yelamdenu

 Abdul-Jabbar van de Ven is een blanke Hollander die zich tot de islam heeft bekeerd. Een erg enge man dus, schijnt het, want men zegt dat bekeerlingen vaak extra fanatiek zijn.

Van de Ven loopt zowaar in een heuse djellaba over straat, en aangezien daar geen wet tegen is kan dat zomaar ongestraft. 

Ik sluit niet uit dat ik het op veel punten met Van de Ven totaal oneens zou kunnen zijn. Maar een gesprek met Van de Ven over wat hij zoal vindt, is de facto onmogelijk, want als een moslim in onze onnavolgbare media wordt uitgenodigd, moet hij of zij altijd praten over homo’s, vrouwenrechten, terrorisme, wijntjes en varkensvlees.

 Terwijl de moslims zelf heel ergens anders mee bezig zijn, maar dat hoeft niemand te weten, omdat ons beeld van de hystericus in gevaar zou kunnen komen. Veel moslims maken zich bijvoorbeeld zorgen over het milieu, over het niveau van het onderwijs, oorlogen, waar vooral moslims in worden afgemaakt, in het Midden-Oosten en Centraal-Azie.

Het zijn net mensen, zeg maar (ik hoop dat het copyright van deze zinsnede nog niet in handen van Joris Luyendijk gekomen is). 

Maar daarover mogen moslims het niet hebben, want dan gedragen zij zich niet als moslims, maar als burgers, die hun zegje doen. En dat moet worden voorkomen: een keurige moslim denkt de hele dag na over homo’s, vrouwenbesnijdenis, de jihad, en Geert Wilders’ mooie nieuwe film.

U hoeft zich niet te verbazen over de soms radicale opvattingen van nieuwe moslims van Nederlandse afkomst, want radicale maatschappijkritiek is van alle tijden. Enkele decennia geleden hadden we linkse radikalinski’s, dat is allemaal overgewaaid. Het bleek niet zo bestendig te zijn.

Zoals moslims net mensen zijn, zijn er mensen onder hen die hun gedachten en gevoelens van onbehagen en kwaadheid over onrecht op activistische wijze vorm geven. Heel soms vallen daar doden bij, bijvoorbeeld als iemand een regisseur/columnist te lijf gaat die God met een varken vergeleek. Of als een avonturier zelf maar alvast op de trein stapt naar Tsjetsjenië en daar wordt neergemaaid.

Maar aan de wortel van radicale ‘neo-moslims’, of ze nu van Nederlandse afkomst zijn of niet, ligt onbehagen over de hypocrisie van een maatschappij die de mond vol heeft over moslims en hun veronderstelde dreiging, maar tegelijkertijd in Irak en Afghanistan bijdroeg/bijdraagt aan talloze kapotgemaakte mensenlevens. Of ons geleuter over biobrandstof, die elders voedselprijzen gigantisch opdrijft en tot nood, rellen en doden leidt.

Onze navelstarende maatschappij is ziek van hypocrisie.