Hier een recente, manipulatieve column van Sylvain Ephimenco. De Trouw-columnist verdraait, manipuleert, en misleidt.
Nieuwe analyses
Sylvain Ephimenco
"Een lustrum, ook al is het in bloed gedrenkt, hoor je met superieure zelfverzekerdheid te vieren. Daarom ook beste confraters, opiniemakers en meningsproducenten, laten we het glas heffen en met de blik op oneindig gezamenlijk jodelen: jeminee, wat heb ik toch gelijk gehad en voor een keer ook nog gelijk gekregen!"
Met wat op het eerste gezicht lijkt op zelfspot en sarcasme richt Ephimenco zijn pijlen op mensen die in de media hun bezwaar kenbaar maakten tegen de illegale, uiterst gewelddadige en zeer veel slachtoffers eisende inval in Irak. Overigens zijn wereldwijd miljoenen mensen op de been geweest om hiertegen te protesteren, maar in deze column van Slimme Sylvain is het even het domein van "meningsproducenten", een derogatoire term, die natuurlijk de suggestie wekt dat de "mening" kunstmatig, plichtmatig, onoprecht was, of dat de zorgen van de miljoenen demonstranten wereldwijd op een of andere manier geen enkele legitimiteit verschaften aan deze "mening". Soms, Sylvain Ephimenco, is het wel degelijk van belang om er een mening op na te houden. Om menselijk te kunnen blijven, bijvoorbeeld.
"Ja, wat was die Irak-oorlog verkeerd, contraproductief en vooral gelogen. En wat is die Bush een dombo geweest en zijn Amerika een bolwerk van kortzichtige neocons met zelfvernietigingsdrang.”
Van zelfvernietigingsdrang is geen sprake, Cheney, Wolfowitz, Rumsfeld c.s. hebben het, zo te zien, prima naar hun zin. Zij hebben hun doel bereikt: de Iraakse olie is in handen van het Amerikaanse olie-, financiele, en militaire establishment dat zij vertegenwoordigen; het leger van de VS zit zeer strategisch aan weerszijden van het zeer olierijke Iran, en ten noorden van het nog olierijker Saoedi-Arabië met een enorme legermacht; de belastingbetaler betaalt, en de schuld verdampt met de ondergang van de dollar. Niet iedereen zal hier blij mee zijn, wellicht de gemiddelde Amerikaanse en Iraakse burger niet, maar dat is nou net, Sylvain Ephimenco, wat de Cheneys, Wolfowitzen, en Rumsfelds van deze wereld geen zak interesseert. U bent een kleuter, Sylvain Ephimenco, dat u doet of u dit niet begrijpt, of u bent een manipulator, een propagandist, die de eeuwige afleidingsmanoeuvre van de “domme Bush” gebruikt om het ook niet altijd even snuggere volk te misleiden. In beide gevallen bent u een aanfluiting, de “domme Bush” bestaat niet. De buikspreekpop Bush, die wel – is dat misschien iets om nog eens een columnpje aan te wijden?
"Ik jodel en feest met jullie mee! Want ook ik schreef ruim voor het begin van de Amerikaanse invasie dat de geplande oorlog hartstikke verkeerd was en in een ramp zou uitmonden."
Door een fictieve groep "collega’s" toe te spreken en nog wat zelfspot toe te passen, creeert Ephimenco alvast het nodige pantser voor als hij straks dezelfde collega’s, met wie hij hier meldt het eens te zijn geweest, wil gaan aanvallen. Hijzelf zal dan immuun zijn, want hoewel hijzelf ook "mee jodelt en feest", altijd handig, dat sarcasme, "jodelt en feest" Ephimenco als enige natuurlijk *niet* mee. Als enige is Ephimenco, zo vermoed ik, ingetogen, bescheiden en niet revanchistisch.
"Dat het een oorlog tegen een verkeerde vijand zou blijken te zijn, die het proces van bewustwording dat met 11 september op gang kwam, tot stilstand zou brengen."
Over welk "proces van bewustwording" heeft Sylvain het hier, die door de oorlog in Irak "tot stilstand" werd gebracht? Een noviteit - daar zou de lezer nu wel meer over willen weten. Nooit eerder werd als argument tegen die oorlog aangedragen dat een "proces van bewustwording" tot stilstand zou worden gebracht. We kunnen erover speculeren, en wie enigszins op de hoogte is van Ephimenco’s obsessie voor de islam kan een goed gokje wagen, maar deze nietszeggende frase klinkt nogal hol - als in de holle vaten, die het hardst klinken, u kent ze wellicht.
"En de overtuiging dat voor Amerika de Irak-invasie en bezetting in een verkwanseling van zijn kapitaal aan sympathie en solidariteit zou uitmonden, is door de feiten gestaafd. Maar ja, het was ook geen echte prestatie om in deze materie de visionair te spelen. Een kind van 10 had tot dezelfde conclusie kunnen komen. Binnen een jaar ben ik ook maar opgehouden regelmatig over Irak te schrijven."
Als het echt een minimale prestatie was, zou Ephimenco wellicht enkele van zijn vele hoogdravende columns over moslims, Marokkanen, enz. kunnen hebben vervangen door een stukje over het gigantische falen van de Nederlandse politiek in dit opzicht - een meerderheid, vooral aan de rechterkant van het politieke spectrum, meende nl. de Britten en Amerikanen te moeten steunen in hun misdadige en illegale oorlog. Echter, nu juist op "links" richt Ephimenco de laatste jaren vooral zijn vele pijlen, "links" is namelijk nogal naief, zo stelt Sylvain regelmatig. Hoe komt het dat de tijdgeest in Nederland blijkbaar leidde tot het aan de macht komen van vastgoedmagnaten en andere neoliberalen die de VS hun zegen gaven, gaat uw gang met uw moderne wapens, moord er lustig op los? Hoe komt het dat er geen "kinderen van 10" in onze kabinetten zaten die deze mallotig doorzichtige leugens konden doorzien? Ephimenco interesseert het allemaal geen fluit, want nu hij door zijn aanvankelijke stellingname tegen de oorlog zijn “geloofwaardig” als Fransman (een Fransman die zichzelf, en de belangen van zijn land, serieus neemt kan natuurlijk niet voor deze oorlog zijn geweest) en “linkse” Libération-scribent gered heeft, en de oorlog een feit is, maakt het allemaal niet veel meer uit.
"In Nederland waren de pro-oorlogstemmen onhoorbaar geworden en de lokale neocons lagen op hun rug met de pootjes omhoog."
Dat is waarempel niet vreemd, heren als de arabist Hans Jansen en vooral de trieste figuur, bewonderaar der neocons Arend-Jan Boekestijn maakten zich onsterfelijk belachelijk in de Nederlandse media. Het niet aanvallen van Irak zou een onvoorstelbaar risico opleveren, immers, als wij hen mochten geloven. De wereld balanceerde op het randje, en Saddam kon ons elk moment allen gaan uitroeien.
"Wel keek ik geamuseerd maar ook vermoeid naar al die collega’s die van hun gelijk hun core business maakten. Die week in week uit, met de peetvader van de Nederlandse journalistiek Henk Hofland voorop, zichzelf bleven herhalen. En dat vijf jaar lang."
Nu moet ik eerlijk bekennen dat het mij niet zo is opgevallen wie zich allemaal "week in week uit" jarenlang heeft herhaald; mijn persoonlijke opvatting is dat Ephimenco zelf een nogal beperkte hoeveelheid thema’s heeft, gezien zijn obsessie voor De Islam. Maar los daarvan is het nogal legitiem om, als je in een land woont waarvan de leiders nog steeds geloven in de oorlog in Irak, en waarvan een deel van het volk in een islamofobische greep is geraakt, je vraagtekens te stellen bij de integriteit van het Amerikaans-Britse optreden met Nederlandse goedkeuring. Daarnaast komt er nog steeds gewoon, zij het wat moeizaam, *nieuws* uit Irak, en dat nieuws stemt vooral erg droevig.
"Maar nu heeft mijn vermoeidheid plaatsgemaakt voor enige bezorgdheid: wat gaat het straks worden als Irak wegvalt en Bush verdwijnt? Want nog dit jaar zal een nieuwe Amerikaanse president worden gekozen."
Gelooft Ephimenco nu werkelijk, of doet hij maar alsof, om zo dom mogelijk over te komen, dat een andere president de reusachtige oorlogsmachine van de Verenigde Staten even, ongestraft, in een menslievende macht verandert? Of bedoelt hij dat dan de mogelijkheid om de verantwoordelijken nog tijdens hun ambstuitoefening ter verantwoording te roepen, verkeken is? Het laatste is nogal wiedes; het eerste is lachwekkend, een militaire operatie op gigantische schaal die al minimaal acht jaar operationeel is (de voorbereidingen voor de inval in Afghanistan begonnen immers al voor 2001) wordt niet zomaar radicaal omgebogen, ook niet, d.w.z. al helemaal niet, door een verse president.
"Stel je eens voor dat Obama de verkiezingen wint, wat mijn vurigste wens van dit moment is. Een zwarte president die een begin maakt met de terugtrekking van VS-troepen uit Irak. Die met zijn charisma, welbespraaktheid en kleurtje de harten begint te veroveren. En, laten we verder dromen, die zich frontaal met het Midden-Oosten bemoeit en Israëliërs en Palestijnen tot onderhandelingen dwingt."
Wat Ephimenco pretendeert niet te weten, maar wel zou moeten weten, is dat het leger van de VS Irak met name is binnengevallen om de beschikking te krijgen over de aldaar aanwezige olie. Om die olie duurzaam onder controle te houden, ga je daar voorlopig niet weg, zolang je niet de garantie hebt dat er geen hernationalisatie zal optreden, mochten de Irakezen aan hun eigen belangen gaan denken; en ook de door Ephimenco gedroomde Obama kan daar niet zomaar weg, als hij niet op de zelfde manier zijn ambstermijn wil afronden als John F. Kennedy.
"Wat dan? Ik bedoel, waar zullen de stromen wrok en ressentiment jegens de Verenigde Staten dan heen moeten? Wat zal van het anti-amerikanisme worden dat in Nederland de kern van menig stukje vormt?"
Hier komt nu de manipulator in al zijn glorie tevoorschijn. Zoeven was Ephimenco nog tegen de oorlog in Irak geweest, omdat hij, laten we zeggen, verwachtte dat het niet goed zou aflopen (overigens is dat wat anders dan het vermoeden dat er gewoon heel erg veel onschuldige mensen de dood bij gaan vinden). Maar nu, zo ontdekken wij, is het afwijzen van deze oorlog plotseling gerelateerd aan "anti-amerikanisme"! Niets afkeer van beleid en ideologie van de neocons, wantrouwen over de oliebelangen van de Bush-junta, afschuw over het cynisme van Cheney, Wolfowitz en Rumsfeld, de leugens, alsmede de leugens, en niet te vergeten de leugens, en zorgen over weer een decennium of twee oorlogsellende voor Afghanen, Irakezen en mogelijk Iraniers; maar domweg "anti-amerikanisme"! Kennelijk is Ephimenco ofwel een geoefend manipulator, ofwel te stompzinnig om het verschil te zien tussen een president die al bijna acht jaar zowel de VS als Afghanisten en Irak omwille van triljardenwinst aan olie naar de ondergang te helpen, en een kandidaat die hiervoor geen verantwoordelijkheid heeft gedragen (in tegenstelling overigens tot Hillary Clinton), en dus moeilijk veroordeeld kan worden voordat hij überhaupt aan het hypothetische roer staat.
Waaruit bestaan die "stromen wrok en ressentiment" jegens de Verenigde Staten? Impliceert "wrok en ressentiment" dat het plaatsen van bedenkingen bij de staat van dienst van het imperium van de Verenigde Staten een volkomen irrationele en mallotige zaak is? Hebben de "collega’s" van Ephimenco uit wrok en ressentiment, redeloze haat en afgunst jegens Amerika, hun afkeer van de oorlog uitgesproken, terwijl Ephimenco als enige, eenzame filosoof, verheven boven het wrokkige gekrakeel, van elk ressentiment gespeend, slechts de Rede hanterend, met vlijmscherpe analyses de grondslag onder deze oorlog wegsabelde? Het kan haast niet anders. Geef de man de Nobelprijs.
"Maar wie weet, misschien gaat dit een uitgelezen kans vormen om eens een ander aspect van de kwestie-Irak te belichten. Een element van de Irak-problematiek die men tot nu toe links heeft laten liggen."
Kijk eens, zijn er zaken in Irak die men "links heeft laten liggen"? Ik ben benieuwd; zou het de totale humanitaire crisis zijn? Het doden van burgers door Nederlandse militairen en de druk die Defensie uitoefent op het OM om militairen vooral niet ter verantwoording te roepen? De enorme medische en ecologische ramp van de verarmd uranium munitie? Voorwaar, inderdaad allemaal zaken die Ephimenco "links heeft laten liggen". Maar ik ben benieuwd wat dat dan mag zijn.
"Gelegenheid dus om zich af te vragen hoe het kwam dat met het verdwijnen van een bloedige seculiere dictatuur, de religieuze waanzin zo kon toe slaan. Dat in naam van de islam duizenden gelovigen zich lieten ontploffen met als doel zoveel mogelijk medegelovigen te verminken of te doden. Vrouwen, kinderen en baby’s inbegrepen. Met het verdwijnen van het anti-amerikanisme zal misschien eindelijk ruimte ontstaan voor nieuwe analyses."
De aap, de mouw. Geniaal! Als we straks de verse Amerikaanse president niet meer direct de schuld kunnen geven van de waanzin in Irak, omdat de aanstichters veilig in de raad van bestuur van een of andere oliemaatschappij, denktank, of hedge fund zitten, kunnen de schijnwerpers weer volop op "de islam" worden gericht als veroorzaker van alle ellende! Petje af, Ephimenco. Zeer manipulatief, en bijzonder geniaal.
Het interessante is nu dat wij, ten eerste, erg weinig weten van wat er in Irak werkelijk gebeurt. Er zijn haast geen journalisten die onafhankelijk documenteren waar het geweld uit bestaat, en veel (des)informatie komt direct uit de lades van het Amerikaanse leger. Is het waar dat men zich in Irak opblaast om zoveel mogelijk vrouwen en kinderen te doden? Of wil men wellicht zoveel mogelijk aspirant politie- en legerpersoneel vermoorden omdat men ze mogelijk ziet als ‘NSB’ers’ die heulen met de bezetter? Ook niet erg netjes, maar dat deden "wij", de dapperse Hollanders die immers massaal in het verzet gingen ook, Sylvain. Heeft Sylvain Ephimenco een verklaring voor het feit dat in verreweg de meeste streken, steden en dorpen waar moslims wonen men zich *niet* opblaast op straat? Van Indonesie tot Marokko, van Bangladesh tot Egypte, honderden miljoenen moslims en niemand die zich opblaast. En waar ze dat wel doen, is steevast sprake van een door extreem geweld, dat met "de islam" erg weinig te maken heeft, geperverteerde samenleving. Dat geweld heeft in verreweg de meeste gevallen te maken met machtsstrijd, het willen bezitten van energievoorraden, het willen beheersen van pijpleidingen of handelsroutes voor drugs, winstbejag van wapensmokkelaars en -producenten, vaak voorzien van een saus puur cynisme en de lol van het doden van andere mensen.
Weet Ephimenco hoe smerig, hoe ronduit walgelijk (moderne) oorlogvoering is? Weet Ephimenco wat vernedering, bezetting, de gruwelijke dood van iemands man, vrouw of kinderen, psychologisch met mensen kan doen?
Of hij weet het niet, of hij doet alsof. Ik durf daar haast niet over te speculeren.
In elk geval zou Ephimenco, de grote onafhankelijke denker, de filosoof die boven het ressentiment staat, de wereld moeten helpen bij het werkelijk begrijpen van de oorlogen in Irak en Afghanistan, door daar zelf eens heen te gaan. Wij hebben hem nodig. Alleen hij kan de vinger leggen op de zaken die zijn mindere broeders "links hebben laten liggen".
“Nieuwe Analyses”.
Ephimenco, u schrijft nu al jarenlang veilig dezelfde columns, en route! Op naar Irak!