yelamdenu

Zeven jaar geleden, in 2001, schijnen bepaalde mensen een feestelijk gevoel te hebben doorgemaakt, toen in de Verenigde Staten drie gebouwen vol onschuldige mensen werden getroffen door drie naar verluid gekaapte vliegtuigen.

Een commentator schreef op een populair libertarisch weblog:

“Ik ben van mening, dat hun gedrag alleen verklaarbaar is vanuit hun religieus fanatisme.”

Maar het heeft met religie toch niets te maken. Staat er ergens in de Koran (er even van uitgaande dat het “moslims” betreft, en dat is hier ook het geval), “gij zult de Verenigde Staten haten”? Is er ergens ooit een fanaticus opgestaan die uit de Koran of uit de Hadith de leerstelling heeft gedistilleerd dat met name een zekere angelsaksische republiek ten noordwesten van de Atlantische Oceaan dient te worden “gehaat”?

Toch is dit al een vreemd bezwaar. Het idee dat moslims “Amerika haten” is een zodanig cliché dat schouderophalen de aangewezen methode lijkt. Maar er zijn toch altijd vragen die niet worden gesteld. Van die vragen die achteraf opkomen — o ja! dat had ik nog willen vragen — dat soort vragen.

Wat deden de mujaheddin met de door de CIA verschafte fondsen, Stingers, en AK 47’s? Werden die vroom van de hand gewezen door hun “haat” jegens de Verenigde Staten? Wat deed “Al-Qaida”, actief voor de Verenigde Staten in voormalig Joegoslavië, met hun geld en wapens? Hadden de islamitische principes, die immers “voorschrijven” dat de voormalige Britse kolonie ten noorden van Mexico dient te worden gehaat, voldoende wortel geschoten om voor al deze cadeaus beleefd te bedanken?

Of… beantwoord deze ook eigenlijk maar niet, want een zucht zal uw deel zijn: het zijn natuurlijk voormalige CIA-assets die zich tegen hun sponsors hebben gekeerd; de ondankbare honden! Dat hoort de goed geïnformeerde burger toch te weten, nietwaar. Maar wat heeft die psychologische verandering doen inzetten? Trad er plotseling een bepaald bewustzijn op bij de islamistische krijgers? Had men de werken van Noam Chomsky en Michael Parenti gelezen, waarin deze de brute realiteit van het Amerikaanse imperium en zijn constante interventionisme uit de doeken doen? Begrepen zij plotseling hoe verderfelijk de grootste kapitalistische koevoet uit de geschiedenis opereert, door consistent steun te geven aan de bezittende klasse, en door consistent hervormers afkomstig uit de gelederen van de armen in de Derde Wereld met marteling, moord, oorlog, en andere agressie en manipulatie te verpletteren?

Het is een leuk beeld, Osama bin Laden, of Ayman az-Zawahiri, met in zijn ene hand een geweer, geladen met door de CIA Afghanistan binnengesmokkelde munitie, en in de andere hand Chomskys What Uncle Sam Really Wants, of Parenti’s Against Empire, of Chossudovskys Globalization of Poverty. Zou zijn hart echt bloeden? Zou hij werkelijk wraak hebben willen nemen voor al het onrecht dat de wereld, en ook “de islamitische wereld” heeft ondergaan door toedoen van het imperium?

Je weet het maar nooit. Dat is ook het probleem, je weet het niet: waar, en wat, is de missing link tussen de Amerikaanse sponsoring van islamistische schietgragen en de haat jegens de VS die diezelfde radicalen zouden hebben ontplooid? Welke journalist gaat ons dat ooit eens netjes uitleggen op het NOS-journaal?

Alvast frappant in dit licht is de verzwijging van de gebruikmaking door de Verenigde Staten van de islamistische radikalinski’s, hoewel deze natuurlijk nooit compleet kan zijn (zie de film Charlie Wilson’s war, of hoe bepaalde segmenten van Hollywood zich nu toch ook gaan ontdoet van de pseudo-patriottische hysterie). Hadden we na 11 september kunnen zeggen (even doen alsof we nog geloven in de officiële complottheorie van het Witte Huis), “Some bad events that took place right there on your doorstep! Sorry about that, our condolences. But then again, I guess it’s, “you reap what you sow”. Good luck sortin’ it out!”?

We hadden het kunnen zeggen — en we zouden het hebben gezegd. Tegen Gaza, of Senegal, of Nepal, als daar de pleuris uitbreekt door de criminele handel en wandel van corrupte bestuurders. Maar quod licet Iovi, non licet bovi. Dan is de enige horde die moet worden genomen de energie opbrengen de oorlog tegen het terrorisme erin te hameren. En daar blijken de commerciële massamedia uiterst effectief in te zijn. Zo effectief dat de vraag of deze oorlog eigenlijk wel bestaat (d.w.z., of deze oorlog niet gewoon een ouderwetse koloniale oorlog is) bij de meeste mensen als vervreemdend aankomt.
¡Viva la televisión!

Nee, waarom, o waarom, zou de VS toch gehaat zijn. Dat is de interessante vraag. En het is een vraag die gewoon gesteld mag worden, zonder te weeklagen over hoe immoreel het toch is (en dat is het natuurlijk ook) om feest te vieren over een aanslag (even los van de vraag wie die heeft gepleegd, in dit geval natuurlijk niet “al-Qaida” maar een coterie van neocon gangsters aan de top van het Witte Huis, het Pentagon, inlichtingendiensten en niet te vergeten enkele zeer louche types in de vastgoed- en speculatiebusiness.).

Heeft het misschien iets te maken met het feit dat de Verenigde Staten in tientallen landen de bestaande regering, vaak een democratisch gekozen regering, hebben (laten) vervangen door comprador bestuurders, met grof geweld, moord, bombardementen, verkiezingsmanipulatie, marteling? Of met het feit dat tientallen miljoenen mensen hiervan sinds de Tweede Wereldoorlog het slachtoffer zijn geworden? Of met het feit dat de VS - de CIA, het Witte Huis, het Pentagon, de zgn. national security state zich op Orwelliaanse wijze verkopen als hoeders van de democratieën en de mensenrechten die ze in werkelijkheid om zeep helpen?

Heeft het iets te maken met wat er gebeurd is in Honduras, El Salvador, Mozambique, Angola, Somalie, Bolivia, Venezuela, Colombia, Libie, Irak, Iran, Guatemala, Vietnam, Laos, Cambodja, Nicaragua, Grenada, Chili, Argentinie, Zuid-Afrika, Oost-Timor, Griekenland, Turkije, Palestina, Congo, en nog veel meer landen, in de vorm van oppressie, genocide, onderdrukking, en/of verarming ten gunste van een kleine elite, met directe of indirecte steun van de VS?

Het echte wonder is dat de haat jegens Washington, binnen en buiten de VS, niet nog veel groter is.