” (de Grote Gratis Gift, oftewel de GGG is een beter woord) aan de banken.

In tegenstelling tot wat de Nederlandse commerciële mainstream massamedia wil doen geloven, was die GGG niet bedoeld om de economie erop vooruit te helpen, of om spaarcentjes van brave burgers te redden, of om de wereld voor de ondergang te behoeden. Het was slechts bedoeld als cash for trash. Obama zal toch (hij schijnt niet dom te zijn) de wetten moeten lezen die hij goedkeurt. Het ontbrak de GGG aan elke vorm van toezicht. Geen enkele vorm van voor-wat-hoort-wat ging ermee gepaard. Wie de wet goedkeurde, zei in feite tegen de bankiers: voilà, hier is het geld van de Amerikanen. Doe ermee wat je wilt, als je er maar geen onverantwoorde risico’s mee neemt.

Dat is dan ook precies wat de bankiers hebben gedaan. Risico’s nemen ze niet meer. Uitlenen dus ook niet. Wel kopen grote vissen kleinere visjes op. Consolidatie, geen vrolijke stromende liquiditeit is het product van de GGG. En nu is plotseling Obama, die mede dankzij miljoenen campagnegeld van Wall Street president werd, bezig met een toneelstukje om te laten zien hoe belangrijk het geld van de Amerikaanse belastingbetaler voor hem is.

Dat toneelstukje is niet oprecht. Helemaal niet als je beseft dat de financiële en economische mannetjes die Obama om zich heen heeft verzameld vooral afkomstig zijn uit de kring der kleptocraten rond Clinton. Deze kleptocraten, oftewel de Yeltsinistas (die enthousiast meededen aan de plundering van Rusland na de ineenstorting van de Sovjetunie) waren onder (de Democraat) Clinton verantwoordelijk voor het om zeep helpen van wetgeving die de huidige situatie had kunnen voorkomen. Types als Summers, Geithner, et al. staan dus zelf aan de wieg van de GGG.

Maar theater is natuurlijk goed voor je populariteit. Wallstreet vindt het niet zo erg dat Obama dit toneelstukje opvoert. Na de GGG kunnen ze daar hartelijk om lachen.

In maart 2008 ontving journalist Dion Nissenbaum, standplaats Jeruzalem, de volgende memo van het Israëlische bezettingsleger:

1. Real-time berichtgeving over de preciese locatie van raketinslagen zijn streng verboden. Vertraagde berichten van preciese locaties moeten altijd worden goedgekeurd door de censor van de IDF.

2. De censor van de IDF zal geen berichten autoriseren van raketten die ingeslagen zijn op Israëlische legerbases e/of strategische installaties.

3. De censor van de IDF zal geen berichten autoriseren over raketten die in de Middellandse Zee zijn gevallen.

4. De censor van de IDF zal geen foto’s autoriseren van raketten met identificatiekenmerken.

5. De censor van de IDF zal geen berichten autoriseren over bezoeken van hooggeplaatste personen van de Israëlische regering en IDF-officieren in Zuid-Israël.

6. De censor van de IDF zal geen berichten autoriseren over ontplofte munitie van terroristen, of enige andere niet-functionerende munitie.

7. Panorama-, groothoeklens-, en dergelijke foto’s van raketten zijn streng verboden.

Verzekert u zich ervan dat u van het voorgaande alle medewerkers op de hoogte stelt.
Het voorgaande neemt niet de verplichting weg om aan de ISDF censor voor te leggen - voorafgaande aan publicatie - elk nieuwsbericht aangaande inslagen van raketten of enig ander onderwerp dat moet worden goedgekeurd door de censor van de IDF.

bron

Iedereen zal het erover eens zijn dat gemeten over de laatste 300 of 100 jaar, de armen het vele malen beter gekregen hebben en de toplaag slechts marginaal vooruit gegaan is.

Nee dus
Dat gaat misschien op voor bepaalde economieën zoals die in (West-)Europa en landen als Canada, de VS, Nieuw-Zeeland, enz. In de rest van de wereld is de kloof tussen arm en rijk sinds die paar honderd jaar vaak extreem toegenomen, zoals bijv. in India (onder invloed van het koloniale bewind), in Latijns-Amerika (Brazilië, Chili, Venezuela, Mexico, enz.), de Filippijnen, Indonesië, en nog veel meer streken. Het voorbeeld van India: onder andere door de Britse economische oorlogvoering met bijv. de Indiase textielindustrie (met behulp van de Queen’s kanonneerboten) nam de levensstandaard er dramatisch af; de armoede in India is nog steeds onvoorstelbaar - ziedaar de (Britse) rijkdom die (Indiase) armoede creëert.

Rijk land, arm volk
Het is ook niet zo vreemd dat de aan grondstoffen rijkste landen vaak de armste bevolkingen kennen. De plundering op grote schaal die Europa, Japan, en na de Tweede Wereldoorlog vooral de Verenigde Staten beging, vonden niet plaats waar niets te halen viel. Nederland zat ook niet in Indonesië om de plaatselijke bevolking tot het christendom te bekeren. Maar is het effect van het kolonialisme niet weggeëbt? Het is vervangen door een veel slimmer economisch imperialisme.

In sommige derdewereldlanden zijn wel democratische hervormingen die iets aan de verschillen doen (o.a. Venezuela, Bolivia). Een van de methoden die kunnen worden toegepast is het deels afschermen van de eigen markt voor de “globalisering” - het recept waarmee zo goed als alle welvarende landen tot hun welvaart zijn gekomen.
In andere landen wordt de kloof met (de dreiging van) geweld in stand gehouden. China bijvoorbeeld houdt haar lage lonen kunstmatig in stand - een grote groep Chinezen profiteert van de economische groei, maar een nog veel grotere groep, die het eigenlijke werk doet, nauwelijks of in veel geringer mate.

Reactionair offensief

In veel landen waar de verschillen tot de jaren 1980 minder werden, is een reactionair offensief begonnen om die weer groter te maken (Verenigd Koninkrijk, Verenigde Staten). Het wordt ook wel “neoliberaal” genoemd, maar het is feitelijk reactionair: een reactie op de gemengde economie, en op de democratische structuren die de verkleining van de verschillen tussen arm en rijk mogelijk maakten). Dit wordt verkocht als zou het welvaart brengen, maar de meest excessief door de neoliberale ideologie geteisterde landen (VS, Canada, UK) kennen nu ook de snelst toenemende armoedeval en schuldslavernij onder wat eens de “middenklasse” heette.
En dat is bepaald geen toeval.

Ex-Sovjet: armer dan ooit
De voormalige Sovjet-Unie en veel landen in Oost-Europa zijn een apart geval, omdat in het westen de communistische samenlevingen werden geassocieerd met armoede. In feite is ook daar de armoede voor grote groepen mensen toegenomen, na de totale uitverkoop van publieke voorzieningen in met name Rusland. Hoewel de rijkdom voor een kleine groep er tot ongekende hoogte steeg, nam ook daar de kloof tussen arm en rijk extreem toe - men had de Russen na 1991 iets heel anders beloofd.

Geen clichés, a.u.b.
Het is niet verstandig om in clichés te denken, omdat sommige samenlevingen op hun eigen manier tot een vorm van welvaart kunnen komen die niet altijd goed in een hokje past; zoals Zuid-Korea dat aan de ene kant een enorme welvaartsstijging kende in de afgelopen decennia, door een agressieve toepassing van het Aziatische Tijger-recept dat Japan tot een grootmacht maakte - hiermee veranderde Zuid-Korea van een feodale staat in een consumptiemaatschappij; maar dat aan de andere kant ook het doelwit werd van “structurele aanpassingen” van het IMF (na de “Azië-crisis”, die ik op verzoek elders zal belichten). En waar nu het aantal have-nots ook weer gestaag toeneemt (van nooit weggeweest, overigens), met een neoliberale gelovige aan het roer.

Democratie?
Er is geen reden om in pessimisme te vervallen - er het helpt ook niet om “de armen” zielig te vinden. Help ze zichzelf te helpen, maar hoe doe je dat? Wie voor zichzelf kan opkomen, zich kan verenigen in vakbonden, zonder door de knokploegen van een oppressieve staat in elkaar te worden getimmerd, kan een acceptabel loon bij elkaar hengelen. Wie een eigen zaak heeft, zoals miljoenen in de Derde Wereld, kan zichzelf goed redden, maar niet als een corrupte staat uitbuiting door corrupte mafiosi tolereert, die woekerhuren en woekerrentes rekenen. IMF en Wereldbank dringen landen “structurele aanpassingen” op die leiden tot een berg schuld, de uitverkoop van publieke voorzieningen en grondstoffen, en een gedevalueerde munt, dus een lage koopkracht met de slechte toegang tot de productiemiddelen die ermee gepaard gaan - het beste recept voor duurzame armoede. Is het introduceren van democratie hiervoor het recept? Het is allerminst een garantie. Er zijn dictaturen die, uit de wens enige populariteit te behouden, een redelijk verstandig economisch beleid voeren; en er zijn ± democratische regeringen die hun land verkopen aan de hoogste bieder, en het volk in armoede laten wegzakken - en omgekeerd.

Verdeel-en-heers
Het slimme van het globaal economisch stelsel dat de kapitalisten in elkaar hebben gezet is dat het mensen op briljante wijze tegen elkaar kan uitspelen. In een land als Nederland kunnen we spreken van “de kloof tussen arm en rijk”, maar dat geldt ook voor een land als Indonesië. Nederlanders (zonder schulden) met een vaste voltijdbaan die tegen het minimumloon werken, kunnen zonder al te veel problemen meestal rondkomen (en maken een goede kans op een huurwoning met subsidie).

Je moet dan dus niet zeuren, zou je zeggen. Het welvaartsverschil met de armen in de Derde Wereld is immers enorm. Tegelijkertijd wordt vanuit de financieel-economische elite druk uitgeoefend op de structuren die dit mogelijk maken. Het minimumloon zou omlaag moeten, om de concurrentie met lagelonenlanden te kunnen aangaan. De woningmarkt zou verregaand moeten worden geliberaliseerd, om deze flexibeler te maken. Er wordt op gehamerd dat onderwijs en de kenniseconomie de sleutel is voor de toekomst; maar tegelijkertijd werkt men aan verdere privatisering van het onderwijs, waarbij de betere opleidingen duurder worden, en de gelijke kansen op onderwijs voor elke sociale klasse worden ondermijnd.

Dubbelrol
De werkende klasse van de rijkere landen wordt zo in een dubbele rol gemanoeuvreerd. Aan de ene kant is daar de rol van uitbuiter. Door het kopen van allerlei extreem goedkoop geproduceerd spul (of het nu om vruchten, uitheemse groenten en fruit, koffie, speelgoed, laptopjes of dvd-spelers gaat) werkt de werkende klasse uit de rijkere landen vrolijk mee aan het ketenen van zijn collega-(land)arbeider in de Derde Wereld. Aan de andere kant staat de levensstandaard van de modale burger in de rijkere landen latent en permanent onder druk; en wel door geen of nauwelijks inflatiecorrectie van lonen (door gemanipuleerde inflatiecijfers) en het niet aflatende gedram van “loonmatiging” door politici en de business, met behulp waarvan we “sterk” zouden staat in de mythische voorgekookte strijd met de lagelonenlanden.

Het houdt een keer op
Een volmaakt geval van verdeel-en-heers, natuurlijk. De werkende burgers van de Verenigde Staten zijn de meest in het oog springende slachtoffers van dit globaliseringsmechanisme. Hun rol van uitbuiters - dankzij de kunstmatige koopkracht van de dollar konden zij zich helemaal suf consumeren - wordt nu steeds meer aangevreten door de rol van uitgebuitenen. De VS produceren zelf veel te weinig om het handelstekort aan te vullen; de bedrijven komen er voorlopig niet terug, want die zitten prima in India, Mexico, China, en elders; van de welvaart die door charlatans en andere valse profeten werd beloofd in de onroerendgoed-zeepbel is niets meer over. En zo schuift men miljoenen bij het oud vuil, die (als ze geluk hebben) voortaan in een stacaravan hun voedselbankblikken mogen nuttigen.

Of wij aan de beurt komen hangt helemaal van onszelf af: kunnen we de mechanismen van het kapitalisme en de globalisering onderscheiden, of blijven we in zelfhypnose en worden we warm van de “koopkrachtplaatjes” van de technocraten?

Documentatie:
Michel Chossudovsky, The Globalisation of Poverty; Michael Parenti, Against Empire; Democracy for the Few; Naomi Klein, The Shock Doctrine; Noreena Hertz, The Debt Threat - How Debt Is Destroying the Developing World; Raj Patel, Stuffed and Starved - The Hidden Battle for the World Food System; Chang Hajoon, Kicking Away the Ladder; Bad Samaritans - Rich Nations, Poor Policies and the Threat to the Developing World; Michael Hudson, Global Fracture - the New International Economic Order

(En nog veel meer.)