yelamdenu

“Hallo meneer,”
“Wa-aleikumu s-salaam; zegt u het maar, mevrouw.”
“Ik wil graag stemmen, ik zag dat het stembureau open is.”
“Maar u bent dood! Uw longen hangen er half uit, u heeft maar één ledemaat over, een deel van uw schedel ligt eraf en u bent volkomen leeggebloed. U ziet ook erg witjes trouwens.”
“Dat heb ik er al met al toch graag voor over.”
“Waar voor over?”
“Voor de democratie, daar heb ik het graag voor over.”
“Op die manier. Maar echt comfortabel kun je het ook niet noemen, toch?”
“Er zitten nadelen aan vast. Ik heb bijvoorbeeld aardig wat pijn, dat is wel een nadeel.”
“Pijn? Hoe erg is het?”
“Het valt mee, tenminste, het kan altijd erger zeg ik altijd maar. Ik voel me nu ongeveer alsof ik vier olifanten tegelijk moet baren en alsof er continu een trein over me heen rijdt.”
“Mm.. daar pas ik toch voor. En dat allemaal voor de democratie?”
“En alsof iemand met een gloeiend heet strijkijzer permanent over me heen zit te raggen.”
“Maar, die democratie, dat is het toch wel hè, ik heb er veel goede dingen over gehoord.”
“Ja, het schijnt dat het echt een wereld van verschil is.
Maar je moet er wat voor over hebben. Ik zag ook een inspirerende journalist op de Tilfisyoon al-Holandiyya, die zei dat we hartstikke blij zijn, al met al — met alle offers meegerekend zeg maar.”
“Ja, als hij het zegt, hij zal het wel weten. Wie was dat?”
“Charles Groenhuijsen, heel charmante man. Kwam sympathiek over. Hij heeft ook echt te doen met de Iraakse bevolking.”
“Met ons dus?”
“M-m, Maa-shallah.”
“Inderdaad mevrouw, ik hoorde dat hij erg blij was dat onze dictator Saddam het niet meer voor het zeggen heeft. Ook dapper van die man dat hij zich zo duidelijk durft uitspreken voor de democratie.”
“Ja, zo kan hij ons nooit meer martelen. Al zou ie mij wel mogen martelen, ik voel het verschil toch niet meer.”
“O, mevrouw, sorry maar uw schedel is er zojuist af gevallen.”
“Sorry, ja dat praat ook wat lastig. Ik zal maar gauw m’n stem uitbrengen. Ik ben er nog niet helemaal uit trouwens, wie ik dan moet nemen. Wie er zeg maar het beste voor het land is, ongeveer.”
“Het is altijd een gok hè, mevrouw. Nou, als u binnen nu en een kwartiertje iemand kiest, dan wens ik u het allerbeste — ik ben erg onder de indruk van uw offer.
Mannen, komen jullie wel even dweilen, deze mevrouw haar darmen liggen nu over de hele vloer, het is een beetje rommelig geworden — niets persoonlijks hoor mevrouw, .. ook nog wat andere ingewanden zie ik. Heeft u die nog nodig mevrouw?”
“Ik weet het meneer, mijn excuses, ik ben er zo weer vandoor.
Ik heb niet alles meer nodig, maar je weet nooit waar het goed voor is. Ik heb hier wel een tasje.”
“Sorry, het gaat niet zo handig, maar ik heb hier wel een stoffer en blik - nog redelijk hygiënisch.
Nou voilà - mevrouw, het zaakje zit zo’n beetje weer bij elkaar, veel sterkte en veel plezier met uw stem.”
“Sjukran, meneer.”
“Graag gedaan.”

Een van de grootste gezanten van de onwaarheid in de Nederlandse journalistieke geschiedenis, Charles Groenhuijsen, schnabbelt vrolijk bij met een stukje over Amerika (het schijnt dat er e.e.a. te kiezen valt binnenkort). Wat schrijft Charles? Wij houden ons hart vast — een zeer beperkte selectie dit keer, voor het welzijn van onze geliefde lezers.

Als we de wijze adviezen van Biden hadden opgevolgd was marteldictator Saddam Hussein nu ongestoord de baas geweest in Irak én Koeweit.

Charles G. refereert aan de Golfoorlog (”Operation Desert Storm”) in 1991, waarbij de VS Irak uit het kort daarvoor binnengevallen Koeweit verjoeg, met gebruikmaking van buitengewoon excessief tegen de terugtrekkende Iraakse troepen, overigens.
Charles verzwijgt (verzwijgen is liegen):

Hoe rustig zou het Midden-Oosten dan zijn?

Ook verzwijgt Groenhuijsen, met gepaste culpable ignorance, de honderdduizenden onnodige slachtoffers van de boycot tegen Irak, waarover Madeleine Albright, oorlogsmisdadiger en minister van Buitenlandse Zaken in de regering-Clinton, een beruchte uitspraak deed waar Charles G. het uiteraard mee eens zou zijn. Wikipedia:

She was also criticized for defending the sanctions of Iraq under Saddam Hussein, and for answering a loaded question while doing so.[10] In 1996, she made highly controversial remarks in an interview with Lesley Stahl on CBS’s 60 Minutes. When asked by Stahl with regards to effect of sanctions against Iraq: “We have heard that half a million children have died. I mean, that’s more children than died in Hiroshima. And, you know, is the price worth it?” Albright replied: “I think this is a very hard choice, but the price — we think the price is worth it.”[11] She expressed regret for this remark in her 2003 autobiography, where she wrote,

I must have been crazy; I should have answered the question by reframing it and pointing out the inherent flaws in the premise behind it. … As soon as I had spoken, I wished for the power to freeze time and take back those words. My reply had been a terrible mistake, hasty, clumsy, and wrong. … I had fallen into a trap and said something that I simply did not mean. That is no one’s fault but my own.[12]

When asked about it in 2005 she said “I never should have made it, it was stupid,” and that she still supported the concept of tailored sanctions.[13]

Poor Madeleine.

Zouden er ook democratische verkiezingen zijn in Irak?

Nee Charles, waarschijnlijk niet. Maar honderdduizenden mensen zouden nu nog leven, honderdduizenden gewonden en verminkten zouden nog een ongeschonden lichaam hebben, duizenden vrouwen zouden niet verkracht zijn, tienduizenden kinderen zouden niet mismaakt ter wereld zijn gekomen. Een “democratie”-fetisjist als Charles Groenhuijsen kan zich niet voorstellen dat er mensen zijn die liever een onopvallend leven leiden onder een dictatuur, met een huis, een inkomen, kinderen die in leven zijn, met alles erop en eraan — in plaats van in stukken gereten, het hoofd van de romp gerukt, door een fosforgranaat gegrild of anderszins op een gruwelijke manier afgeslacht door de high-tech war machine van de VS, op komen dagen bij het stembureau.

Wat was de toekomst van de 25-miljoen geplaagde Irakezen? Hoeveel van hen lagen nu afgeslacht in een massagraf in de woestijn?

De ergste populisten en verkrachters van de waarheid heten soms Charles Groenhuijsen. In tweehonderd jaar had Saddam nog niet zoveel mensen afgeslacht in Irak als de VS met zijn oorlogen en sancties in een paar jaar tijd.

Als u uw vooroordelen wilt behouden — niet lezen.
Mark Bogaers schreef op Het Vrije Volk:

(…) terwijl het (post-)christelijke Westen enkel bestaat uit democratieën, is er in de hele islamitische wereld niet één te vinden.

Dat schreef hij.
Hij kon ze maar niet vinden.
Een beetje vreemd, vond ik dat toen ik dat las.
Ik zal even uitleggen waarom.

Het grootste “islamitische land” op de aardbol is Indonesië. Dat wil zeggen dat er heel wat moslims wonen. De meeste dus.
Misschien heeft u er wel eens van gehoord. Nederland heeft er ook e.e.a. uitgespookt in het verleden.
Indonesië is een democratie. Het kan natuurlijk altijd beter. Net als in de VS, zeg maar. Overigens had Indonesië, schrikt u niet, al enkele jaren geleden een aantal jaar een vrouwelijke president. En dat in een “islamitisch land”! Wel heb ik ooit — hoort daar geen virulente misogynie te heersen? Horen daar de vrouwen niet te zuchten onder hun tentdoek? Het is een verwarrende, beangstigende wereld als het grootste islamitische land op aarde een vrouwelijke president levert. Heeft het land van menigeen onzer politiek leiders’ geestelijke horizon, de nobele VS, dat al eens gepresteerd?
In Pakistan, een niet-helemaal-volmaakt-democratisch land, hebben democratische processen enkele dagen geleden de autocraat Musharraf van zijn pluche verdreven. Dat zijn er al twee. Overigens had het “islamitische land” (lees: vrouwen mogen er niks!) Pakistan al een vrouwelijke premier - gaat u even zitten - met een hoofddoek op haar hoofd. Dat komt hard aan.
In Iran kunnen mensen naar de stembus. Nu worden de verkiesbare partijen deels aangewezen door het religieuze establishment, dus er is nog een hoop werk aan de winkel, maar het betekent dat deze islamitische republiek zeker van mening is dat democratie op zichzelf een goed idee is. Als u bezwaar aantekent, bedenk dan dat terwijl in Iran de raad van religieuze zeurpieten de verkiesbare kandidaten aanwijst, in de VS de networks en big business dat doen. De eerste in opdracht van de laatste, om precies te zijn.
In Libanon is een keurig nette democratie. Het kan altijd volmaakter, het land kent een zeer nabije geschiedenis van oorlog en burgeroorlog, maar een gekozen parlement is er.
Turkije is een democratie. Zoals u op de televisie en in de krant hebt kunnen zien, is de democratie zelfs zo hard toegeslagen dat de ene club nu de andere via de rechter wilde verbieden. Dat is niet gelukt.
Algerije is een democratie. Ook niet volmaakt. Wat zou het mooi zijn als het wel zo was. Welk land zou de favoriete kandidaat zijn voor de Volmaakte Democratie? België? IJsland?
Maleisië is een constitutionele monarchie, met het begin van een democratie. Na het koloniale bewind, niet lang geleden, zette dat dapper in, dus met een beetje geluk wordt dat proces niet verstoord. Wie weet zitten ze wel korter met hun monarch opgescheept dan wij Hollanders, die dat proces van democratisering om nooit geheel opgehelderde redenen hebben overgeslagen.
Bangladesh is een democratie, waar helaas een of andere kwibus, het zal er wel zo één zijn die aan de macht is, de noodtoestand heeft uitgeroepen. Een democratie in coma dus. Maar wel een democratie. Weet u nog wat Boris Yeltsin allemaal heeft uitgespookt toen hij de grote lieveling van het Westen was?
Ik zal Irak en Afghanistan maar niet noemen denk ik, misschien is dat net even te gênant.
O ja, weet u misschien dat de reden dat Iran en Irak niet al sinds de jaren 1950 een democratie hebben, de VS (en Engeland) zijn? Die plantten daar namelijk de Sjah, resp. ene Saddam Hussein (u heeft er mogelijk van gehoord), en vonden dat het maar eens afgelopen moest zijn met die democratie daar in Iran en Irak. Interessant.
Kirgizië is een democratie. Er was wat strijd de afgelopen tijd maar het parlement zet goed de druk op de ketel om de hervormingen (meer macht voor het parlement, minder voor de president) af te ronden.
Burkina Faso, met een moslimmeerderheid, is een democratie. Het land ligt in Afrika, en de hoofdstad heet Ouagadougou (het bestaat echt).
Senegal, met een moslimmeerderheid, is een democratie. Het ligt ook in Afrika, het land heeft een aantal mooie witte moskeeën. De president heeft er een hoop macht, maar hij wordt democratisch gekozen.

Nou nou. Dat is alweer een heel lijstje. Maar ik vind er vast nog wel een paar. In Afrika bijvoorbeeld zie ik er nog wel een paar liggen.
Overigens, hoe lang (of liever, kort) geleden heeft de democratie ook al weer gezegevierd in Spanje, Portugal, en Griekenland? Enkele van die geprezen “post-christelijke” westerse democratieën?

Ik hoop dat dhr. Mark Bogaers zijn stukje gaat rectificeren. Dit is toch net iets meer dan een vergissing. Het is een beetje gênant. Maar gelukkig lazen wij onlangs in de krant: er is niks mis met ons onderwijs.
Een hele opluchting.

Illustratie: http://www.celsias.com/blog/images/democracy_scales.jpg