yelamdenu

De Belgische journalist Pol de Vos hield in Antwerpen een interview met de bekende Amerikaanse politicoloog Michael Parenti en publiceerde dit in het Nederlands op zijn blog.

In uw boek schrijf je al op de eerste bladzijden, tot tweemaal toe zelfs, dat uw boek niét anti-Amerikaans is. Waarom zo nadrukkelijk?
Michael Parenti. Omdat het de meest gebruikte dooddoener is waarmee iemand die de Amerikaanse maatschappij bekritiseert, wordt aangevallen. “Je bent anti-Amerikaans, je haat je eigen land.” Het is een opportunistisch en vals argument, maar het wordt vaak met succes gebruikt. Je kunt het vergelijken met het Israëlische argument dat je antisemitisch bent, zodra je kritiek uit op de koloniale politiek van Israël.

Lees verder…

Sommige mensen vragen zich af of de huidige geldcrisis een bewust geplande zaak is, dan wel door de “natuurlijke cyclus” van de economie tot stand is gekomen.

Het kapitalisme verkeert met zichzelf constant op voet van oorlog. Zo hebben financiële instellingen en industrieën niet noodzakelijkerwijs dezelfde belangen. Aan het begin van de vorige eeuw maakten de grote banken in de Verenigde Staten zich bijv. ernstige zorgen over het feit dat het eigen vermogen van bedrijven veel te groot werd. Door de steeds lagere schulden van bedrijven dreigden banken in toenemende mate irrelevant te worden. Naarmate de winsten van de industriëlen toenamen, namen de winsten van de banken af en verslapte hun greep op de economie.

Wat je nu ziet is dat het financiële kapitalisme het industriële kapitalisme welhaast dodelijk heeft uitgehold.
Betekent dat dan dat als financiële planners zoals de Federal Reserve een beleid hebben gevoerd dat uiteindelijk slecht uitpakt voor industrieën zoals GM en Ford, dat ze zich daarmee “vergist” hebben?

Volgens mij is dat een naïeve gedachte. Zoals Michael Hudson en andere economen die al decennia lang hebben geweigerd te geloven in Chicago School economics is er een duidelijk patroon dat al enkele decennia aan de gang is om de republiek uit te hollen, de burgers, overheden en bedrijven van de Verenigde Staten zo diep mogelijk in de schulden te steken, en als het even kan een zo groot mogelijk deel van de rest van de mensheid ook.

Grote gokkers gokken groot, en de grootste gokkers gokken het grootst. Het verschil met een casino en de economie is dat bankiers die gokken, voor zover ze de grootste vissen zijn, uiteindelijk wel aan knoppen zitten. The house always wins, maar je runt zelf het huis. Het huis kan zelf kan ook instorten, dat wel. Je moet altijd op tijd vertrekken naar beter oorden.

Er is dus wel het risico dat de Verenigde Staten zijn militaire macht verliest en uiteindelijk de dollar instort, twee dingen die natuurlijk nauw samenhangen. Maar je moet ook niet doen alsof mensen, ook als ze een empire runnen, zo almachtig zijn dat ze ook de natuuur zelf kunnen bestrijden. De paradox van de globalisering is natuurlijk dat de republiek uiteindelijk altijd instort. Dat is onvermijdelijk. Als bedrijven alles wat ze maar kunnen verzinnen gaan ‘outsourcen’ naar China, Mexico etc. loopt het tekort op de handelsbalans zo extreem op dat de dollar genadeloos instort, dat is een economische natuurwet waar je uiteindelijk niet tegenop kan.

Maar dat interesseert natuurlijk niemand van dit soort high-level planners wat. Als ze hun dynastieën op tijd weten binnen te manoeuvreren in Singapore, Rusland, China, Europa, Zuid-Amerika etc. zit hun toekomst gebakken. Er zijn al genoeg grote investeerders die hun appartementjes in New York City verpatst hebben en nu veilig in Azië zitten.
Follow the money.

Op de blog van Stan van Houcke plaatste Sonja weer één van haar zeer op prijs gestelde compilaties:

Ik vond het al te mooi om waar te zijn wanneer het zou zijn gebeurd uit een soort van rechtvaardigheidsgedachte:

OLIE SMEERT AMERIKAANSE RELATIES MET CUBA

HAVANA, 30 oktober 2008 (IPS) - De ontdekking van een belangrijk olieveld in de Cubaanse wateren in de Golf van Mexico zal volgens experts het einde betekenen van het Amerikaanse embargo. De economische belangen zijn te groot.
“Als er grote economische belangen om de hoek komen kijken, dan houdt de ideologie het niet lang meer”, zegt de Cubaanse Amerikadeskundige Luis René Fernández. Niet dat het embargo na veertig jaar direct wordt opgegeven, maar “het is duidelijk dat deze belangen daar wel voor zullen gaan lobbyen”. Amerikaanse bedrijven mogen nu niet mee dingen naar de concessies op de oliebronnen, “en die zijn heel erg groot en kwalitatief goed.”

Rafael Tenreyro, directeur ontginning van staatsoliemaatschappij Cupet, denkt dat er genoeg olie voor de kust te vinden is om 20 miljard vaten ruwe olie te produceren. Op dit moment produceert zijn land 80.000 vaten per dag, genoeg voor de helft van de eigen consumptie.

17 oktober 2008 - Cuba heeft mogelijk veel meer olie
De oliereserves van Cuba zijn waarschijnlijk veel groter dan gedacht. Dat blijkt volgens de Britse omroep BBC uit nieuwe schattingen van de oliemaatschappij op Cuba.

De maatschappij denkt dat de Cubaanse olievelden in de Golf van Mexico zo’n 20 miljard vaten olie bevatten. Die schatting is gebaseerd op de opbrengst van soortgelijke olievelden in de omgeving. Als de schattingen kloppen, hoort Cuba bij de twintig grootste olieproducerende landen ter wereld.

Moskou: militaire hulp Cuba

MOSKOU - Rusland vergroot zijn invloed in Latijns-Amerika, ‘de achtertuin’ van de VS. Het heeft aangekondigd militair nauwer te gaan samenwerken met Cuba, dat wordt beschouwd als de felste criticus van de Verenigde Staten.

Een Cubaanse militaire delegatie krijgt deze week het aanbod gebruik te maken van de Russische deskundigheid op het gebied van de luchtverdediging.

EU herstelt banden met Cuba en geeft hulp

HAVANA - De Europese Unie en Cuba hebben formeel hun diplomatieke banden hersteld. Na vijf jaar van bevroren relaties hebben beide partijen besloten tot ‘een dialoog met wederzijds respect voor politieke onafhankelijkheid’.

Ja ja, iedereen verdringt zich…

In een paar jaar tijd (4 jaar) heeft Ubuntu zich ontwikkeld van een nieuwe, op Debian gebaseerde linuxdistributie, tot de eerste keuze voor linux op de desktop voor de “gemiddelde” gebruiker.
Men vraagt zich wel eens af wat nu het geheim van Ubuntu is. Ubuntu/Canonical (het bedrijf achter Ubuntu van softwaremiljonair Mark Shuttleworth) heeft een paar keuzes gemaakt die erg goed werken.

- Zich richten op de Gnome-desktopomgeving en GTK+ software, met KDE slechts als hobby erbij maar zeker geen prioriteit — zo kan het project zich concentreren op één geheel;
- In principe geen versie-updates van software binnen een release (zoals o.a. Fedora dat doet);
- Een simpel cd’tje dat live draait en meteen als installatiemedium kan worden gebruikt, en wel voordat de andere grote distributies het deden;
- De cash gebruiken van Mark Shuttleworth voor gratis op aanvraag op te sturen media als marketing (dit kun je zeker niet uitvlakken als factor, maar de discussie over de werkelijke impact daarvan gaat door — had Ubuntu ook de faam verworven die het nu heeft zonder deze gratis cd’s die massaal over rondzwierven?).

Door deze keuzes, die deels zijn ingegeven door het KISS-principe (keep it simple, stupid!) is Ubuntu “Debian” genoeg voor de “serieuze” linux’ers die een beetje neerkijken op Mandriva of (open)SuSE; het is “rolling-release” genoeg (upgrades zonder nieuwe installatie) om interessant te zijn voor mensen die hun pc’tje twee jaar achtereen willen laten werken zonder tussendoor een nieuwe installatie (een van de nadelen van openSuSE en Fedora*, die zo echter wel meer ingrijpende wijzigingen en vernieuwingen kunnen doorvoeren). Ubuntu is snel en simpel genoeg voor iedereen (niet zo snel en simpel als Slackware, dat echter weer veel minder toegankelijk is); en stabiel genoeg voor de meeste mensen, maar met tegelijkertijd een actuele verzameling software (Debian is erg stabiel maar na verloop van een half jaar weer minder actueel; Fedora is erg actueel maar af en toe levert dat verrassingen op).

Eigenlijk is Ubuntu nergens werkelijk supergoed in, maar in al die dingen is het “good enough” (dit is ook een van Linus Torvalds’ motto’s). Alles bij elkaar is Ubuntu dus toch weer stiekemweg erg goed.
Dat is, vermoed ik, vast het geheim van Ubuntu.

*Fedora is mijn persoonlijke favoriet, zie:
http://fedoraproject.org/
http://www.mjmwired.net/resources/mjm-fedora-f9.html

Het wegpesten van het roken is een klasseverschijnsel. Toen de elite rookte kwam niemand op het idee om het te verbieden (misschien alleen de nazi’s en de padvinders). Tabak roken drong door tot alle lagen van de bevolking.

Nu het voor de bovenlaag niet meer hip is om te roken, en de elite er dus ook minder aan doet, ziet men het als een goed idee om het ook onder “het volk” uit te roeien, impliciet om te laten zien wie het voor het zeggen heeft.

Zeker, roken is ongezond. Maar (benzine/diesel)auto’s zijn nog veel ongezonder, en aangezien ook de elite daarin rondrijdt, wordt die auto niet weggepest, en roept niemand om de elektrische auto.

Zieke bankensector eist meer dan ambtseed

Minister Bos wil nu ook voor bankiers [een] ambtseed [zoals artsen, notarissen of ambtenaren ook afleggen] … Bankiers speelden van oudsher bij uitstek een maatschappelijke rol in de samenleving … Boerenleenbank … Nederlandse Middenstandsbank. [Er] zijn er nog banken die commerciële belangen koppelen aan een duidelijke ideologische doelstelling … [banken die] laten … zien dat ze hun maatschappelijke opdracht serieus nemen.

Banken als de Boerenleenbank werden opgericht omdat het grootkapitaal indertijd geen enkele goesting had om onwaardige lieden als boeren kredieten te verlenen tegen iets anders dan woekerrentes. En dat is een goede zet geweest van de boeren. Hoewel ook de Rabobank het niet heeft kunnen laten af te blijven van de “subprime” business is het nog steeds een relatief conservatieve bank, die niet beursgenoteerd is, en vergeleken met het soort mafiosi dat over het algemeen de dienst uitmaakt in de bankwereld een toonbeeld is van fatsoen (ik stel met nadruk dat het hier een relatief verschijnsel betreft).

Helaas hebben andere bankiers in binnen-, maar vooral in buitenland er een potje van gemaakt. In hun zucht naar steeds hogere winsten hebben ze een financiële schijnwereld geschapen die momenteel aan het instorten is.

Het is weer verbijsterend om deze vorm van chauvinisme zo schaamteloos voorbij te zien komen. “Bij ons valt het allemaal nog mee.” “Hier is het toch altijd een stuk minder erg dan in het buitenland.” Nondedju! Er zijn al twee banken gered van de ondergang, met tientallen miljarden euro’s belastinggeld! We inflateren ons een ongeluk, en u betaalt, belastingbetaler, twee keer! Via de belastingdienst. En door inflatie, die de afgelopen paar weken weer grootschalig is toegenomen.

Minister Bos heeft laten zien dat het hem ernst is met het aanpakken van deze zieke cultuur. Hij geeft miljardensteun aan ING onder de voorwaarde dat het gedaan is met de miljoenenbonussen voor de lieden aan de top. …

Maar … ING liet al doorschemeren dat er volgend jaar wellicht gewoon weer bonussen uitgekeerd worden, om ’internationaal concurrerend’ te blijven. Een dergelijke hardnekkigheid doet vrezen dat de bancaire wereld ingrijpender bij de kladden moet worden gegrepen, met nieuwe wetten en regels.

Trouw heeft geen kaas gegeten van het bankstelsel. Het begrijpt niet waar geld vandaan komt, wat inflatie is, wat rente is, wie hoe hoeveel geld creëert. Als Trouw daar wel verstand van had, hadden we er toch wat over moeten kunnen lezen in de krant. Het bankstelsel, dat zich bedient van twee perfide fenomenen, rente en het scheppen van geld als schuld (uit lucht), is fundamenteel parasitair.

Nederland is een bananenrepubliek.
Is dat een belediging voor de gemiddelde bananenrepubliek?

Misschien wel.

Zembla bericht dat het Koninkrijk der Nederlanden in Brazilië veroordeelde Nederlandse verkrachters van minderjarige meisjes een handje helpt om hun straf te ontlopen.
De daders zitten weer in hun knusse Nederlandse huizen, in plaats van in een Braziliaanse cel, en zijn vrij om te gaan en staan waar ze willen.

Sonja meldt (klik hier voor de bron, zie de comments):

Graag aandacht voor de columns van ene professor dr. René Tissen bij RTL. Let wel, deze deskundige werkt bij (nota bene) de Business Universiteit Nyenrode.

24-04-2008 Wall Street speelt een gevaarlijk spel
Openheid over subprimeleningen bevordert de ineenstorting van het wereldwijde financiële systeem. (…) En de reguleringsmaatregelen van de Amerikaanse overheid dan? Die zijn overbodig. Het kalf is immers al verdronken. Alleen weten we dat nog niet. Vanwege een gebrek aan openheid.
Wat het allemaal zo erg maakt? Simpel, als het vroeger ergens mis ging, dan was het de economie die de financiën ruïneerde. Nu ruïneert geld de economie. Niemand weet hoe daarmee om te gaan. Want het is nog niet eerder gebeurt.

08-08-2008 Centrale banken trekken financiële sector afgrond in
De kans is groot dat centrale banken het zinkende schip, dat de wereldwijde financiële sector is, verder de afgrond in zullen trekken.
Zoals vrijwel altijd en overal het geval is, wordt ook in de financiële sector de put gedempt als het kalf verdronken is. Eindelijk geeft de sector toe dat het wereldwijde financiële systeem, voorzover het op schuld en niet op bezit is gebaseerd, volledig en irreparabel stuk is.
Natuurlijk, het systeem wordt overeind gehouden door de centrale banken, maar kapot is het. Dat blijkt allemaal uit een onderzoeksrapport dat op 6 augustus 2008 in de VS verscheen, waarin onder leiding van Gerrald Corrigan, oud voorzitter van de centrale bank van de staat New York fel wordt uitgehaald naar wat de schaduwzijde van menselijk gedrag wordt genoemd, dat van ongekende hebzucht. Daardoor en om geen andere reden is het systeem stuk gegaan. Hebben, hebben, hebben.

15-08-2008 Het kabinet is er niet voor ons, maar voor de schatkist

26-08-2008 De kredietcrisis leidt tot een nieuwe wereldoorlog
De kredietcrisis leidt tot een nieuwe wereldoorlog en die is eigenlijk al aan de gang. Wat nu nog een bizarre uitspraak lijkt zonder enig realiteitsgehalte, kan zomaar omslaan in een doemscenario waarin de wereld met een nieuw type oorlog zal kennismaken, dat van de ‘corporate war’.

22-09-2008 Plan Paulson is onzinnig, onuitvoerbaar en immoreel

28-09-2008 We zijn overgeleverd aan de heidenen
Ons lot ligt in handen van bescherming zoekende bankiers en politici die we niet vertrouwen. (…) Op dit moment is van een betrouwbare waardebepaling van schuld geen enkele sprake. Het ‘bail out’ plan van President Bush zal zeker tot enige ademruimte – en dus tijd- leiden, maar niet meer dan dat. Want de sector zal op grote schaal gaan goochelen met de waarde van hun schulden, volgens het principe: ‘bij munt win ik (de bank), bij kop verlies jij (de belastingbetaler)” En dat weet ook iedereen. Want dat deden banken in het verleden ook.

02-10-2008 Weg met die bonussen
Daarom trok voorzitter Bernanke zich precies op het juiste moment tactisch terug uit het politieke spel rondom het plan. Zo kon hij ieder geval de schijn van onafhankelijkheid overeind houden. (…) In het Paulson plan worden de bonussen voor topmanagers van financiële instellingen aan banden gelegd. Jammer is alleen dat het systeem slechts wordt beperkt, niet afgeschaft. Dat laatste zou nu juist wél moeten gebeuren. Over de hele linie en dus niet alleen voor de top. Want dan komt er een einde aan de hebzucht die de sector kenmerkt. Pas dan kan die weer geloofwaardig functioneren.

06-10-2008 Dwing financiële sector tot openheid
Gezond? Begrijpt u het nog? Eerst was er niets bij Fortis aan de hand. Het was een supergezonde onderneming. Dat was nog maar twee weken geleden. Toen moest de onderneming ineens met elf miljard geherkapitaliseerd worden. (…) Meer nationalisaties verwacht onze regering niet. Zoveel is zeker. De financiële sector is immers gezond. Begrijpt u het nog? Voor de meesten van ons ligt het angstwekkende niet zozeer in de hoogte van de bedragen – want hoe hoog is astronomisch?- als wel in het uitblijven van betrouwbare informatie. Wie weet (nog) wel van de hoed en de rand?

13-10-2008 Nieuw Economisch Plan nodig

21-10-2008 Nóg geruster slapen om ING

Meer columns hier

Kan Bos deze Tissen geen functie geven bij een een grote bank?

Het is zeer verontrustend dat de gezondste geluiden (Willem Middelkoop, René Tissen) ons bereiken vanuit de commerciële omroepen. De publieke omroep is voor het grootste deel (met uitzondering van rubrieken als Zembla en Tegenlicht volkomen hersendood.

VVD-leider Mark Rutte wil een parlementair onderzoek naar de financiële crisis. Het onderzoek moet starten nadat de crisis bezworen is.

Geniaal, Mark. Echt waar.

Het is gewoon een leugen om te stellen dat “economen staan voor een raadsel”. Onweersproken mag het werkgeversopperhoofd dit in Trouw melden als feit. De economen en journalisten die al in 2006 of eerder waarschuwden voor een meltdown werden echter genegeerd in de media, als onheilsprofeten die de goede sfeer kwamen bederven. Onder hen Nouriel Roubini en Michael Hudson, Max Keiser, Michel Chossudovsky, enz. U heeft gefaald, commerciële massamedia, wees een vent en geef het maar gewoon toe.

Als witte, Engelssprekende, op het oog welvarende en in materiële overvloed levende goed doorvoede mensen in armoede vervallen zet dat misschien meer mensen aan het denken over de zegeningen van het “vrije”marktkapitalisme …

… dan als er een mager Indisch kind in een modderig hutje sigaretjes zit te rollen of vuurwerk maakt voor een paar cent per uur.
“Daar zijn die mensen aan gewend…”
Toch?

Oplettende beschouwers zeggen het al decennia: ook de derdewereldificering van Amerika behoort tot de doelen van de elite.

10.10.2008 | Haaretz
By Michael Sfard

This past weekend, a local TV channel aired an American documentary film called “Street Thief.” The film’s protagonist, a burglar on the streets of Chicago, allowed the moviemakers to accompany him during an entire year of criminal activity. The movie’s principal documentary achievement is in the central figure’s willingness to involve the viewers in his intrigues and deliberations. In fact, the film, which sparked debate about the limits of the documentary genre upon its release in 2006, exposed viewers to the black box of the crime world: the mysterious realm of criminal intent.

Like any mental state, criminal intent is evasive, fluid and usually leaves behind no trace. What thief has not claimed to the police, “I didn’t mean to take the money”? What rapist has not claimed in court, “I thought she wanted it”? And we, the lawyers, both defense attorneys and prosecutors, are coerced into constructing legal arguments about who intended to do what and when, when deep down we know that these are nothing but fictitious assumptions. This is why the confession of the street thief is so interesting and why so many people thought and still think that the film is not really a documentary, but a fraud.

Coincidentally, in the same weekend, the Israeli public was exposed to an additional rare public confession from another criminal conspirator. This self-exposure occurred closer to home, in an interview in which the one confessing was none other than GOC Northern Command Gadi Eisenkot.

“What happened in the Beirut suburb of Dahiya in 2006 will happen in every village from which shots are fired in the direction of Israel,” Eisenkot said to journalists from Yedioth Ahronoth. “We will wield disproportionate power against every village from which shots are fired on Israel, and cause immense damage and destruction. From our perspective, these are military bases. This isn’t a suggestion. This is a plan that has already been authorized.”

Hence, in two short sentences, one of the Israel Defense Force’s senior commanders stated, with the world as his witness, his intention to violate the two central tenets of the international laws of war: the principle of distinction, which states that every time military force is used, it is imperative to differentiate enemy combatants from enemy civilians, and that attacks may be directed only at the former; and the proportionality principle, which states that even in attacks against enemy combatants, disproportional use of power is prohibited.

It is important to understand this: The international legal definition of an illegal military attack is one directed at civilians, or one that involves a disproportional use of force. It was as if Eisenkot, then, was standing on a hilltop, declaring his intention to commit war crimes, yelling to passersby, “My intentions are biggest of all!”

Upholding international law is not a privilege or a choice. It does not bend and shift depending on the complexities of regional geopolitics. Israel, as an active and essential member of the global community, relying on support and friendship from nations worldwide, has a responsibility and obligation to uphold the highest international standards of conduct.

Maybe we have taken Eisenkot’s statements out of context; maybe he does not actually intend to carry out the attacks that he described. Perhaps his statement was meant merely to serve as a deterrent to further action from Hezbollah. But if that’s the case, should we expect the victims of these proposed attacks not to take them seriously - to sit back and do nothing? Could we fathom such a reaction from ourselves or from the United States when Iran’s President Mahmoud Ahmadinejad calls for Israel’s demise? Can we not expect these potential victims of mass destruction to relate to our threats the way we respond to those of Hamas?

In case you’re still thinking that we misunderstood the commander, that he meant something different, he then elaborated: “If there is firing [by Israel] into Shi’ite villages in Lebanon, that is the plan, aggressive shooting … the possibility of harming the population is the only means for restraining [Hassan] Nasrallah.”

Straight and to the point. Without the usual lip service of “IDF expresses condolences,” or “in every war civilians are harmed.” Eisenkot, contender on the new reality show “War Criminal Idol,” was giving us a rare peek into the true goals behind the pulling of the trigger, goals usually clouded by a fog of operational and legal secrets. And these intentions are simple and clear, like the strategy of a terror organization: “to harm civilians until we achieve political goals.”

Usually people hide their criminal intentions, because of the binding legal risk and moral embarrassment exposing them could cause. This is why the confessions of the street thief in the documentary were so interesting. This is why many thought that the film was a fraud. In Eisenkot’s case, the situation is apparently simpler. He is not afraid and not ashamed.

Attorney Michael Sfard is an expert in international law and legal advisor to Yesh Din: Volunteers for Human Rights.

Kijk hier voor een interessant interview met Dyab Abou Jahjah door indymedia.be.
Enkele fragmenten:

In Frakrijk zijn de studenten al aan Tariq Ramadan verkocht. Alleen in de banlieus heb je nog mensen die radicaal en maatschappij-kritisch zijn. Want dat is het probleem: hij is niet maatschappij-kritisch. Ik zat in een debat met Ramadan in Rotterdam. Hij bleef me aanvallen op mijn stijl. Ik zei: ‘Stop met die onzin! Wat is stijl? Laten we spreken over de inhoud. Waar zit het bij ons fout?’ Hij wist niets anders te verzinnen dan dat ’strijden voor rechten’ een achterhaald discours is. Dan heb ik hem gevraagd: ‘hoe ga je je rechten dan behalen zonder aan de structeren van de maatschappij te sleutelen en een emancipatiestrijd te voeren?’ Zijn antwoord was echt choquerend: ‘We will ask them’.. Ik heb gezegd: ‘What if they say no?’. Daar stond hij dan. Toen heb ik heb gezegd: ‘Met alle respect, maar u bent een predikant, geen activist. So do your preaching and let activists do their activism’. Dat heeft hij niet geapprecieerd. Toen is hij echt beginnen flippen. Maar als je zelf geen politiek programma en geen strategie hebt, moet je de mensen die dat wél hebben niet beginnen afbreken.”

“Ik krijg vaak de vraag: ‘Jij vindt dus dat iedereen die hier wil komen wonen dat moet kunnen?’ Dan zeg ik altijd ja. En dan krijg ik altijd als antwoord: ‘Maar dan halen we alle miserie van de wereld naar hier!’ En dat is inderdaad het punt: je moet alle miserie van de wereld overal in de wereld hebben. Pas dan moet je er een oplossing voor vinden. Want zolang je de miserie van de wereld onder het tapijt van Azië en Afrika kan vegen om zo je eigen stukje van de wereld veilig en leuk te houden, blijft het systeem zoals het is. Dan komt er nooit een andere wereld. Dan kan het deel van de wereld dat economisch rijk en militair machtig is de rest van de wereld blijven controleren.”

Listen to Michael Hudson, here [mp3] on Guns and Butter (at kpfa.org).
An illuminating analysis of the credit meltdown.
(Right-click to save the mp3 to your drive, click to stream).

Thanks to Martijn at fortysecond for referring me to the interview.

“… De jurist Enthoven leerde het bankiersvak bij de Amerikaanse grootmacht JP Morgan. Daar werkte hij sinds 1976 [22 jaar lang], onder meer als hoofd van de afdeling die zich toelegde op ingewikkelde financiële producten rond obligaties. Sinds 2002 zwaaide hij de scepter bij NIBC.”
En deze J.P. Morgan meneer zou tot voor kort niet hebben geweten wat subprime is? Je gaat toch bijna verlangen naar een dorpsplein met een schandpaal…

Dit verlangen werd (bijna) geuit door Sonja op de blog van Stan van Houcke.
Ofwel liegt deze meneer Enthoven, ofwel hij is echt een useful idot die door JP Morgan, overigens onderdeel van het Rockefeller imperium en een van de instellingen aan de top van de financiële voedselketen, in zo’n NIBC is gemanoeuvreerd.

Ik heb de neiging te gaan voor de eerste optie. Poseren als een incompetent die het ook allemaal niet weet is een van de beproefde methoden om weg te komen met verantwoordelijkheden als de pleuris uitbreekt.

Mensen, of liever, collectieven, hebben namelijk de neiging om wandaden eerder door de vingers te zien als ze begaan zouden zijn door onnozele randdebielen, dan door bewust calculerende criminelen. Psychologisch werkt dat namelijk perfect: geef het volk de indruk dat het slimmer is dan de onnozele halzen die de dienst uitmaken, en ze zullen uiteindelijk een diepe zucht slaken over zoveel onvermogen en over het menselijk tekort.

In werkelijkheid zijn de criminelen aan de top juist slimmer: terwijl ze doen alsof ze het allemaal niet snappen, doen ze precies dat waarvoor ze zijn ingehuurd, en dienen de belangen die ze dienen uitstekend. Op het eerste gezicht lijkt het alsof ze er een puinhoop van maken, aangezien hun beleid vanuit het algemeen belang beschouwd een catastrofe is. Totdat je bedenkt dat ze een ander belang dienen dan het algemeen belang, namelijk het belang van hun eigen syndicaat en de economische klasse waaruit ze voortkomen of waar ze toegang tot willen hebben.

In ons land is Jan-Peter Balkenende een fantastisch voorbeeld. Miljoenen keren door allerlei slag aan ieder die het horen wil voor van alles uitgemaakt, zou je bijna denken dat hij inderdaad een incompetent is, een malloot, een sukkel, een nietsnut, iemand die niet weet wat er speelt, een slap optredend watje zonder enig charisma.

Ik sluit niet uit dat veel van die kwalificaties op waarheid berusten. Maar voorbij de vraag in hoeverre Jan-Peter Balkenende een naïeve dweil is, weet hij dondersgoed wat van hem verwacht wordt. Hij dient de belangen die hij dient uitstekend. Als oerconservatief met bepaalde reactionaire sympathieën weet hij waar de wind waait. Zo incompetent is hij dus niet.

En zijn kiezers, voor een groot deel een angstig volkje dat graag zou zien dat de overheid de karwats weer eens uit de kast haalt, maar dan wel op een “beschaafde”, niet ongemanierde manier, om de boel eens op te schonen (van die rare imams, milieuactivisten en krakers enzo), zien haarfijn in dat deze opportunist ze kan geven wat ze willen. Rustig aan, om de zaak niet te veel op te schudden, maar wel een gestage roll-back van democratische rechten. En zo, zegt het kapitalisme, hoort het ook.

Reported by the Ahmadi media bureau

On 9th June 2008, the Indonesia Government, bowing to pressure from extreme and fanatical Muslim groups, hastily adopted a formal ‘Joint Ministerial Decree’ against the Ahmadiyya Muslim Jamaat (Community) in Indonesia. This Decree stated that members of the Ahmadiyya Muslim Jamaat were to ‘discontinue the promulgation of interpretation and activities’ of its beliefs which were branded as ‘deviant’. The Decree imposed sanctions on any members of the Jamaat who were found to be in breach of the Decree.

Most damningly the Decree gave State legitimacy to the persecution of the Jamaat in Indonesia which had been occurring for a number of years. As a result of this new found ‘legitimacy’ the persecution of the Ahmadiyya Muslim Jamaat in Indonesia has markedly intensified over the past few months.

Since the Decree was issued more than ten Ahmadiyya Mosques have been sealed and many more have been attacked. Furthermore, Ahmadi Muslims have been forced to offer prayers behind non-Ahmadi Imams. This is something that no Ahmadi Muslim could ever do willingly because to do so would be to perform prayers behind a person who did not believe in the truth of the Founder of the Ahmadiyya Muslim Jamaat, Hadhrat Mirza Ghulam Ahmad of Qadian.

This year the Ahmadiyya Muslim Jamaat is celebrating the one hundredth year of Khilafat, which is the system of spiritual leadership that unites the entire Jamaat at the hand of the ‘Khalifa’. Unfortunately members of the Jamaat in Indonesia have been prohibited from celebrating this historic year. In one instance the logo marking the Khilafat Centenary celebrations was torn down in Pampangan by local leaders who could not bear the Ahmadiyya celebrations. In respect of this, Abid Khan, Press Secretary of the Ahmadiyya Muslim Jamaat said:

“Tearing down a logo may seem trivial, but it illustrates the true motives of the so called Muslims. They say they are defending Islam, yet they are willing to tear down a logo on which is printed a verse of the Holy Qur’an. The Holy Qur’an is the most sacred Islamic text and thus no true Muslim could ever bear seeing even one line of its text being ripped or torn. Such acts therefore demonstrate that these people are motivated only due to their hatred and jealously of the Ahmadiyya Muslim Jamaat.”

A number of other incidents have been reported whereby Ahmadi Muslims have been subjected to various forms of persecution. This persecution has now reached a stage where the Ahmadis are even denied their basic civil rights. In one such example, in the south of Sumatra the Office of Religious Affairs continues to refuse issuing marriage certificates to Ahmadis until they sign a declaration abandoning their association to the Jamaat.

Despite widespread criticism both from the International Community and the International Media, the Indonesian Government shows no sign of withdrawing its Ministerial Decree. In this respect the International Community is urged to take note of the warning issued by Indonesia’s former Head of State, President Abdur Rahman Wahid who recently in an interview with the Reuters news agency said that if the persecution of the Ahmadiyya Muslim Jamaat was allowed to continue then it would lead to the persecution of other religions in the country. He said:

“The fundamentalists demand that the Ahmadiyya movement be disbanded. But I think it’s only the first step. After they will make more demands. You ban Ahmadiyya, then you ban the Shiites, Christians, Buddhists.”

Terwijl het commentaar van het dagblad Trouw de loftrompet laat schallen over de ontvanger van de Nobelprijs “voor de vrede” weten lezers die een commentaar achterlaten op de website wel beter. Moeten betaalde journalisten werkelijk door hun lezers worden bijgeschoold?

Hagiografisch gejubel met termen als “Vredesmakelaar Ahtisaari” en “deze geweldige internationale bemiddelaar” staat in scherp contrast met de feiten die worden aangedragen in de volgende reacties:

Ahtisaari is mijns inziens een goede Nobelprijswinnaar, al was het maar vanwege zijn pragmatisme. Maar om de man alleen maar lof toe zwaaien vind ik iets te simpel. Vergeet niet dat hij een voorstander was van de inval van Bush in Irak en dat hij voor het tot stand komen van de “vrede” in Namibie de hulp in riep van de Swapo, wat uiteindelijk leidde tot het vermoorden van 500 tegenstanders door dezelfde Swapo.

Toine Prikken, Antwerpen op 13-10-2008, 17:39

De onafhankelijkheid van Kosovo is een groot onrecht. Het is een beloning voor een verschrikkelijke boevenbende. Hopelijk kan dit zo spoedig mogelijk teruggedraaid worden en hopelijk zonder al te veel bloedvergieten. Albanezen kunnen in Albanië gaan wonen. De Albanezen in Kosovo zijn voor negentig procent door Joegoslavië uitgenodigde immigranten of kinderen van deze immigranten. Kosovaren bestaan niet. Het zijn gewoon Albanezen, die een stuk land van een ander volk hebben afgepakt. Je kan een nobelprijs winnen als je hier aan meewerkt.

Rolf Zeeman, Apeldoorn op 13-10-2008, 16:22

Heel jammer dat Trouw zo mee gaat met deze toekenning.

Waarom moet Ajeh deel van Indonesie blijven, maar was er bij Kosovo ‘geen andere oplossing dan onafhankelijkheid’?
Tja, als je een partij zegt: jij krijgt sowieso wat je wilt, dan mislukken de onderhandelingen. Niet zo vreemd.

Onbegrijpelijk van zo’n bekwaam diplomaat. Maar Amerika wilde nou eenmaal perse een onafhankelijk Kosovo. En de Koerden, de Tibetanen?

Een walgelijke dubbele moraal. Ik had gehoopt dat een Christelijke krant als Trouw beter zou weten…

Ron, Diemen op 13-10-2008, 12:18

Er is in 1999 helemaal geen oplossing voor Kosovo gevonden: zowel de inval als de afscheiding waren en zijn illegaal.

Peter, Zaandam op 13-10-2008, 11:11

Voor het NAVO bombardement op Servie zei Arthisaari tegen Milosevic dat als Servie niet akkoord zou gaan met de voorwaarden (wat zou neerkomen op een effectieve bezetting van Servie door de NAVO), “Belgrado met de grond gelijk zou worden gemaakt”.
Hij koos openlijk de kant van de Albanezen in het Kosovo conflict.
De conflicten in Kosovo/Bosnie waren excercities van de NAVO om eens lekker te oefenen met “humanitaire militaire interventie”.

In Achej in Indonesie koos Arthisaari de kant van de Indonesische regering terwijl duizenden in Achej vermoord waren door het Indonesische leger. Zo’n geweldige vredesstichters is hij dus ook weer niet.

Jeroen, Belgrado op 13-10-2008, 11:10

Trouw meldt niet dat de afscheiding van Kosovo een Amerikaans project was, dat niet door humanitaire overwegingen maar militaire, strategische overwegingen is ingegeven.

Nooit werd in de westerse massamedia vermeld dat het bij de UCK (”Kosovo Bevrijdingsleger”) ging om een militante extreem-rechtse groepering, of dat de etnische zuiveringen er pas plaatsvonden nadat de NAVO zijn vernietigende en immorele oorlog had laten losbarsten.

Het westerse publiek is rond deze kwestie op schaamteloze wijze gemanipuleerd om te geloven dat het hier om een menslievende oorlog ging. Lees hierover Michael Parenti’s book To Kill a Nation.

yelamdenu.blogsome.com, rotterdam op 13-10-2008, 10:12

Het is duidelijk dat het internet een probleem heeft geschapen voor het mediaestablishment. Hoe zullen kranten en hun redacties hierop reageren? Hebben zij in de gaten dat de kloof tussen hun wereldbeeld en dat van kritische lezers die ontsnappen aan de “manufacture of consent” steeds groter wordt? En wat zullen ze eraan doen?

De wereldeconomie is een complexe aangelegenheid. Of het nu komt door de treurige staat van het onderwijs, of door de aangeboren neiging van de mens meningen in het rond te slingeren die niet op enig feit gebaseerd zijn, er zijn weinig onderwerpen waarover zoveel kolder verkocht wordt als de geglobaliseerde wereldeconomie.

Hieronder leest u een commentaar dat “Jasper uit Arnhem” achterliet op de website van Trouw.

Eigenlijk geloof ik helemaal niet in een nieuwe wereldorde. Na deze crisis zal de VS, net als na de Grote Depressie, gewoon weer de leidende positie consolideren na een tijdelijke dip. Ik geloof ook niet in China als nieuwe wereldmacht. China is groot geworden door keihard te werken en door westerse kennis en innovatie op een goedkopere manier te imiteren. Innovatie en creatief denken past niet goed bij de collectivistische en volgzame volksaard van de Chinezen en dit is op de langere termijn zeer belangrijk voor een wereldmacht. China put op enorme schaal haar hulpbronnen uit, terwijl in Europa de zalmen weer terugkeren naar de rivieren.

Jasper, Arnhem op 10-10-2008, 12:10

bron

Jasper denkt dat de Verenigde Staten zijn leidende positie weer zal “consolideren” na een tijdelijke “dip”. Want hij “gelooft” niet in China als nieuwe wereldmacht. Jasper begrijpt niet dat innovatie en creatief denken niet zoveel te maken hebben met het opbouwen van een wereldmacht. Militaire overmacht en de beschikking over grondstoffen als olie maken een staat tot een wereldmacht. “Innovatie” komt dan wel kijken bij het ontwikkelen van het meest vernietigende wapentuig, maar aan hoogopgeleide Chinezen in technologische vakken is bepaald geen gebrek.

Gebrek aan innovatie en creativiteit is misschien wel een van de factoren die de Amerikanen de das omdoen. Door decennia lang te verkeren in de veronderstelling dat de dollar ongelimiteerd aanvaard zal worden als wereldreservemunt, heeft de Verenigde Staten zich een breuk geleend, en probeert Azië (althans, het verstandige deel van Azië) zijn dollars kwijt te raken. Dat zal leiden tot het einde van het tijdperk van de dollar, en de koopkracht van de VS een enorme slag toebrengen.

Het Chinese bewind zet inderdaad in op maximale winst en minimale mensenrechten. Maar het kan geen kwaad te beseffen dat de milieuvernietiging die Jasper constateert voor een groot deel op het conto moet worden geschreven van productie voor westerse consumptie. Waarom worden onze Europese rivieren schoner? Niet alleen democratisch bevochten milieuwetgeving, ook het feit dat we nauwelijks meer iets zelf fabriceren zal daar toch iets mee te maken moeten hebben! Het getuigt toch van een verbijsterende schijnheiligheid om ons op de borst te kloppen over ons schonere milieu terwijl we ons suf consumeren met de spullen die bij productie in (o.a.) China milieuvernietiging op grote schaal veroorzaken. Overigens zijn de lage lonen waarvoor arbeiders bereid zijn dat te doen meer ingegeven door onderdrukking van vakbonden dan door de wens van Chinezen om ons tegen een geringe beloning een plezier te doen. Een van de rollen die de Chinese overheid speelt is het beschermen van multinationals tegen looneisen en andere bedreigingen voor de maximale winst.

De Chinezen hebben niet zozeer te maken met een “collectivistische en volgzame volksaard”, als wel met een partijdictatuur die geen tegenspraak duldt, en dat desnoods met grof geweld duidelijk maakt. Politieke tegenstanders worden uit de weg geruimd, hun organen geoogst, en openbaar protest wordt met geweld beëindigd, zoals de Partij in 1989 liet zien op het Tiananmen plein (het Plein voor de Hemelse Vrede). Als de Chinezen werkelijk zo “collectivistisch” en “volgzaam” in elkaar staken is het wonderlijk dat de staat zijn toevlucht neemt tot zo’n grootschalige terreur. Nergens worden zoveel doodvonnissen uitgesproken en voltrokken als in China, zelfs relatief beschouwd, gezien het groot aantal inwoners van China.

De verschuiving van de dollar als wereldreservemunt naar de euro, en binnen enkele decennia de Yuan, zal wel degelijk gepaard gaan met de verschuiving van het machtscentrum naar China. Het Chinese bewind gebruik een minder verfijnd propaganda-instrument dan de Verenigde Staten. De laatste gebruikt een schijndemocratie met schijnvrijheid van meningsuiting en gemaniuleerde verkiezingen als instrument van binnenlandse oppressie, terwijl de eerste bot geweld aanwendt. Ook China zal echter op dit vlak leren van de Amerikaanse traditie van Edward Bernays.

Het kan geen kwaad om alvast Chinees te leren.

De voormalige Amerikaanse militair-ingenieur Jim Brown beschuldigt de Amerikaanse autoriteiten ervan op 27 februari 1991 een atoombom met een kracht van 5 kiloton te hebben afgeworpen in het gebied tussen de Zuid-Iraakse stad Basra en de grens met Iran. Zijn aanklacht is te zien in een documentaire van de bekende Italiaanse journalist Maurizio Torrealta die de Italiaanse nieuwszender Rainews24 vanavond uitzendt en die nu al op internet is te zien.

http://www.volkskrant.nl/buitenland/article1076134.ece/VS_gebruikten_atoombom_tijdens_Golfoorlog

Dit mag wellicht klinken als potentieel sensationeel nieuws, wat de Verenigde Staten al decennia uitspoken in Irak en elders, met illegale oorlogen, kankerverwekkende verarmd uranium munitie, marteling, counterinsurgency, vernedering, is niet minder schokkend dan een atoombommetje meer of minder.
Vrolijk kun je er niet van worden. Mogen de verantwoordelijken branden in de hel.

Rob de Wijk maakt het extreem bont in zijn column in Trouw. We moeten ons ernstige zorgen gaan maken.

Kredietcrisis zegen voor populisten met een grote bek

„De nationale veiligheid is in het geding als vitale belangen van onze samenleving en/of staat zodanig worden bedreigd dat sprake is van (potentiële) maatschappelijke ontwrichting”, stelt de Strategie Nationale Veiligheid, die vorig jaar door kabinet en Kamer werd aanvaard. De strategie is helder over onze vitale belangen. Twee daarvan zijn uiterst actueel. Bij de economische veiligheid gaat het om het ’het ongestoord functioneren van Nederland als een effectieve en efficiënte economie’. De sociale en politieke stabiliteit, het tweede vitale belang, heeft betrekking op ’het ongestoorde voortbestaan van een maatschappelijk klimaat waarin groepen mensen goed met elkaar kunnen samenleven binnen de kaders van de democratische rechtsstaat en gedeelde kernwaarden’.

Voor mij is het glashelder dat de nationalisatie van Fortis en ABN-AMRO omwille van de nationale veiligheid noodzakelijk was.

Ondanks dit ingrijpen wordt de nationale veiligheid nog steeds bedreigd. De oorzaak ligt vooral in Amerika. President Bush kreeg zijn reddingsplan voor de financiële sector van 700 miljard dollar erdoor, maar de wijze waarop duidt op een leiderschapscrisis zonder weerga.

De Wijk verwart “democratische besluitvorming” met “leiderschapscrisis”.

Aanvankelijk stemden Amerikaanse volksvertegenwoordigers het plan af omdat zij de kiezer vreesden. Hun herverkiezing zou in het geding komen als zij de indruk wekten de top van de financiële wereld te steunen en de burger in de kou te laten staan. Bij hen ging het persoonlijke korte termijn boven het landsbelang.

De Wijk verwart “Wall Streets privileges” met “landsbelang”.

De Republikeinen kwamen massaal in opstand tegen hun president. Zij negeerden Bush en McCain. Pas nadat de beurzen dramatisch onderuit gingen kwam een meerderheid bij zinnen en werd het plan alsnog aangenomen.

De Wijk verwart “door intimidatie en onkunde door de knietjes gaan” met “bij zinnen komen”.

Door de leiderschapscrisis worden, net als in Europa, de grote vraagstukken niet meer voortvarend aangepakt. Ook in Amerika blijven door angst voor de uitersten van het electoraat zaken als immigratie, klimaatverandering, energiebeleid, sociale zekerheid en begrotingstekort goeddeels onbesproken.

En net als in veel Europese landen, waaronder ook Nederland, blijken de grootste klagers het minst maatschappelijk betrokken. Volgens het onderzoeksbureau Motivaction bestaat een derde van de bevolking uit ’buitenstaanders’ met – in mijn woorden – een grote bek, maar weinig verantwoordelijkheidsgevoel ten opzichte van de maatschappij. Zij bedreigen de maatschappelijke en politieke stabiliteit als zij zich verenigen en zich massaal achter populisten opstellen als de financiële crisis omslaat in recessie of depressie.

De Wijk definieert, noch omschrijft, deze “populisten”. Dat is populisme van de hoogste orde. Wie zijn die populisten, De Wijk?

Door de leiderschapscrisis kan Amerika zijn rol als supermacht niet meer spelen. Die rol was onder Bush al geërodeerd, maar door de recente financiële crisis is dit dramatisch verergerd. De gevolgen zijn voorspelbaar: in de overgangsfase naar een nieuwe president kunnen mondiale vraagstukken, inclusief de financiële crisis niet goed worden aangepakt. Het is zelfs de vraag of Obama of McCain die leidende rol volgend jaar kunnen herstellen.

De Wijk veronderstelt dat Washington zich bezig houdt met het “aanpakken” van “mondiale vraagstukken”. De Wijk ziet niet onder ogen, of liever, heeft liever niet dat we daar teveel over nadenken, dat Washington zich vooral bezig houdt met het beschermen van de belangen van de rijkste 1% die de rijkdommen van de aardbol voor een groot deel beheersen, en wensen dat te blijven doen. De kritiekloosheid waarmee De Wijk hier de wenselijkheid van Amerikaanse suprematie in de wereld aanvaardt, is tekenend voor zijn geërodeerde kritisch oordeelsvermogen, dan wel voor zijn wens dat zijn lezers die vermogen vooral niet aanwenden.

Sommige landen zullen de gelegenheid te baat nemen. Noord-Korea en Iran zullen zich niets meer van de Amerikanen aantrekken en hun atoomprogramma’s doorzetten. Rusland kan zich steeds meer als een imperiale macht gaan gedragen.

Goed voorbeeld doet goed volgen.

Anti-Amerikaanse landen als Venezuela zullen proberen Amerika grondstoffen en energie te onthouden.

Venezuela heeft de Verenigde Staten nog nooit olie onthouden, en het is vrij evident dat wie olie uit de grond haalt, het spul graag verkoopt aan een ieder die bereid is ervoor te betalen. Is Venezuela “anti-Amerikaans”? Of is Washington misschien “anti-Venezolaans”? Vertel eens Rob, hoe zat het ook weer met die coup tegen Chavez, een paar jaar geleden?

En in een wereld zonder chief whip zijn internationale verdragen moeilijker na te leven of te sluiten, en worden internationale instituties als de VN krachtelozer.

Met onvoorstelbare tarting van de rede doet De Wijk hier alsof de Verenigde Staten een bijdrage leveren aan “internationale instituties als de VN” of aan het “naleven of … sluiten” van “internationale verdragen”. Tell me Rob, what the f*** are you smoking??

De conclusie is somber. De toenemende internationale chaos werkt economische ontwrichting in de hand. Daardoor wordt de groep ’buitenstaanders’ groter en krijgt deze meer invloed op de politieke besluitvorming. Dat deze kettingreactie onze nationale veiligheid bedreigt is duidelijk.

U hoort het, als u kritisch staat tegenover de “bailout” en tegenover “reddingsplannen” en het injecteren van tientallen, honderden miljarden (dat wil zeggen, u gaat daar voor betalen — veel voor betalen, en wel in de vorm van belasting EN inflatie), dan bent u een bedreiging voor “onze nationale veiligheid”.
Lees het nog maar eens. En vraagt u zich dan af, bent u Ready for the Roundup? Wordt De Wijk straks de Gauleiter die gaat bepalen wie van ons een “onverantwoordelijke” “buitenstaander” is die “onze nationale veiligheid” bedreigt?

Als u achterover wilt vallen van verbijstering moet u voor de grap eens naar Radio 1 luisteren. Als er iets diep bedroevend is. Ik kan me niet voorstellen dat de Noord-Koreaanse staatsomroep onbenulliger dingen heeft te melden.

Vandaag was er bijvoorbeeld “nieuws” over een uitzendbureau dat vrouwen werft om koeien te gaan melken bij melkveehouders. Een kleine greep uit de vragen van de “verslaggever”:
(tegen een melkster) “Is dat nou leuk, koeien melken?”
(tegen een veehouder) “Melkt u niet liever al uw koeien zelf?”

De rest was al weer zo onbenullig dat ik het totaal vergeten ben.

Er is ook een programma dat “Lunch” wordt genoemd. Dat wordt uitgezonden rond de middag.
Ongelooflijk, niet?

Tom Burghardt reports for GlobalResearch.ca, Centre for Research on Globalization:

Ten months before the September 11, 2001 terrorist attacks, Secretary of Defense Donald Rumsfeld approved an updated version of the U.S. Army’s secret operational Continuity of Government (COG) plans.

A draft document published by the whistleblowing website Wikileaks entitled, “Army Regulation 500-3, Emergency Employment of Army and Other Resources. Army Continuity of Operations (COOP) Program,” dated 19 January 2001, spells out changes in Army doctrine.

Issued by Headquarters, Department of the Army and signed off by Secretary of Defense Donald Rumsfeld and the Secretary of the Army, the document is affixed with a warning: “Destruction Notice: Destroy by any method that will prevent disclosure of contents or reconstruction of the document.”

read more: globalresearch.ca

Af en toe moet er gegeten worden in plaats van gezemeld over de problematische aard van onze tragische planeet. Om de Hebreeuwse naam van dit blog eer aan te doen hierbij een Asjkenazisch-joods recept voor aardappelpannekoeken, meestal latkes genaamd. Er is weinig Hebreeuws aan de naam latkes, dus laten we het er maar op houden dat het gewoon erg goed te eten is. Het gerecht wordt (vanwege de olie) vaak geassocieerd met Chanoekka, dat in de joodse liturgische kalender in de winter wordt gevierd.

Wat heeft u nodig?
Aardappels (stuk of vijf, mooi groot);
een grote uien;
1 à 2 theelepels zout;
2 eetlepels bloem;
2 eieren;
eventueel peper;
eventueel fijngehakte lenteuitjes, of wat u verder nog een goed idee lijkt om er bij te doen (gekookte maïskorrels? Tonijn?).

Aardappels schillen en fijnraspen (een rasp met de hand is handiger dan een keukenmachine: rauwe aardappel is vrij koppig en heeft de neiging de delicate mesjes van uw elektrische hakker te slopen); vocht er uithalen (met een zeef bijv.).
Mengen met fijngehakte ui en de bloem, zout, peper en wat er verder nog aan uw fantasie ontspruit. Ei enigszins kloppen en toevoegen aan het mengsel. Met een lepel goed doorroeren.

Olie verhitten in een koekepan; eetlepels aan mengsel in de olie leggen (zo kunt u per keer een stuk of drie tot vijf latkes maken). Naar wens platter maken met de lepel, of juist niet, en zo de smaak beïnvloeden. Aan één kant bruin bakken, aan de andere kant mag het wat minder om de smaak niet te droog te maken.

U moet zich vooral niet teveel laten beïnvloeden door dit recept. Het probleem met recepten is dat veel mensen denken dat het gerecht mislukt als het niet precies zo gaat als aangegeven. Als u drie eieren wilt gebruiken en vijf sjalotjes en een lenteuitje mag u zich door niets en niemand laten weerhouden. :-)

Als u kinderen heeft en ze denken dat hamburgers goed voor ze zijn kunt u in plaats van ze mee te nemen naar de bekende ranzige hamburgerketen een paar latkes bakken en net doen of het hamburgers zijn. Tussen een broodje met ketchup moet dat toch lukken.

Dit is wat we moeten doen, om te kunnen ontsnappen aan de slavernij van ons volledig corrupte monetaire stelsel.

(Tevens een korte samenvatting van deze tekst.)

1) De staatsschuld is in een generatie af te lossen, als de overheid rentevrij geld in omloop brengt.

2) Nederland kan alleen onafhankelijk zijn door een eigen onafhankelijke valuta te gebruiken.

3) Bankieren (het scheppen van geld) op basis van fractionele reserves moet worden verboden. Het maakt inbreuk op de waarde van het geld van de rest van de maatschappij. Het is een gelegaliseerde vorm van valsmunterij. Banken parasiteren op de productieve deelnemers aan de economie.

4) Nederland moet werken aan een alternatief stelsel, mogelijk met totale afschaffing van rente. Dit is mogelijk door leningen als rentevrij maatschappelijk krediet te verstrekken. Geleend geld is per definitie nooit gratis, want een lening moet worden terugbetaald binnen de afgesproken termijn. In ruil voor de lening voegt de lener al waarde toe aan de economie, door het geld te verdienen om de lening af te lossen. Hierover hoeft geen rente te worden betaald, want rente brengt de economie uit evenwicht.

5) De eeuwige dwang van economische groei is tot stand gekomen door de gelegaliseerde geldschepping door banken. Dat wil zeggen, door schuld en eeuwig toenemende (exponentiële) inflatie. Economische groei is, in onze maatschappij, geen evenwichtige stand van zaken, maar juist een verstoring van dat evenwicht.

6) Economische groei is een exponentieel, niet slechts lineair verschijnsel. De 3% groei van (bijv.) dit jaar is in absolute zin meer dan de 3% groei van vorig jaar, omdat de totale economie in dat jaar met 3% is toegenomen. Het onderwijs moet alle scholieren kennis eigen maken van de exponentiële functie.

7) Deze exponentiële economische groei is daarom per definitie niet duurzaam. Uiteindelijk leidt dit tot de instorting van het hele systeem. We moeten niet streven naar economische groei, maar naar het uitroeien van de parasitaire mechanismen die economische groei noodzakelijk maken.

8) Mensen hebben maar 24 uur per dag, waarvan ze niet elk uur werkend kunnen doorbrengen; en de grondstoffen van de aarde zijn allesbehalve oneindig. Dit maakt het instandhouden van ons monetaire stelsel, met rente en fractionele reserves, onmogelijk. Want het systeem sterft als de economie niet exponentieel groeit, maar in balans is. Als er, in ons stelsel, geen schuld is, is er immers ook geen geld meer! Onderwijs dit, en ontmasker hen die doen alsof dat niet zo is.

9) De belanghebbenden van het systeem zullen het einde ervan zolang mogelijk proberen uit te stellen. Net zoals een parasiet belang heeft bij een levende, niet bij een dode gastheer. Maar het einde is onvermijdelijk. We moeten dat einde niet uitstellen en zo onze slavernij verlengen. Wees niet bang voor het verbreken van de ketenen van deze slavernij. Denk mee over alternatieven, en bestudeer de al bestaande ideeën over deze alternatieven.