yelamdenu

Het is onmiskenbaar een onderdeel van de Amerikaanse cultuur om meer dan Hollanders gewend zijn openbare Veren In Den Reet te stoppen. Maar wie leest wat Obama zoal te vertellen heeft over Lawrence Summers, beoogd coördinator economisch beleid voor het Witte Huis, vraagt zich misschien af of Summers soms al dood is, zoals hij wordt bewierookt. Summers was minister van financiën toen onder Clinton de Glass-Steagall Act om zeep werd geholpen, die in 1933 in het leven werd geroepen om datgene te voorkomen wat nu de wederom heeft bijgedragen aan de financiële ineenstorting.
Obama had dus iets te melden afgelopen week:

“We moeten de beste geesten van Amerika samenbrengen om ons te leiden - en dat is wat ik heb gepoogd te doen bij het samenstellen van mijn economisch team. Ik heb leiders gezocht die zowel een helder oordeel als een fris denkvermogen konden bieden, zowel een diepe ervaring als een schat aan nieuwe ideeën - en vooral, die mijn fundamentele overtuiging delen dat we geen voorspoedig Wall Street kunnen hebben als “Main Street” lijdt; dat wij, in dit land, als een natie, als een volk vallen en opstaan.”

Als dat u net zo ontroert als mij, dan zal het het Obama-effect wel zijn. Deze man zal de have-nots niet in de steek laten!
Dan zijn lofrede op de heer Summers:

“… Lawrence Summers als Hoofd van de Nationale Economische Raad… Larry Summers neemt een zeldzame combinatie van vaardigheid, intellect en ervaring met zich mee naar de rol die hij zal spelen in onze regering. Als onderminister, vice-minister, en vervolgens minister van financiën heeft Larry ons geleid door verscheidene internationale financiële crises - en was één van de centrale vormgevers van het beleid dat leidde tot de langste economische expansie uit de Amerikaanse geschiedenis, met recordoverschotten op de begroting, stijgende inkomens en meer dan 20 miljoen nieuwe banen. Hij was een groot voorstander van een reeks aan maatregelen - van belastingvoordeel tot uitgebreide kredietprogramma’s tot financiële consumentenbescherming - die de middeninkomens zeer hebben vooruitgeholpen.
Als een leider van de gedachtevorming heeft Larry ons ertoe aangezet om met de problemen van inkomensongelijkheid en het kleiner worden van de middenklasse de confrontatie aan te gaan, met zijn consistente stellingname dat de sleutel voor een sterke economie een sterke, en groeiende, middenklasse is. Dit idee is de kern van mijn eigen economische opvatting en zal het fundament zijn voor al mijn economisch beleid.
En als één van de grote economische geesten van onze tijd, heeft Larry een wereldwijde reputatie opgebouwd voor zijn vermogen om door te dringen tot de kern van de meest complexe en nieuwe beleidsuitdagingen. Zowel wat betreft onze huidige financiële crisis, als andere dringende economische issues van onze tijd, hebben zijn denk-, schrijf- en spreekwerk de agenda van het debat bepaald. Ik ben blij dat hij aan mijn zijde staat, in zijn kritieke rol van het coördineren van het economisch beleid van mijn regering in het Witte Huis - ik zal zwaar op zijn advies leunen, bij het navigeren van de onverkende wateren van deze economische crisis.”

Obama was helaas niet de enige die een en ander te melden had over deze frisse denker.

Ooit een van Ronald Reagans economisch adviseurs, werd Summers in 1993 onderminister van financiën, die zich met buitenlandse issues bezighield, en later van 1999-2001 minister van dat ministerie. Eerder was hij hoofdeconoom geweest van de Wereldbank. Daar scheef hij o.a. een memo waarin werd uiteengezet dat gezien de lagere levensverwachting van de mensen aldaar, het dumpen van gif in het laagste lonenland economisch beschouwd “onberispelijk” was, en dat men dat “niet uit de weg moest gaan.”
Wel zo eerlijk.
Hij was nog een aantal jaar voorzitter van de universiteit Harvard, waar hij naar verluid gedonder kreeg door bepaalde seksistische opmerkingen. Hij werkt er nu als docent, geeft advies aan Goldman Sachs (het wereldje wordt er niet groter op), en beheert het hedge fund dat de naam “DE Shaw & Company” draagt.
Op de suggestie dat dit heerschap van Obama op Financiën zou mogen gaan zitten, meldde de bekende econoom Michel Chossudovsky:
“Het benoemen van een beheerder van een hedge fund (met banden met het Wall Street financieel establishment) tot minister van financiën komt neer op het aanstellen van de vos als opzichter van de kippenren.”
Summers wordt nu degene die voor Obama in het Witte Huis het economisch beleid gaat “coördineren”, en zit zo weliswaar minder direct met zijn vingers aan de financiële knoppen, maar heeft in die positie toch een ongekende invloed.

Mike Whitney voor GlobalResearch

Obama is nog niet eens ingezworen maar de Wall Street cheerleaders vieren al zijn eerste grote triomf. Volgens de experts in de massamedia maakte de aandelenbeurs een comeback van 494 punten op vrijdag omdat–hou je vast–het werd aangekondigd dat Timothy Geithner zou worden benoemd tot Obama’s minister van financiën.

Timothy wie?

Wat een kolder. Meer dan met wat dan ook had de stijging op de beurs te maken met het kopen van aandelen door investeerders die short waren gegaan, maar laat dat een goed verhaal vooral niet bederven. Maar dan nog, die stijging op de valreep van de NYSE kon een week van bloedbaden niet tegenhouden, waarin de Dow en de S&P 500 nog eens 5 procent naar beneden doken.
Dat betekent niet dat Geithner geen slimme en getalenteerde vogel zou zijn; dat is hij, net als als zijn tegenhanger in het Witte Huis, Lawrence Summers. Maar hij is niet de “change you can believe in”. Als protégé van Henry Kissinger, lid van de Council on Foreign Relations, en met dezelfde politieke opvoeding als minister van financiën (en de facto financieel dictator) Paulson, maakt hij deel uit van dezelfde regentenbroederschap, en heeft een zo goed als identieke kijk op de wereld.