yelamdenu

Het stemt triest. Een Russische regering die gewoon de hele boel bij elkaar liegt, het klinkt weer net als vroeger. De onmacht van de rest van de wereld. Het geeft een gevoel van machteloosheid, hier al, bij mij, laat staan hoe de Georgiërs zich moeten voelen. Maar het zal wel bij een eenvoudige motie blijven en de EU zal wel weer voor het geld in plaats van voor principes kiezen. Of het nu gaat om Darfur, om China of om Rusland, onze “principes” wijken uiteindelijk altijd voor geld en medailles. Het maakt me ziek en bezorgd. Machteloze woede is gevaarlijker dan menigeen denkt.

Heeft Fred uit Utrecht gemist dat het toch echt de idioot Saakashvili was die zo gek was de aanval te openen op Zuid-Ossetië? De belangrijkste vraag is nu, los van onze schijnheilige afkeuring van het Russische antwoord op de Georgische militaire agressie, hoe hij zo mal geworden is. Heeft iemand binnen de NAVO hem verteld dat hij zijn gang kan gang? Wat is de rol van De Hoop Scheffer? Was dit een test van de VS om de kijken hoever Rusland bereid is te gaan? Alweer van die interessante vragen waar militair strategen zich over buigen, maar de media, zelfs de “kwaliteits”kranten niet. Stel je voor dat onze kwalijke rol aan het licht komt.

Interessant aan de reactie van Fred uit Utrecht is natuurlijk dat de gemiddelde nieuwsconsument uitstekend in staat is om het kwaad van de ander onder ogen te zien en te zien voor wat het is: machtspolitiek, die in de meeste gevallen over lijken gaat, door staten die de economische macht van enkelingen verdedigen in het door en door corrupte en corrumperende, geglobaliseerde wurgkapitalisme. De Chinezen in Darfur, de Russen (en de Georgiërs, dat heeft Fred dus gemist) in hun “invloedssfeer”, het gaan om macht, olie, pijpleidingen, havens, drinkwater, goud, erts, spoorlijnen, etcetera - niet om mensenrechten, democratie, of “vrede en veiligheid”.

Een open deur, maar het valt nogmaals op dat de media uitstekend in staat zijn om ons te informeren over het kwaad van de Ander - een Rus, een Chinees, een Soedanees, wie het ook moge zijn, hun wandaden komen (volkomen terecht) over het algemeen keurig netjes in de krant. Maar onze eigen beste vrienden in Washington, D.C., die ondanks al hun misdaden niet stuk kunnen bij onze “gematigde” christendemocraten, christenunionisten, liberalen, sociaaldemocraten, enzovoort, en al hun leugens en onze leugens, de grootste terreurstaat op aarde — we zien het maar niet voor wat het is.

Want Orwells wereld is van alles, maar geen fictie. Toch is het de geschiedenis, niet een neoliberale Atlantische commentator van een centrumrechts dagblad dat het kwaad van het grootste imperium uit de geschiedenis maar niet onder ogen wil zien, niet de fascist Bill O’ Reilly op Fucks News, ook niet de eerste zwarte vrouwelijke Amerikaans oorlogsmisdadiger Condoleezza Rice (een wel heel cynische triomf voor de emancipatie), die zal oordelen over de vraag wie aan de goede kant staat.

Decennia voor de orkaan Katrina, die o.a. New Orleans trof in Mississippi, de VS — en de strijd die de federale overheid voerde in de getroffen gebieden om toch vooral geen adequate hulp te bieden, schreef Willy Vandersteen een van zijn vele Suske en Wiske-albums, De zeven snaren. Een van de thema’s van het album zijn de “zeven werken van barmhartigheid”, die een leipe heks definitief de nek probeert om te draaien, met als gewoonlijk een rol voor Jerommeke, de teletijdmachine, en de dwaasheid van Lambik.

Als oer-katholieke moralist, maar wel een met het hart op de juiste plaats, injecteerde Vandersteen zijn strips met kritiek op bureaucratie, de belastingdienst, uitbuiting, oorlog en militarisme. Ook gaf hij in zijn strips op komische wijze hebzucht, hoogmoed, en eerzucht weer, vooral in de complexe persoon van de aimabele goedzak en botte hufter tegelijk, Lambik (de ware held van de Suske en Wiske albums, zonder wie de serie nooit haar enorme populariteit had kunnen genieten).

De Suske en Wiske albums hebben na begin jaren 1970, toen Vandersteen ermee ophield, nooit meer hun oude niveau gehaald, zoals niemand zal zijn ontgaan. Hieronder ziet u twee stripjes uit De zeven snaren - en het klopt precies.

Zie ook: Michael Parenti, Contrary Notions, San Francisco 2007, pp. 74-83, How the free market killed New Orleans.