yelamdenu

Het jodendom diverser en complexer is dan de clichés willen. De weerstand tegen het zionisme was groot onder de wat religieuzere joden, en is dat nog steeds onder een grote groep chassidische joden (met Oost-Europese wortels).

Daarover is een interessant boek verschenen in het Nederlands, dat overigens al weer naar de ramsj is gebonjourd (weinig tot niets over in de pers verschenen aan recensies e.d., aangezien de mainstream media natuurlijk volledig is overgeleverd aan niets dan liefde voor Israëls beleid): Jakov Rabkin, In naam van de Thora - de geschiedenis van de antizionistische joden.

Deze groepen beschouwden en beschouwen het zionisme als een gevaarlijke onderneming, en daarin hebben ze ook gelijk gekregen.

Het is als niet-religieuze jood volkomen onnozel om nu “tegen de staat Israël te zijn”, of om “tegen Israël” als zodanig te ageren, i.p.v. tegen Israëls beleid. Maar religieus gemotiveerde anti-zionistische joden zijn wel tegen het bestaan van Israël als joodse staat, omdat ze ervan overtuigd zijn dat joden overal ter wereld leven omdat God de “ballingschap” over de joden heeft gebracht (als beproeving, en als straf voor in het verleden door de joden begane “zonden”). Historisch gezien is dat onzin, maar het is een krachtig religieus concept.

Wat is er eigenlijk op tegen dat joden overal ter wereld in allerlei landen een (religieuze/culturele/etnische) minderheid (of meerderheid, dat kan natuurlijk ook) vormen? Het zionisme is in ieder geval deels een antwoord op de haat en intolerantie van bepaalde groepen Europeanen die (komt dat niet bekend voor) het liefst zagen dat alle joden opkrasten naar elders! Het zionisme is dus gegrondvest op een fundamenteel negatief uitgangspunt, namelijk dat joden niet thuishoren in Europa maar in hun eigen land. De huidige liefde voor Israël (en voor “de joden”) is lekker makkelijk. Nu er miljoenen van uitgeroeid zijn de joden in Europa een verwaarloosbare minderheid. Israël valt geen Europeanen lastig maar alleen Palestijnen en Arabieren moeten we toch al niet. Was deze liefde voor de joden maar eerder neergedaald! In de 19e eeuw bijvoorbeeld, maar nog eerder is ook goed.

Israël is een land dat zo mooi had kunnen zijn, zoals iedereen die er geweest is weet. Een gewelddadige geschiedenis is geen beletsel voor een fundamenteel democratische rechtsstaat die al haar burgers fundamenteel gelijk behandelt. Geen enkele gebeurtenis in de geschiedenis geeft Israël het recht om land te bezetten, te martelen, bombarderen, vernederen, slopen; of om mythes te fabriceren, leugenachtige propaganda te verspreiden en de (aartsluie) media agressief met leugens te bestoken.

Tikkun magazine doet daar wat aan, en nog wel in lijn met de joodse religie ook. Wat is dat voor religie dan? Eentje die sectarisch racisme aanbeveelt? Haat tegen Arabieren en andere niet-joden? Eentje die zegt:
“De wereld is gegrondvest op
Waarheid
Gerechtigheid
en Vrede.” (Mishna)