yelamdenu

Er zijn van die zeldzame commentaren van krantenredacties die, tussen de regels door, de lezer haarfijn uiteenzetten hoe het wereldbeeld van deze journalisten er uitziet. Het komt ook wel eens voor dat dat wereldbeeld niet erg geruststellend is.

Obama heeft gelijk: de band tussen Europa en Amerika moet hersteld

commentaar

Ja, Europa en Amerika hebben een gezamenlijke bestemming. En wie denkt dat het een open deur is om dat te zeggen, onderschat hoe slecht de trans-Atlantische verhoudingen intussen zijn geworden.
Europeanen en Amerikanen zijn uit elkaar geraakt, zei de Amerikaanse presidentskandidaat Barack Obama donderdag in Berlijn, en helaas heeft hij daarmee gelijk. Het is daarom toe te juichen dat Obama heeft opgeroepen om de trans-Atlantische banden aan te halen.

Wat is de “gezamenlijke bestemming” van “Europa en Amerika”? Wat moeten we verstaan onder “Europa en Amerika”? Het Amerikaanse volk, dat in 2000 Al Gore koos en in 2004 John Kerry maar het door manipulatie en fraude moet zien te stellen met de Bush-Cheney junta? Of de Amerikaanse en Europese zakelijke elites die het liefste een geglobaliseerde wereld zien, zonder regels voor de transnationale ondernemingen, die de wereld uitsluitend zien in termen van optimale exploitatie van arbeid en grondstoffen, tegen elke prijs (i.e., moord, doodslag, oorlog en vernietiging)?

Inderdaad: hoogmoed van de huidige Amerikaanse president heeft de trans-Atlantische banden verzwakt, terwijl de Europeanen aan de verslechtering het hunne hebben bijgedragen door verdeeld en slap te reageren op de wereldproblemen.

Het voeren van illegale, illegitieme en immorele oorlogen is dus slechts “hoogmoed” - is het echt teveel gevraagd, zou het echt iemand zijn baantje kosten om te spreken van de feiten? I.e., de grote misdaden van de Amerikaanse regering hebben “de trans-Atlantische banden verzwakt”. Eens kijken of we het goed begrijpen. Bush Jr. heeft twee illegale, illegitieme en immorele oorlogen gevoerd, acties die (slechts een deel van de) Europese bestuurders, volkomen terecht, afkeurden. Dat heeft dus blijkbaar de “trans-Atlantische banden verzwakt”.

Nogal wiedes, zou ik zeggen. Als er “verdeeldheid” ontstaat tussen persoon A die een zeker jongedame de schuld geeft van haar verkrachting, en persoon B geeft de verkrachter de schuld, kunnen we dan de schuld van deze “verdeeldheid” aan beide partijen toeschuiven? Ligt “de waarheid in het midden”?

De waarheid ligt niet in het midden. Dat heeft ze nooit gelegen. De waarheid ligt niet tussen de granaat en het onschuldige kind dat deze aan stukken rijt. De waarheid ligt niet tussen de fosforbom en een vernietigd mensenleven.

De “bijdrage” van Europa aan deze verslechtering in de verhoudingen, waarvoor de Bush-Cheney junta de volle verantwoordelijkheid draagt, is blijkbaar dat Europa “verdeeld” en “slap” reageert op “de wereldproblemen”. Een intrigerende stellingname. De Verenigde Staten, bijvoorbeeld, reageren niet “slap” op de klimaatverandering, het voedselprobleem of het energievraagstuk, ze creëren het, samen met ons natuurlijk. Het Amerikaans imperium, met als grote energiegebruiker het Amerikaanse leger, is ’s werelds grootste producent van CO2, de belangrijkste veroorzaker van stijgende olie- en voedselprijzen (door de inzakkende dollar, veroorzaakt door een enorme schuld, een negatieve handelsbalans, en de Amerikaanse militaire hegemonie wereldwijd - en de invallen in Irak en Afghanistan en de bedreiging van Iran in het bijzonder).

Wat zouden dat eigenlijk voor problemen zijn, die “wereldproblemen”?

En dat moet veranderen. Of het nu gaat om armoedebestrijding of aanpak van de klimaatverandering, om het in toom houden van Rusland en Iran of het verbreiden van democratie en stabiliteit in Afghanistan en de Arabische wereld: Amerika en Europa samen kunnen die uitdagingen aan.

Met woorden als “verbijsterend” moet men altijd uitkijken. Maar het is toch een passende term voor het idee dat “Amerika en Europa” samen voor “armoedebestrijding” kunnen zorgen. Vooral van de kant van de VS, maar ook van die van Europa is een fundamentele omslag nodig om ooit een serieuze stap in de richting van het uitroeien van armoede te kunnen realiseren. De afgelopen decennia is het Amerikaans beleid er consequent op gericht geweest om elke levensvatbare vorm van socialisme of sociaal-democratie in de Derde Wereld de nek om te draaien. De VS bestrijdt jaren na de instorting van de Sovjetunie nog steeds Cuba (met economische sancties). De VS probeerde de democratisch gekozen president Chávez te verwijderen met behulp van de CIA.

De VS steunde Suharto bij zijn machtsgreep en bij zijn genocide in Oost-Timor, een van de grootste genocides uit de twintigste eeuw. De VS (CIA, Kissinger) verwijderde Salvador Allende in Chili met een fascistische junta die duizenden politieke tegenstanders vermoordde. De CIA financierde de zinloze oorlog in Angola, met honderdduizenden slachtoffers als gevolg. De VS verwijderde de democratisch gekozen Iraanse premier Mohammed Mosaddeq, installeerde er de Sjah die tegenstand met zijn geheime dienst op brute wijze onderdrukte.

De VS voerde oorlog tegen Grenada en Panama, steunde rechtse en oppressieve regeringen en/of doodseskaders en coupplegers in Peru, Colombia, Nicaragua, Guatemala, El Salvador, Honduras, e.a., speelde (met België) een rol bij de moord op Lumumba in Kongo, bombardeerde Libië, steunde een mislukte coup tegen de democratisch gekozen leider van Venezuala, bombardeerde Joegoslavië (naar verluid om “humanitaire redenen”). De CIA pleegde een coup tegen de democratisch gekozen leider van Haïti, Aristide, met rampzalige economische en politieke gevolgen.

De VS steunde het apartheidsregime in Zuid-Afrika, en steunt de onderdrukking van de Palestijnen en de illegale bezetting van hun land door Israël; het droeg bij (een understatement) aan genocidale burgeroorlogen in Congo en Mozambique, en voerde elders in Afrika en Azië zogenaamde “low intensity conflict”. De CIA vormde en steunde de Mujaheddin in Afghanistan die het land in een vorm van extreem geweld dompelden, waaruit uiteindelijk de Taliban voortkwamen; de VS steunde, met een opleving in positieve zin onder Carter, het criminele bewind van Ferdinand Marcos; het steunde collaborateurs met de Japanse bezetters in Korea na 1945, en extreem-rechts in Italië.

Operatie Gladio (een clandestiene NATO-paramilitie) - een door de CIA gesteunde terroristische aanslag in Bologna, Italië

Dit is slechts een onvolledige lijst en min of meer uit mijn hoofd bijeen geveegd. Voor het geval de papegaaien de beschuldiging van “anti-Amerikanisme” in mijn richting slingeren: ik ben op verzoek altijd bereid de misdaden van elke willekeurige staat ter sprake te brengen, of het nu Frankrijk, Indonesië, China, Cuba, Rusland, Kenia, Marokko, Pakistan, Kazachstan, het Verenigd Koninkrijk, Nederland, of Saoedi-Arabië is.

Maar Trouw gaf aan de relatie tussen Europa en de Verenigde Staten, niet China of Zimbabwe, de kwalificatie “een gezamenlijke bestemming” mee. Heeft de VS ooit verantwoording afgelegd voor zijn vele misdaden? Hoe kunnen we ontkomen aan het besef dat sinds de nazi’s onder Adolf Hitler, de VS het grote opperhoofd is als het gaat om het faciliteren, steunen en plegen van (massa)moord en doodslag, marteling, verkachting en vernedering op onvoorstelbare schaal? Is dat wellicht een reden voor een andere relatie dan de vrome belijding van “een gezamenlijke bestemming”?

De werkelijke relatie van een land als Nederland met de Verenigde Staten is een meester-vazal-relatie. Daarom gaan partijen over de volle breedte, van GroenLinks tot de VVD, mee met de oorlog in Afghanistan, met de obligate ideologische mitsen en maren; daarom gaat zelfs de PvdA mee met de oorlog tegen Irak, met de obligate excuses achteraf, en kan een afgedankte lijsttrekker als Ad Melkert zelfs terecht bij de Wereldbank, in plaats van een strijd tegen dat globalistisch instituut te voeren zoals een beetje socialist met enig inzicht zou doen.

De werkelijke relatie tussen “Europa” en de Verenigde Staten is er een van een verzameling vazalstaten en enkele staten met een zekere eigen militaire macht, zoals Frankrijk, dat in principe in staat zou zijn om een eigen koers te varen - vandaar de zogeheten “kloof”.

Maar zoals Barack Obama zei in Berlijn: er zijn Europeanen die Amerika tegenwoordig zien als deel van het probleem, terwijl er in Amerika stemmen opgaan die Europa’s rol ontkennen of belachelijk maken. Zij allen hebben ongelijk.

Met alle respect, maar de waarheid ligt niet in het midden. Er zijn niet alleen Europeanen die de Verenigde Staten zien als “deel van het probleem”, er zijn ook vele Amerikanen die de Verenigde Staten zien als deel van het probleem. De Verenigde Staten zijn een deel van het probleem, getuige de afschrikwekkende kerfstok van deze macht in de Derde Wereld en elders.

Deze dichotomie tussen Europeanen die een hekel hebben aan “Amerika” en Amerikanen die neerkijken op “Europa” is al net zo kunstmatig als de glimlach in een tandpastareclame. De Amerikaanse oorlogsmachine, dit niet democratisch gecontroleerde, en gewelddadige Amerikaans imperium, dat de wereld veilig maakt voor een selecte groep geglobaliseerde kapitalisten, verdient alle kritiek en onderzoek. Dient een commentaar in een “kwaliteitskrant” met bovenstaande neptegenstellingen mee te gaan, of dient een redactie zelf een onafhankelijke analyse te maken?

„Geen enkele natie, hoe groot of machtig ook, kan deze uitdagingen alleen aan”, zei Obama met een hint naar eigen land. „Niemand kan deze bedreigingen ontkennen of de verantwoordelijkheid ontlopen om ze tegemoet te treden”, voegde hij toe aan Europa’s adres. Afghanistan, waar sommige Navo-bondgenoten zich angstvallig drukken, noemde Obama als voorbeeld van zo’n uitdaging waar Europa moet doorzetten.

Voor het opblazen van de Twin Towers in New York in 2001, voordat er een excuus bestond om Afghanistan en Irak binnen te vallen, constateerde men dat de Taliban de papaverteelt en opiumhandel volledig hadden uitgeroeid. Deze teelt en handel is na de Amerikaanse inval volledig hersteld tot zijn oude glorie. De president van Afghanistan, of moeten we zeggen, de burgemeester van Kabul, Karzai was consultant bij de energieconsultancyfirma Unocal. Wat was ook weer het excuus om Afghanistan binnen te vallen, waar zelfs bijna geheel “links” intrapte? Was daar de kwade genius Osama bin Laden niet te gast? Bombarderen wij tegenwoordig een land dat een veronderstelde crimineel huisvest? Hebben de Taliban niet toegezegd de beste man uit te leveren op voorwaarde dat de VS een bewijs van diens betrokkenheid bij de aanslagen zou leveren?

Deze bewijzen zijn nooit geleverd, maar de “verzetskrant” Trouw geeft op kinderlijke wijze zijn zegen aan deze barbaarse oorlog, waarbij enkele van de wreedste en gewelddadigste Afghaanse warlords Amerika’s beste vrienden werden, en de CIA zijn werkzaamheden in de drugssmokkel op onnavolgbare wijze hervatte en gestalte gaf. Wie dit alles niet weet, niet getreurd: u bent de enige niet. Als uw nieuwsbron uitsluitend het dagblad Trouw zou zijn, is het niet onvergeeflijk als u van dergelijks niet op de hoogte bent.

Ondertussen smeken de Afghanen om met rust gelaten te worden door buitenlandse troepen, en als landen als België, de VS, Israël, Nederland, Zweden eens zouden ophouden met het produceren en doorvoeren van moderne wapens naar Afghanistan, is er een kans dat het tuig dat er nu de dienst uitmaakt op de lange duur minder ellende kan aanrichten. Misschien weet de oplettende lezer dat de meeste Afghanen hun schietapparaten niet zelf fabriceren. Maar de pijpleidingen waarvoor de Amerikanen in Afghanistan zijn zullen dat soort verstandigs wel voorkomen. Gelukkig maar, want mannen als Balkenende en Middelkoop begeren nog vaak een hypocriet woordje te spreken als er weer een in stukjes gereten Nederlandse militair in een kist aankomt in Nederland.

Opmerkelijk is dat Obama in Berlijn teruggreep op de geschiedenis van de Koude Oorlog tussen communisme en democratie. Amerikanen mogen deze stad zien als symbool van de overwinning op het communisme, in Duitsland zelf worden verwijzingen naar de Koude Oorlog veelal vermeden. Er bestaat grote huiver, in Berlijn, in Duitsland en misschien wel in heel West-Europa, om te durven denken in termen van goed en kwaad. Dat het goed is dat de Muur van Berlijn, en het communistische rijk dat zich daarachter schuilhield, zijn ingestort, durven we hier vaak alleen te zeggen met een ’mits’ en een ’maar’ er achteraan.

Vindt de redactie van Trouw het de gewoonste zaak van de wereld dat de socialistische oostbloklanden grondig werden geplunderd, en dat er miljarden aan publieke middelen werden uitverkocht door plunderende bankiers en andere investeerders? Dat de levenstandaard en de levensverwachting in het Oostblok dramatisch achteruit ging, dat de koopkracht met een derde afnam, de armoede explodeerde, dat er in de Sovjetunie en Oost-Europa geen mensen van honger hoefden omkomen en na 1989/1991 wel? De repressie van het Sovjetstelsel maakte meestal geen plaats voor democratie maar voor rechtse dictaturen, en dat dat het geval was is geen “natuurwet” maar een voor een groot deel goed georkestreerde, door het westen gesteunde machtsgreep van pseudo-democratische autocraten als Jeltsin, door wiens aanhangers honderden politiek tegenstanders werden vermoord. Is dat reden voor “mitsen” en “maren”, of is dat niet meer politiek correct? Heeft het monster van het communisme de redactie van Trouw zodanig getraumatiseerd dat elke nuancering van de geweldige “bevrijding” van Oost-Europa verboten is?

Ook daarom hebben Amerika en Europa elkaar nodig: de voorzichtigheid van de Europeanen vormt een goede combinatie met de Amerikaanse houding om wat slecht is ook zo te noemen en aan te pakken.

Ik sluit me er geheel bij aan - de kwaadaardigheid, de moordzucht van het globalistische imperium moet als zodanig worden benoemd. Daar zijn we veel te voorzichtig mee.