yelamdenu

Hier leest u een pijnlijk stukje uit 2004 waarin door een collega journalist, niet met zoveel woorden, wordt gezegd dat Salomon Bouman, decennia lang correspondent voor de NRC in Israël, incompetent was. Uit behoedzaamheid wordt deze mededeling behoorlijk eufemistisch gebracht. Dat maakte het extra genant. Salomon Bouman is in een discussie verwikkeld met journalist Stan van Houcke over zijn gebrek aan onafhankelijkheid in het conflict, nadat Van Houcke hem daarop nadrukkelijk aansprak.
U ziet dat de auteur van het stukje, Piet Hagen, goed heeft nagedacht over de vraag: hoe kan ik nou netjes zeggen dat Bouman een lakei was van de Israëlische regering, en dat het lot van de Palestijnen volledig aan zijn aandacht ontsnapte? (Nadruk hieronder is van mij.)

Tijdens zijn ongewoon lange correspondentschap had Bouman geleidelijk meer oog gekregen voor de Palestijnse kant van het conflict. Maar zijn eerste zorg leek toch de verscheurdheid binnen de Israëlische samenleving. Toen het conflict met de Palestijnen steeds hoger oplaaide stuurde de krant twee maal versterking. Eerst deed Caroline de Gruyter verslag vanuit Gaza-Stad, later correspondeerde Joris Luyendijk vanuit de standplaatsen Beiroet en Oost-Jeruzalem. Samen met Salomon Bouman zorgden zij zo voor evenwichtige verslaggeving. (…)

Maar toch is er iets veranderd. De reportages van Oscar Garschagen verraden een nieuw soort belangstelling voor de alledaagse werkelijkheid aan beide kanten van het in aanbouw zijnde hek tussen Israëliërs en Palestijnen. (…)

Correspondenten komen en gaan. Met die wisseling van de wacht komt er soms ruimte voor een nieuw perspectief. Niet noodzakelijkerwijs beter, wel anders. Ook Garschagen weegt de historische ballast mee in zijn reportages, maar tegelijk kan hij met een zekere onbevangenheid om zich heen kijken. Kritisch jegens de Palestijnse leiders, maar zeker ook kritisch jegens de Israëlische regering. Dat laatste waarschijnlijk meer dan tot nu toe gebruikelijk was.

Bouman heeft dat sprookje jarenlang verteld. In zijn ogen waren het vooral de "rechtse" zionisten die het verpest hebben terwijl de nobele "linkse" zionisten vol goede bedoelingen zaten. Onder "links" bestuur werden door Israël echter consequent juist meer illegale nederzettingen neergeplant in de bezette gebieden.

Maar in Nederland klinken dat soort schematische verhalen altijd goed. Barak, Rabin en Peres: toffe peren; Sharon, Netanyahu en Olmert: beoefenaars van het kwaad. Dus je hoeft alleen maar te wachten tot er weer een toffe peer aan het roer staat.

En dat Palestijnse probleem? Wel, dat lost zich ook wel weer vanzelf op. Uiteindelijk worden ze moe en dan houden ze op met stenen en qassams gooien, en dan leeft iedereen weer lang en gelukkig. Dat lijkt mij de Bouman-lijn.