yelamdenu

“Groots welkom voor moordenaar”, is de kop die Trouw meegeeft aan een stukje over een ruil van Israëlische en Libanese lijken en gevangenen. Was dat ook het kopje dat Trouw plaatste boven het artikel over G.W. Bush die de Paus bezocht in 2007?

Voor de goede orde, een moordenaar is een moordenaar. Samir Kuntar heeft een grote misdaad begaan (overigens heeft hij de moord op het kind altijd ontkend) en een feestelijk onthaal laat dan, op zijn minst, een wrange smaak achter. Daar komt bij dat Kuntar ten tijde van de moorden minderjarig was, en als zodanig in veel landen geen levenslang zou hebben gekregen - een straf waarvan hij dus bijna 30 jaar heeft uitgezeten.

Wat Trouw voor het gemak ook maar even onvermeld laat is de staat van dienst van de overige vier gevangenen. Wat hebben zij misdaan? Blijkbaar niet veel dat het vermelden waard is, anders was het zeker uitgebreid aan de orde gekomen. Verdienen die mensen bij hun vrijlating geen feestje - als hun enige “misdaad” eruit bestaat zich te verzetten tegen de Israëlische bezetting van hun land?

Trouw laat wel meer context achterwege. Het bevestigt weer eens het feit dat wat er niet in de krant staat vaak belangrijker is dan wat er wel in staat. Het is Israël dat Libanon binnenviel, alweer bijna drie decennia geleden, niet andersom. De rampzalige gevolgen daarvan zijn tot op de dag van vandaag te merken.

De twee werden in 2006 ontvoerd door Hezbollah. Het leidde tot een oorlog die een maand duurde, maar waarin Israël er niet in slaagde de sjiitische militie op de knieën te krijgen.

De schrijver van dit stukje kan toch niet serieus menen dat de ontvoering van Regev en Goldwasser tot de oorlog in 2006 leidde? Kent deze journalist het verschil tussen een excuus en een motief?

Vooruit dan, speciaal voor Trouw nog eens dit fragment met George Galloway - dat inmiddels welhaast een legendarische status geniet:

Update: als ik dat zo lees heb ik dat, in mijn pure verbijstering over zoveel geschiedvervalsing, nog veel te mild uitgedrukt. Leest u vooral ook deze, deze en deze bijdragen van Stan van Houcke - een journalist die niet ideologisch verminkt is geraakt door haat jegens Arabieren, zoals helaas zo veel anderen die zich journalisten durven noemen.

Het lijkt er sterk op dat de journalistiek een voorgekookt verhaaltje van de hasbara heeft voorgezet gekregen. Dames en heren, u wordt niet betaald door de Israëlische ambassade, u wordt betaald door uw kijkers en lezers die graag willen weten hoe de zaken er echt voorstaan.

Update 2: Cornelis schreef in een commentaar:

Eens kijken: een bloeddorstige kindermoordenaar die dan toch 29 jaar gezeten heeft. In de meeste landen is zo iemand al eerder vrijgelaten.

Aan de Israelische kant zijn geen kindermoordenaars, impliceert Valk. Palestijnse en Libanese kinderen sneuvelen - zijn dus combattanten in zijn opvatting.

Het schokkendste vind ik eigenlijk dat dit soort berichtgeving zo gewoon en vanzelfsprekend overkomt. Er zijn twee mensen, die hebben een naam. En er zijn honderden onmensen zonder naam, en een Heel Erg Onmens die als zodanig dan weer wel een naam meekrijgt. Honderd dode en 2,5 levende Arabieren zijn 1 dode joodse Israeli waard.

Mocht een Libanese televisiepresentator zijn tranen niet kunnen bedwingen - maar zouden we dat toch al ongelooflijke detail te horen krijgen? - dan is het toneelspel. Ook dat weten we al bij voorbaat.

Daar kun je wel vanuit gaan.