De ontkennende fase — worden vooroordelen over China gevoed door angst?
De wereldeconomie is een complexe aangelegenheid. Of het nu komt door de treurige staat van het onderwijs, of door de aangeboren neiging van de mens meningen in het rond te slingeren die niet op enig feit gebaseerd zijn, er zijn weinig onderwerpen waarover zoveel kolder verkocht wordt als de geglobaliseerde wereldeconomie.
Hieronder leest u een commentaar dat “Jasper uit Arnhem” achterliet op de website van Trouw.
Eigenlijk geloof ik helemaal niet in een nieuwe wereldorde. Na deze crisis zal de VS, net als na de Grote Depressie, gewoon weer de leidende positie consolideren na een tijdelijke dip. Ik geloof ook niet in China als nieuwe wereldmacht. China is groot geworden door keihard te werken en door westerse kennis en innovatie op een goedkopere manier te imiteren. Innovatie en creatief denken past niet goed bij de collectivistische en volgzame volksaard van de Chinezen en dit is op de langere termijn zeer belangrijk voor een wereldmacht. China put op enorme schaal haar hulpbronnen uit, terwijl in Europa de zalmen weer terugkeren naar de rivieren.
Jasper, Arnhem op 10-10-2008, 12:10
Jasper denkt dat de Verenigde Staten zijn leidende positie weer zal “consolideren” na een tijdelijke “dip”. Want hij “gelooft” niet in China als nieuwe wereldmacht. Jasper begrijpt niet dat innovatie en creatief denken niet zoveel te maken hebben met het opbouwen van een wereldmacht. Militaire overmacht en de beschikking over grondstoffen als olie maken een staat tot een wereldmacht. “Innovatie” komt dan wel kijken bij het ontwikkelen van het meest vernietigende wapentuig, maar aan hoogopgeleide Chinezen in technologische vakken is bepaald geen gebrek.
Gebrek aan innovatie en creativiteit is misschien wel een van de factoren die de Amerikanen de das omdoen. Door decennia lang te verkeren in de veronderstelling dat de dollar ongelimiteerd aanvaard zal worden als wereldreservemunt, heeft de Verenigde Staten zich een breuk geleend, en probeert Azië (althans, het verstandige deel van Azië) zijn dollars kwijt te raken. Dat zal leiden tot het einde van het tijdperk van de dollar, en de koopkracht van de VS een enorme slag toebrengen.
Het Chinese bewind zet inderdaad in op maximale winst en minimale mensenrechten. Maar het kan geen kwaad te beseffen dat de milieuvernietiging die Jasper constateert voor een groot deel op het conto moet worden geschreven van productie voor westerse consumptie. Waarom worden onze Europese rivieren schoner? Niet alleen democratisch bevochten milieuwetgeving, ook het feit dat we nauwelijks meer iets zelf fabriceren zal daar toch iets mee te maken moeten hebben! Het getuigt toch van een verbijsterende schijnheiligheid om ons op de borst te kloppen over ons schonere milieu terwijl we ons suf consumeren met de spullen die bij productie in (o.a.) China milieuvernietiging op grote schaal veroorzaken. Overigens zijn de lage lonen waarvoor arbeiders bereid zijn dat te doen meer ingegeven door onderdrukking van vakbonden dan door de wens van Chinezen om ons tegen een geringe beloning een plezier te doen. Een van de rollen die de Chinese overheid speelt is het beschermen van multinationals tegen looneisen en andere bedreigingen voor de maximale winst.
De Chinezen hebben niet zozeer te maken met een “collectivistische en volgzame volksaard”, als wel met een partijdictatuur die geen tegenspraak duldt, en dat desnoods met grof geweld duidelijk maakt. Politieke tegenstanders worden uit de weg geruimd, hun organen geoogst, en openbaar protest wordt met geweld beëindigd, zoals de Partij in 1989 liet zien op het Tiananmen plein (het Plein voor de Hemelse Vrede). Als de Chinezen werkelijk zo “collectivistisch” en “volgzaam” in elkaar staken is het wonderlijk dat de staat zijn toevlucht neemt tot zo’n grootschalige terreur. Nergens worden zoveel doodvonnissen uitgesproken en voltrokken als in China, zelfs relatief beschouwd, gezien het groot aantal inwoners van China.
De verschuiving van de dollar als wereldreservemunt naar de euro, en binnen enkele decennia de Yuan, zal wel degelijk gepaard gaan met de verschuiving van het machtscentrum naar China. Het Chinese bewind gebruik een minder verfijnd propaganda-instrument dan de Verenigde Staten. De laatste gebruikt een schijndemocratie met schijnvrijheid van meningsuiting en gemaniuleerde verkiezingen als instrument van binnenlandse oppressie, terwijl de eerste bot geweld aanwendt. Ook China zal echter op dit vlak leren van de Amerikaanse traditie van Edward Bernays.
Het kan geen kwaad om alvast Chinees te leren.
