yelamdenu

De mainstream media vinden het ontzettend belangrijk nieuws dat Barack Hussein Obama, die (zoals veel mensen niet ontgaan is) deze maand president van de Verenigde Staten werd, boos was op de bankiers. Bankiers schijnen zichzelf namelijk heel veel geld te hebben toegeschoven, en het probleem is dat dit geld afkomstig was van de zogeheten “bailout”. Obama vond dat niet netjes, en zei dat ook (met de camera’s erbij).

“Bij hem [Obama] staat transparantie, en het kunnen volgen van de geldstromen, voorop,” sprak een verslaggever op radio 1.

Ik wil de aanbidding en de Obamallelujah-stemming niet bederven, en ik sluit zelfs niet uit (klein kansje) dat Obama nu pas wakker is geworden, maar dit is toch hogelijk hypocriet. Slechts enkele maanden geleden stemde Obama, toen nog senator, immers gewoon in met de “bailout” (de Grote Gratis Gift, oftewel de GGG is een beter woord) aan de banken.

In tegenstelling tot wat de Nederlandse commerciële mainstream massamedia wil doen geloven, was die GGG niet bedoeld om de economie erop vooruit te helpen, of om spaarcentjes van brave burgers te redden, of om de wereld voor de ondergang te behoeden. Het was slechts bedoeld als cash for trash. Obama zal toch (hij schijnt niet dom te zijn) de wetten moeten lezen die hij goedkeurt. Het ontbrak de GGG aan elke vorm van toezicht. Geen enkele vorm van voor-wat-hoort-wat ging ermee gepaard. Wie de wet goedkeurde, zei in feite tegen de bankiers: voilà, hier is het geld van de Amerikanen. Doe ermee wat je wilt, als je er maar geen onverantwoorde risico’s mee neemt.

Dat is dan ook precies wat de bankiers hebben gedaan. Risico’s nemen ze niet meer. Uitlenen dus ook niet. Wel kopen grote vissen kleinere visjes op. Consolidatie, geen vrolijke stromende liquiditeit is het product van de GGG. En nu is plotseling Obama, die mede dankzij miljoenen campagnegeld van Wall Street president werd, bezig met een toneelstukje om te laten zien hoe belangrijk het geld van de Amerikaanse belastingbetaler voor hem is.

Dat toneelstukje is niet oprecht. Helemaal niet als je beseft dat de financiële en economische mannetjes die Obama om zich heen heeft verzameld vooral afkomstig zijn uit de kring der kleptocraten rond Clinton. Deze kleptocraten, oftewel de Yeltsinistas (die enthousiast meededen aan de plundering van Rusland na de ineenstorting van de Sovjetunie) waren onder (de Democraat) Clinton verantwoordelijk voor het om zeep helpen van wetgeving die de huidige situatie had kunnen voorkomen. Types als Summers, Geithner, et al. staan dus zelf aan de wieg van de GGG.

Maar theater is natuurlijk goed voor je populariteit. Wallstreet vindt het niet zo erg dat Obama dit toneelstukje opvoert. Na de GGG kunnen ze daar hartelijk om lachen.

In maart 2008 ontving journalist Dion Nissenbaum, standplaats Jeruzalem, de volgende memo van het Israëlische bezettingsleger:

1. Real-time berichtgeving over de preciese locatie van raketinslagen zijn streng verboden. Vertraagde berichten van preciese locaties moeten altijd worden goedgekeurd door de censor van de IDF.

2. De censor van de IDF zal geen berichten autoriseren van raketten die ingeslagen zijn op Israëlische legerbases e/of strategische installaties.

3. De censor van de IDF zal geen berichten autoriseren over raketten die in de Middellandse Zee zijn gevallen.

4. De censor van de IDF zal geen foto’s autoriseren van raketten met identificatiekenmerken.

5. De censor van de IDF zal geen berichten autoriseren over bezoeken van hooggeplaatste personen van de Israëlische regering en IDF-officieren in Zuid-Israël.

6. De censor van de IDF zal geen berichten autoriseren over ontplofte munitie van terroristen, of enige andere niet-functionerende munitie.

7. Panorama-, groothoeklens-, en dergelijke foto’s van raketten zijn streng verboden.

Verzekert u zich ervan dat u van het voorgaande alle medewerkers op de hoogte stelt.
Het voorgaande neemt niet de verplichting weg om aan de ISDF censor voor te leggen - voorafgaande aan publicatie - elk nieuwsbericht aangaande inslagen van raketten of enig ander onderwerp dat moet worden goedgekeurd door de censor van de IDF.

bron

Iedereen zal het erover eens zijn dat gemeten over de laatste 300 of 100 jaar, de armen het vele malen beter gekregen hebben en de toplaag slechts marginaal vooruit gegaan is.

Nee dus
Dat gaat misschien op voor bepaalde economieën zoals die in (West-)Europa en landen als Canada, de VS, Nieuw-Zeeland, enz. In de rest van de wereld is de kloof tussen arm en rijk sinds die paar honderd jaar vaak extreem toegenomen, zoals bijv. in India (onder invloed van het koloniale bewind), in Latijns-Amerika (Brazilië, Chili, Venezuela, Mexico, enz.), de Filippijnen, Indonesië, en nog veel meer streken. Het voorbeeld van India: onder andere door de Britse economische oorlogvoering met bijv. de Indiase textielindustrie (met behulp van de Queen’s kanonneerboten) nam de levensstandaard er dramatisch af; de armoede in India is nog steeds onvoorstelbaar - ziedaar de (Britse) rijkdom die (Indiase) armoede creëert.

Rijk land, arm volk
Het is ook niet zo vreemd dat de aan grondstoffen rijkste landen vaak de armste bevolkingen kennen. De plundering op grote schaal die Europa, Japan, en na de Tweede Wereldoorlog vooral de Verenigde Staten beging, vonden niet plaats waar niets te halen viel. Nederland zat ook niet in Indonesië om de plaatselijke bevolking tot het christendom te bekeren. Maar is het effect van het kolonialisme niet weggeëbt? Het is vervangen door een veel slimmer economisch imperialisme.

In sommige derdewereldlanden zijn wel democratische hervormingen die iets aan de verschillen doen (o.a. Venezuela, Bolivia). Een van de methoden die kunnen worden toegepast is het deels afschermen van de eigen markt voor de “globalisering” - het recept waarmee zo goed als alle welvarende landen tot hun welvaart zijn gekomen.
In andere landen wordt de kloof met (de dreiging van) geweld in stand gehouden. China bijvoorbeeld houdt haar lage lonen kunstmatig in stand - een grote groep Chinezen profiteert van de economische groei, maar een nog veel grotere groep, die het eigenlijke werk doet, nauwelijks of in veel geringer mate.

Reactionair offensief

In veel landen waar de verschillen tot de jaren 1980 minder werden, is een reactionair offensief begonnen om die weer groter te maken (Verenigd Koninkrijk, Verenigde Staten). Het wordt ook wel “neoliberaal” genoemd, maar het is feitelijk reactionair: een reactie op de gemengde economie, en op de democratische structuren die de verkleining van de verschillen tussen arm en rijk mogelijk maakten). Dit wordt verkocht als zou het welvaart brengen, maar de meest excessief door de neoliberale ideologie geteisterde landen (VS, Canada, UK) kennen nu ook de snelst toenemende armoedeval en schuldslavernij onder wat eens de “middenklasse” heette.
En dat is bepaald geen toeval.

Ex-Sovjet: armer dan ooit
De voormalige Sovjet-Unie en veel landen in Oost-Europa zijn een apart geval, omdat in het westen de communistische samenlevingen werden geassocieerd met armoede. In feite is ook daar de armoede voor grote groepen mensen toegenomen, na de totale uitverkoop van publieke voorzieningen in met name Rusland. Hoewel de rijkdom voor een kleine groep er tot ongekende hoogte steeg, nam ook daar de kloof tussen arm en rijk extreem toe - men had de Russen na 1991 iets heel anders beloofd.

Geen clichés, a.u.b.
Het is niet verstandig om in clichés te denken, omdat sommige samenlevingen op hun eigen manier tot een vorm van welvaart kunnen komen die niet altijd goed in een hokje past; zoals Zuid-Korea dat aan de ene kant een enorme welvaartsstijging kende in de afgelopen decennia, door een agressieve toepassing van het Aziatische Tijger-recept dat Japan tot een grootmacht maakte - hiermee veranderde Zuid-Korea van een feodale staat in een consumptiemaatschappij; maar dat aan de andere kant ook het doelwit werd van “structurele aanpassingen” van het IMF (na de “Azië-crisis”, die ik op verzoek elders zal belichten). En waar nu het aantal have-nots ook weer gestaag toeneemt (van nooit weggeweest, overigens), met een neoliberale gelovige aan het roer.

Democratie?
Er is geen reden om in pessimisme te vervallen - er het helpt ook niet om “de armen” zielig te vinden. Help ze zichzelf te helpen, maar hoe doe je dat? Wie voor zichzelf kan opkomen, zich kan verenigen in vakbonden, zonder door de knokploegen van een oppressieve staat in elkaar te worden getimmerd, kan een acceptabel loon bij elkaar hengelen. Wie een eigen zaak heeft, zoals miljoenen in de Derde Wereld, kan zichzelf goed redden, maar niet als een corrupte staat uitbuiting door corrupte mafiosi tolereert, die woekerhuren en woekerrentes rekenen. IMF en Wereldbank dringen landen “structurele aanpassingen” op die leiden tot een berg schuld, de uitverkoop van publieke voorzieningen en grondstoffen, en een gedevalueerde munt, dus een lage koopkracht met de slechte toegang tot de productiemiddelen die ermee gepaard gaan - het beste recept voor duurzame armoede. Is het introduceren van democratie hiervoor het recept? Het is allerminst een garantie. Er zijn dictaturen die, uit de wens enige populariteit te behouden, een redelijk verstandig economisch beleid voeren; en er zijn ± democratische regeringen die hun land verkopen aan de hoogste bieder, en het volk in armoede laten wegzakken - en omgekeerd.

Verdeel-en-heers
Het slimme van het globaal economisch stelsel dat de kapitalisten in elkaar hebben gezet is dat het mensen op briljante wijze tegen elkaar kan uitspelen. In een land als Nederland kunnen we spreken van “de kloof tussen arm en rijk”, maar dat geldt ook voor een land als Indonesië. Nederlanders (zonder schulden) met een vaste voltijdbaan die tegen het minimumloon werken, kunnen zonder al te veel problemen meestal rondkomen (en maken een goede kans op een huurwoning met subsidie).

Je moet dan dus niet zeuren, zou je zeggen. Het welvaartsverschil met de armen in de Derde Wereld is immers enorm. Tegelijkertijd wordt vanuit de financieel-economische elite druk uitgeoefend op de structuren die dit mogelijk maken. Het minimumloon zou omlaag moeten, om de concurrentie met lagelonenlanden te kunnen aangaan. De woningmarkt zou verregaand moeten worden geliberaliseerd, om deze flexibeler te maken. Er wordt op gehamerd dat onderwijs en de kenniseconomie de sleutel is voor de toekomst; maar tegelijkertijd werkt men aan verdere privatisering van het onderwijs, waarbij de betere opleidingen duurder worden, en de gelijke kansen op onderwijs voor elke sociale klasse worden ondermijnd.

Dubbelrol
De werkende klasse van de rijkere landen wordt zo in een dubbele rol gemanoeuvreerd. Aan de ene kant is daar de rol van uitbuiter. Door het kopen van allerlei extreem goedkoop geproduceerd spul (of het nu om vruchten, uitheemse groenten en fruit, koffie, speelgoed, laptopjes of dvd-spelers gaat) werkt de werkende klasse uit de rijkere landen vrolijk mee aan het ketenen van zijn collega-(land)arbeider in de Derde Wereld. Aan de andere kant staat de levensstandaard van de modale burger in de rijkere landen latent en permanent onder druk; en wel door geen of nauwelijks inflatiecorrectie van lonen (door gemanipuleerde inflatiecijfers) en het niet aflatende gedram van “loonmatiging” door politici en de business, met behulp waarvan we “sterk” zouden staat in de mythische voorgekookte strijd met de lagelonenlanden.

Het houdt een keer op
Een volmaakt geval van verdeel-en-heers, natuurlijk. De werkende burgers van de Verenigde Staten zijn de meest in het oog springende slachtoffers van dit globaliseringsmechanisme. Hun rol van uitbuiters - dankzij de kunstmatige koopkracht van de dollar konden zij zich helemaal suf consumeren - wordt nu steeds meer aangevreten door de rol van uitgebuitenen. De VS produceren zelf veel te weinig om het handelstekort aan te vullen; de bedrijven komen er voorlopig niet terug, want die zitten prima in India, Mexico, China, en elders; van de welvaart die door charlatans en andere valse profeten werd beloofd in de onroerendgoed-zeepbel is niets meer over. En zo schuift men miljoenen bij het oud vuil, die (als ze geluk hebben) voortaan in een stacaravan hun voedselbankblikken mogen nuttigen.

Of wij aan de beurt komen hangt helemaal van onszelf af: kunnen we de mechanismen van het kapitalisme en de globalisering onderscheiden, of blijven we in zelfhypnose en worden we warm van de “koopkrachtplaatjes” van de technocraten?

Documentatie:
Michel Chossudovsky, The Globalisation of Poverty; Michael Parenti, Against Empire; Democracy for the Few; Naomi Klein, The Shock Doctrine; Noreena Hertz, The Debt Threat - How Debt Is Destroying the Developing World; Raj Patel, Stuffed and Starved - The Hidden Battle for the World Food System; Chang Hajoon, Kicking Away the Ladder; Bad Samaritans - Rich Nations, Poor Policies and the Threat to the Developing World; Michael Hudson, Global Fracture - the New International Economic Order

(En nog veel meer.)

Stan van Houcke schrijft:
“Poplar e-mailde me dit: ‘De open deur: “Gaza ligt grotendeels in puin, de wederopbouw gaat miljarden kosten. De woede van de Palestijnen lijkt zich te richten op Israël, niet op Hamas.” http://www.trouw.nl/nieuws/wereld/article2011148.ece/Gaza_ontwaakt_in_stof_en_puin_.html

In de aanhef zit altijd het nieuws, dus moeten we ons vragen wat hier precies staat: ‘de woede van de Palestijnen lijkt zich te richten op Israel, niet op Hamas.’ Gezien het feit dat de journalistieke vuistregel niet is dat een hond een man bijt, want dat gebeurt vaker, maar het omgekeerde, dus: dat een man een hond bijt. Dat gebeurt namelijk nagenoeg nooit, en dat tamelijk unieke maakt het tot nieuws. Met andere woorden: waarom verwachtte de Trouw-redactie en trouwens alle Nederlandse commerciële massamedia dat Hamas de schuld zou krijgen voor de grootschalige Israelische verwoestingen? Dat is de centrale vraag.

Om deze wonderlijke veronderstelling te verklaren moet ik eerst een aanloop nemen. Ik moet u iets vertellen over het vak. Persmensen kunt u in grofweg twee categorieën verdelen: 1. degenen die wachten tot het nieuws naar hen toekomt, zijnde de overgrote meerderheid en 2. degenen die erop uit trekken en zelf het nieuws maken, de absolute minderheid. Hoe gaat dat in de praktijk in zijn werk? Ik geef u een voorbeeld:
Midden jaren negentig was ik voor de VPRO-radio in Irak. Het regime van Saddam Hoessein had verkiezingen uitgeschreven die de dictator natuurlijk met 98.8 procent moest winnen en de wereldpers was uitgenodigd om deze ‘democratische’ fanfare te verslaan. De wereldpers werd in twee grote hotels ondergebracht, die keurig in de gaten werden gehouden, dat wil zeggen, de lobby, de liften en de hoofdingang. Een uur nadat ik gearriveerd was, verliet ik daarom de achteruitgang om eens een wandeling door Bagdad te maken en er de sfeer te proeven. Een uur later was ik aangehouden, maar ik werd na het tonen van een officieel papier dat iedere journalist had gekregen, weer losgelaten. Ik liep tot ’s avonds laat door het centrum en keerde via de achterdeur naar mijn kamer terug.

De volgende ochtend moest de hele wereldpers zich melden op het ministerie van Informatie. Informatie, net zo’n groteske newspeak als bijvoorbeeld het Amerikaanse ministerie van Defensie, en dat bleek al snel toen we te horen kregen dat iedere journalist een begeleider meekreeg om ons wegwijs te maken, maar iedereen wist dat dit een geheime dienst man was die ons op die manier permanent in de gaten kon houden. Omdat ik weer een wandeling door de omgeving had gemaakt kwam ik te laat binnen. Er was geen begeleider van de geheime dienst meer over. Dat bleek geen probleem te zijn aangezien ik voor een betrekkelijk kleine omroep in een klein landje werkte en door de Iraki’s als een onbelangrijk type werd beschouwd. Er werd wat heen en weer gebeld met mensen die geen geheime dienstlui waren, maar wel Engels spraken. Ik kreeg een allervriendelijkste man als begeleider, een soennitische vertaler van Engelstalige poezie, die ook Arabische dichters in het Engels vertaalde. Hij had het geluk gehad om aan een universiteit in Schotland te studeren, een land waar hij van hield, en toen ik hem vertelde dat mijn moeder in Schotland was geboren, waren we meteen vrienden. Intussen was de wereldpers in busjes en taxi’s gestouwd om naar gebouwen te worden gebracht waar ze officieel geselecteerde autoriteiten moesten interviewen. Waarover bleef mij onduidelijk, want een feit was toen al dat in een dictatuur er geen vrije verkiezingen kunnen zijn. Terwijl ik de meute afgevoerd zag worden, vroeg mijn begeleider wat ik wilde. ‘Kunt u mij naar Kerbela brengen?’ vroeg ik. Dat kon, hij was blij verrast dat ik in dat heiligdom geinteresseerd was. Ik wilde Kerbela zien vanwege zijn historische betekenis als een van de belangrijkste sjiietische heilige plaatsen, waar in het centrum van de oude stad de schitterende Imam Hoesseinmoskee staat met de graftombe van Imam Hoessein, de kleinzoon van de profeet Mohammed. De gouden koepel boven het graf van de imam was verwoest door de tanks van Saddam toen in 1991 na een oproep van president Bush senior, de sjiieten in opstand waren gekomen en vervolgens genadeloos verslagen werden. De laatste opstandelingen hadden zich in het heiligdom terug getrokken en de barbaren van Saddam meenden — net als de Israelische troepen in Gaza — dat ze daarmee gerechtvaardigd waren om alles aan flarden te schieten. Ik wilde zien wat er sindsdien gebeurd was. Na ongeveer 100 kilometer door het platte land te hebben gereden arriveerden we aan de rand van Kerbela waar we eerst het gebouw van de geheime dienst moesten opzoeken om te melden dat ik als journalist de stad bezocht. Vervolgens zag ik de onvoorstelbare verwoestingen rondom de moskee, een soort Gaza na het disproportionele geweld van de Israeli’s. Alles was er stof en puin, niets stond er meer overeind. Alleen de koepel schitterde weer in de zon, Saddam had hoogstpersoonlijk 30 kilo goud gegeven om de koepel weer met een gouden laag te kunnen bedekken. Inmiddels was ik bevriend geraakt met mijn vertaler en had ik hem over mijn kinderen en bestaan verteld en hij over zijn bestaan en kroost. Dankzij hem raakte ik in gesprek met de sjiietische bewoners die destijd in opstand waren gekomen en leerde zonder al te directe vragen te stellen hoe groot hun woede was. Ik besefte onmiddellijk dat het generaties zou duren voordat soennieten en sjiieten weer op vreedzame voet zouden kunnen samenleven. Het was een kruitvat dat elk moment kon ontploffen, en dat gebeurde na de Amerikaanse inval dan ook.

Toen ik weer terug was in Bagdad ontdekte ik dat de wereldpers weer naar hun hotels was gebracht waar ze nu verveeld in de lobby en in de bar elkaar met verhalen bezighielden. Ik ontdekte al snel dat ze allemaal hetzelfde verhaal hadden, in dezelfde bewoordingen. Ze hadden zelfs het jargon van elkaar overgenomen. Het was werkelijk fascinerend hoe snel zo’n proces verloopt. Ze gebruikten dezelfde woorden en begrippen, met dezelfde hierachie van wat belangrijk is en wat niet, en zo was een bepaalde voorstelling van zaken ontstaan, een soort consensus over de werkelijkheid, dat wil zeggen: een gestandaardiseerde versie van de werkelijkheid, want met de gewone mensen had men niet gesproken en rond gekeken hadden ze ook niet. De journalisten hadden voor zichzelf een virutele werkelijkheid geschapen, waar ik met mijn verhalen niet tegenop kon. Daar waren ze niet in geinteresseerd. Ze hadden alleen de nonsens van de autoriteiten gehoord en weliswaar wisten ze dat het nonsens was, maar toch, er was geen ander nieuws.

Welnu, hetzelfde ziet u momenteel gebeuren met Gaza, de westerse commerciële massamedia die al die dagen niet aan het front zijn geweest en alleen de Israelische propaganda hebben vernomen, en de officiele versie van de werkelijkheid hebben overgenomen, staan nu ineens te laat in Gaza en snappen niet wat er precies aan de hand is. De door Israel bewerkte westerse journalisten maken een onderscheid tussen Hamas en de Palestijnse bevolking. Hamas heeft in hun ogen deze ramp veroorzaakt en moet hiervoor dus de schuld krijgen van de Palestijnse bevolking. Maar omdat de Palestijnen zelf niet gehersenspoeld zijn met deze virtuele werkelijkheid, maar de echte werkelijkheid aan den lijve hebben meegemaakt, weten ze dat de schuldige niet hun eigen mensen zijn, maar de vijand, Israel, die hen probeerde te verpletteren. En die realiteit is verbijsterend voor mijn gehersenpoelde collega’s. “

It is with great sadness that the Ahmadiyya Muslim Jamaat confirms that yet another member of its Community has lost his life in a senseless attack in Pakistan. Mr Ahmad Saeed, 55, from Kotri in the Sindh Province has been murdered for no other reason than for his faith. He becomes the 96th martyr of Ahmadiyyat since the infamous anti-Ahmadiyya Ordinances were issued in 1984 during the Presidency of General Zia-ul-Haq. On the evening of 19th January 2009, Mr Ahmad had returned from work and was about to enter his home when a person waiting for him fired a shotgun directly at his head. Mr Ahmad died there and then. The assassin fled the scene and although a case has been registered at the local police station, no person has been arrested thus far.
The deceased leaves behind his wife and four children. He was a much loved member of the Ahmadiyya Muslim Jamaat and was kind and compassionate in his manner towards all.

The Press Spokesman of the Ahmadiyya Muslim Jamaat, Abid Khan said:

“The religious extremists within Pakistan have taken yet another innocent life. What they do not realise is that through their actions they are harming the entire peace and stability of Pakistan as a nation. They say that they are defending their religion, yet they fail to realise that their actions are in direct contradiction to the peaceful teachings of Islam.
In 2008 prominent members of the Jamaat were killed throughout the year and upon the dawn of a new year the extremists have not waited long to continue with their barbaric acts.

Persecution of the Ahmadiyya Muslim Jamaat is not limited to incidents of this kind. Due to the influence of Mullah’s (religious extremists) all forms of the media in Pakistan continually propagate and promote hatred of the Jamaat. In September 2008, GEO Television broadcast an edition of its programme ‘Aalim Online’ in which a number of Mullahs openly promoted hatred and violence towards the Ahmadiyya Muslim Jamaat.

The International Community, Media and Human Rights organisations are all urged to take action to safeguard the basic human and civil rights of Ahmadi Muslims both in Pakistan and in other countries where they face discrimination. In an era where freedom of religion and belief is accepted as a basic human right throughout the world it is of disbelief that anti-Ahmadiyya legislation is still active and indeed still being enforced in Pakistan.

Channel Four News journalist Johnathan Miller travelled to Gaza where he interviewed civilians sheltering in a UN run school attacked by Israel using white phosphorus munitions.

The attack - described as “Outrageous” by the UN Secretary General - was filmed by a school worker on his mobile phone.

Donatella Rovera, an Amnesty International investigator said “We’ve seen Prima Facie that there have been war crimes”

Stop the War and others have called a protest on Saturday demanding that Israel gets out of Gaza, that the blockade is lifted, that all borders are opened and that there is a complete arms embargo on Israel.

Broadcast January 19, 2009
informationclearinghouse.info

WANTED
for WAR CRIMES and CRIMES AGAINST HUMANITY

Ehud Barak

In June 2007, the suspect imposed a siege on 1.5 million residents of Gaza. The siege, which is ongoing in 2009, is collective punishment according to International Law. The year and a half long siege caused severe food and fuel shortages, intermittent drinking water and electricity supply, disruption to sewage treatment plants and shortages of medicine and essential medical equipment, affecting the lives of 1.5 million people - a violation of the Fourth Geneva Convention and Rome Statute.

On 27 December 2008, the suspect ordered the aerial bombardment of Gazan population centers. The attacks involved hundreds of aircraft sorties, dropping hundreds of tons of bombs on Gazan neighborhoods At least 1,200 people - men, women and children were killed and 5,300 people were injured. The bombs damaged thousands of homes and turned hundreds of thousands of people into refugees.

On 10 December 2008, a formal complaint was submitted by Lebanese lawyers to the International Criminal Court in the Hague, Netherlands, against Ehud Barak and four other Israeli: Ehud Olmert, Matan Vilnai, Avi Dichter and Gabi Ashkenazi on the suspicion that they had committed war crimes and crimes against humanity by ordering and maintaining a siege on Gaza.

Description of the suspect: a white man, about 65 years old, lower than average height, graying hair, brown eyes, with glasses.

Anyone who has information about the suspect when he is outside of the Israeli borders, report immediately to:

The Prosecutor
POBox 19519
2500 Hague
Netherlands
Fax +31 70 515 8 555
otp.informationdesk /* at */ icc-cpi.int

http://www.wanted.org.il/ehud_barak_en.htm

Briljant. The Neocoins.

Allies of Evil

We wage preemptive wars. We sanctioned torture. We conduct illegal searches and wiretaps on law-abiding American Citizens. We ARE the Neocons! And we’re proud to be the starting line-up with our group’s new NeoCoins: commemorative collectible private money! Get your set today before we finish hoarding all the world’s silver!

The eighth of this month, professor Michael Hudson (with another finance professor, Lew Mandell) was a guest at kuow.org radio.
It’s hard to find a clearer and better informed analysis of the money scam.

Wipe them all out! I think that would have been a wonderful thing for the economy, it would have been like a host getting rid of a parasite.

Click here for the mp3.

Click here for a conversation between infowars’/prisonplanet’s Alex Jones and globalresearch.ca’s Michel Chossudovsky - on Israeli terror in Gaza, the phony Obama, the Mumbai shooting, the debt crisis, etc.

Michel Chossudovsky on Alex Jones Show, part 1
part 2
part 3

Those links go to youtube.com but apart from a still image they are audio only.

Jabalya, Gaza Strip, Jan 18 2009.Stunned inhabitants of Jabalya return to where their homes used to stand, only to find a huge rubble field, levelled by Israeli bombs, explosives and bulldozers. Not a wall is standing over a very large area on the eastern side of the village facing the israeli border..

Klik hier voor meer dan honderd verbijsterende foto’s van de ellende in de Gazastrook door de fotograaf Bruno Stevens.

De staat Israël en het Israëlische bezettingsleger wilden liever niet dat deze foto’s gemaakt werden.
Vandaar dat Israël geen journalisten toeliet tot de Gazastrook.

Bruno Stevens was er al, en bleef.

Stan van Houcke bericht:

Het feit dat Israel bewust van plan was om oorlogsmisdaden te plegen, was de voornaamste reden om journalisten te verbieden het oorlogsgebied binnen te komen. Bewust, stel ik, op grond van uitspraken van Israelische militairen als GOC Northern Command Gadi Eisenkot. Generaal Eisenkot verklaarde begin oktober 2008 tegenover de Israelische krant Yedioth Ahronot:

update:
New comment on your post #312 “No shame - welcome to Tsipi Livni’s Orwellistan”
Author : Abdul Haq

What should I do? Laugh
like a mad man or cry
like a mad man?
Pick up my computerscreen and
smash it on the floor?
Run on to the street
screaming?

What do the Rabbi’s say?
Do not despair of Judgment Day

Brusselse fotograaf Bruno Stevens bericht als enige buitenlandse journalist uit Gaza

‘Nu weet ik waarom Israël geen enkele journalist toelaat in Gaza. Ze willen niet dat iemand ziet welke wreedheden ze daar begaan. Maar ik ben hier wel en kan je zeggen: Israël begaat oorlogsmisdaden.’ De Brusselse fotograaf Bruno Stevens, van wie u op deze pagina foto’s ziet, bericht als enige buitenlandse journalist uit Gaza. We belden hem gisteravond in zijn schuilplaats.

De GSM-ontvangst laat te wensen over en Bruno Stevens (49) excuseert zich daarvoor: ‘Ik kan nu onmogelijk buiten gaan staan. Er wordt geschoten. Het is veel te gevaarlijk.’ Bruno Stevens is niet de eerste de beste. Hij trekt naar alle uithoeken van de wereld om te getuigen van het leed dat mensen wordt aangedaan. Hij was onder meer in Tsetjenië, Irak, Iran, Libanon, Afghanistan en Somalië; hij was in Kashmir voor de aardbeving aldaar, hij trok naar Sri Lanka voor de tsunami, naar Angola toen cholera daar lelijk huishield. ‘Het maakt me niet uit of een bestemming gevaarlijk is of niet’, zegt hij. ‘Ik moet er gewoon naartoe om de mensen elders in de wereld te vertellen wat daar gebeurt.’

Stevens won de World Press Photo, oogstte veel bewondering voor zijn expositie met foto’s van dode oorlogsslachtoffers. Vandaag zit hij in Rafa in de Gazastrook. Zijn foto’s worden wereldwijd verkocht door het fotoagentschap Cosmos in Parijs. Ze worden gepubliceerd in Newsweek, Paris Match en Stern, en vandaag ook in onze krant.

Tweeënhalf weken heeft Bruno Stevens geprobeerd om Gaza binnen te komen. Nu is hij er. Via Egypte, maar veel meer wil hij daarover niet zeggen. ‘Ik ben niet door een tunnel gekropen. Ik ben hier op volkomen legale wijze, met een visum van de Egyptenaren én van de Palestijnse autoriteit. Maar het was niet makkelijk, dat kan ik je wel zeggen.’

Bruno Stevens is woest op de Israëliërs die geen enkele journalist in het gebied toelaten. ‘Officieel zeggen ze dat het te gevaarlijk is of dat het toch maar Hamasvriendjes zijn die over de oorlog willen berichten. Wat is dat voor flauwe kul. Ik ben geen Hamasvriendje. Ik ben niemands vriendje. Ik ben een onafhankelijke journalist die wil berichten over wat hier gebeurt. De echte reden van hun weigering vertellen ze je natuurlijk niet, maar ik ken ze wel. Israël begaat in Gaza oorlogsmisdaden, en daar willen ze natuurlijk geen pottenkijkers bij. Ze ontkennen dat ze fosforbommen gebruiken. Welnu, ze gebruiken die wél. Ik heb restanten van fosfor gevonden. Geen fosfor, zeg je? Het poeder ontbrandt, je dooft het met je schoenen en kort daarna brandt het opnieuw. Geen fosfor? En dan al die burgerslachtoffers. Verzin ik dat? Neen, ik heb ze gefotografeerd.’

Bruno Stevens wil ook getuigen van de leefomstandigheden van de 1,5 miljoen Palestijnen in Gaza - die zijn allesbehalve benijdenswaardig. ‘Duizenden hebben geen huis meer, ik loop hier voortdurend tussen het puin van kapotgeschoten huizen, scholen, moskeeën. Dit is een humanitaire crisis zonder weerga. Daar kan en wil ik niet over zwijgen, wat daarvoor ook de prijs is.’

bron: nieuwsblad.be
gevonden: stanvanhoucke.blogspot.com

Michel Chossudovsky

Een Amerikaanse wapenleverantie aan Israël van grote omvang, bestaande uit 3000 ton “munitie” staat op het punt naar Israël te worden verscheept. Zowel de aard als de omvang van de vracht worden omschreven als “ongebruikelijk”.

“Het verschepen van 3000-nog wat ton munitie in één keer is een heleboel,” zei een afhandelaar die anoniem wilde blijven. “Dit soort verzoeken is vrij zeldzaam en we hebben er niet veel van zien figureren op de markt, door de jaren heen,” voedge hij eraan toe. “Verschepers in Londen, die zich specialiseren in het vervoeren van vracht voor het Amerikaanse en Britse leger in het verleden, hebben gezegd dat dergelijke transporten per schip naar Israël zeldzaam zijn.” (Reuters, 10 januari 2009)

Het Pentagon heeft de opdracht om de wapens naar Israël te varen gegund aan een Griekse reder. “Door Reuters geziene documenten laten zien dat de VS van plan is een vrachtschip in te huren om honderden tonnen wapens van Griekenland naar Israël te sturen, later deze maand.

De “Military Sealift Command” (MSC) van de Amerikaanse marine meldt dat het schip 325 standaard “TEU” containers zou moeten gaan vervoeren met was omschreven staat als “munitie”, op twee afzonderlijke vrachtreizen van de Griekse haven Astakos naar de Israëlische haven Ashdod, midden/eind januari.
Een “gevaarlijke materialen”-aanduiding op het manifest meldt explosieven en ontstekers, maar verder werden geen details geboden.” (Reuters)

Het is goed op te merken dat een vergelijkbare grote vracht van Amerikaanse goederen naar Israël begin December op schema stond:
“Vrachtbrieven geven aan dat het Duitse schip dat de VS inhuurde begin december een enorme vracht wapens bevatte, met een gewicht van 2,6 miljoen kilo [2600 ton], waarmee tot 989 standaar TEU containers van North-Carolina (VS) naar Ashdod werden verscheept.” (Press TV, 10 januari 2009)

Kunnen deze grote vrachten wapentuig gelinkt worden aan de invasie van Gaza?

Het verzoek van het Pentagon om het wapentuig in een handelsschip te transporteren kwam volgens Reuters op 31 december, vier dagen na aanvang van de luchtbombardementen op Gaza door F16 gevechtsvliegtuigen.

Zonder enig bewijs hebben analisten de voorbarige conclusie getrokken dat het bij deze twee verschepingen van “munitie” zou gaan om (her)bevoorrading van Israëls leger bij wijze van steun aan de invasie van Gaza.
“Een topanalist in Londen die anoniem wilde blijven zei dat de vrachten wegens de timing “onregulier” zouden kunnen zijn, en gelieerd aan het Gaza-offensief.”

Deze berichten zijn onjuist. Wapens en munitie worden altijd bezorgd vóórdat een militaire operatie wordt gelanceerd. Het wapentuig benodigd voor “Operatie Gegoten Lood”* werd toegewezen in juni 2008. Verder keurde het Amerikaanse Congres in september 2008 de overdracht aan Israël goed van 1000 “bunkersloper” hoog-precisie GPS-gestuurde Geleide Bomeenheden (”Guided Bomb Units”/GBU-39). Dit was in antwoord op een verzoek vanuit Tel Aviv.
Deze door Boeing geproduceerde “GBU-39″ “slimme” bommen werden in november aan Israël geleverd. Deze werden in de eerste luchtaanvallen op Gaza gebruikt.

*noot yelamdenu:
De naam van de operatie is in het Hebreeuws “Operatie Draaitol” (svivon). Dit is geïnspireerd op een traditioneel speelgoed voor kinderen met Chanukka. Beter kan het morele failliet van de staat die zich “Israël” noemt niet beter worden geïllustreerd.

(Dit is een gedeeltelijke vertaling (yelamdenu). Lees verder voor het “escalatie-scenario” op GlobalResearch.ca

… Het zijn geen vrienden van Israël, het zijn de ware vijanden van dat land. Een vriend hoort eerlijk te zijn, hij moet je waarschuwen wanneer je fout zit, hij moet je erop attenderen als je niet oplet, hij moet in plaats van jou kijken als je eens blind bent.
Ongewenst, ongewild ben ik een vriend van Israël geworden. Ik waarschuw hen, ik roep hardop: ‘Stop, stop nu, doe je dit niet, dan vernietig je jezelf.’
De opiniemakers die blindelings elke daad van Israël verdedigen, terroriseren in dit land de media. Ze gebruiken geweld met hun pen. En van hen mag niemand demonstreren, mag niemand iets anders zeggen, anders ben je verdacht. Onopgemerkt dwingen ze een zware censuur af over anderen. Ze argumenteren niet, ze gillen en bedreigen. Een recent voorbeeld was hun gezamenlijke actie tegen de parlementariër Harry van Bommel, ze hebben hem bijna gewurgd in de kranten, alleen omdat hij tegen de invasie van Israël in de Gazastrook was. Het is een bizarre democratie in dit land.
Laat hen doen wat ze willen, laat ze terroriseren, de geschiedenis is niet bang voor bedreigingen.’

bron…
gevonden op…

The Torah Position on the Current Conflict in Gaza

And most of all, we await that great day when G-d’s glory will be revealed in the entire world, and there will be peace for all of humanity. Amen.

Source: jewsagainstzionism.com

Michiel Leezenberg

Hans Jansen schrijft al sinds jaren niet meer voor vakgenoten; in plaats daarvan richt hij zich uitsluitend tot het grotere publiek. Nu is het populariseren van wetenschappelijke kennis een belangrijke taak, die door wetenschappers maar al te vaak wordt verwaarloosd. Door de toegenomen onderwijslast en druk tot publiceren in vaktijdschriften wordt populariserend werk steeds lager gewaardeerd. Het maatschappelijke belang ervan is echter, zeker waar het het onderwerp islam betreft, zonneklaar.

Maar populariserend werk stelt ook zo zijn eisen aan de auteur: die moet een middenweg zoeken tussen toegankelijk taalgebruik en wetenschappelijke adequaatheid en precisie. Slaagt Jansen erin die balans te bewaren? Toegankelijk Nederlands schrijven is de relatief eenvoudige opgave. Jansen probeert dat met een stijl die vooral bestaat uit imitaties van Gerard Reve, tot in titels (vergelijk Zelf koranlezen met Reves Zelf schrijver worden en Zelf masturberen) en zinswendingen (vergelijk Jansens ‘ongelukken, daar houden we niet van’ met Reves ‘teveel drinken, daar hebben wij niets aan’) aan toe. Origineel is anders, maar goed.

Objectieve wetenschap?

Hoe zit het echter met het wetenschappelijke gehalte van Jansens werk? Eén ding dat onmiddellijk opvalt is dat hij grotendeels de discussie met vakgenoten uit de weg gaat. Zo is hij in vaktijdschriften bij herhaling gewezen op - soms forse of elementaire - vertaalfouten en andere gebreken, maar daar heeft hij nooit op gereageerd. Het enige wat hij aan dergelijke kritiek lijkt over te houden is een blijvende wrok tegen degenen die hem geuit hebben. Voorts suggereert hij geregeld dat hij, anders dan talrijke (doorgaans niet bij naam genoemde) collega’s, zich niet laat verblinden door politiek-correcte dogma’s, en ook de negatieve kanten van de islam durft te belichten. Zelf zou hij dus alleen maar objectieve wetenschap beoefenen.

Lees verder…

(Dit stuk verscheen eerder in ZemZem 2008, nr. 2 (www.zemzem.org) en op “Waterland”)

Er is weinig twijfel over dat één van de nuttigste dingen die u kunt doen om de misdaden van de staat Israël te zien voor wat ze zijn, de blog van Stan van Houcke te volgen.

Vandaag leest u bijvoorbeeld hoe bepaalde Israëli’s zich gedragen als ramptoeristen en glimlachen de oorlogsmisdaden begaan door het Israëlische leger gadeslaan.
Weet u nog hoe Israël voorwendt deze toeristen te “beschermen” tegen de raketten van Hamas?

De Venezolaanse regering heeft op een persmededeling aangekondigd een humanitaire luchtbrug naar Gaza op te zetten. “De Israëli’s beletten [de ingang van] het Rode kruis en humanitaire hulp. Zo ver gaat de barbarij.”, verklaarde de Venezolaanse president Hugo Chávez dinsdag.

In samenwerking met de Arabische en moslimwereld en andere Latijns-Amerikaanse landen, wil de president “medicijnen, voedsel, water, melk en huisgerief” naar Gaza sturen. Tegelijkertijd veroordeelde het Zuid-Amerikaanse staatshoofd de agressie door Tel-Aviv, met ondertussen meer dan 600 doden, en moedigde de Verenigde Naties aan om eindelijk de goedgekeurde resoluties over Palestina toe te passen.

“Als er [nog] schaamte bestond op deze wereld”, aldus Chávez, zouden de presidenten van Israël en de V.S. (Peres en Bush) voor het Internationaal Gerechtshof van Den Haag moeten verschijnen. Hij verklaarde de Israëlische soldaten als laf te beschouwen, die “een slapend, overwonnen en onschuldig volk bombarderen”. “Welk leed moeten de Palestijnse kinderen ondergaan?”, vroeg Chávez zich af. Aan het volk van Israël vroeg de linkse leider om in opstand te komen tegen [de beslissing van] hun regering en aan de wereld om deze gekheid te stoppen.

Venezuela heeft ook de Israëlische ambassadeur en andere leden van het Israëlisch diplomatisch corps het land uit gezet als protest voor de invasie van Gaza. “Op dit tragisch en verontwaardigd moment, manifesteert het Venezolaans volk zijn solidariteit zonder grenzen met het heldhaftig Palestijns volk”, aldus de president.

Michel Chossudovsky, Centre for Research on Globalization

The military invasion of the Gaza Strip by Israeli Forces bears a direct relation to the control and ownership of strategic offshore gas reserves.

This is a war of conquest. Discovered in 2000, there are extensive gas reserves off the Gaza coastline.

British Gas (BG Group) and its partner, the Athens based Consolidated Contractors International Company (CCC) owned by Lebanon’s Sabbagh and Koury families, were granted oil and gas exploration rights in a 25 year agreement signed in November 1999 with the Palestinian Authority.

The rights to the offshore gas field are respectively British Gas (60 percent); Consolidated Contractors (CCC) (30 percent); and the Investment Fund of the Palestinian Authority (10 percent). (Haaretz, October 21, 2007).

The PA-BG-CCC agreement includes field development and the construction of a gas pipeline.(Middle East Economic Digest, Jan 5, 2001).

The BG licence covers the entire Gazan offshore marine area, which is contiguous to several Israeli offshore gas facilities. (See Map below). It should be noted that 60 percent of the gas reserves along the Gaza-Israel coastline belong to Palestine.

The BG Group drilled two wells in 2000: Gaza Marine-1 and Gaza Marine-2. Reserves are estimated by British Gas to be of the order of 1.4 trillion cubic feet, valued at approximately 4 billion dollars. These are the figures made public by British Gas. The size of Palestine’s gas reserves could be much larger.

Lees verder/read more:
globalresearch.ca

Het schijnt dat er een aantal mensen waren die het niet netjes vonden van volksvertegenwoordiger Van Bommel (club: SP) om op te roepen tot een “intifada” tegen de Israëlische agressor.

Intifāḍa is de Arabische stam VIII (ntafaḍa) van de wortel nafaḍa (نفض) met de basisbetekenis “schudden”. Het werkwoord ntafaḍa kent o.a. als afgeleiden intifāḍ (”het schudden, het gebeef, het bevend ontwaken”) en intifāḍa (”het beven, een (politieke, sociale) bewustwording”).

De meer specifieke betekenis van “volksopstand” kreeg het woord intifāḍa weliswaar niet uitsluitend dankzij de Palestijnse, voor het grootste deel geweldloze volksopstand tegen de Israëlische bezetting en vernedering. Maar deze volksopstand kan niet begrepen worden zonder de dimensie van het ontwaken erbij te betrekken.

De generatie die midden jaren 1980 was opgegroeid in de door Israël bezette Palestijnse gebieden keek anders dan haar ouders aan tegen de Israëlische overheersing. Hadden hun ouders nog meer dan één bewind gekend, en hun grootouders wellicht nog Turkse, Engelse, Jordaanse bewindvoerders de scepter zien (proberen te) zwaaien, alles wat de generatie die in de jaren 1980 in opstand kwam ooit had gekend was de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook door het Israëlische “verdedigings”leger.

Onder zulke omstandigheden heb je misschien minder de neiging dan je ouders om de zaken door een “er is niets nieuws onder de zon”-bril te bekijken. Het wordt in de Israëlische propaganda uiterst vakkundig onder het tapijt geveegd, maar het verzet van Palestijnse jongeren tegen het Israëlische bezettingsleger is zo goed als geweldloos. Het gooien van stenen door kinderen en tieners vergelijken met gehelmde scherpschutters met kogelvrije vesten in pantserwagens en tanks is niet alleen bespottelijk, het is ook nog eens misdadig. Niet alleen heeft elk mens het recht zich te verweren tegen vernedering, moord, onderdrukking, marteling, de sloop van huizen, diefstal van land, vergiftiging van waterputten en landerijen, verwoesting van boomgaarden, blokkades van wegen en straten, avondklokken, enzovoort; maar ook niemand heeft het recht een ander zijn rechtmatige verzet daartegen te ontzeggen.

Met de ongekende arrogantie van een volleerde racist is het misschien mogelijk de Palestijnen het recht zich te verzetten te ontzeggen. Misschien moeten de donkere mensjes zich gewoon aanpassen aan het bezetten van hun land door blankere, Europesere, joodsere mensen die bovendien veel beter propaganda kunnen bedrijven.

Maar wie daar geen zin in heeft, en wie de menselijkheid voor ogen heeft, in plaats van het belonen van agressie, arrogantie, botheid, gewelddadigheid, cynisme, roofzucht en haat, heeft geen keus. Die heeft geen keus dan te beseffen dat ook de Palestijnen het recht hebben zich, desnoods, gewapend te verzetten tegen bezetting, belegering, en vernedering.

In de jaren 1980 was er het ontwaken van de Palestijnse jongeren voor nodig, het besef dat zij de bezetter van zich af moesten schudden. Het enige wat er nu nog nodig is, is het ontwaken van gewone Europeanen en gewone Amerikanen. Zonder de handel met de VS en Europa vindt Israël het een stuk minder gezellig in het Midden-Oosten. Een boycot is het minste wat je kunt doen.

De Amerikaanse wetenschapper Norman Finkelstein zei het een paar jaar geleden: de Verenigde Staten en Israël tolereren niet van Arabieren dat ze moeilijk doen. Daarom was het slechts een kwestie van tijd voordat de Israëlische oorlogsmachine opnieuw zou toeslaan.

Dat betekent niet dat de genocidale aanval op Gaza “business as usual” is en dat we onze schouders er maar over moeten ophalen. Maar de mentaliteit in de Israëlische politiek en aan de Israëlische militaire top is zodanig racistisch dat het geen verrassing mag zijn. Dit racisme wordt gesteund door de VS en de EU en de meeste mainstream politieke partijen in Europa, met uitzondering van enkele partijen aan de linkerkant.

De mindset van het Israëlische establishment is verziekt, en het is niet waarschijnlijk dat protest vanuit Europa enige positieve invloed heeft op Israël. Het “de hele wereld is tegen ons” delirium, dan wel de overtuiging onder de rabiate xenofoben in Israël dat uiteindelijk alle niet-joden latente antisemitische moordenaars zijn, zal weer in alle hevigheid opspelen. Israël is in dit stadium geen partij die luistert naar een redelijk woord, helemaal niet zolang het zionisme als geloofsovertuiging over een onwrikbare positie beschikt in Washington en zo’n beetje alle reactionaire denktanks in Europa en de VS.

Maar Israël heeft wel een zakke plek en dat is de, eveneens racistische, overtuiging dat het beter is dan “de Arabieren”. Niet alleen heeft het (naar verluid) het gelijk aan zijn kant, het is ook nog eens in alle opzichten humaner dan de vijand.

Want het wijdverbreide racistische idee is dat Palestijnen (of andere Arabieren/”moslims”) niet om hun kinderen geven, ze niet menselijk opvoeden, geen respect voor het leven van zichzelf of anderen, en eigenlijk in het algemeen helemaal niet over dezelfde “normen en waarden” te beschikken als Israëli’s. De Israëli’s die natuurlijk, hetzij omdat het joden zijn, hetzij omdat ze vallen binnen de “westerse cultuur”, veel ontwikkelder zijn en zich moreel op een hoogstaander niveau bevinden dan Palestijnen/Arabieren/moslims.

Als Israël dus blijkt slachtoffers te maken onder volkomen onschuldige mannen, vrouwen en kinderen, zal het de oorlogsstokers in Israël, de VS en de EU weliswaar niet veel kunnen schelen, maar het is toch niet leuk voor de propaganda. Die propaganda is er niet voor niets. Israël vond ooit de walgelijke, en succesvolle, mythe uit dat de Palestijnen massaal gebruik maken van het fenomeen “menselijk schild” (het was Israël zelf dat dit veelvuldig toepaste), en Israël verspreidde de mythe dat Palestijnen notoire wapensmokkelaars-per-ambulance zijn (ook dit vingertje wijst eerder naar Israël, zie hiervoor Norman Finkelsteins Beyond Chutzpah, het vernietigende boek over Israëls kerfstok op het gebied van de mensenrechten).

Die propaganda is er niet voor niets, en wel omdat het werkt. De meeste weldenkende mensen in de VS, in de EU, in de Arabische wereld, en elders zijn zich er inmiddels van bewust aan het worden dat de zaken er misschien wat anders voor staan dan Israël probeert over het voetlicht te brengen. De meeste mensen worden steeds sceptischer over de mantra van Hamas als “terroristische” organisatie. En de meeste mensen krijgen in de gaten dat het toch vreemd is dat je je in je eigen land niet mag verzetten tegen bezetting en belegering door een militaire overmacht. Dit allemaal ondanks de Israëlische propaganda. Hele volksstammen zijn echter nog in een diepe slaap en menen dat de dappere David (Israël) zich toch maar gedwongen ziet zich te verdedigen (tegen de mensen die het zelf onderdrukt, maar daar hebben we het memory hole voor).

De brute werkelijkheid van Israëls genocidale optreden moet dus naar buiten worden gebracht, om die propaganda schade toe te brengen. De mainstream pers vindt dat verschrikkelijk, en geeft er de voorkeur aan de misdaden van Israëls oorlogsmachine niet in beeld te brengen. Andersom is dat een heel ander verhaal. Er zit dus niets anders op dan het soort gruwelijke beelden dat we liever niet zien, zo veel mogelijk te laten zien.