yelamdenu

Spiritual Change schrijft:

Ons wordt in het westen voorgespiegeld dat het westerse ’systeem’ onrecht voorkomt. De ‘westerse vrijheid’ bestaat bij gratie van de westerse ‘verworvenheden’. De ’scheiding der machten’ bijvoorbeeld, zou tirannie voorkomen. Vraag dat de dakloze weduwen en wezen in Irak (of in de VS, for that matter) maar eens.

Ook de ‘vrije pers’ is zo’n idee waarop elke middelbare scholier wordt geleerd erg trots te zijn, en zijn volledige vertrouwen te hebben. De Nederlandse Babyboomers verschuilen hun intellectuele luiheid vaak achter het verzets-imago van de Volkskrant, Trouw of het Parool, met de vele bijlagen waarvan ze zichzelf op de zaterdagen en zondagen overtuigen dat ze zulke kritische, welingelichte burgers zijn. Niemand heeft ooit met intellectuele luiheid de oorlog gewonnen — het Nederlandse verzet had onze huidige kranten hoogstwaarschijnlijk verraderskranten gevonden. Jane Akre van Fox News vertelt een voorbeeld van hoe de ‘onafhankelijke’ media worden gebruikt om mensen te misleiden:

Na ons gevecht om een oprechte reportage uit te zenden (over hormonen in melk), heeft Fox de algemeen manager (van ons station) ontslagen. De nieuwe algemeen manager liet ons weten dat als we niet akkoord gingen met de veranderingen waar de advocaten op aandrongen, we binnen 48 uur ontslagen zouden worden wegens ongehoorzaamheid. We smeekten hem om naar de feiten te kijken die we boven tafel gekregen hadden. Zijn antwoord: “We hebben $3 miljard betaald voor deze nieuwsstations. Wij vertellen je wat nieuws is. Nieuws is wat wij zeggen dat het is!”. (Nadat we geweigerd hadden) legde de algemeen manager van Fox ons een overeenkomst voor die ons een vol jaarsalaris in het vooruitzicht stelde, plus extra bonussen ter waarde van zo’n $200.000, maar met een addertje onder het gras: een zwijgplicht over hoe Fox dit nieuws onder het tapijt schoof, en geen gelegenheid om ooit de feiten te onthullen. (Nadat we dit aanbod weigerden), werden we ontslagen.

…

Lees meer voorbeelden van hoe ‘vrije’ pers, die de burger zou moeten informeren over misstanden, worden gebruikt als propagandamiddel en doofpot voor de hedendaagse tirannie: het conglomeraat corporaties - regering.

Wanttoknow.nl

Lees ook de commentaren en briefwisselingen van een kritische journalist op de Nederlandse ‘kwaliteitskranten’: Weblog Stan van Houcke

Michael Hudson in gesprek met Steve Lendman van globalresearch.ca sprak maandag over de financiële crisis, schuld, bankieren, (de geschiedenis van het) parasitisme, en Obama.
Klik op de link voor de mp3 van de radiouitzending. U kunt dit bestand ook opslaan.

Een treffende passage:

Lendman:
What about the prospects of a depression that would be serious enough, whether it’s as bad as the 1930s or whatever.. what do you see for the prospects of that?

Hudson:
Well, certainly living standards and invest will go down here; it doesn’t have to be worldwide, unless other countries fail to break away from the American economy dragging them down.
It doesn’t have to affect Russia, India, Asia - it doesn’t even have to affect Europe, unless Europe keeps tying its fortune to the dollar.

(nadruk: yelamdenu)

Stan van Houcke bericht vandaag:
Een schitterend voorbeeld van propaganda staat vandaag op pagina 5 van de Volkskrant. Midden op de pagina staat een vijf-kolommenbrede foto van twee rennende figuren. De bijgaande tekst is als volgt: ‘Quds-raketten voor Israel. Leden van de Palestijnse Islamitische Jihad rennen met twee Quds-raketten door een olijfbooomgaard in het oostelijk deel van Gaza-stad. Palestijnen zijn vrijdag na een bestand van een half jaar weer begonnen raketten op Israel af te schieten. Bij een raketinslag werd zondag een Thaise gastarbeider gedood en werd een pand in Sderot zwaar beschadigd. Een hoge Israelische officier zei dat een militaire aanval in Gazastrook vrijwel onafwendbaar is geworden.’

Zo dus, het is duidelijk: zonder provocatie beschieten Palestijnse terroristen Israel met raketten, waarbij een onschuldige burger om het leven kwam. Die aanvallen moeten wel beantwoord worden met een militair optreden van Israel. Oog om oog etc. Wat klopt er aan dit verhaal niet? Welnu, het feit dat de Volkskrant de context verzwijgt, oorzaak en gevolg, de voorgeschiedenis. Dit berichtte de Volkskrant 6 dagen geleden, net als alle andere Nederlandse commerciele massamedia:

‘Geweld aan vooravond eind bestand Gaza

ANP gepubliceerd op 16 december 2008 08:59, bijgewerkt op 09:02
TEL AVIV - Twee dagen voor het einde van het bestand tussen Israël en Hamas schoot het Israëlische leger op de Westelijke Jordaanoever een Palestijn dood en vuurden strijders vanuit de Gazastrook raketten af op Israël. Dat meldden Israëlische media.
Militairen in burger doodden in een dorp bij Jenin een 20-jarig lid van de Islamitische Jihad. Zij openden het vuur op de man toen hij probeerde te vluchten. Enkele uren later bestookte de Islamitische Jihad uit vergelding Israël met vier raketten zonder schade aan te richten.
Vrijdag loopt een al zes maanden durende wapenstilstand in de Gazastrook tussen Israël en Hamas af. Volgens Hamas houdt Israël zich niet aan de voorwaarden van het akkoord.’

Geen van de Nederlandse commerciele massamedia berichtte waarom aan de vooravond van het einde van het bestand Israelische ‘militairen in burger in een dorp bij Jenin een 20-jarig lid van de Islamitische Jihad [doodden]. Zij openden het vuur op de man toen hij probeerde te vluchten.’ Het woord ‘doodden’ is een eufemisme. Vermoorden was beter geweest, want de man is naar ik aanneem nog steeds een verdachte en Israel bezit geen rechtsbevoegdheid om op het grondgebied van anderen zomaar verdachten standrechtelijk te executeren. Dat recht hebben de Palestijnen ook niet, en dat zouden de commerciele massamedia ook meteen hebben laten weten in hun berichtgeving. Bovendien, hoe weet de Volkskrant zo zeker dat het hier gaat om ‘een 20-jarig lid van de Islamitische Jihad.’ De krant heeft dit niet kunnen checken dus moeten we ervan uitgaan dat de Volkskrant het Israelische leger klakkeloos napraat. Een journalistieke vraag is nu waarom Israel vlak voor het einde van een bestand ineens een Palestijnse verdachte vermoord? (Overigens, verdacht van wat? Wegrennen?) Die moord lijkt me niet slim, want daarmee brengt Israel de voortzetting van het bestand in gevaar, zoals nu ook blijkt. Tenzij men verwacht dat Palestijnen zich zonder verzet laten afslachten. Daarom, waarom zou Israel dit doen? De enige plausibele verklaring is dat Israel geen bestand wil, maar juist de confrontatie zoekt. Waarom zou Israel dat doen? De reden is simpel, de buitenlandse pers besteedt steeds meer aandacht aan de erbarmelijke omstandigheden waarin de bevolking van Gaza verkeert als gevolg van de Israelische terreur. En op die manier kan Israel de aandacht weer verleggen. En dat werkt zoals we aan de Volkskrant kunnen zien. De context is weer verdwenen en een verdere gewelddadighe onderdrukking van de Palestijnse bevolking is weer gelegitmeerd in de ogen van het westerse publiek. Dat is belangrijk, zeker nu de regaring Obama de macht gaat overnemen. Vandaar propaganda, en dat wordt goed begrepen door de pro-Israel lobby bij publicaties als de Volkskrant. Een nieuwe ronde moorden kan ongestoord beginnen.

In het in 2001 bij Zed Books en Pluto Press verschenen Debunking Economics laat de Australische econoom Steve Keen zien “dat bijna alles wat economen geloven, fout is”.
Is dit grootspraak? Debunking Economics is een ook voor niet-economen (met de bereidheid de niet bepaald simplistische tekst te begrijpen) toegankelijke aanval op de zogenaamde neo-klassieke, mainstream of orthodoxe economie zoals die aan de meeste economische faculteiten en hogescholen wordt onderwezen.

Is het werkelijk mogelijk dat bijna een heel vakgebied zich zo ver verwijderd heeft van de werkelijkheid dat een dergelijk boek zou kunnen verschijnen? Keen zelf schrijft dat dit voor de natuurkunde, of de wiskunde niet mogelijk zou zijn. De paradigma-verschuivingen treden in dergelijke wetenschappen op met grote snelheid, zodat de populaire wetenschap de ontwikkelingen van het vakgebied nauwelijks kan bijhouden. Zo leeft het idee van het “zwarte gat” nog steeds onverstoorbaar door in de populaire cultuur, terwijl de natuurkunde, inclusief enkele grote natuurkundigen die zich bijna exclusief op de bestudering van het concept hadden gestort, het idee eigenlijk al weer heeft verlaten.

In de economie werkt het helaas anders, zo toont Keen in zijn boek met humor, treffende voorbeelden en behoorlijk wat grafieken aan. Als neo-klassieke economen een van hun geliefde concepten zien sneuvelen doordat de werkelijkheid anders in elkaar blijkt te zitten dan de theorie, haast men zich met het produceren van verklaringen die moeten laten zien dat niet de theorie, maar de werkelijkheid het bij het verkeerde eind heeft.
Zo bleek het stokpaard van de bekende en veelvuldig door globalistische politici gelauwerde econoom Milton Friedman een confrontatie met de werkelijkheid niet te overleven. Zijn “monetaristische” theorie, die stelde dat de staat inflatie kan beheersen door de geldhoeveelheid minder te laten groeien dan de economie zelf, flopte toen ze werd toegepast door Margaret Thatcher in het Verenigd Koninkrijk. Het bleek eenvoudigweg niet mogelijk voor een overheid om met dit voorgeschreven monetaire beleid de inflatie onder controle te brengen. Werd de theorie vervolgens verlaten? Nee, want aangezien het experiment-Thatcher niet in een perfecte, gecontroleerde omgeving was uitgevoerd kon het falen ervan niet aan het monetarisme zelf worden toegeschreven. Bij dit alles houdt men vol dat deze economische benadering niets met ideologie te maken heeft (hoewel het in de praktijk op een wonderlijke manier overeenkomt met de wensen van de meest reactionaire neoliberale politici, en de belangen van transnationals, financials en speculanten).

De gelijknamige website DebunkingEconomics.com biedt de nodige referenties naar een hoop andere documenten. Het lettertype van de site is het voor dit genre niet al te gebruikelijke Comic Sans MS, maar, geloof het of niet, het gaat hier echt om een serieuze econoom - een heterodoxe, inderdaad.

Ellen Hodgson Brown, een Amerikaanse juriste publiceerde in juli 2007 het boek The Web of Debt - The Shocking Truth About Our Money System and How We Can Break Free, over het monetair stelsel en de geschiedenis daarvan, met name in de Verenigde Staten.

De bankier Reed Simpson schreef er een voorwoord bij, dat ik even vertaal:

Ik ben het grootste deel van mijn carrière bankier geweest en ik kan meedelen dat zelfs de meeste bankiers zich niet bewust zijn van wat er gaande is achter gesloten deuren aan de top van hun bedrijfstak. Bankiers hebben de neiging in hun eigen hoekje van het bankstelsel te gaan zitten, zonder dat ze het grote verband zien, of inzien wat het hele systeem dat ze helpen instandhouden eigenlijk teweegbrengt. Ik ben meer dan de meeste mensen bekend met de materie die Ellen Brown in haar boek Web of Debt aankaart, en toch vond ik het nog steeds een eye-opener, een opmerkelijk venster in wat er werkelijk gaande is.
Het proces van geldcreatie wordt volledig misverstaan, en daar is een goede reden voor: het proces is onderworpen geweest aan een verfijnde en langetermijn disinformatiecampagne, die zowel het wetenschappelijk veld, als de media, als de uitgeverijbusiness bestrijkt. De complexiteit van het onderwerp is met opzet uitgebuit om zo zijn mysteries onder het tapijt te kunnen houden. Het beste heeft Henry Ford dat uitgedrukt: Het is maar goed dat de mensen in het land ons bankstelsel en monetaire stelsel niet begrijpen, want als ze dat wel zouden doen, geloof ik dat er voor morgenochtend een revolutie zou uitbreken.”

Ellen Browns Web of Debt is (nog) slecht verkrijgbaar in Nederland. De libertariërs van de website Vrijspreker hebben haar boek al eens genoemd; op deze Nederlandstalige website wordt wel vaker aan monetaire issues aandacht besteed. Dat geldt ook voor o.a. zaplog.nl (o.a. hier een verwijzing naar Browns boek) en zapruder.nl.

De website van Brown is webofdebt.com. Haar boek is erg de moeite waard. Brown heeft uitvoerig onderzoek gedaan en belicht de zaak vanuit een scala aan invalshoeken.

So people finally found out there is a high cost to the low prices.
Some people say, “if we stop consuming the stuff they produce, they’ll be even worse off.”

That’s completely incorrect. That point of view originates in a total lack of understanding (quite understandable in itself, given the abysmal quality of economic education in the Western world) of the world economy as it works today.
China and other countries in Asia indeed produce lots of stuff for exports. A lot of those exports go to the United States, and in return a lot of dollars end up in the hands of the Chinese exporters. Those dollars in turn end up in the Chinese central bank.

The problem is that the trade deficit of the US as against China, against most of the world really, is so massive that these dollars are virtually worthless. The US does not allow foreign investors to own too much US corporate stock, and once the dollars are at the central banks of Asia, there’s little they can do except to buy US treasury notes. Those treasury notes have very low yields because of the low interest rates.

Thus the Asians who had been doing all the work are funding the deficit caused by American overspending, and are preventing the dollar from total collapse by funding the trade deficit (which under “normal” circumstances would indeed have led to the collapse of the dollar). Basically the US is getting a free ride thanks to the inability of the rest of the world to find an alternative.
One alternative is to not export anything to the US anymore, but due to the short term gain that most corporations are after, that doesn’t seem to happen. Another “alternative” is to wait for this system to collapse, which is when the dollar is finally falling prey to massive inflation, and that seems to be under way. A third alternative is to find another currency to fulfill the rol of world reserve currency. Let’s just say “they’re working on it”.

When the US as a market collapses, the Chinese are going to have to explore, among other things, their own domestic market. The oppressive government having crushed all labour union activity and human rights activism however, made for a relatively low purchasing power. This is where China’s government have been shooting themselves in the foot. A relatively small middle class and upper class will do most of the consuming and the rest will be serfs to the corporations. After the collapse of the dollar however, the yuan will rise and take up the purchasing power of all the Chinese simultaneously.

The article on the criticism in the human rights study: Der Spiegel

Deze bizarre advertentie hangt naar verluid in Brighton, Engeland.
Zou iemand een goeie grap hebben uitgehaald; of probeert men zelfs niet meer de schijn te wekken uit te zijn op de “veiligheid” van burgers?
Als u zich ook veiliger voelt na het zien van deze advertentie lijdt u waarschijnlijk aan het Stockholm-syndroom.

Gevonden op “Boingboing”

Wie Nederlandse soldaten een oorlog instuurt die niet het soort oorlog is dat men zegt dat het is;
wie tientallen malen consequent liegt over de reden waarom die oorlog gevoerd wordt;
wie het internationaal recht en oorlogsrecht met botte arrogantie terzijde schuift;
wie jonge en onschuldige mensen hun dood in stuurt;
wie elke onderzoek naar de besluitvorming taboe verklaart;
wie geen bezwaar heeft tegen honderden Afghaanse (burger)doden, direct gedood door Nederlands vuur;
wie honderdduizenden slachtoffers in Afghanistan en Irak een goede prijs vindt (voor.. wat?);
wie, met dat alles, zelfs niet handelt in het belang van het Nederlandse volk maar in het belang van de Verenigde Staten en oliemaatschappijen als Shell, bedrijven als Unocal, etc.;
dat is een landverrader.

In een oorlogssituatie is het niet ongebruikelijk om landverraders tegen de muur te zetten en met wat kogels uit de lopen van een vuurpeloton te laten doorzeven.
Dit is wat o.a. is gebeurd met Nicolae Ceauşescu, voormalig autocraat van Roemenië, en van die executie heeft men in het westen niet al te grote trauma’s.
J.P. Balkenende scheen ook erg in zijn nopjes te zijn met de executie van Saddam Hussein. Ook dat mag het probleem niet zijn.

Landverraad…
Deze oorlog is de mijne niet, en aangezien we geen doodstraf hebben lijkt levenslang me heel redelijk.
Meneer Balkenende, het zou u sieren als u zichzelf aangeeft.

Het jodendom diverser en complexer is dan de clichés willen. De weerstand tegen het zionisme was groot onder de wat religieuzere joden, en is dat nog steeds onder een grote groep chassidische joden (met Oost-Europese wortels).

Daarover is een interessant boek verschenen in het Nederlands, dat overigens al weer naar de ramsj is gebonjourd (weinig tot niets over in de pers verschenen aan recensies e.d., aangezien de mainstream media natuurlijk volledig is overgeleverd aan niets dan liefde voor Israëls beleid): Jakov Rabkin, In naam van de Thora - de geschiedenis van de antizionistische joden.

Deze groepen beschouwden en beschouwen het zionisme als een gevaarlijke onderneming, en daarin hebben ze ook gelijk gekregen.

Het is als niet-religieuze jood volkomen onnozel om nu “tegen de staat Israël te zijn”, of om “tegen Israël” als zodanig te ageren, i.p.v. tegen Israëls beleid. Maar religieus gemotiveerde anti-zionistische joden zijn wel tegen het bestaan van Israël als joodse staat, omdat ze ervan overtuigd zijn dat joden overal ter wereld leven omdat God de “ballingschap” over de joden heeft gebracht (als beproeving, en als straf voor in het verleden door de joden begane “zonden”). Historisch gezien is dat onzin, maar het is een krachtig religieus concept.

Wat is er eigenlijk op tegen dat joden overal ter wereld in allerlei landen een (religieuze/culturele/etnische) minderheid (of meerderheid, dat kan natuurlijk ook) vormen? Het zionisme is in ieder geval deels een antwoord op de haat en intolerantie van bepaalde groepen Europeanen die (komt dat niet bekend voor) het liefst zagen dat alle joden opkrasten naar elders! Het zionisme is dus gegrondvest op een fundamenteel negatief uitgangspunt, namelijk dat joden niet thuishoren in Europa maar in hun eigen land. De huidige liefde voor Israël (en voor “de joden”) is lekker makkelijk. Nu er miljoenen van uitgeroeid zijn de joden in Europa een verwaarloosbare minderheid. Israël valt geen Europeanen lastig maar alleen Palestijnen en Arabieren moeten we toch al niet. Was deze liefde voor de joden maar eerder neergedaald! In de 19e eeuw bijvoorbeeld, maar nog eerder is ook goed.

Israël is een land dat zo mooi had kunnen zijn, zoals iedereen die er geweest is weet. Een gewelddadige geschiedenis is geen beletsel voor een fundamenteel democratische rechtsstaat die al haar burgers fundamenteel gelijk behandelt. Geen enkele gebeurtenis in de geschiedenis geeft Israël het recht om land te bezetten, te martelen, bombarderen, vernederen, slopen; of om mythes te fabriceren, leugenachtige propaganda te verspreiden en de (aartsluie) media agressief met leugens te bestoken.

Tikkun magazine doet daar wat aan, en nog wel in lijn met de joodse religie ook. Wat is dat voor religie dan? Eentje die sectarisch racisme aanbeveelt? Haat tegen Arabieren en andere niet-joden? Eentje die zegt:
“De wereld is gegrondvest op
Waarheid
Gerechtigheid
en Vrede.” (Mishna)

codepinkalert.org
globalresearch.ca

WASHINGTON, D.C. - In solidarity with an Iraqi journalist who threw his shoes at George W. Bush at a Baghdad press conference Sunday, peace activists will gather outside the White House with bags of shoes representing Iraqis and U.S. soldiers who have died since the Bush Administration’s illegal invasion of Iraq.

They aim to show support for Iraqi journalist Muntader al-Zaidi, who hurled his shoes at President Bush while he spoke at the conference on his “surprise” visit to discuss the war. Al-Zaidi is currently being held by Iraqi police and questioned on his actions. The peace activists are calling on the Iraqi government to release al-Zaidi without charges and have set up a fund to support him and his family.”

“It’s outrageous that al-Zaidi could get two years in prison for insulting George Bush, when Bush is directly responsible for the deaths of 1.5 million Iraqis and 4,200 U.S. troops, and 5 million displaced Iraqis,” says Medea Benjamin of CODEPINK. “The one who should be in jail is George Bush, and he should be charged with war crimes.”

The gesture of throwing shoes is considered a major insult in Arabic culture.

“al-Zaidi’s act of civil disobedience expresses the disgust that so many Iraqis and Americans feel towards a man who has caused so much pain and suffering,” says Anas Shallal of Iraqi Voices for Peace. “It is indeed a fitting tribute to the end of the Bush reign of terror.”

U.S. veterans who served in Iraq will also participate in the shoe action at the White House.

“Having one shoe thrown at George Bush pales in comparison to the suffering that veterans and Iraqis go through everyday,” says Geoffrey Milliard of Iraq Veterans Against the War. “Perhaps if Bush can see some more of these shoes before he leaves office, he will feel some of our pain.”

Van het blog De pro-Israël-lobby:

Het Joodse magazine Tikkun zet de mythes op een rijtje die gebruikt worden door pro-Israëlische politici, lobbyisten en journalisten. Deze mythologie over de geschiedenis van Israël en de Palestijnen is nog steeds in zwang bij Nederlandse zionisten en filosemieten, en ook het CIDI, teneinde de terreur van Israël goed te praten.

Before 2000, three major mythologies were refuted by serious historians and journalists—most of them Israeli.

First, there was the myth that in 1948 a weak Israeli army (David) heroically overcame a strong Arab army (Goliath) that intended to destroy the new Jewish state [1]; in fact, the Israeli armies outnumbered and outgunned a small coalition of half-hearted Arab armies, whose primary purpose was to prevent each other from grabbing off pieces of Palestine, rather than to “drive the Jews into the sea.”

Second, there was the myth that hundreds of thousands of Palestinian refugees voluntarily fled their homes and villages in 1947-48 [2]; the evidence is overwhelming that the main reason the Palestinians fled was either out of the justified fear they might be massacred, as had happened at Deir Yassin and elsewhere, or because the Zionist armed forces rounded them up and forced them across the borders into Egypt, Lebanon, Jordan, and Syria.

Third, there was the myth that both the Palestinians and their Arab neighbors “never lost an opportunity to lose an opportunity” to reach peaceful political settlements with Israel [3]; in fact it is Israel that has repeatedly turned down real opportunities for peaceful settlements—with Egypt until the 1970s, with Jordan until the 1980s, and with the Palestinians, Syria, and the Arab world as a whole today.

In all these cases, Israel’s leading enemies, as well as the Arab League, representing most Arab countries, were and still are ready not only to end their conflict with the Jewish state but to normalize diplomatic and economic relations with it, in exchange for full Israeli withdrawal from the Golan Heights, the West Bank, Gaza, and Arab East Jerusalem, followed by the creation of an independent Palestinian state with its capital in East Jerusalem. Consequently, the main reason for the continuation of Israel’s conflict with the Arab world (other than with Egypt) is that Israel has refused to withdraw from the expanded territory it conquered in 1967.

Since 2000 there has been a new myth, one that may be even more factually wrong and pernicious in terms of its consequences in the Israeli-Palestinian conflict. According to this myth, the last serious peace negotiations between the Israelis and the Palestinians, at Camp David in July 2000, broke down because Yasir Arafat and the Palestinians rejected a generous settlement offered by Prime Minister Ehud Barak.[4] This myth says the Palestinians made no counteroffers of their own, and turned instead to terrorist violence against the Israeli population.

Lees verder: http://tikkun.org/magazine/tik0811/frontpage/irresponsible

De mythes die Tikkun opnoemt worden door het CIDI bijna letterlijk gebruikt om de Israëlische terreur te legitimeren.

[1] CIDI: “De Palestijnen en Arabische leiders meenden echter dat er geen plaats was voor een Joodse staat. De oorlog, die zij op 14 mei 1948 tegen Israel begonnen, had tot doel de Joodse staat te vernietigen.” http://www.cidi.nl/faq/faq.html#3

[2] CIDI: “Tijdens de periode voorafgaande aan de Israelische Onafhankelijkheidsoorlog tot aan de Wapenstilstands-akkoorden (1947-1949) ontvluchtten honderdduizenden Palestijnse Arabieren hun grondgebied. Een deel ontsnapte aan het oorlogsgeweld, een deel gaf gehoor aan oproepen van Ara-bische leiders om tijdelijk te evacueren en een deel werd door Israelische troepen uit strategische gebieden verdreven. Een belangrijk feit dat de vlucht stimuleerde, was dat in de periode onmiddellijk na de acceptatie van het VN delingsplan voor Palestina (november 1947) vrijwel alle Palestijnse leiders het Engelse Mandaatgebied Palestina verlieten.” http://www.cidi.nl/faq/faq.html#7

[3] CIDI: “Vanaf de stichting van de staat Israel heeft dat land stelselmatig aangedrongen op vreedzame coëxistentie. In de Israelische Onafhankelijkheidsverklaring van 15 mei 1948 staat expliciet, dat Israel zijn hand in vrede uitstrekt naar de Arabische buren. Zij waren toen in oorlog tegen de Joodse staat. Ook na alle oorlogen, terreurgolven en boycotacties, die tegen Israel werden gevoerd, heeft Jeruzalem steeds vrede aangeboden en zich bereid verklaard een hoge prijs daarvoor te betalen.”

[4] CIDI: “Terwijl de Israëli’s een groot deel van hun afspraken onder de Oslo akkoorden zijn nagekomen, met als belangrijkste de overdracht van delen van de Westbank en de Gazastrook aan de Palestijnse Autoriteit - als gevolg waarvan 97 procent van de Palestijnen zich al jaren onder het bestuur van Arafat bevindt – hebben de Palestijnen vrijwel al hun verplichtingen onder de Oslo akkoorden structureel geschonden, met als belangrijkste het afzien van geweld als middel om politieke doelstellingen te verwezenlijken.” http://www.cidi.nl/faq/faq.html#1

Een twaalfjarig meisje is verlamd geraakt vanaf haar middel door een “mysterieuze ziekte” die intrad, dertig minuten nadat ze as ingeënt met het vaccin dat zou beschermen tegen baarmoedhalskanker.

Het meisje, Ashleigh Cave, werd al kort na de inenting duizelig en had last van hoofdpijn, waardoor ze de dagen erop herhaaldelijk flauwviel. Haar moeder wijt de toestand van Ashleigh aan haar intenting tegen het humaan papillomavirus (HPV), die in september werd ingevoerd als onderdeel van het overheidsvaccinatieprogramma.

Meisjes van 12 en 13 krijgen in het Verenigd Koninkrijk de vaccinatie “Cervarix” (van GlaxoSmithKline), een concurrent van “Gardasil” (van Merck & Co.).

“This is a gift from the Iraqis; this is the farewell kiss, you dog” — he threw one of his shoes at the president, who ducked and narrowly avoided being struck.

As chaos ensued, he threw his other shoe, shouting, “This is from the widows, the orphans and those who were killed in Iraq.” The second shoe also narrowly missed Mr. Bush as Prime Minister Nuri Kamal al-Maliki stuck out a hand in front of the president’s face to help shield him.

After flinging the shoes at Bush – who ducked behind the protective hand of his puppet, Iraqi PM Nouri al Maliki – Zaidi was set upon by Iraqi security forces, who dragged him into a nearby room, where his cries could be heard for several minutes, as McClatchy reports. Later, a reporter for a television station run by Maliki’s party said that Zaidi had been kicked and beaten until “he was crying like a woman,” the New York Times reports. He’s now being held in one of the Green Zone government’s notorious prisons where the local goon squads, having learned from two stern masters – the Bush Family’s old protégé Saddam Hussein and Bush’s very own handcrafted torture program – subject detainees to horrible abuses. Zaidi’s employers, who are based in Cairo, have called for his release, and up to 100 lawyers from across the Arab world have offered to defend him.

Yet McClatchy, as usual, digs deeper and reports that Zaidi had been especially affected by the American bombing of the thickly populated civilian areas of Baghdad’s Sadr City during one of the brutal pacification operations of the so-called surge earlier this year.

As for Zaidi, AbuKhalil asks another pertinent question: “Will those fancy Western journalistic associations now demand that he be released? Will they speak on his own behalf? Or will they now say that shoe throwing is a brand of terrorism and that the man should be shipped to Guantanamo?”
No points for guessing the answer to that one.

Source has a dead link, will update when online

Marie Colvin, Times Online

AS a convoy of blue-and-white United Nations trucks loaded with food waited last night for Israeli permission to enter Gaza, Jindiya Abu Amra and her 12-year-old daughter went scrounging for the wild grass their family now lives on.

“We had one meal today - khobbeizeh,” said Abu Amra, 43, showing the leaves of a plant that grows along the streets of Gaza. “Every day, I wake up and start looking for wood and plastic to burn for fuel and I beg. When I find nothing, we eat this grass.”

Abu Amra and her unemployed husband have seven daughters and a son. Their tiny breeze-block house has had no furniture since they burnt the last cupboard for heat.

“I can’t remember seeing a fruit,” said Rabab, 12, who goes with her mother most mornings to scavenge. She is dressed in a tracksuit top and holed jeans, and her feet are bare.

Conditions for most of the 1.5m Gazans have deteriorated dramatically in the past month, since a truce between Israel and Hamas, the ruling Islamist party, broke down.

Israel says it will open the borders again when Hamas stops launching rockets at southern Israel. Hamas says it will crack down on the rocket launchers when Israel opens the borders.

The fragile truce technically ends this Thursday, and there have been few signs it will be renewed. Nobody knows how to resolve the stalemate. Secret talks are under way through Egyptian intermediaries, although both sides deny any contact.

Israel controls the borders and allows in humanitarian supplies only sporadically. Families had electricity for six hours a day last week. Cooking gas was available only through the illegal tunnels that run into Egypt, and by last week had jumped in price from 80 shekels per canister (£14) to 380 shekels (£66).

The UN, which has responsibility for 1m refugees in Gaza, is in despair. “The economy has been crushed and there are no imports or exports,” said John Ging, director of its relief and works agency.

“Two weeks ago, for the first time in 60 years, we ran out of food,” he said. “We used to get 70 to 80 trucks per day, now we are getting 15 trucks a day, and only when the border opens. We’re living hand to mouth.”

He has four days of food in stock for distribution to the most desperate - and no idea whether Israel will reopen the border. The Abu Amra family may have to eat wild grass for the foreseeable future.

Als de komende maanden en jaren recessies depressies worden, zullen de ogen van de statistici, politici, en praathoofden gericht zijn op één magisch ding: de economische groei. De economische groei, want een heiliger object van verering kun je niet verzinnen. En dat komt natuurlijk omdat de wereld zo nu eenmaal in elkaar zit. Gezonde kinderen groeien, gezonde bloemkolen groeien, gezonde mestvarkens groeien, gezonde gist, schimmel, desem en bacteriepopulaties groeien; zelfs het heelal groeit! Gezonde economieën groeien dus ook.

Toch?

lees verder…

There are a lot of people who lie, and get away with it.
That’s just a fact.

Donald Rumsfeld, American war criminal, businessman, and former defense secretary - on air, a couple of years ago

Nederland blijft een van ’s werelds grootste wapenexporterende landen en levert aan conflictgebieden of landen waar amper sprake is van democratie. Grootschalige uitvoer vindt plaats naar bijvoorbeeld Saoedi-Arabië, Egypte, India, Oman en Pakistan. Daarnaast staat Nederland wapendoorvoer toe naar landen als Equatoriaal Guinee, Jordanië, Indonesië en Israël, zo blijkt uit de vandaag verschenen ‘Analyse Nederlandse wapenexportvergunningen 2007’ van de Campagne tegen Wapenhandel.

Dit jaarverslag van de Nederlandse wapenhandel in internationaal perspectief beschrijft de vooraanstaande positie van Nederland en licht toe naar welke landen Nederland wapens exporteert. Naast een zeer omvangrijke marineorder uit Oman ter waarde van ruim 100 miljoen euro, springt ook de uitvoer naar Pakistan van nachtzichtapparatuur ter waarde van ruim 20 miljoen euro in het oog. In het verlengde van de oorlog in Afghanistan meent de Nederlandse regering mee te moeten doen aan de grootschalige bewapening van het politiek bijzonder instabiele Pakistan. Tegelijk leverde Nederland vorig jaar voor een vergelijkbaar bedrag militair materieel aan buurland en aartsrivaal India.

Ook besteedt het rapport ruime aandacht aan de belangrijke functie van Nederland als doorvoerland van wapens. Nederland legt wapenvrachten op weg naar spanningsgebieden en ontwikkelingslanden geen strobreed in de weg, zolang die afkomstig zijn uit EU of NAVO lidstaten. Dit ondanks grote interpretatieverschillen onder bondgenoten over wat acceptabele bestemmingen zijn. . Met het goeddeels laten wegvallen van controle op militaire goederen aan de Europese binnengrenzen geeft Nederland bovendien een essentieel deel van haar exportcontrolebevoegdheden uit handen.

Schiphol blijkt steeds meer een knooppunt in Amerikaanse wapentransporten van en naar Irak en Afghanistan, mede tengevolge van de privatisering van militaire transporten.

I think the idea that Mr Obama is going to change his economic philosopy is quixotic. In Berlin, almost everybody there was sure that Obama was going to be another Gorbachov. Somebody laying low, somebody going along with the, uh, seemingly conforming, so that all of a sudden once he was in, he could do a revolution. And almost everybody was hoping against hope that that would be the case. Er, and instead of looking like Gorbachov, now all of a sudden Mr Obama is looking like Yeltsin. Just the umbrella for these kleptocrats to come back in.

Economist Michael Hudson on Democracy Now!

Bijna een miljard mensen hebben elke dag honger, nu stijgende voedselprijzen over de hele wereld nog eens 40 miljoen mensen in de rangen van de ondervoeden hebben gedrongen. Dit meldt het agentschap van de Verenigde Naties dat zich met voedsel bezig houdt, de FAO.

De FAO (Voedsel- en Landbouworganisatie) stelt dat voedselprijzen sinds hun historische piek van een aantal maanden geleden zijn gehalveerd. De prijs van basisvoedsel zoals gemeten door een FAO-index is echter nog steeds hoog: gemiddeld 28% hoger dan een jaar geleden.

Hierdoor neemt het aantal mensen dat door een gebrek aan calorieën geen normaal, actief leven kan leiden nog steeds toe. Het wordt geschat dat 14% van de wereldbevolking, 963 miljoen mensen, honger lijden.

Het FAO-rapport The State of Food Insecurity in the World, 2008 (Status van van voedingsonzekerheid in de wereld, 2008) ontdekte dat de meerderheid van de ondervoeden in de derde wereld leeft, waarvan 65% is slechts zeven landen: India, China, de Democratische Republiek Congo, Bangladesh, Indonesië, Pakistan en Ethiopië. De mensen die het meest getroffen worden zijn landloze families, vooral huishoudens met een vrouw aan het hoofd.

“Voor miljoenen mensen in derdewereldlanden is het dagelijks eten van zelfs het minimum aan voedsel om een actief en gezond leven te kunnen leiden een verre droom,” zegt assistent algemeen directeur van de FAO Hafez Ghanem. “De structurele problemen van honger - gebrek aan toegang tot land, krediet en werkgelegenheid, samen met hoge voedselprijzen, blijven een harde werkelijkheid.”

Boeren in ontwikkelde landen zouden eenvoudig de productie van granen met 10% kunnen verhogen, en zo met productieverhoging reageren op de stijgende prijzen; maar in armere landen heeft men niet de toegang tot de kunstmest, zaden, en markten om op de stijgende prijzen in te spelen.

De Britse minister van milieu, voedsel en platteland Hilary Benn zal vanavond waarschuwen voor een “echte storm” met bedreigingen van de voedselzekerheid, tenzij leiders met elkaar overeenkomen hoe de stijgende prijzen en de milieuschade kunnen worden aangepakt.

In een koerswijziging die door deskundigen veelbetekenend wordt genoemd, zal Benn in een toespraak voor de Fabian Society zeggen dat er een reeks van bedreigingen zijn die de voedselproductie voor de verwachte wereldbevolking van 9 miljard in het midden van deze eeuw ernstig in gevaar brengen. Hij zal oproepen tot een internationaal verdrag naar analogie van het Kyoto-protocol tegen de opwarming van de aarde.

Naar verwachting zal Benn zeggen dat “de voedselproductie alleen al om aan de vraag te voldoen moet verdubbelen.”
In het bijzonder zal de afhankelijkheid van olie van de Britse voedselproductie “moeten veranderen”, door meer duurzame energie te gebruiken. Hij zal ook hints geven dat genetisch gemanipuleerde technologie waarschijnlijk nodig zijn.*

In juni kwamen wereldleiders tijdens een nood-topconferentie in Rome overeen tot het intensiveren van landbouwsteun om voedselproductie in de derde wereld te helpen stijgen. Door de instorting van de kredietmarkt en de recente dalingen van voedselprijzen nam het gevoel van urgentie echter af.

“Deze trieste werkelijkheid zou niet acceptabel mogen zijn aan het begin van de eenentwintigste eeuw,” zei algemeen directeur van FAO, Jacques Diouf in een toespraak bij de presentatie van het rapport. “Er is niet genoeg gedaan om honger terug te dringen en er wordt niet genoeg gedaan om te voorkomen dat nog meer mensen honger gaan lijden.”

*) My take: beware of the Trojan horse

Onlangs was ik in Leiden bij een soort elitaire bijeenkomst waarbij studenten konden babbelen met diplomaten en aan de diplomatie gelieerde lieden van allerlei landen. Deze bijeenkomst droeg de naam “Japanse tafeltjesavond”, en moest plaatsvinden in een informele, ongedwongen sfeer.

Er zat een consul, of ambassadeur, van Afghanistan bij. Dat was onaangekondigd. Afghanistan, dacht ik - dat behoort toch tot mijn interesses. De Afghaanse diplomaat begon het gesprekje met een soort mini-college over hoe Afghanistan in elkaar zat.
Toen de diplomaat begon over het belang van de strijd tegen de opiumteelt/heroïnehandel kon ik het niet laten om hem te confronteren met het feit dat de vervloekte Taliban toch zo ongeveer alle opium hadden uitgeroeid; en dat, toen de CIA eenmaal het land weer naar hun hand hadden gezet, binnen een mum van tijd de papaverproductie weer op peil was. Zodat het toch lichtelijk naïef was om uitgerekend van de VS en de door de VS beheerste NAVO een bijdrage aan de oplossing van het opiumprobleem te verwachten, zoals hij zo vroom deed.
Zonder het direct te weerleggen, zei de sluwe diplomaat triomfantelijk, maar zichtbaar niet erg verheugd met mijn interruptie, “ja, maar de Taliban hadden wel een voorraad aangelegd voor de komende zeven jaar!”
Dat leek me nu een interessant discussiepunt. Ik had verwacht dat een dergelijke mededeling, die ik nog nergens in de altijd oplettende dagbladen had zien figureren, de nieuwsgierigheid van de andere in de diplomatie geïnteresseerde studenten zou prikkelen. Maar de andere studenten aan tafel, opgeleid aan het vanzelfsprekend ultra-kritische en hyper-intellectuele topinstituut de universiteit Leiden, lieten het verder voor wat het was.
Ze negeerden mij alsof ik een rare vruchtentaart was, en een jongedame begon vrolijk over de vraag of de Afghaanse vrouwen blij waren dat ze niet meer zo’n tent over hun hoofd hoefden te trekken (of zoiets).

Dat zijn van die momenten waarop het vertrouwen in onze nieuwe lichting intellectuelen ons hart verwarmt.

Een andere diplomate kwam uit Zweden. Mijn interesse in Zweden is maar lauw, maar ik had me enigszins voorbereid en vuurde wat vragen op de Zweedse diplomate af, een wat sociaal-democratisch overkomende vrouw van begin vijftig. Ik vroeg haar of de Europeanen haar wel eens onder druk zetten om nou eens korte metten te maken met die vervelende Zweden die bij referenda tegen de euro stemmen. Ik voegde daaraan toe dat de Zweden er zeer verstandig aan hadden gedaan, want wie assimileert aan de eurozone geeft elke vorm van monetaire soevereiniteit op en laat rentestand en inflatie geheel aan de genade van o.a. de bankiers in Frankfurt en Parijs over.
Nee, zo werd mij tegengeworpen, de euro zou in deze barre tijden juist voor stabiliteit kunnen zorgen. Want de Zweedse kroon deed het niet al te best; misschien dat de Zweden eens zouden inzien hoeveel ze wel niet misten. In tegenstelling tot de Afghaan denk ik dat deze vrouw geloofde in wat ze zei. Ze was ook zelf reeds “scared into submission”, want dat is natuurlijk hoe je een onwillig volk iets als een euro door de strot duwt.
Ik kreeg het nodige tegengas van een student die zich zichtbaar op zijn gemak voelde tussen de diplomaten, en zich al voorbereidde op een plaatsje onder de elitaire zon. Hij meldde met enige minachting dat “het volk” maar wat riep en geen flauw idee had hoe mooi die Europese grondwet eigenlijk was. Kortom, “het volk” had er om populistische, niet ter zake doende redenen tegen gestemd. Met andere woorden, dit was het bewijs dat je nodig hebt om aan te tonen dat referenda niet deugen. In Zwitserland kan het toch wel, zei ik — maar dat telde niet, want die mensen waren eraan gewend.
De Zweedse was het ermee eens. “We hebben in Zweden immers gekozen voor de representatieve, parlementaire democratie.” En het volk moet de immer integere representatieve parlementariërs niet bij elk triviaal issue (euro? Grondwet?) voor de voeten lopen.
Het werd steeds duidelijker dat ik een irritante stoorzender was, een populist (leest hij geen kranten?) die niet echt thuishoorde in dit gezelschap. Ik raak niet zo gauw verbaal geïntimideerd, maar ernstig verkouden als ik was maakte ik geen astrale indruk.

De Palestijnse delegatie was natuurlijk van de Fatah-tak. Het zou interessanter zijn geweest met iemand van Hamas te kunnen spreken, aangezien deze club daadwerkelijk democratisch gekozen was. Eén van de vragen die ik stelde was de vraag waarom de propaganda van de Palestijnen zo erbarmelijk slecht was. Het lange antwoord, dat onder andere omvatte dat goed onderwijs en gezondheidszorg erg belangrijk waren, kwam erop neer dat de propaganda van de Palestijnen, in vergelijking met de Israëlische, inderdaad te wensen overliet. Vandaar dat bijna niemand in het westen weet hoe de Westbank (noem het Kolonistan) in kleine incoherente stukjes is geknipt, om de Palestijnen zo weinig mogelijk reden tot vrolijkheid te geven.
We werden het aan tafel ook eens dat de leiders van de Arabische wereld hopeloos corrupt en incompetent waren, een voor sommigen verrassend bevrijdende constatering. Erg nuttig was dit gesprek met vertegenwoordigers van de volkomen irrelevante Fatah verder niet, maar de belangstelling voor de Palestijnen, die te maken hebben met groot onrecht, mag nu en dan ook wel eens getoond worden.

Een prettig gesprek was het gesprek met een aardige jonge vrouw uit Estland. Niet iemand die zelf al te hard nadenkt en haar ingespoten ideologie in Frage stellt, maar wel zeer charmant, een wat breekbaar vogeltje. Je wilt haar niet tezeer pijn doen met de waarheid, kortom, de ideale diplomaat-assistent.
Ik vroeg haar of de zeer neoliberale koers van Estland, nu de economie van de Verenigde Staten op instorten stond, mensen aan het denken zette over de wenselijkheid om lid van de EU te worden met de onvermijdelijke euro. En hoe wilde Estland haar onafhankelijkheid van Rusland bewaren, nu de grote broer zijn directe buren in de gevaarlijke houdgreep van gas- en olieleveranties kon houden, zonder Rusland direct al te zeer te provoceren.
Ik kreeg een aandoenlijk verhaal te horen dat voorkwam uit niets minder dan liefde voor de Verenigde Staten, dat de onafhankelijkheid van Estland in de Sovjettijd toch maar altijd was blijven erkennen. Met weemoed dacht zij terug aan de uitzendingen van Radio Free Europe. Ik kon een glimlach niet onderdrukken, maar besloot de CIA en andere kritische uitingen van sfeerbederf niet te noemen om deze nostalgische vreugde niet teniet te doen.
Ook hier kreeg ik te maken met oppositie. En wel in de vorm van een bestropdaste, goed gecoiffeerde jongeman met een bovengemiddelde belangstelling in het reilen en zeilen van het corps diplomatique. Hij was het totaal niet met me eens dat het lood om oud ijzer is of je nu in de greep bent van het Russisch, dan wel het Amerikaans imperium. Het concept van Russisch imperialisme kwam hem wel bekend voor, maar de Amerikaanse bemoeienis met de wereld kwam, zo leerde ik, voort uit de wens vrijheid en democratie over de planeet te verspreiden.

Nu werd het mij teveel. Ik voelde me zo langzamerhand als een CPN’er op een VVD-borrel. Tegen zoveel ambitie kon ik niet op.

Het staat er echt.
Het is al decennia een feit.
… Beter laat dan nooit?
Let ook even op de gebruikte termen. “Westbank Israël”?
Sinds wanneer ligt de Westbank in Israël?
Zucht.

door Michael Parenti voor Global Research

Barack Obama heeft zoals bekend gepleit voor een militaire escalatie in Afghanistan. Voor we dieper wegzakken in dat moeras, doen we er misschien verstandig aan iets te leren van de recente geschiedenis van Afghanistan, en van de rol die daarin door de Verenigde Staten werd gespeeld.
Minder dan een maand na de aanslagen op 11/9/2001 begonnen de leiders van de VS met luchtaanvallen op Afghanistan, het land dat Osama bin Laden en zijn Al-Qaida terroristenorganisatie zou herbergen. Twintig jaar daarvoor, in 1980, had de VS al geïntervenieerd om een Sovjet”invasie” van dat land tegen te gaan. Er waren zowaar een aantal progressieve auteurs die, normaal behept met een kritische kijk op de Amerikaanse buitenlandpolitiek, nu de interventie van de VS tegen de door de Sovjetunie ondersteunde regering “een goede zaak” vonden. Het werkelijke verhaal is een minder goede zaak.

Even wat echte geschiedenis

Sinds het feodale tijdperk was het landstelsel in Afghanistan onveranderd, met meer dan 75 procent van het land in handen van grootgrondbezitters die slechts 3 procent van de agrarische bevolking uitmaakten. In het midden van de jaren 1960 kwamen democratische revolutionaire elementen overeen tot het vormen van een Democratische Volkspartij. In 1973 werd de koning afgezet, maar de regering die hem verving bleek autocratisch, corrupt, en impopulair. Dit regime werd eruit gegooid na een massale demonstratie voor het presidentieel paleis, en nadat het leger zich schaarde aan de kant van de demonstranten.

De officieren die het heft in handen namen nodigden de Democratische Volkspartij uit tot het vormen van een nieuwe regering geleid door Mohammed Taraki, een dichter en romanschrijver. Zo kwam de coalitie van nationale democratische krachten aan het bewind. “Dit was een volkomen binnenlandse aangelegenheid. Zelfs de CIA gaf daar de Russen niet van de schuld,” schrijft John Ryan, emeritus hoogleraar aan de universiteit van Winnipeg, die destijds landbouwkundig onderzoek deed in Afghanistan.

De regering-Taraki stak van wal met het legaliseren van vakbonden, het instellen van een minimumloon, een progressieve inkomstenbelasting, een alfabetiseringscampagne, en programma’s die gewone mensen betere toegang gaven tot gezondheidszorg, een woning, en publieke sanitaire voorzieningen. Boerencoöperaties werden opgezet en de prijzen van een aantal essentiële voedingsmiddelen werden gereduceerd.

De regering zette ook een door de koning begonnen programma voort, waarmee meisjes van hun eeuwenoude tribale insluiting werden geëmancipeerd. Het zorgde voor openbaar onderwijs voor meisjes en voor de kinderen van verschillende stammen.
Een bericht in de San Francisco Chronicle van 17 nov. 2001 merkte op dat onder het bewind van de regering-Taraki Kabul een “kosmopolitische stad was. Kunstenaars en hippies kwamen op de hoofdstad af. Vrouwen studeerden landbouw, werktuigbouwkunde en economie aan de stedelijke universiteit. Afghaanse vrouwen hadden banen bij de overheid–in de jaren 1980 waren er zeven vrouwelijke parlementsleden. Vrouwen reden auto, reisden en maakten afspraakjes. Vijftig procent van de studenten aan de universiteit was vrouw.”

De regering-Taraki ging over tot het uitroeien van de verbouw van papaver. Tot die tijd produceerde Aghanistan meer dan 70 procent van alle opium die de wereld kon consumeren. De regering zette een streep onder alle schulden die de boeren hadden en begon aan een grootschalig landhervormingsprogramma. Ryan gelooft dat het een “werkelijk populaire regering [was], en mensen keken met grote hoop naar de toekomst.”

Uit verschillende hoeken kwam echter serieuze oppositie de kop opsteken. De feodale grootgrondbezitters waren tegenstanders van het landhervormingsprogramma dat hun bezittingen aantastte. Stamhoofden en fundamentalistische mollahs waren zeer gekant tegen gelijkheid tussen de seksen en het onderwijs van vrouwen en kinderen.

Door het egalitaire en collectivistische economisch beleid sprong de regering-Taraki ook negatief in het ook bij de national security state in de Verenigde Staten. Bijna onmiddellijk na het aantreden van de Democratische Volkspartij aan de macht lanceerde de CIA, met behulp van Saoedische en Pakistaanse militairen, een grootschalige interventie in Afghanistan, ten gunste van de benadeelde feodale heren, reactionaire stamhoofden, mollahs, en opiumsmokkelaars.

Een hoge functionaris binnen de regering-Taraki was Hafizulla Amin, die naar de overtuiging van velen door de CIA was gerecruteerd in de jaren die hij als student doorbracht in de VS. In september 1979 pleegde Amin een staatsgreep en greep de macht. Hij liet Taraki executeren, stopte de hervormingen, en liet duizenden aanhangers van Taraki vermoorden, opsluiten of naar het buitenland vluchten, terwijl hij een proces in gang zette dat zou leiden tot een fundamentalistische islamitische staat. Binnen twee maanden werden hij echter van de troon gestoten door elementen in het leger die loyaal waren aan de Democratische Volkspartij.

Dit alles gebeurde, en dat is wel belangrijk even op te merken, vóór de militaire inmenging van de Sovjetunie in Afghanistan. Zoals nationaal veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski in het openbaar toegaf–maanden voordat de troepen van de Sovjetunie het land binnentrokken–verstrekte de regering-Carter grote sommen geld aan de moslimextremisten met als doel het omverwerpen van de hervormingsgezinde regering. Onder de gebruikte methoden om dat te bereiken vielen brute aanvallen tegen scholen en leraren in rurale gebieden, door de CIA-gesponsorde mujaheddin.

Eind 1979 richtte de ernstig in het nauw gebrachte regering van de Democratische Volkspartij een verzoek aan Moskou tot het sturen van troepen om de mujaheddin (islamitische guerrilleros) en buitenlandse huurlingen van het lijf te houden, die allemaal werden gerecruteerd, gefinancierd, en bewapende werden door de CIA. De Sovjetunie hadden al hulp gestuurd op het gebied van mijnbouw, onderwijs, landbouw, en gezondheidszorg. Het sturen van troepen betekende een veel ernstiger en politiek riskantere commitment. Pas na herhaalde verzoeken van Kabul stemde Moskou in tot een militaire interventie.

vert. herman meester, yelamdenu

Onder het kopje “Máxima pleit bij VN voor spaarrekening” meldt Trouw:

“Slechts 20 procent van de wereldbevolking heeft een spaarrekening, terwijl sparen mensen in ontwikkelingslanden juist kan helpen een zelfstandig bestaan op te bouwen. Dat hield prinses Máxima dit weekeinde de VN-top over Financiering voor Ontwikkeling in Doha voor.”

Wat Trouw niet meldt, is dat Máxima, afkomstig uit een aristocratisch nest, met een vader die een hoge functie had in de fascistische junta, in New York voor HSBC, Dresdner Kleinwort Benson, en Deutsche Bank werkte — alle drie banken.

“Máxima bood VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon hierover een rapport aan. „We weten dat arme mensen kunnen sparen, maar vaak niet op een spaarrekening. In plaats daarvan stoppen ze geld onder hun matras of moeten ze het in riskante investeringen stoppen, zoals vee of bouwmaterialen. Daardoor kunnen ze al hun bezittingen – en dromen – in één klap verliezen door ziekte, brand, een overstroming of droogte”, hield Máxima de top voor.”

Aangezien een digitale “bankkluis” natuurlijk geheel veilig is voor ziekte, brand, overstroming of droogte denk de dame die ooit koningin van Nederland schijnt te gaan worden, dat het een goed idee is als de armoedzaaiers hun geld op de bank zetten.
U bent niet de enige als u de redenering niet helemaal kunt volgen. Een investering in “vee” of “bouwmaterialen” lijkt me in de eerste plaats niet “riskant” maar zinvol; productief; concreet. In tegenstelling tot de digitale kredieten waar een bank mee goochelt zijn buffels en pallets vol cement zaken waar mensen echt iets aan hebben. Runs op de bank, of het verdampen van spaargeld door inflatie of faillissement, zijn in ieder geval geen risico’s van de investeerder in schapen of baksteen.

Met het geld dat de armoedzaaiers in de derde wereld blijkbaar hebben mogen zij van mevrouw Oranje-Zorreguieta dus eigenlijk niet investeren in hun eigen economische toekomst. Liever op de bank. Wat gaat de bank doen met dat geld? De bank gaat het opblazen tot in wezen eindeloze nieuwe kredieten. Volgens het principe van de fractionele reserves, het principe waar mevrouw Máxima mee werkte bij haar voormalige werkgevers, schept iedere euro de voorwaarden voor een schier eindeloze stroom aan krediet - het is maar net hoeveel men bereid, of genoodzaakt is, zich in de schulden te steken, zoveel schuld is er — zoveel geld is er.

“Volgens de prinses is er een directe relatie tussen toegang tot financiële diensten en de kansen voor kinderen om naar school te gaan. Spaargeld is tevens hard nodig om microkredieten te financieren. Nederland besteedt jaarlijks 100 miljoen euro aan microkrediet via ontwikkelingsbanken.”

Als het probleem voor mensen in de derde wereld blijkbaar niet alleen bestaat uit (gebrek aan) schoon water, riolering, adequate behuizing, gezondheidszorg, e.d., maar uit geld, dan heeft mevrouw Oranje zojuist het slechtste advies gegeven dat je kunt bedenken. De landen (i.e., de staten) waar de meeste armoedzaaiers in wonen zijn door een combinatie van corruptie en afpersing efficiënt in slavernij gevoerd aan de IMF en andere mafiose organisaties. Er zijn echter blijkbaar nog weliswaar arme, maar onafhankelijke mensen zonder schulden die weliswaar geen zorgeloos maar toch schuldvrij bestaan leiden. Ze investeren hun inkomsten in de economie en halen hun krediet in essentie uit hun arbeid. Mogen ze dat alsjeblieft zelf weten? Vermoedelijk niet, het lijkt erop dat de White (Wo)man’s Burden zich ook in Oranje-Zorreguieta’s psyche heeft genesteld.

Internationale bankiers kunnen niet wachten om ook deze mensen aan het schuldinfuus (i.e., geldinfuus) te leggen. Het idee is de onafhankelijke armen te verleiden tot het krediteren van banken, die deze leningen als basis zullen gebruiken voor de fractionele zeepbel, die in theorie eindeloos kan doorgaan. Zo zullen ze de inflatie laten toenemen, de spaartegoeden van hun “spaarders” sneller dan ooit tevoren in waarde laten afnemen, en uiteindelijk de hele gemeenschap weer aan het kredietinfuus weten te krijgen. Door de gecreëerde inflatie stijgen immers de prijzen van zo goed als alle goederen en diensten; men zal ertoe overgaan hypotheken af te sluiten en zich laten wijsmaken dat de stijgende grondprijzen waarde, in plaats van schuld, vertegenwoordigen. Want de onroerend goed-sector, waar ± 70% van alle bankactiviteit op gestoeld is, is een waar wonder: je hoeft er helemaal niks voor te doen, en toch word je rijk.
Grootmeesters der Hochfinanz als Alan Greenspan wisten het althans zo te brengen. Maar u weet, als een pak yoghurt vandaag €0,80 kost en over twintig jaar €6,40, dat men in 2028 meestal niet plotseling acht keer zo rijk is geworden.

Een advies dat wel zou werken bij het bestrijden van armoede is een vorm van krediet die door de gemeenschap zelf geschapen wordt. Een LETS-systeem (waar een paar goede servertjes erg handig voor zijn, maar desnoods een bedreven en integere administrator met ordners), Wörgl-achtig “vrij geld”, of een van de talloze andere denkbare gemeenschapsgeldsystemen, zouden rentevrije (dus niet “gratis”) kredieten kunnen scheppen, die in plaats van tot slavernij leiden, naar de vrijheid voeren, en zich niet door de mens laten dienen, maar de mens dienen.

Oranje-Zorreguieta kan (als ze überhaupt al een idee heeft wat het is, en als ze dat überhaupt al een goed idee zou vinden) dit soort ideeën niet binnen het establishment naar voren brengen. Het monetaire stelsel, met haar onvervalst parasitaire eigenschappen, is misschien wel het best bewaarde geheim van de afgelopen eeuwen. De schulden die mede debet zijn aan de grote armoede van de neokoloniale gebieden in de derde wereld, moeten juist verdwijnen. Maar ziedaar, er is altijd wel iemand te vinden die juist pleit voor een steeds toenemende schuld.

Máxima Oranje-Zorreguieta wil niet de armoede bestrijden. Ze is het Paard van Troje van de schuldmachine.