yelamdenu

Bij toeval viel mijn oog op de rechtse website http://www.hetvrijevolk.com/. Het Vrije Volk wordt bevolkt door verschillende auteurs, die niet allemaal retorisch even begaafd zijn - met uitzonderingen, onder wie gewezen Algemeen Dagblad-columniste Pamela Hemelrijk, en de zich vaak met Israël bezighoudende Daniël Teeboom. Het valt op aan de bijdragen dat er nogal wat haat jegens "links" leeft bij de auteurs. Als we Het Vrije Volk mogen geloven, wordt Nederland geregeerd door GroenLinks, oefent de SP zijn maoïstisch schrikbewind reeds jaren uit, en wordt alles wat rechts is in Nederland op meedogenloze wijze onderdrukt.

Dit is jammer want het feit op zichzelf dat iemand rechtse meningen is toegedaan en stoom af kan blazen op een website is prima. Maar beschuldigingen en verdachtmakingen jegens een vaag idee als "links" worden minder vrolijk op het moment dat er, hypothetisch wellicht, gekke dingen gebeuren in een maatschappij. Net zoals Nederland al diep verscheurd was aan het einde van de 18e eeuw tussen patriotten en orangisten, waren vele Zuid-Amerikaanse samenlevingen diep verscheurd tussen "links" en "rechts", met de nodige gevolgen. Het is een ding om kritiek te hebben op bepaalde verschijnselen (het is zelfs vaak bittere noodzaak), maar ik word een beetje moe van het vage idee "links" (of "rechts", natuurlijk). Er zijn maar twee soorten politici: onoprechte hypocrieten die, omdat we helaas* een democratie hebben, het volk niet al te veel de waarheid kunnen vertellen, en daarnaast oprechte mensen die e.e.a. recht willen zetten dat in in hun ogen scheef is.

Het moge zo zijn dat de ene groep groter is dan de andere, als u goed kijkt ziet u er vast een paar. En de onoprechtheid doet zich zowel voor aan de zogeheten linker- als rechterkant van het politieke spectrum. Daarnaast zijn er overigens ook naieve politici, en die mogen nog zo oprecht zijn, ze bereiken nooit iets. Dat even ter relativering. 

Polarisatie is deels vermaak, puur entertainment als het goed gemaakt is - ik weet niet of de website Geenstijl goed gemaakt is, maar een hoop mensen menen van wel. Het Vrije Volk is wat serieuzer, of liever, wat grimmiger, en zit vol echte haat - links, de allochtonen, het CDA, Mark Rutte, de islam, "Marokkaans tuig", "linkse honden" het zal niet veel moeite kosten om er veel frustraties tegen te komen over van alles en nog wat.

Het gekke van (ultra)rechtse denkers, hoewel ze niet altijd gelijk hebben, is dat ze soms wel gelijk hebben. Pamela Hemelrijk heeft gelijk als ze de doofpot aankaart rond "9/11" (hoewel medestanders zou ze daar overigens voor hebben op Het Vrije Volk?), geïmpregneerd hout, en andere zeer dubieuze affaires. Mensen hebben gelijk als ze zeggen dat cartoonist "Nekschot" niet van zijn bed gelicht had hoeven worden met de hoeveelheid machtsvertoon die werd toegepast, hoewel het wel degelijk een naar, racistisch en door cynisme verteerd mannetje is, en dat in onze, alle beleid van te voren zorgvuldig uitkokende, coalitiepolitiek de werkelijke democratie vaak ver te zoeken is. Ik ben het op dat vlak dan ook graag met ze eens, maar ze maken het je niet erg makkelijk.

 Want het is jammer dat er een aantal blinde vlekken bestaan bij deze rechtse rakkers. In eigen land hebben ze volop kritiek op de besturende elite, maar over de Verenigde Staten, die toch nog veel verder zijn afgegleden in de richting van militaristisch Fox News-totalitarisme, zul je ze niet gauw horen klagen. Er zijn grappenmakers bij die dhr. G.W. Bush zelfs verwijten te slappe knieën te hebben - alsof honderdduizenden Irakese burgerdoden niet genoeg zijn, roepen sommige lieden Washington op om de wereld en passant ook even te ontdoen van evenzovele inwoners van Libië, Syrië, of Iran. (Dat is namelijk wat er gebeurt in onze "schone, efficiënte" oorlogvoering, er gaan heel veel mensen op gruwelijke wijze dood.)

Big deal, volgens de nieuwe rechtse moraal moet je dat allemaal "in een breder perspectief" zien, vermoed ik. Genocidale oorlogvoering is altijd geoorloofd als er bepaalde ideologische doelen mee bereikt worden, zoals het vervangen van democratisch gekozen leiders met een wat linksige signatuur (zoals Chávez van Venezuela). Want dat is wat ’s werelds grootste terroristische entiteit pleegt te doen: in Iran en Chili vervingen zij bijv. democratisch gekozen leiders door de VS goedgezinde autocraten met, zo zou gauw blijken, bloed aan hun handen. Om nog maar te zwijgen van de "kwesties" Vietnam, Cambodja, Oost-Timor, Panama, Nicaragua. Of van Irak en de couveusebaby-hoax, verraad aan de Iraakse oppositie, dan de sancties, en de honderdduizenden doden (Albright: "we think the price was worth it"). Ga zo maar even verder.

Want de Verenigde Staten zijn een fantastisch land - voor wie er woont en het financieel kan rooien. Jammer dat dat blijkbaar samen dient te gaan met grootscheepse terreur buiten de eigen landsgrenzen.

 Waarom zou ik aandacht besteden aan hetvrijevolk.com? Tenslotte leest het Vrije Volk-publiek deze blog toch niet. De bovengenoemde kwesties kennen ze wellicht niet. Ik ben slechts een van de vele miljoenen landverraders met een blogje, zo vermoed ik. Toch is het, laten we eerlijk zijn, een beetje eng als een club hysterici vele lezers weet op te hitsen met leugens, selectief geheugen, halve waarheden, geschiedvervalsing, en pure manipulatie.

Het zou u dus sieren, beste auteurs des Vrijen Volks, om bij al uw beschuldigingen jegens de "leugenaars" in Den Haag ook eens te kijken naar de leugens op de eigen site, want zaken als het consequent verbloemen of bagatelliseren dat de Amerikanen om de olie in Irak zitten en om niks anders (zoals Alan Greenspan en John McCain onlangs ook ruiterlijk toegaven), sieren u niet. In een polariserende samenleving mag je er de meest abjecte meningen op nahouden en deze ook verkondigen. Maar het verspreiden van keiharde, smerige leugens, en het bedrijven van geschiedvervalsing, vallen daar niet onder.

 ____

 *) Helaas, i.e. voor de betreffende hypocrieten, die natuurlijk veel "efficienter" zouden besturen zonder.

Willem Schoonen is de naam van de hoofdredacteur van het dagblad Trouw. Zijn naam staat boven dit stukje, waaruit we kunnen opmaken dat het toch echt de hoofdredacteur zelf is die het zegt.

Probleem is dat het een dure sport is. Het is een dooddoener, maar evengoed waar: media kunnen het zich niet veroorloven veel journalisten vrij te maken voor onderzoeksprojecten, die misschien nieuws gaan opleveren. Er zitten, ook op onze redactie, veel journalisten die in de dagelijkse nieuwsstroom onderwerpen zien waar ze graag een paar maanden hun tanden in zouden zetten. Soms is die ruimte er, maar heel vaak niet.  (…)

En daar ligt een venijniger probleem dan het gebrek aan geld voor goede onderzoeksjournalistiek: redacties worden een onderwerp snel moe. De onderzoeksjournalist krijgt te horen dat hij komt met het zoveelste verhaal over zaak X. Daar hebben we de krant al een keer mee geopend, dat gaan we niet nog eens doen.

Je kunt een journalist bewonderen om wat hij uit zijn bronnen heeft weten te krijgen. Maar vaak heeft het evenveel moeite gekost om wat hij uit zijn bronnen haalde de krant in te krijgen.

 
Begrijp ik nu goed dat niet de zwaarwegendheid van een zaak, maar de vraag of de zaak misschien gaat vervelen, uiteindelijk de belangrijkste factor is bij het doordringen van werkelijk onderzoeksjournalistiek werk tot de krant? Natuurlijk zijn de middelen van een krant niet onbeperkt, maar als het onderwerp zwaarwegend genoeg is lijkt het me dat er wel een budget voor is. Anders kan de krant net zo goed worden opgeheven, dan checkt men voortaan wel "nu.nl". Het is veelzeggend dit van een hoofdredacteur te vernemen.

Want "het zoveelste verhaal" over een zaak van enorm belang voor onze rechtsstaat, onze democratie, onze geloofwaardigheid, ons vermogen in de spiegel te kijken, onze menselijkheid, gaat nooit vervelen. Zolang de onderste steen niet boven is en de maatschappelijke verontwaardiging niet heeft geresulteerd in het afleggen van verantwoording, is een goede journalist het nooit beu. Valt onze medewerking aan de illegale en desastreuze oorlog in Irak inmiddels ook in de categorie kwesties waar we liever niet meer over horen? En hoe zit het met de manier waarop we Afghanistan in gesjoemeld zijn, meneer De Hoop Scheffer? Zijn honderdduizenden doden "vervelend"? Voor de verantwoordelijken - zeker. Balkenende heeft bloed aan zijn handen, maar het is een volstrekt taboe dit in de openbaarheid te zeggen. Respect, dat wil onze eerste minister. Dat respect heeft hij niet verdiend.

Mijn verwachting is nu juist dat het publiek niet, zoals de redacteur wellicht denkt, zich gaat vervelen bij weer een verhaal over de corruptie en grootschalige leugens van Washington,  over gifschandalen, over fraude en nepotisme, maar juist respect zal hebben voor de vasthoudendheid van een journalist die zich, hoewel hij/zij er zich bij zijn slachtoffers gehaat mee zal maken, vastbijt en niet loslaat. Dit is nota bene de geprezen waakhondfunctie van de democratie, waar we het over hebben. Denkt Willem Schoonen soms dat de klokkeluiders vanzelf wel in zijn schoot zullen vallen?

 Is er nog hoop? Mijn eigen ervaring met de hoofdredactie van Trouw stemt droef. De vorige hoofdredacteur van Trouw, Frits van Exter, heb ik in 2006 een email gestuurd met zakelijke vragen over 11-9-2001. Deze gebeurtenis legitimeert nog dagelijks staatsterrorisme, marteling en het ontnemen van burgerrechten. Hij schreef terug dat de Zembla-documentaire die hierover was uitgezonden hierover uitwees dat de "complottheorieen" zijn weerlegd, waardoor hij voor zichzelf "geen reden" zag "in het geweer te komen". Ik wees hem vervolgens op talloze omissies in het "onderzoek" van de TU Delft en andere discrepanties, alsmede het toegeven van de controlled demolition-deskundige in Zembla dat WTC7 met explosieven is neergehaald (itt. de officiele mythologie). Ik heb van Van Exter niets meer vernomen.

Merk op dat het onderzoek naar 9-11 niet meer door journalisten gedaan hoeft te worden, een massa aan materiaal ligt klaar in de vorm van boeken van o.a. gerenommeerde academici en hun nek uitstekende journalisten, websites, lezingen, wetenschappelijke publicaties, documentairefilms. De journalisten van Trouw, die zich misschien niet kunnen voorstellen dat er vele kritische Amerikanen zijn die hier hun licht over hebben laten schijnen, kunnen zich aan deze schatkamer te goed doen. Maar besproken wordt het materiaal niet. Is het minder interessant dan de filmische ambities van een apologeet van geweld en mensenrechtenschendingen in de Tweede Kamer?

Dit is geen vrij land zolang de pers niet onafhankelijk is. Ik ben onafhankelijk. Is Willem Schoonen het ook?

The Power of Community: How Cuba survived Peak Oil is a documentary directed by Faith Morgan. The film is an exponent of the Peak Oil movement, a group of people worldwide that study the present and future effects of the end of the age of oil.

The end of the age of oil is not reported on in the mass media that much, since CO2 emission is considered to be the real threat to the planet and that is a convenient distraction from the real issue. Hundreds of thousands of Iraqis died when Washington launched another phase in the war for oil, which is a direct result of Peak Oil.

It is irresponsible of the media to ignore this, but not illogical when you consider who owns the media. It is not in the interests of Big Oil, Big Media and Big Money to stop trying to hide the fact that oil (and gas) is the one major factor in the acts of aggression against Iraq (in particular) and Afghanistan (pipelines, among other motives).

This documentary however is independent. A comment on this film on the Internet Movie Database website (imdb.com) was the following.

http://www.imdb.com/user/ur16301211/comments

The struggle of ordinary Cuban folks to overcome their difficulties in the midst of all kinds of scarcity and restrictions can definitely be called heroic, but it is a forced heroism, not a voluntary one. Whether you believe their political and economic oppression comes as a result of the U.S. embargo or from a half-century of boneheaded mismanagement from the same autocratic rule, either way this film could still be useful, if only it could tell us which lessons they learned are applicable here, and possibly, whether the film genuinely represents the truth of what’s going on there.

This is a comment by someone, apparently, right from the developed, industrial world which consumes oil on a large scale. Of course one reason for poverty in Cuba is the US embargo, there is no question about that. I have not studied the socialist "boneheaded mismanagement", so I cannot judge if (but think it is unlikely) that was even more instrumental than the simple collapse of their one major trading partner.
I do doubt that there are many heroic acts that are not "forced", so this is a kind of gratuitous addition. Overcoming economic hardship and coming out of it in a way that preserves quality of life, is what’s relevant here. Not if the struggle that comes with it is forced upon you or not.

With regard to the question of authenticity of the situation portrayed, there is no debate on whether Cuba was struck hard by Peak Oil. The documentary gets a bit hippie-esque at times, with all the people idyllically growing their own food, but that may be partly our perception, since we just cannot imagine having to grow our own carrots and potatoes in city gardens, and in the way they do it in the film (no monoculture because of the risk of plant disease etc.).

Cuba was struck hard by Peak Oil, and not because it was a "third world country", which arguably it was. Cuba was, for obvious political and historic reasons, a favoured trade partner of the Soviet Union. The GDP was lower than most Western European countries but people drove cars, perhaps not new cars, they had houses, fridges, fans, and good health care. Although its GDP declined sharply in the nineties after the collapse of the Soviet Union, it is still higher than that of India, the Philippines, Pakistan, whatever these figures may actually mean in practice (in the sense of actual purchasing power, for example).

Well, now it’s time to burst the Utopian bubble: it’s just not likely that we are going to see those big rig diesel trucks pulling trailers full of people sweating without air conditioning in any major city here, or that people are going to happily wait hours each way to get to work on one of those air-quality-damaging particulate-smoke-billowing vehicles. Let’s face it, people just aren’t going to magically give up their cars and accept that "lesson" unless they’re forced to.

This friendly reviewer is thinking the makers of the documentary except the western audience to suddenly adopt the new Cuban lifestyle, grow their own crops, ride bicycles, etc. Of course change is not likely, as long as there is no direct inescapable reason for it. Our oil-dependent economy runs smoothly on it, unsustainable as it is, but this is simply a finite thing. The very point of the documentary is that Cubans were forced to change their lifestyle, learn to ride a bike, take a busted old bus. The reviewers’s reaction is typical of the generally human inability to imagine giving up what is perceived as essential facets of one’s lifestyle. Of course, I could not imagine either things like not having a central heating system in my house, no internet, no gas stove or worst of all, no electricity. But when that calamitous day comes, you’ll either get used to it or get used to it.

They would sooner trade their SUV for a plug-in hybrid mini someday than to go through scarcities, lines and rationing.

Another comment from the point of view of comfortable purchasing power. Of course Cubans would do the same thing if they could. The trouble with the end of the age of oil, however, is not just that gasoline is getting more expensive, but that energy in general is getting more expensive. A "plug-in hybrid mini" will obviously be more efficient than an 8 km/litre gasoline gulping 3 litre engine beast, which is hardly uncommon. But electricity is often produced by means of oil (even disregarding the overall effect of oil scarcity on all energy prices, including nuclear energy, which is finite too, and other energy), efficient cars will have to be produced, requiring lots of energy and resources, and simply switching to a Toyota Prius or hybrid Honda Civid. Sure, call the dealer when all the other million people in the region you live will want one.

Our reviewer is just one example of the complete absence of any realisation what the threats to our entire lifestyle are, when this planet’s easy oil is used up. It might take a decade, or two decades, or five decades, but the fact we don’t know the exact when does not mean it is not inescapable.

Also, it’s just not possible that any widely distributed movie in 60 minutes is going to be able to accurately portray the truth about how deeply Cuba was transformed during the last 50 years, and how facts must be chewed and softened internally in order to keep people from fleeing in massive waves. Evidently, we must help prevent such things from occurring by perpetuating the Utopian myth, reshaped for the new century. Thus, it is an attractive fiction more than a documentary of how things are and how they should be.

It is certainly true that a short documentary is unable to give an impression of all things Cuban, but what documentary can do that? This is not an "attractive fiction", because the situation itself is not fictional at all. The real problem is that the more used you are to material wealth and all kinds of luxuries (cars, air-conditioners, big freezers and fridges, computers, gas or electric heaters, ovens, microwaves, television sets, plasma screens, movie projectors, all of those things that so many of us in the industrialised world have plenty of and that require lots of energy to use), the harder it is going to be to adapt.

That is not what I would call an attractive fiction, it is rather a disconcerting, inevitable scenario.

Het schijnt dat de spaarlamp ongelooflijke voordelen biedt in het kader van de vermindering der CO2-uitstoot.

Vandaar dat zich inmiddels politici gaan bemoeien met de vraag hoe er zoveel mogelijk spaarlampen de Nederlandse huishoudens kunnen worden binnengeloodst.

Men zegt dat dat Goed voor ons is. Maar wie geeft ons betrouwbare gegevens over de vragen:

Hoeveel energie wordt er gebruikt bij de productie van spaarlampen?

Hoeveel en welke giftige stoffen zitter er in spaarlampen en hoe giftig zijn die?

Hoe, waar en door wie worden spaarlampen gerecycled, zo ze al gerecycled worden? Door onbeschermde Chinezen die voor €0,50 per uur in een asbesttent die troep kapotslaan en af en toe wat kwik in een flesje overtappen?

En dat dan netjes vergelijken met gloeilampen. Ik heb het gevoel dat er een adder onder het gras zit. Politici met aandelen in de spaarlampindustrie? De computers van alle ambtenaren die de plannen uitdenken om de CO2 te reduceren, gebruiken volgens mij al meer dan de halve Nederlandse gloeilamppopulatie.

Ga windmolens planten en zonnecollectoren verplicht stellen op alle nieuwbouw, dat is pas efficiënt.

De afgelopen tijd is aan beoefenaars van de vrijheid van meningsuiting geen gebrek gebleken. Het gaat welhaast alleen nog om de vrijheid van meningsuiting. Die dienen wij heldhaftig te beschermen tegen de censors die ons dat willen ontnemen. In de media wordt veelvuldig geschetst dat een offensief tegen de vrijheid van meningsuiting gelanceerd is, door jongens die Mohammed heten en regisseur/columnisten vermoorden, arrestatieteams die een cartoonist aanhouden, gemeenten die blote schilderijen verplaatsen, kabinetten die een kamerlid willen weerhouden van het houden van powerpointpresentaties, en ministers die het verbod op godslasterlijkheid nieuw leven willen inblazen.

Dit alles moge aan de hand zijn, de vrijheid van meningsuiting is een farce.

Geen misverstand, de vrijheid van meningsuiting is essentieel en dient te worden beschermd. Maar de moordenaar van de regisseur is bestraft met levenslang; het arresteren van de cartoonist is een publicitaire blunder die hem bekendheid opleverde waar hij nooit van had kunnen dromen; het kabinet heeft niet bepaald succes gehad met zijn pogingen om Wilders op andere gedachten te brengen - net als de verplaatsing van het blote schilderijtje bleek dat een publicitaire blunder - en de poging van mensen als Donner en Hirsch Ballin om het artikel over godslastering nieuw leven in te blazen wordt al helemaal door niemand serieus genomen.

Met alle aandacht die de media ernaar laat uitgaan, laat men vakkundig ondersneeuwen dat de vrijheid van meningsuiting waar in ons wat hysterische tijdperk in bijna alle gevallen op gedoeld wordt, iets heel anders is dan de vrijheid van meningsuiting zoals die in ons sociale en politieke stelsel geformuleerd is - gedurende eeuwen van politieke theorieën, (grond)wetten, conventies, traktaten, ongeschreven en geschreven regels.

Deze vrijheid van meningsuiting is de mogelijkheid om ongestraft te spreken, ongewenste feiten en kritische meningen naar voren te brengen. Ongestraft - door de macht. Want het zijn, uiteindelijk, machthebbers die mensen hun wil opleggen en de mond snoeren. Met de ontwikkeling van constitutionele staten en democratieën is aan deze willekeur een eind gemaakt. Het werk van denkers als Voltaire en Spinoza werd gecanoniseerd, een maatstaf voor de vrijheid van meningsuiting.

De vrijheid van meningsuiting die op dit moment onderwerp van discussie is, is vrijwel uitsluitend de vrijheid om medeburgers te kunnen beledigen, provoceren, kwetsen, irriteren, in een kwaad daglicht stellen, en vernederen. Met als enige uitzondering de plaatjes van (half)blote dames (ik zie Rubens en Picasso nog niet iconoclastisch verwijderd worden uit de rijksmusea), is dat de enige vorm van vrijheid van meningsuiting die in het oog sprong bij Van Gogh, de cartoonist Nekschot, onze enige wereldberoemde parlementariër, etc. Deze vorm van vrijheid van meningsuiting is een farce.

Het is mogelijk om de wenselijkheid van zo’n hypothetisch recht op het beledigen, provoceren, kwetsen, etc. naar voren te brengen - maar dat is politiek gezien niet relevant. Dit recht kan namelijk überhaupt niet als absoluut gelden. In verreweg de meeste rechtsstelsels geldt immers het verbod op smaad en laster. De reden hiervoor is dat het slachtoffer van smaad en laster daadwerkelijke schade kan lijden als gevolg van de geuite "mening", en een goed functionerend rechtsstelsel beschermt burgers hiertegen. Als persoon X over persoon Y beweert dat hij een moordenaar is, of met moorddadige plannen rondloopt (waardoor Y sociale, psychische, zakelijke of andere schade oploopt) en hiervoor is geen enkel bewijs, dan is dit geen mening, maar simpelweg een strafbaar feit. Een samenleving zonder dergelijke regels is een illusie. De radikalinski’s die zonder een spoor van ironie het recht op beledigen propageren, zouden kunnen weten dat in het recht de grens tussen legitieme mening en strafbare laster niet van te voren te trekken is.

De Engelse vertaling van vrijheid van meningsuiting luidt freedom of speech - breder dan het Nederlandse begrip, want speech omvat ook het melden van feiten, het vertellen van de waarheid. Waarheden die niet altijd breed worden uitgemeten, ook waarheden die wel eens het tegenovergestelde zijn van officiële mythologieën en aanvaarde versies van gebeurtenissen. Voor deze vrijheid van spreken is in de huidige discussie geen plaats. Wat is vrijheid van meningsuiting waard als elementaire feiten niet mogen worden gemeld? Wat is vrijheid van meningsuiting waard als feiten zorgvuldig worden geselecteerd? Wat is vrijheid van meningsuiting waard als een steeds hysterischer wordende massamedia in steeds uniformer mate bepaalt welke feiten nieuwswaardig zijn en welke niet?

Enkele voorbeelden zijn nodig bij dit soort stellingnamen - een niet al te ingewikkeld onderzoek laat zien dat het klopt.

Het is een feit dat de door Israëlische militairen (onder wie scherpschutters) vermoorde Palestijnen in de media vele malen minder aandacht krijgen dan door Palestijnen vermoorde Israëli’s.

Het is een feit dat het Witte Huis (letterlijk) bijna duizend maal gelogen heeft over Irak om de illegale en vanuit menselijk oogpunt volkomen catastrofale inval in het land te kunnen plegen. Desondanks worden persberichten van deze bewezen leugenaars gewoon gemeld alsof het zo goed als feiten zijn - "feiten" over Irans betrokkenheid bij het verzet in Irak, die als propagandamateriaal moeten gaan dienen voor de gewenste oorlog tegen Iran.

Het is een feit dat de Nederlandse regering op dubieuze gronden weigert verantwoording af te leggen over haar steun aan de illegale en catastrofale inval in Irak.

Het is een feit dat de vermoorde Benazir Bhutto in een interview heeft gezegd dat Osama bin Laden vermoord is, dat deze uitspraak door de BBC werd gecensureerd, en dat dit niet de minste aandacht in de massamedia heeft gekregen - zelfs niet om te checken of ze zich misschien versprak.

Het is een feit dat de populaire en fundamentele kritiek uitende Amerikaanse presidentskandidaat Ron Paul in de commerciële massamedia zo goed als verzwegen werd.

Het is een feit dat Nederland zich verzet tegen internationale pogingen om de onmenselijkheid van verarmd uranium munitie op de kaart te zetten - het haalt nauwelijks de pers, en dit is een van de door o.a. de Amerikanen meest gebruikte materialen, die zorgen voor onvoorstelbaar menselijk lijden en een milieuramp van ongekende omvang.

Het is een feit dat de enorme risico’s van schadelijke stoffen in geïmpregneerd hout onder het tapijt worden geveegd.

Het is een feit dat de radicale verzetsbeweging Hamas, democratisch gekozen door het Palestijnse volk in door het westen gewenste verkiezingen, werd verdreven op de Westelijke Jordaanoever, zonder enig internationaal protest; maar "gesprekspartner" van de staat Israël blijft de pleger van de staatsgreep (Fatah), niet de legitiem gekozenen; de pers beschouwt deze ernstige afwijking van de gangbare diplomatie als volkomen normaal.

Het is een feit dat Tony Blair, nadat hij het Verenigd Koninkrijk de op leugens gebaseerde, illegale en catastrofale oorlog in Irak in loodste¸ is benoemd tot gezant voor het Midden-Oosten, mede namens de EU, en dat dit in de media tot geen enkele vorm van verontwaardiging over zoveel schaamteloosheid leidde.

Het is een feit dat in de VS en daarbuiten, een groeiende beweging is ontstaan van critici van de officiële samenzweringstheorie aangaande 11 september 2001; en desondanks worden in de pers de vele publicaties op dit gebied nauwelijks besproken.

Het is een feit dat een groeiende wereldwijde beweging die zich bezig houdt met het einde van het olietijdperk (Peak Oil) zo goed als genegeerd wordt door de mainstream media - dit in scherp contrast tot het dieet van de maand, het hoedje van Máxima, of het meest recente en ranziger-dan-ooit reality tv-programma, waar ook de zogenoemde kwaliteitskranten graag een stukje over schrijven. En dit ondanks de enorme relevantie van het einde van het olietijdperk voor onze gehele economie, levensstijl, en zelfs voedselvoorziening.

Dit zijn voorbeelden en het zal niet veel moeite kosten om er meer te vinden. Wat is vrijheid van meningsuiting waard als feiten in geen enkele substantiële vorm hun weg vinden in de massamedia? Is het enige doel van de media in een moderne democratische samenleving het uit de weg gaan van elke werkelijk betekenisvolle controverse? Behoort het met oneindige aandacht faciliteren van populisten met een duidelijke machtspolitieke agenda tot de taak van de media? Is het enige doel van een columnist het dagelijks voor de deadline afhebben van een wegwerpmening? Gaat het beschikken over de feiten niet noodzakelijk vooraf aan het hebben van een mening?

Deze pseudo-vrijheid van meningsuiting is een farce.

© herman meester, 2008

Lees hier hoe iemand al jong geïndoctrineerd raakte - door het Jeugdjournaal.

All through the nineteen eighties, as far as I remember, there was news on this Jeugdjournaal now and then about the proceedings in the Iran-Iraq war. This so-called First Gulf War was a dreadful, very dirty business, that was started by Iraq.

It was started by Iraq, but I don’t remember having been told that by the Jeugdjournaal. Maybe it was told, maybe it was not. In any case the profound and lasting impression I got as a kid, watching the coverage of the first Gulf War, was that obviously, Iraq must be the good guys, and Iran must be the bad guys. That was the main feeling I remember having, when I think back of something I hope most kids do not remember at all from watching the Jeugdjournaal, the first Gulf War.

Voor de volledige tekst, zie hier:

http://yelamdenu.blogsome.com/propaganda-iran-and-the-next-war-a-childs-perspective/

Prof. dr. Rob de Wijk wordt er voor betaald om een analyse te geven van wat er op het wereldtoneel gaande is, en dan vooral als het oorlog is. In aanloop naar en tijdens het begin van de illegale en immorele Amerikaans-Britse inval in Irak was hij veelvuldig te horen en zien in de Nederlandse media. Tegenwoordig schrijft hij o.a. in Trouw.

 "Om politieke, humanitaire en strategische redenen kan een supermacht zich daarom niet snel terugtrekken."

Dit stelt De Wijk, die ervoor gestudeerd heeft.

Meneer De Wijk, als "humanitaire" overwegingen besteed zouden zijn aan de oorlogsmachine van de Verenigde Staten, dan zouden ze überhaupt Irak niet zijn binnengevallen met honderdduizenden slachtoffers als gevolg. Het ging om de olie, wanneer schrijft u dat eens duidelijk op?

U heeft gelijk dat het niet zo veel uitmaakt of er nou een Democraat of een Republikein aan het roer staat. Dat lijken de media die obsessief die campagne aan het volgen zijn nog niet helemaal te beseffen. Maar het lijkt erop alsof u wat al te comfortabel zelf deel uitmaakt van die media.

Some people signaled that with the rise of the Ubuntu Linux distribution, more people on the innernets seem to express their hatred of the millionaire-funded project. 

Well, hatred of Ubuntu is obvious.

People that feel good about being special using Linux, feel kinda funny that even granny and uncle John can now use Linux (i.e., Ubuntu, cause that’s what their nephew installed for them) without having to resort to King Geek daily.

It does take some of the Xclusivité out of the deal. First Linux’s goal was world domination, then it seems to kind of happen on some scale and then its suddenly scary.

I think we should try to find a way to criticise certain projects and distros in a fair way without ending up in the trenches. That might be more difficult than asking from a newb to recompile his kernel, fix Grub and kill X to load his new xorg.conf. Let’s face it people, Ubuntu’s doing something right. So do so many other projects.

I still recommend CentOS for the stable and Fedora for the funkiness, but it’s getting hard with this Buntu release being LTS. Ubuntu’s doing someting right, just find out what, copy that, improve on that. It’s legal, it’s encouraged, it’s being done.

What’s good for the distro king, is good for the distro joker.

Abdul Haq Compier en Herman Meester schreven een stuk over de wetenschap, integriteit, propaganda, de media, en in het bijzonder de arabist Hans Jansen.

Jansen heeft in zijn wetenschappelijk werk altijd blijk gegeven van politieke interesse, bijvoorbeeld in zijn keuze de politieke extremen in de islamitische wereld te beschrijven. Uit zijn optreden de afgelopen jaren blijkt dat hijzelf de politiek niet schuwt. Zo maakte Jansen samen met Jozias van Aartsen (de VVD steunde deze oorlog) reclame voor de op handen zijnde inval in Irak. Hans Jansen, die toch een academisch inzicht in de wereldpolitiek moet worden toegerekend, deed hierover de belachelijke voorspelling dat bij een inval, “Irak een baken van democratie zou worden in het Midden-Oosten”. Wie, na jarenlange studie van politieke relaties in het Midden Oosten zoiets zegt, in een gezamenlijk optreden met politici met in hun agenda het steunen van deze illegale en rampzalige oorlog, is geen integere wetenschapper.

Lees hier de volledige tekst. 

Er lijkt sprake te zijn van redelijk betrouwbare informatie over het verloop van de strijd. Hoewel de inval in Irak volgens een laatste telling gebaseerd blijkt te zijn op maar liefst honderddertig leugens.

Welnu, hoeveel van de "feiten" die wij door de vele embedded journalisten krijgen toegediend, die zich (welbewust en als voorwaarde om mee te kunnen) laten censureren door de producenten van deze "honderddertig leugens", hoeveel van deze feiten zijn daadwerkelijk feiten?

Hoeveel propaganda voor de volgende oorlog (Iran?) wordt, door de zelfde mensen die ons de huidige oorlogen hebben verkocht, alweer over ons uitgestort?

Meneer Breedveld, leest u dat nog eens. Zo naief bent u toch niet.

Een vorm van agressie is het luidkeels naar de (politieke) vijand slingeren van ongefundeerde beschuldigingen. Als je hard genoeg schreeuwt, en genoeg snaren weet te raken bij het toch al boze voetvolk, is het niet nodig om de feiten netjes op een rijtje te hebben. In het rumoer dat ontstaat door je hysterische geschreeuw is het genoeg dat de juiste toon is gezet. Als je slachtoffer aantoont dat je een leugenaar bent, wordt dit toch al niet meer gehoord: Operatie Demonisering is geslaagd.

Een grimmig voorbeeld hiervan is het lot dat staatssecretatis Bussemaker (PvdA) beschoren bleek in de handen van mensen als Leefbaar Rotterdammer Sörensen en een Tweede Kamerlid van de partij van Geert Wilders, Nederlands bekendste islamofoob.

 Trouw berichtte hier een paar dagen geleden over.

 De pavlovreactie die de heren tentoonspreidden bestond onder andere uit het uiten van beschuldigingen dat de staatssecretaris, in een televisieprogramma van de Nederlandse Moslimomroep (NMO) dingen gezegd zou hebben die zij helemaal niet gezegd heeft - zoals iedereen die het programma bekeek kon constateren.

Het verst in het onderdeel "met een kanon op een mug schieten" ging de volleerde athleet Bosma, die zijn Kamerlidmaatschap zowaar misbruikte voor het aanvragen van een spoeddebat. Ik zal hier niet verklappen hoe volkomen onschuldig de werkelijke uitlatingen van de staatssecretaris in het tv-programma waren, de kijker mag dit zelf op de website Uitzendinggemist constateren. De vorm van politiek terrorisme die hier door meneer Bosma wordt toegepast is beschamend voor Nederland.

 Ik sluit niet uit dat het Bussemakers eigen schuld is, want in het huidige politiek klimaat moet je immers ontzettend op je tellen passen. Wie de agressors van de PVV niet over zich heen wil krijgen, en met hen de voltallige Nederlandse rioolpers (die bij gebrek aan inspiratie de persberichten van de PVV-fractie aanzien voor Het Nieuws) moet zich schikken naar de politieke correctheid van de populisten. Nederland is trots, Nederland heeft zichzelf geheel op eigen kracht bevrijd zonder enige assistentie van buitenlanders met een kleurtje, en de oorlog is lekker weer helemaal van ons êgen.

 De Tweede Wereldoorlog is net een religie, net zo gemakkelijk voor alles en nog wat te misbruiken. Stel je voor dat we zouden moeten beginnen met het erkennen van wat na al die decennia nog steeds niet op school wordt verteld: de rol van bijv. ons eigen (Amerikaanse, Britse, Nederlandse) bedrijfsleven in de financiering van Hitler en de uitvoering van de massamoorden. IBM, dat actief meewerkte aan de massamoorden, bestaat bijv. nog steeds. En waarom deden de geallieerden niets aan de transporten naar de vernietigingskampen? Men wist het allemaal, maar liever bombardeerde men Duitse steden zonder enig strategisch belang. Als wij ooit willen weten hoe oorlog werkt, kunnen we beter niet de geschiedenislessen volgen van voormalig docent Sörensen.

Na al die decennia zijn wij nog steeds volkomen onvolwassen als het aankomt op de Tweede Wereldoorlog. We zijn met de nieuwe politieke correctheid van de populisten en demagogen ook weer helemaal terug bij af: de Amerikanen hebben ons bevrijd en daar moeten we de gesneuvelde Amerikaanse soldaten George Bush, Jr. eeuwig dankbaar voor zijn; we hebben al onze Nederlandse joden gered van een wisse dood, en we zaten allemaal in het verzet. Natuurlijk verklaarden we, na onze eigen bittere ervaringen met bezetting en onvrijheid, direct onze koloniën onafhankelijk.

 De gestolen fiets van de opa van meneer Bosma, dat zal wel altijd het grootste onrecht van de oorlog blijven. Voor een partij die consequent agressie en mensenrechtenschendingen steunt en goedpraat (door de VS, of Israël, bijvoorbeeld) is elk besef van wat oorlog werkelijk inhoudt namelijk dodelijk. De mythe van dappere, schone en filmisch esthetische oorlogen, met het Kwaad als onbegrijpelijke, geheel buiten onszelf staande entiteit, is bittere noodzaak voor het zelfbeeld van deze lieden.

 Het is een Chuzpe dat zulke kleine geesten in ons land zo’n groot podium krijgen.

De politiek manipulator Geert Wilders heeft wederom zijn ware gezicht getoond. Het zou de bedoeling zijn geweest dat hij "in debat" ging met, onder anderen, moslims, om te beginnen in Waddinxveen.

De PVV-fractie heeft de bijeenkomst op 16 mei in Waddinxveen afgeblazen, omdat te weinig moslims zich hebben aangemeld.

Wilders liet vrijdag weten bedroefd te zijn. De moslimgemeenschap heeft volgens hem maandenlang om een debat geschreeuwd. Maar nu de kans zich voordoet, durft zij de confrontatie niet aan, aldus de PVV-leider.

In totaal ongeveer 175 mensen uit de regio Gouda hadden zich voor de debatavond aangemeld. Onder hen was slechts een handvol moslims, ondanks herhaalde oproepen in media aan hun adres om te komen.

Deze vermakelijkheden lazen wij in het dagblad Trouw.

Geert Wilders doet alles op zijn voorwaarden. Debatteren wilde hij maandenlang niet, maar nu hij zijn powerpointpresentatie eindelijk af heeft, nu moet het opeens. Nu heeft de Nederlandse moslimgemeenschap eindelijk de grote eer om met deze grote geest een gesprek te voeren.

Maar nee, het aantal zich aanmeldende moslims was niet afdoende, zo meldt ons keizer Geert. Zo begint hij er niet aan. Een voorwaarde achteraf die hij toch niet in de kleine lettertjes had vermeld. Wilders mag voorwaar blij zijn dat er überhaupt één moslim nog de moeite neemt om zich aan te melden.

Zijn de moslims die, ondanks alle vernederingen die Geert Wilders over hen heeft uitgestort, toch nog de moeite nemen om met hem "in debat" te gaan, niets waard? Bestaat er een numeriek quotum voor een goed debat? Als het er niet "genoeg" zijn, is dan "debatteren" niet mogelijk?

 Wederom wordt duidelijk dat de mensen op wie Wilders zijn pijlen richt er voor hem in het geheel niet toe doen. Het zijn slechts instrumenten voor zijn manipulatieve propaganda. Het zijn geen mensen, het zijn decorstukken. Wilders moet gloreren als eenzame genius, omringd door een gansche massa muzelmannen. Tien stuks ("een handvol"), daar komt de fotograaf niet eens voor. Zoals een narcistische popster alle zestien hotelkamers op de vierde verdieping opeist, en niet komt als de zakken M&M’s niet klaar liggen in de kleedkamer, zo komt de politieke ster Geert Wilders alleen als er minstens honderd Ahmets, Mustafa’s, Samira’s en Aïsha’s komen.

Meubelstukken voor fase zoveel van Operatie Manipulatie.

De voorzitter van de Ahmadiyya Moslimgemeenschap Nederland, Hibatunnoer Verhagen, stuurde mij deze tekst.

Een kort stukje uit de verklaring:

Het is stuitend dat Wilders vrijheid van meningsuiting voor zichzelf opeist, zelfs met betrekking tot opruiend materiaal, maar vervolgens eist dat een godsdienstig geschrift wordt gecensureerd. In de film worden gruwelijke beelden van menselijk leed op een respectloze manier achter elkaar gezet om een politieke boodschap te dienen. Deze beelden worden vervolgens geassocieerd met de Koran door verzen uit hun context te citeren.

Klikt u hier voor de volledige tekst.

door Abdul Haq Compier