yelamdenu

In de aanloop naar de Amerikaans-Britse inval in Irak is in Nederland door velen gedebatteerd over de wenselijkheid, dan wel de verwerpelijkheid, van deze militaire agressie. De Nederlandse broeders van de Amerikaanse neoconservatieven roerden zich en wilden het Nederlandse publiek doen geloven dat het de Amerikanen ging om een visie van democratie in het Midden-Oosten, en het wegnemen van de dreiging van een gevaarlijke dictator, die wel eens zaken zou kunnen gaan doen met een terroristische groepering.

Alle claims van de Nederlandse neoconservatieven en andere voorstanders van de naar internationaal recht illegale oorlog, zijn weerlegd. De inval heeft tot honderdduizenden doden geleid. Veel is verwoest, en het milieu is wederom extreem verontreinigd geraakt met verarmd uranium munitie. Veel kinderen komen met ernstige misvormingen ter wereld, door de effecten van chemische en radioactieve besmetting. Nog steeds is Irak zeer gewelddadig. Honderdduizenden vluchtelingen in de regio kunnen of durven nog steeds niet terug naar hun huizen. En meer dan het ooit was is Irak een bakermat van terroristische activiteit.

Maar ach, er is dan tenminste democratie - toch? Wel, deze prijs wil niemand voor democratie betalen. Bovendien is het een schijndemocratie. Bij democratie hoort zelfbeschikking, niet een bezetting door een enorme buitenlandse legermacht. Bij democratie hoort ook de beschikking van het volk over de eigen natuurlijke hulpbronnen, niet de uitverkoop van de Iraakse olie aan BP, Shell, Total, Chevron, en andere buitenlandse maatschappijen.

Deze oorlog ging om de buitengewoon waardevolle olie van Irak. Naast Saoedi-Arabië en Iran beschikt Irak over de grootste olievoorraden ter wereld. De stijgende schaarste op de oliemarkt, die de maatschappijen ertoe heeft gebracht om zelfs olie te winnen in de relatief minder rendabele teerzanden (zoals bijv. in Canada), heeft geleid tot prijzen die waarschijnlijk nooit meer substantieel zullen dalen, en waarschijnlijk nog veel meer zullen stijgen. Het maakte militaire agressie jegens een olieland door de meest oliehongerige staat op aarde een logische, maar niet minder immorele "optie". Na nine eleven werd deze optie realiseerbaar.

Inmiddels hebben ook voormalig Federal Reserve System president Alan Greenspan en republikeins presidentskandidaat John McCain, de één expliciet en de ander impliciet, toegegeven dat de oorlog tegen Irak vooral om de olie draaide. Er zijn natuurlijk andere voordelen aan verbonden, maar de olie is het belangrijkste motief.

"Het bedroeft mij dat het politiek gezien niet goed uitkomt om toe te geven wat iedereen al weet: de oorlog in Irak gaat vooral om de olie," zei Greenspan in zijn memoires. Het ontging de Nederlandse pers volkomen - misschien dat het op pagina 17 heeft gestaan in een piepklein kolommetje, maar deze woorden van ooit een van de machtigste mannen ter wereld lieten de officiële Nederlandse intelligentsia geheel koud.

"Vrienden, ik zal een energiebeleid hebben … dat onze afhankelijkheid van olie uit het Midden Oosten … dat zal voorkomen dat we ooit nog eens onze jonge mannen en vrouwen een conflict in het Midden Oosten moeten sturen," zei McCain dit voorjaar in Colorado. Het ontging de Nederlandse pers volkomen - misschien dat het op pagina 17 heeft gestaan in een piepklein kolommetje, maar deze woorden van mogelijk binnenkort de machtigste man ter wereld lieten de officiële Nederlandse intelligentsia geheel koud.

Wat zeiden alle voorstanders van de oorlog ook al weer over de redenering van de tegenstanders? Het ging niet om de olie, dat was een "simplistische" redenering, een "ongenuanceerde" bijdrage aan het debat, een "miskenning" van de complexiteit van de Amerikaanse Midden-Oosten-politiek, en dergelijke beweringen. Niet alleen de voorstanders van de oorlog, ook de naar verluid "neutrale" beschouwers, onder wie de pers, maakten zich schuldig aan het ontkennen van de claim dat olie het belangrijkste motief was voor de Amerikaans-Britse inval.

De apologeten van de oorlog in Irak hebben ongelijk gekregen. Ze hebben zelfs op onvertoond grote schaal ongelijk gekregen. Deze blijk van incompetentie van zeer veel journalisten en redacteuren kan niet zomaar door de vingers worden gezien. Het gaat hier niet om een corrupte wethouder die percentages van geld bestemd voor een speeltuin naast de kinderboerderij in eigen zak steekt. Het gaat hier om een zaak van dood en verderf, vernedering, verwonding, vernietiging, onmenselijk lijden; en van agressie, arrogantie, leugens, manipulatie, onwaarschijnlijke schaamteloosheid, en bedrog.

De Nederlandse media kunnen niet hun klinische verhaal blijven houden. Zij dienen verantwoording af te leggen over hun onverdedigbare onwetendheid en onnozelheid - of het veinzen daarvan. Anders zullen ze het wel nooit beter doen.