yelamdenu

Als zelfbenoemde held (één van de) van de Vrijheid Van Meningsuiting ging Mark Rutte wel heel klungelig op zijn falie.
Hij meent de “vrijheid van meningsuiting” te moeten verdedigen tegen het (volgens Mark steeds groter wordende) aantal moslims dat er Vrijheid Van Meningsuiting-onvriendelijke maniertjes op na houdt. En dat dacht deze held eventjes te moeten onderstrepen door een stoere uitspraak te doen.

En dan wordt het al gauw interessant. Want wat is eigenlijk het Enige Echte Taboe in de polder? De Holocaust. Begrijp me niet verkeerd, de wandaden van de nazi’s kunnen niet genoeg vervloekt worden. Maar het juridische gegeven dat het ontkennen van het gebeurd-zijn van bepaalde historische gebeurtenissen strafbaar is, is toch eigenlijk (hoewel begrijpelijk, in de context van de zieke geesten die het verbod door hun holocaustontkennende schrijfsels hebben opgeroepen) wel een beetje raar. Want door gebeurtenissen te ontkennen waarvan iedereen in de maatschappij ervan uitgaat dat ze volkomen reëel zijn, geef je wereld het signaal: “Kijk mij, ik ben knettergek, ik stel geen prijs op een maatschappelijke carrière, en zou u zo vriendelijk willen zijn mij publiekelijk en voor eeuwig uit te kotsen?” Althans, zo werkt het in hevige mate als het over de nazi-genocide gaat.

Dus wat dacht vriend Mark, altijd bereid na te denken over de Toekomst van Nederland? Hij dacht, laat ik nu eens dapper zeggen dat DEZE soort uitlatingen, niet strafbaar hoeft te zijn! Een volkomen redelijke uitspraak, want verdwaasde mannetjes zoals holocaustontkenner Faurisson, voor wiens vrijheid van meningsuiting de linkse held op sokken Noam Chomsky het nog eens heeft opgenomen, die komen nergens, bereiken niks, zijn outcasts, en worden door iedereen uitgekotst. Als ze überhaupt nog vrienden hebben zijn de vrienden die ze er bij krijgen meestal kaalhoofdig, voorzien van NSDAP-tatoeages, en/of met een zekere interesse in de rassenwanen van staatsman A. Hitler.

Inderdaad, mensen als Faurisson, aan wie de Chomsky stevig zijn vingers brandde, of “Mr. Death”, de Amerikaanse beul die in de VS ter dood veroordeelden ambtshalve van het leven beroofde, en op grond van zijn kennis in dezen naar Auschwitz (uit m’n hoofd) afreisde en daar sceptisch werd over het vermogen van de gaskamers om zoveel mensen uit te roeien, zulke mensen zijn hun eigen straf. Zoals strontvliegen likkebaardend op een lijk afkomen, zo rent iedereen met enig zelfrespect van deze mensen weg, want je wilt niet met ze gezien en sociaal door ze bevuild worden. Een strafproces zou waarlijk te wreed zijn voor deze mentaal gemankeerden.

De VVD was toch minder vrijzinnig, en begreep dat de samenleving en de VVD zelf niet klaar waren voor het omverwerpen van taboes aangaande de Holocaust. De Mark schrok zich helemaal een ongeluk, en al hyperventilerend bedacht hij een ongeloofwaardig en stompzinnig argument om zijn politieke en sociale blunder nog ongeloofwaardiger te maken. Rutte bedacht dat nee, niet iedere verdwaasde “studeerkamergeleerde” die in de war raakt en onzin roept of schrijft over de Holocaust, niet iedere malloot van dat genre hoeft juridisch bij zijn kraag te worden gevat. De implicatie is dat dit maar stoffige, meelijwekkende figuren zijn, die geen vlieg kwaad doen. Alleen voor die types hoeft vervolging dus niet.

Om terug te kunnen keren op het VVD-standpunt dat het “ontkennen van de Holocaust” wel degelijk dient te worden bestraft, kwam hij met de kronkel dat in de meeste gevallen van dit soort ontkenning, deze gepaard gaat met, of gebeurt in de context van, “oproepen tot geweld”. Met andere woorden, als je met je laarzen door de straten marcheert, en je roept, “Joden aan het gas!” of “Joden, die moet je doden!” én vervolgens scandeer je, “de Holocaust heeft nooit plaatsgevonden!”, DÁN is het strafbaar. Een beetje vreemd, want hoe kan het ontkennen van een bepaalde gruwelijke gebeurtenis in het verleden zélf bijdragen aan het oproepen tot geweld? Het zijn de gewelddadige daden of woorden ZELF die strafbaar kunnen zijn, niet alle onzin eromheen. Met evenveel recht stel je dat, als het hoost van de lucht, het strafbaar is om te verkondigen dat er een heerlijk zomerzonnetje schijnt, MITS deze mededeling geschiedt “in de context van oproepen tot geweld”.

Enige denkarbeid levert dus het inzicht op dat het ontkennen van de Holocaust strafbaar is gesteld, JUIST bij het ontbreken van enige specifieke gewelddadige context. Het is strafbaar gesteld, niet voor botte schurken die joodse graven bekladden (wat immers zelf al strafbaar is), ook niet zozeer voor de stoffige verdwaasde academische losers maar voor sluwe, verbaal enigszins begaafde bestsellerauteurs in neo-nazi (en andere) kringen, die wel uitkijken om hun smakeloze taboe-doorbreeksels te voorzien van enige naar de nazi’s ruikende sfeerverlichting. De strafbaarstelling is een duidelijke maatregel om in ieder geval één universele waarheid er stevig in te planten, uit de hevige schaamte die velen heeft bevangen in Europa over waar onze (immer superieure) Beschaving toe in staat is.

Norman Finkelstein zag dit niet verkeerd, en doorbrak zelf een ander taboe door te stellen dat het eigenlijk niet helemaal ondenkbaar was dat je de holocaustontkenners ook werkelijk van repliek dient. Elke waarheid die met de arm der wet moet worden afgedwongen wordt immers erg aantrekkelijk voor veel mensen, neonazi’s of geen neonazi’s, om eens dwars tegenin te gaan. En is het blijkbare onvermogen om de ontkenner-auteurs met een paar duidelijke vaststaande feiten te genadeslag toe te brengen, niet een soort erkenning dat ze “een punt” hebben?

Met andere woorden, hoe morbide het ook is, zul je niet alle vormen van discussie met dit soort auteurs kunnen uitsluiten. En dan heb je iets wat zou kunnen doorgaan voor “een debat”, waarin het verbieden van uitspraken sowieso niet thuishoort.

Het is niet moeilijk om de ontkenners de genadestoot toe te brengen, als je maar uitlegt hoe geschiedenis nou eigenlijk geschreven wordt. Er zijn geen foto’s van de Slag bij Waterloo, en toch zijn er weinig mensen die twijfelen aan de authenticiteit van die gebeurtenis. Vele duizenden getuigen en direct betrokkenen hebben over het nazi-uitroeiingsprogramma consistent hetzelfde verhaal verteld, en het zijn vooral de documenten die daaruit zijn voortgekomen, die laten zien waarom de holocaustontkenners perverse dan wel verwarde geesten zijn. Je mag best een discussie voeren over de rol van getuigenissen in de geschiedschrijving. De internetgeneratie, die denkt te beschikken over meer data voor van alles en nog wat dan ooit eerder in de geschiedenis, mag zich best eens afvragen hoe geschiedschrijving nou eigenlijk wordt beoefend. Daar zit een hoop manipulatie tussen. Maar niet alles waarvoor geen directe tastbare fysieke bewijzen zijn, is onecht. Dat zou het veel te makkelijk maken voor de schurkachtige types op deze aardbol, want fysiek bewijs kan altijd worden vernietigd, maar de verhalen van getuigen, niet.

Je kunt als kritische onderzoeker altijd op zoek gaan naar grote inconsistenties in die getuigenissen. Maar dát is nog nooit strafbaar geweest.

De huidige monetaire crisis wordt graag vergeleken met de Grote Depressie van de jaren 1930, die volgde op een beurskrach die, als inleiding van de economische crisis, niet heel erg anders is dan het instorten van de Amerikaanse hypotheekmarkt. De verschillen zijn echter gigantisch, en mogen niet worden onderschat. De geschiedenis herhaalt zich weliswaar, maar nu even niet.

Het grote verschil zit hem in de agressie van de neoliberale ideologie, die velen heeft verblind, en nog meer mensen heeft verdoofd.
Die agressie bestaat daaruit dat de elke vorm van schuld wordt heilig verklaard als ware het een eeuwigdurende verplichting. Ten opzichte van die verplichting zou een poging eraan te ontkomen dan (als het aan de bankiers ligt) immoreel, illegaal, onethisch, fout, taboe en totaal out of the question zijn.

(Dit geldt zelfs op wereldschaal, want ook in de globaliseringsideologie is het eigendomsrecht verheven boven elk ander mensenrecht. Daarom mogen bedrijven straffeloos en met geweld mensen van hun land verdrijven, en daarom mag kapitaal onbelast over de hele wereld zijn vernietigende werk doen.)

Lees verder:
Heilige Schuld

Heleen Mees heeft veel praats maar is in feite slechts een neofeodale economische propagandiste, vermomd als “feminist”. Dit is waarom ze interessant loopt te doen, soms zelfs op het genante af, zoals wanneer ze de indruk wekt niet te weten dat op haar leeftijd een zwangerschap zo goed als uitgesloten is.

En wat mijn kinderwens betreft: ik ben er nog niet uit. Er is een grondsteward bij Delta, een mooie zwarte jongen, die mij steeds belt. Misschien moet ik de volgende keer toch maar eens vragen of hij langs komt. Kuis blijven is de slechtste manier om een kind te krijgen.”

bron: Trouw.nl

Als je op je veertigste nog nooit zwanger bent geweest is de kans om alsnog zwanger te raken minimaal.
Ach, misschien is het wel quasi-grappend bedoeld en weet ze wel beter. Zo niet, dan is het meelijwekkend, want er weinig grappig aan een onvervulde kinderwens, en de evt. bijbehorende medische bevruchtingsindustrie.

Het aantrekkelijke zwarte heerschap zou daarom wel meer dan eens moeten “langskomen” en als dat je “intellectueel” niet “bevredigt”, dan zit je met de gebakken peren.

Onze powerfeministe spreekt hier over mannen zoals veel mannen ook spreken over vrouwen. (Immers, “importeren”, al dan niet in hun fantasie, veel mannen niet “een blond chickie” uit Polen o.i.d.)?

In dat opzicht schokt het mij niet zo erg. “Feminisme” is blijkbaar het overnemen van lompe mannelijkheid door vrouwen.

Haar rol is die van economisch propagandist: iedereen moet geassimileerd worden aan de (betaalde) arbeidsmarkt. Dit leidt formeel tot economische groei. Het is de vurige wens van de financiële elite dat iedereen taxabel is, dat is namelijk de enige manier om iedereen in te lijven in het neo-feodale schuldstelsel.

Immers, “tweeverdieners” die beide fulltime werken zullen ook naar hun inkomen gaan leven (”een Porsche”, aldus mevr. Mees). Zo heb je ze tuk. Als je dan een hypotheekschuld hebt die daarop is afgestemd zit je feitelijk in dezelfde situatie als een dwangarbeider - waarvan Mees openlijk toegeeft dat ze het stiekem wel eens zou willen invoeren!

Het tegenovergestelde, natuurlijk, van de vrijheid die andere feministen in andere tijden van zins waren vrouwen te geven.

Eén van de dingen die indruk op me maakten aan de teksten van de Amerikaanse politicoloog Michael Parenti is zijn kijk op “linkse oppositie”. Parenti maakt onderscheid tussen een “liberal complaint” (een linksige klaagzang) en een “radical analysis” - een radicale analyse. Een grondige analyse van de politiek-economische werkelijkheid is altijd “radicaal” - je dringt door tot de wortel (radix) van de feiten die spelen. Pas daarna volgen de eventuele politieke consequenties, die per definitie subjectief zijn, en redelijk of onredelijk kunnen uitpakken.

Linksige mensen willen, in tegenstelling tot “radicalen”, wel commentaar leveren op politiek-economische omstandigheden, maar ze willen het dominante paradigma niet verlaten. Vandaar dat ze geen radicale kritiek kunnen leveren, maar slechts een marginale klacht kunnen indienen. Het lijkt erop dat ze aan de zijlijn staan, omdat ze in de praktijk geen posities van echte macht bekleden. Maar in plaats daarvan maken ze deel uit van het mainstream speelveld, en verlenen ze daaraan legitimiteit door daarbinnen wat aan de linkerkant te staan. Zo geven ze de indruk dat er allerlei meningen kunnen worden geuit - maar dan wel alleen binnen dat speelveld. Hun macht bestaat eruit te voorkomen dat radicale analyse opgeld doet en doordringt tot het linksige publiek dat met de klagers sympathiseert.

Het meest duidelijk uit zich deze opstelling in de hardnekkige “incompetentietheorie” die veel linksige mensen, onbewust, aanhangen. Aangezien zijzelf de wereld zoveel beter begrijpen dan de machthebbers, en ook zoveel intelligenter menen te zijn dan de meeste mensen, zijn de dingen die “misgaan”, die “niet goed werken”, per definitie het gevolg van stompzinnigheid. De stupide gedragingen van irrationele machthebbers zorgen ervoor dat er van alles fout gaat in de wereld. Als men maar zou luisteren naar de linksige klaagzang, zouden die blunders niet worden begaan.

Een voorbeeld hiervan is een econoom als Paul Krugman, Nobelprijswinnaar en scribent voor de New York Times. Over het (economisch) beleid van o.a. Bush Jr., de Federal Reserve, de Wereldbank en het IMF weet Krugman te melden dat het “niet heeft gewerkt”. Armoede wordt er wereldwijd niet minder door, de economie gaat er niet op vooruit, het tekort wordt er niet minder op, enzovoort. Als ze maar naar hem, de econoom Krugman, zouden luisteren werkte het allemaal een stuk beter.

Maar het economisch beleid van Bush Jr., de Federal Reserve, de Wereldbank en het IMF werken juist buitengewoon goed. Het beleid werkt immers briljant voor de mensen die ervan profiteren. Heeft Krugman misschien iets gemist? Een radicale analist verzuimt niet, zoals linksige klagers dat doen, de vraag te stellen: Cui bono? Wie profiteert ervan? En wie is de klos? Als aanhangers van de incompetentietheorie kunnen ze de machthebbers en schatrijke moghuls en mandarijnen niet anders zien dan als “incompetent” - die zijn nou eenmaal niet zo intelligent als de linksige klager. Vandaar dat ze de problemen in de wereld niet kunnen oplossen. In die toestand kunnen de linksige klagers zich niet voorstellen dat er sprake zou kunnen zijn van opzet - dat de economische structuren (en de globaliseringsideologie die deze structuren ondersteunen) niet de nobele bedoelingen hebben die de propagandisten ons voorhouden.

Een radicale analyse zal uitwijzen dat deze “liberals”, de progressieve goedbedoelers, juist de onnozelste figuren van het speelveld zijn. Ze zijn de ideale “useful idiots” voor het politiek-economische establishment. In hun verzuchtingen over de onnozelheid van machthebbers en beleidsmakers kweken ze een fatalisme bij de slachtoffers van dat beleid. Wat kun je immers doen aan de generaties “stompzinnige” politici die steeds maar weer opstaan? Burgers die zich boos maken over de kwade intenties van sluwe en manipulatieve regenten, zijn veel makkelijker te mobiliseren dan burgers die machteloos hun handen ten hemel heffen over al die “stompzinnigheid” van de mensen die boven hen geplaatst zijn. Wat moet je immers beginnen tegen “stompzinnigheid”? Een paard kun je ook niet leren rekenen.

In Nederland zijn clubs als GroenLinks en ook de Socialistische Partij goede voorbeelden van linksige klagers zonder radicaal analytisch vermogen. Ook zij gaan er impliciet vanuit dat de neoliberale consensus “niet heeft gewerkt”. Bij gebrek aan een radicale analyse zijn ze vervolgens niet in staat een alternatief te formuleren dat mensen buiten de eigen partijburelen kan aanspreken. Een verbijsterend voorbeeld hiervan gaf de Socialistische Partij, toen Nederlandse banken dreigden om te vallen en door de regering werden “gered” met miljardeninjecties. De SP had het marginale commentaar dat het liever een “meerderheidsbelang” van de staat in zo’n geredde bank had gezien. Vervolgens werd de SP gretig en pleitte voor “nationalisatie” van de bank. De minister van financiën was daar allang mee bezig, niet vanuit socialistische motieven maar omdat de zaak hopeloos verrot was en het kapitalisme tegen zichzelf in bescherming moest worden genomen.

Een radicale analyse had de SP kunnen en moeten uitwijzen dat het redden van banken een verwerpelijke zaak is. Banken parasiteren op de economie, in plaats van eraan bij te dragen. Juist toen het financieel kapitalisme werd ontmaskerd als het monetaire bedrog dat het ten diepste is, liet de SP het afweten en droeg het bij aan de “redding” van het systeem dat ze zeggen te willen bestrijden. De staatsschuld werd met tientallen miljarden verhoogd, waarover Nederlandse belastingbetalers tot in lengte van jaren rente zullen moeten betalen. Ook toen voor miljarden aan banktegoeden door de staat werden “gegarandeerd”, wat een recept is voor nog meer financiële ellende, waren de linksige klagers in geen velden of wegen te bekennen. Wel maakten ze zich nog boos over de bonussen van een aantal bankmedewerkers - waarlijk klein bier vergeleken met de gigantische bankgaranties, die de belastingbetaler nog een hoop misère zou kunnen bezorgen.

In plaats van een door vaag onbehagen geïnspireerde klaagzang had een door radicale analyse geïnspireerde aanklacht van deze crisis gebruik kunnen maken. En wel door in de volle openbaarheid en met alle media-aandacht (tenzij er een vliegtuig neerstort, of een blonde Limburgse politicus een wind laat, kan men het nergens anders meer over hebben) van alles aan de kaak te stellen. De euro die de Nederlandse monetaire soevereiniteit heeft ontmanteld. Ons perfide bankstelsel dat pseudo-rijkdom creëert door het opblazen van financiële zeepbellen die vroeg of laat leeglopen (de huizenmarkt), en waardoor de gemiddelde burger veel meer kwijt is aan de kosten van het levensonderhoud dan nodig. De hypotheekrenteaftrek, die eeuwige schuld subsidieert en vele miljarden overhevelt van modale burgers naar de banken. Of zelfs het verschijnsel rente op zich.

Dit alles verzuimde de SP te doen, en daarmee begaf ze zich duidelijker dan ooit in het kamp van apologeten van de status quo. Volwaardige linksige klagers, zonder een radicale analyse.

Stan van Houcke schrijft:
“Poplar e-mailde me dit: ‘De open deur: “Gaza ligt grotendeels in puin, de wederopbouw gaat miljarden kosten. De woede van de Palestijnen lijkt zich te richten op Israël, niet op Hamas.” http://www.trouw.nl/nieuws/wereld/article2011148.ece/Gaza_ontwaakt_in_stof_en_puin_.html

In de aanhef zit altijd het nieuws, dus moeten we ons vragen wat hier precies staat: ‘de woede van de Palestijnen lijkt zich te richten op Israel, niet op Hamas.’ Gezien het feit dat de journalistieke vuistregel niet is dat een hond een man bijt, want dat gebeurt vaker, maar het omgekeerde, dus: dat een man een hond bijt. Dat gebeurt namelijk nagenoeg nooit, en dat tamelijk unieke maakt het tot nieuws. Met andere woorden: waarom verwachtte de Trouw-redactie en trouwens alle Nederlandse commerciële massamedia dat Hamas de schuld zou krijgen voor de grootschalige Israelische verwoestingen? Dat is de centrale vraag.

Om deze wonderlijke veronderstelling te verklaren moet ik eerst een aanloop nemen. Ik moet u iets vertellen over het vak. Persmensen kunt u in grofweg twee categorieën verdelen: 1. degenen die wachten tot het nieuws naar hen toekomt, zijnde de overgrote meerderheid en 2. degenen die erop uit trekken en zelf het nieuws maken, de absolute minderheid. Hoe gaat dat in de praktijk in zijn werk? Ik geef u een voorbeeld:
Midden jaren negentig was ik voor de VPRO-radio in Irak. Het regime van Saddam Hoessein had verkiezingen uitgeschreven die de dictator natuurlijk met 98.8 procent moest winnen en de wereldpers was uitgenodigd om deze ‘democratische’ fanfare te verslaan. De wereldpers werd in twee grote hotels ondergebracht, die keurig in de gaten werden gehouden, dat wil zeggen, de lobby, de liften en de hoofdingang. Een uur nadat ik gearriveerd was, verliet ik daarom de achteruitgang om eens een wandeling door Bagdad te maken en er de sfeer te proeven. Een uur later was ik aangehouden, maar ik werd na het tonen van een officieel papier dat iedere journalist had gekregen, weer losgelaten. Ik liep tot ’s avonds laat door het centrum en keerde via de achterdeur naar mijn kamer terug.

De volgende ochtend moest de hele wereldpers zich melden op het ministerie van Informatie. Informatie, net zo’n groteske newspeak als bijvoorbeeld het Amerikaanse ministerie van Defensie, en dat bleek al snel toen we te horen kregen dat iedere journalist een begeleider meekreeg om ons wegwijs te maken, maar iedereen wist dat dit een geheime dienst man was die ons op die manier permanent in de gaten kon houden. Omdat ik weer een wandeling door de omgeving had gemaakt kwam ik te laat binnen. Er was geen begeleider van de geheime dienst meer over. Dat bleek geen probleem te zijn aangezien ik voor een betrekkelijk kleine omroep in een klein landje werkte en door de Iraki’s als een onbelangrijk type werd beschouwd. Er werd wat heen en weer gebeld met mensen die geen geheime dienstlui waren, maar wel Engels spraken. Ik kreeg een allervriendelijkste man als begeleider, een soennitische vertaler van Engelstalige poezie, die ook Arabische dichters in het Engels vertaalde. Hij had het geluk gehad om aan een universiteit in Schotland te studeren, een land waar hij van hield, en toen ik hem vertelde dat mijn moeder in Schotland was geboren, waren we meteen vrienden. Intussen was de wereldpers in busjes en taxi’s gestouwd om naar gebouwen te worden gebracht waar ze officieel geselecteerde autoriteiten moesten interviewen. Waarover bleef mij onduidelijk, want een feit was toen al dat in een dictatuur er geen vrije verkiezingen kunnen zijn. Terwijl ik de meute afgevoerd zag worden, vroeg mijn begeleider wat ik wilde. ‘Kunt u mij naar Kerbela brengen?’ vroeg ik. Dat kon, hij was blij verrast dat ik in dat heiligdom geinteresseerd was. Ik wilde Kerbela zien vanwege zijn historische betekenis als een van de belangrijkste sjiietische heilige plaatsen, waar in het centrum van de oude stad de schitterende Imam Hoesseinmoskee staat met de graftombe van Imam Hoessein, de kleinzoon van de profeet Mohammed. De gouden koepel boven het graf van de imam was verwoest door de tanks van Saddam toen in 1991 na een oproep van president Bush senior, de sjiieten in opstand waren gekomen en vervolgens genadeloos verslagen werden. De laatste opstandelingen hadden zich in het heiligdom terug getrokken en de barbaren van Saddam meenden — net als de Israelische troepen in Gaza — dat ze daarmee gerechtvaardigd waren om alles aan flarden te schieten. Ik wilde zien wat er sindsdien gebeurd was. Na ongeveer 100 kilometer door het platte land te hebben gereden arriveerden we aan de rand van Kerbela waar we eerst het gebouw van de geheime dienst moesten opzoeken om te melden dat ik als journalist de stad bezocht. Vervolgens zag ik de onvoorstelbare verwoestingen rondom de moskee, een soort Gaza na het disproportionele geweld van de Israeli’s. Alles was er stof en puin, niets stond er meer overeind. Alleen de koepel schitterde weer in de zon, Saddam had hoogstpersoonlijk 30 kilo goud gegeven om de koepel weer met een gouden laag te kunnen bedekken. Inmiddels was ik bevriend geraakt met mijn vertaler en had ik hem over mijn kinderen en bestaan verteld en hij over zijn bestaan en kroost. Dankzij hem raakte ik in gesprek met de sjiietische bewoners die destijd in opstand waren gekomen en leerde zonder al te directe vragen te stellen hoe groot hun woede was. Ik besefte onmiddellijk dat het generaties zou duren voordat soennieten en sjiieten weer op vreedzame voet zouden kunnen samenleven. Het was een kruitvat dat elk moment kon ontploffen, en dat gebeurde na de Amerikaanse inval dan ook.

Toen ik weer terug was in Bagdad ontdekte ik dat de wereldpers weer naar hun hotels was gebracht waar ze nu verveeld in de lobby en in de bar elkaar met verhalen bezighielden. Ik ontdekte al snel dat ze allemaal hetzelfde verhaal hadden, in dezelfde bewoordingen. Ze hadden zelfs het jargon van elkaar overgenomen. Het was werkelijk fascinerend hoe snel zo’n proces verloopt. Ze gebruikten dezelfde woorden en begrippen, met dezelfde hierachie van wat belangrijk is en wat niet, en zo was een bepaalde voorstelling van zaken ontstaan, een soort consensus over de werkelijkheid, dat wil zeggen: een gestandaardiseerde versie van de werkelijkheid, want met de gewone mensen had men niet gesproken en rond gekeken hadden ze ook niet. De journalisten hadden voor zichzelf een virutele werkelijkheid geschapen, waar ik met mijn verhalen niet tegenop kon. Daar waren ze niet in geinteresseerd. Ze hadden alleen de nonsens van de autoriteiten gehoord en weliswaar wisten ze dat het nonsens was, maar toch, er was geen ander nieuws.

Welnu, hetzelfde ziet u momenteel gebeuren met Gaza, de westerse commerciële massamedia die al die dagen niet aan het front zijn geweest en alleen de Israelische propaganda hebben vernomen, en de officiele versie van de werkelijkheid hebben overgenomen, staan nu ineens te laat in Gaza en snappen niet wat er precies aan de hand is. De door Israel bewerkte westerse journalisten maken een onderscheid tussen Hamas en de Palestijnse bevolking. Hamas heeft in hun ogen deze ramp veroorzaakt en moet hiervoor dus de schuld krijgen van de Palestijnse bevolking. Maar omdat de Palestijnen zelf niet gehersenspoeld zijn met deze virtuele werkelijkheid, maar de echte werkelijkheid aan den lijve hebben meegemaakt, weten ze dat de schuldige niet hun eigen mensen zijn, maar de vijand, Israel, die hen probeerde te verpletteren. En die realiteit is verbijsterend voor mijn gehersenpoelde collega’s. “

Spiritual Change schrijft:

Ons wordt in het westen voorgespiegeld dat het westerse ’systeem’ onrecht voorkomt. De ‘westerse vrijheid’ bestaat bij gratie van de westerse ‘verworvenheden’. De ’scheiding der machten’ bijvoorbeeld, zou tirannie voorkomen. Vraag dat de dakloze weduwen en wezen in Irak (of in de VS, for that matter) maar eens.

Ook de ‘vrije pers’ is zo’n idee waarop elke middelbare scholier wordt geleerd erg trots te zijn, en zijn volledige vertrouwen te hebben. De Nederlandse Babyboomers verschuilen hun intellectuele luiheid vaak achter het verzets-imago van de Volkskrant, Trouw of het Parool, met de vele bijlagen waarvan ze zichzelf op de zaterdagen en zondagen overtuigen dat ze zulke kritische, welingelichte burgers zijn. Niemand heeft ooit met intellectuele luiheid de oorlog gewonnen — het Nederlandse verzet had onze huidige kranten hoogstwaarschijnlijk verraderskranten gevonden. Jane Akre van Fox News vertelt een voorbeeld van hoe de ‘onafhankelijke’ media worden gebruikt om mensen te misleiden:

Na ons gevecht om een oprechte reportage uit te zenden (over hormonen in melk), heeft Fox de algemeen manager (van ons station) ontslagen. De nieuwe algemeen manager liet ons weten dat als we niet akkoord gingen met de veranderingen waar de advocaten op aandrongen, we binnen 48 uur ontslagen zouden worden wegens ongehoorzaamheid. We smeekten hem om naar de feiten te kijken die we boven tafel gekregen hadden. Zijn antwoord: “We hebben $3 miljard betaald voor deze nieuwsstations. Wij vertellen je wat nieuws is. Nieuws is wat wij zeggen dat het is!”. (Nadat we geweigerd hadden) legde de algemeen manager van Fox ons een overeenkomst voor die ons een vol jaarsalaris in het vooruitzicht stelde, plus extra bonussen ter waarde van zo’n $200.000, maar met een addertje onder het gras: een zwijgplicht over hoe Fox dit nieuws onder het tapijt schoof, en geen gelegenheid om ooit de feiten te onthullen. (Nadat we dit aanbod weigerden), werden we ontslagen.

…

Lees meer voorbeelden van hoe ‘vrije’ pers, die de burger zou moeten informeren over misstanden, worden gebruikt als propagandamiddel en doofpot voor de hedendaagse tirannie: het conglomeraat corporaties - regering.

Wanttoknow.nl

Lees ook de commentaren en briefwisselingen van een kritische journalist op de Nederlandse ‘kwaliteitskranten’: Weblog Stan van Houcke

Deze bizarre advertentie hangt naar verluid in Brighton, Engeland.
Zou iemand een goeie grap hebben uitgehaald; of probeert men zelfs niet meer de schijn te wekken uit te zijn op de “veiligheid” van burgers?
Als u zich ook veiliger voelt na het zien van deze advertentie lijdt u waarschijnlijk aan het Stockholm-syndroom.

Gevonden op “Boingboing”

door Michael Parenti voor Global Research

Barack Obama heeft zoals bekend gepleit voor een militaire escalatie in Afghanistan. Voor we dieper wegzakken in dat moeras, doen we er misschien verstandig aan iets te leren van de recente geschiedenis van Afghanistan, en van de rol die daarin door de Verenigde Staten werd gespeeld.
Minder dan een maand na de aanslagen op 11/9/2001 begonnen de leiders van de VS met luchtaanvallen op Afghanistan, het land dat Osama bin Laden en zijn Al-Qaida terroristenorganisatie zou herbergen. Twintig jaar daarvoor, in 1980, had de VS al geïntervenieerd om een Sovjet”invasie” van dat land tegen te gaan. Er waren zowaar een aantal progressieve auteurs die, normaal behept met een kritische kijk op de Amerikaanse buitenlandpolitiek, nu de interventie van de VS tegen de door de Sovjetunie ondersteunde regering “een goede zaak” vonden. Het werkelijke verhaal is een minder goede zaak.

Even wat echte geschiedenis

Sinds het feodale tijdperk was het landstelsel in Afghanistan onveranderd, met meer dan 75 procent van het land in handen van grootgrondbezitters die slechts 3 procent van de agrarische bevolking uitmaakten. In het midden van de jaren 1960 kwamen democratische revolutionaire elementen overeen tot het vormen van een Democratische Volkspartij. In 1973 werd de koning afgezet, maar de regering die hem verving bleek autocratisch, corrupt, en impopulair. Dit regime werd eruit gegooid na een massale demonstratie voor het presidentieel paleis, en nadat het leger zich schaarde aan de kant van de demonstranten.

De officieren die het heft in handen namen nodigden de Democratische Volkspartij uit tot het vormen van een nieuwe regering geleid door Mohammed Taraki, een dichter en romanschrijver. Zo kwam de coalitie van nationale democratische krachten aan het bewind. “Dit was een volkomen binnenlandse aangelegenheid. Zelfs de CIA gaf daar de Russen niet van de schuld,” schrijft John Ryan, emeritus hoogleraar aan de universiteit van Winnipeg, die destijds landbouwkundig onderzoek deed in Afghanistan.

De regering-Taraki stak van wal met het legaliseren van vakbonden, het instellen van een minimumloon, een progressieve inkomstenbelasting, een alfabetiseringscampagne, en programma’s die gewone mensen betere toegang gaven tot gezondheidszorg, een woning, en publieke sanitaire voorzieningen. Boerencoöperaties werden opgezet en de prijzen van een aantal essentiële voedingsmiddelen werden gereduceerd.

De regering zette ook een door de koning begonnen programma voort, waarmee meisjes van hun eeuwenoude tribale insluiting werden geëmancipeerd. Het zorgde voor openbaar onderwijs voor meisjes en voor de kinderen van verschillende stammen.
Een bericht in de San Francisco Chronicle van 17 nov. 2001 merkte op dat onder het bewind van de regering-Taraki Kabul een “kosmopolitische stad was. Kunstenaars en hippies kwamen op de hoofdstad af. Vrouwen studeerden landbouw, werktuigbouwkunde en economie aan de stedelijke universiteit. Afghaanse vrouwen hadden banen bij de overheid–in de jaren 1980 waren er zeven vrouwelijke parlementsleden. Vrouwen reden auto, reisden en maakten afspraakjes. Vijftig procent van de studenten aan de universiteit was vrouw.”

De regering-Taraki ging over tot het uitroeien van de verbouw van papaver. Tot die tijd produceerde Aghanistan meer dan 70 procent van alle opium die de wereld kon consumeren. De regering zette een streep onder alle schulden die de boeren hadden en begon aan een grootschalig landhervormingsprogramma. Ryan gelooft dat het een “werkelijk populaire regering [was], en mensen keken met grote hoop naar de toekomst.”

Uit verschillende hoeken kwam echter serieuze oppositie de kop opsteken. De feodale grootgrondbezitters waren tegenstanders van het landhervormingsprogramma dat hun bezittingen aantastte. Stamhoofden en fundamentalistische mollahs waren zeer gekant tegen gelijkheid tussen de seksen en het onderwijs van vrouwen en kinderen.

Door het egalitaire en collectivistische economisch beleid sprong de regering-Taraki ook negatief in het ook bij de national security state in de Verenigde Staten. Bijna onmiddellijk na het aantreden van de Democratische Volkspartij aan de macht lanceerde de CIA, met behulp van Saoedische en Pakistaanse militairen, een grootschalige interventie in Afghanistan, ten gunste van de benadeelde feodale heren, reactionaire stamhoofden, mollahs, en opiumsmokkelaars.

Een hoge functionaris binnen de regering-Taraki was Hafizulla Amin, die naar de overtuiging van velen door de CIA was gerecruteerd in de jaren die hij als student doorbracht in de VS. In september 1979 pleegde Amin een staatsgreep en greep de macht. Hij liet Taraki executeren, stopte de hervormingen, en liet duizenden aanhangers van Taraki vermoorden, opsluiten of naar het buitenland vluchten, terwijl hij een proces in gang zette dat zou leiden tot een fundamentalistische islamitische staat. Binnen twee maanden werden hij echter van de troon gestoten door elementen in het leger die loyaal waren aan de Democratische Volkspartij.

Dit alles gebeurde, en dat is wel belangrijk even op te merken, vóór de militaire inmenging van de Sovjetunie in Afghanistan. Zoals nationaal veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski in het openbaar toegaf–maanden voordat de troepen van de Sovjetunie het land binnentrokken–verstrekte de regering-Carter grote sommen geld aan de moslimextremisten met als doel het omverwerpen van de hervormingsgezinde regering. Onder de gebruikte methoden om dat te bereiken vielen brute aanvallen tegen scholen en leraren in rurale gebieden, door de CIA-gesponsorde mujaheddin.

Eind 1979 richtte de ernstig in het nauw gebrachte regering van de Democratische Volkspartij een verzoek aan Moskou tot het sturen van troepen om de mujaheddin (islamitische guerrilleros) en buitenlandse huurlingen van het lijf te houden, die allemaal werden gerecruteerd, gefinancierd, en bewapende werden door de CIA. De Sovjetunie hadden al hulp gestuurd op het gebied van mijnbouw, onderwijs, landbouw, en gezondheidszorg. Het sturen van troepen betekende een veel ernstiger en politiek riskantere commitment. Pas na herhaalde verzoeken van Kabul stemde Moskou in tot een militaire interventie.

vert. herman meester, yelamdenu

Onder het kopje “Máxima pleit bij VN voor spaarrekening” meldt Trouw:

“Slechts 20 procent van de wereldbevolking heeft een spaarrekening, terwijl sparen mensen in ontwikkelingslanden juist kan helpen een zelfstandig bestaan op te bouwen. Dat hield prinses Máxima dit weekeinde de VN-top over Financiering voor Ontwikkeling in Doha voor.”

Wat Trouw niet meldt, is dat Máxima, afkomstig uit een aristocratisch nest, met een vader die een hoge functie had in de fascistische junta, in New York voor HSBC, Dresdner Kleinwort Benson, en Deutsche Bank werkte — alle drie banken.

“Máxima bood VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon hierover een rapport aan. „We weten dat arme mensen kunnen sparen, maar vaak niet op een spaarrekening. In plaats daarvan stoppen ze geld onder hun matras of moeten ze het in riskante investeringen stoppen, zoals vee of bouwmaterialen. Daardoor kunnen ze al hun bezittingen – en dromen – in één klap verliezen door ziekte, brand, een overstroming of droogte”, hield Máxima de top voor.”

Aangezien een digitale “bankkluis” natuurlijk geheel veilig is voor ziekte, brand, overstroming of droogte denk de dame die ooit koningin van Nederland schijnt te gaan worden, dat het een goed idee is als de armoedzaaiers hun geld op de bank zetten.
U bent niet de enige als u de redenering niet helemaal kunt volgen. Een investering in “vee” of “bouwmaterialen” lijkt me in de eerste plaats niet “riskant” maar zinvol; productief; concreet. In tegenstelling tot de digitale kredieten waar een bank mee goochelt zijn buffels en pallets vol cement zaken waar mensen echt iets aan hebben. Runs op de bank, of het verdampen van spaargeld door inflatie of faillissement, zijn in ieder geval geen risico’s van de investeerder in schapen of baksteen.

Met het geld dat de armoedzaaiers in de derde wereld blijkbaar hebben mogen zij van mevrouw Oranje-Zorreguieta dus eigenlijk niet investeren in hun eigen economische toekomst. Liever op de bank. Wat gaat de bank doen met dat geld? De bank gaat het opblazen tot in wezen eindeloze nieuwe kredieten. Volgens het principe van de fractionele reserves, het principe waar mevrouw Máxima mee werkte bij haar voormalige werkgevers, schept iedere euro de voorwaarden voor een schier eindeloze stroom aan krediet - het is maar net hoeveel men bereid, of genoodzaakt is, zich in de schulden te steken, zoveel schuld is er — zoveel geld is er.

“Volgens de prinses is er een directe relatie tussen toegang tot financiële diensten en de kansen voor kinderen om naar school te gaan. Spaargeld is tevens hard nodig om microkredieten te financieren. Nederland besteedt jaarlijks 100 miljoen euro aan microkrediet via ontwikkelingsbanken.”

Als het probleem voor mensen in de derde wereld blijkbaar niet alleen bestaat uit (gebrek aan) schoon water, riolering, adequate behuizing, gezondheidszorg, e.d., maar uit geld, dan heeft mevrouw Oranje zojuist het slechtste advies gegeven dat je kunt bedenken. De landen (i.e., de staten) waar de meeste armoedzaaiers in wonen zijn door een combinatie van corruptie en afpersing efficiënt in slavernij gevoerd aan de IMF en andere mafiose organisaties. Er zijn echter blijkbaar nog weliswaar arme, maar onafhankelijke mensen zonder schulden die weliswaar geen zorgeloos maar toch schuldvrij bestaan leiden. Ze investeren hun inkomsten in de economie en halen hun krediet in essentie uit hun arbeid. Mogen ze dat alsjeblieft zelf weten? Vermoedelijk niet, het lijkt erop dat de White (Wo)man’s Burden zich ook in Oranje-Zorreguieta’s psyche heeft genesteld.

Internationale bankiers kunnen niet wachten om ook deze mensen aan het schuldinfuus (i.e., geldinfuus) te leggen. Het idee is de onafhankelijke armen te verleiden tot het krediteren van banken, die deze leningen als basis zullen gebruiken voor de fractionele zeepbel, die in theorie eindeloos kan doorgaan. Zo zullen ze de inflatie laten toenemen, de spaartegoeden van hun “spaarders” sneller dan ooit tevoren in waarde laten afnemen, en uiteindelijk de hele gemeenschap weer aan het kredietinfuus weten te krijgen. Door de gecreëerde inflatie stijgen immers de prijzen van zo goed als alle goederen en diensten; men zal ertoe overgaan hypotheken af te sluiten en zich laten wijsmaken dat de stijgende grondprijzen waarde, in plaats van schuld, vertegenwoordigen. Want de onroerend goed-sector, waar ± 70% van alle bankactiviteit op gestoeld is, is een waar wonder: je hoeft er helemaal niks voor te doen, en toch word je rijk.
Grootmeesters der Hochfinanz als Alan Greenspan wisten het althans zo te brengen. Maar u weet, als een pak yoghurt vandaag €0,80 kost en over twintig jaar €6,40, dat men in 2028 meestal niet plotseling acht keer zo rijk is geworden.

Een advies dat wel zou werken bij het bestrijden van armoede is een vorm van krediet die door de gemeenschap zelf geschapen wordt. Een LETS-systeem (waar een paar goede servertjes erg handig voor zijn, maar desnoods een bedreven en integere administrator met ordners), Wörgl-achtig “vrij geld”, of een van de talloze andere denkbare gemeenschapsgeldsystemen, zouden rentevrije (dus niet “gratis”) kredieten kunnen scheppen, die in plaats van tot slavernij leiden, naar de vrijheid voeren, en zich niet door de mens laten dienen, maar de mens dienen.

Oranje-Zorreguieta kan (als ze überhaupt al een idee heeft wat het is, en als ze dat überhaupt al een goed idee zou vinden) dit soort ideeën niet binnen het establishment naar voren brengen. Het monetaire stelsel, met haar onvervalst parasitaire eigenschappen, is misschien wel het best bewaarde geheim van de afgelopen eeuwen. De schulden die mede debet zijn aan de grote armoede van de neokoloniale gebieden in de derde wereld, moeten juist verdwijnen. Maar ziedaar, er is altijd wel iemand te vinden die juist pleit voor een steeds toenemende schuld.

Máxima Oranje-Zorreguieta wil niet de armoede bestrijden. Ze is het Paard van Troje van de schuldmachine.

Je weet dat het seizoen van de uitverkoop is aangebroken als je Jamie Kirchik Obama’s benoemingen op het nationale veiligheidsveld hoort prijzen: “Barack Obama is nog niet eens president, en nu al heeft hij enkele van zijn meeste toegewijde volgelingen aan de linkervleugel van de partij boos weten te krijgen. Dit zou best eens een heel succesvol presidentschap kunnen worden,” gnuift ie.

Kirchik is zo blij als een kind met de nieuwe lichting Obamanieten, die hun ‘graswortels’ al vroeg wisten te verwaarlozen en het buitenlands beleid overlieten aan de pro-oorlogse Clintonvleugel van de partij. Hij houdt zich vooral bezig met zich verkneukelen over het feit dat Joe Lieberman niet uit de Democratische club werd gemieterd, maar waar het meer om gaat is het buitenlandpolitieke standpunt van de partij, dat er nogal rechts-van-het-midden uit begint te zien. (”Rechts”, in dit verband, betekent “neocon”, niet zozeer “authentiek conservatief”, maar ach, dat wist u al.

Lieberman heeft een warm plaatsje in het hart van neocons overal, maar vooral in de redactiegrot van The New Republic, dat ondanks de pogingen om de “nieuwe politiek”-vleugel op te zuigen, vooral bestaat om het vaandel van deze mossige traditie overeind te houden.*

Obama’s persoonlijke interventie ten gunste van Lieberman geeft al een beetje aan waar de Democraten heen gaan als partij aan het bewind, en zijn benoemingen bevestigen dit met sneltreinvaart: niet alleen Hillary Clinton en Robert Gates op buitenlandse zaken en defensie, maar ook generaal-b.d. van de marine, de door zowel de Democraten als de Republikeinen zeer gewilde Jim Jones als nationaal veiligheidsadviseur.

Change you can believe in — want we weten allemaal dat de treurige feiten een “belief” niet in de weg hoeven staan.

*[The New Republic, dat zich voordoet als een “liberal” blad, voert een “Israel first” ideologie en was fel voorstander van de oorlogsmisdaden in Irak, natuurlijk om humanitaire en veiligheidsredenen. Ze betreuren dit nu, d.w.z. de WMD-leugens dan, en hebben van de zaak, naar eigen zeggen, veel geleerd.]

Het is onmiskenbaar een onderdeel van de Amerikaanse cultuur om meer dan Hollanders gewend zijn openbare Veren In Den Reet te stoppen. Maar wie leest wat Obama zoal te vertellen heeft over Lawrence Summers, beoogd coördinator economisch beleid voor het Witte Huis, vraagt zich misschien af of Summers soms al dood is, zoals hij wordt bewierookt. Summers was minister van financiën toen onder Clinton de Glass-Steagall Act om zeep werd geholpen, die in 1933 in het leven werd geroepen om datgene te voorkomen wat nu de wederom heeft bijgedragen aan de financiële ineenstorting.
Obama had dus iets te melden afgelopen week:

“We moeten de beste geesten van Amerika samenbrengen om ons te leiden - en dat is wat ik heb gepoogd te doen bij het samenstellen van mijn economisch team. Ik heb leiders gezocht die zowel een helder oordeel als een fris denkvermogen konden bieden, zowel een diepe ervaring als een schat aan nieuwe ideeën - en vooral, die mijn fundamentele overtuiging delen dat we geen voorspoedig Wall Street kunnen hebben als “Main Street” lijdt; dat wij, in dit land, als een natie, als een volk vallen en opstaan.”

Als dat u net zo ontroert als mij, dan zal het het Obama-effect wel zijn. Deze man zal de have-nots niet in de steek laten!
Dan zijn lofrede op de heer Summers:

“… Lawrence Summers als Hoofd van de Nationale Economische Raad… Larry Summers neemt een zeldzame combinatie van vaardigheid, intellect en ervaring met zich mee naar de rol die hij zal spelen in onze regering. Als onderminister, vice-minister, en vervolgens minister van financiën heeft Larry ons geleid door verscheidene internationale financiële crises - en was één van de centrale vormgevers van het beleid dat leidde tot de langste economische expansie uit de Amerikaanse geschiedenis, met recordoverschotten op de begroting, stijgende inkomens en meer dan 20 miljoen nieuwe banen. Hij was een groot voorstander van een reeks aan maatregelen - van belastingvoordeel tot uitgebreide kredietprogramma’s tot financiële consumentenbescherming - die de middeninkomens zeer hebben vooruitgeholpen.
Als een leider van de gedachtevorming heeft Larry ons ertoe aangezet om met de problemen van inkomensongelijkheid en het kleiner worden van de middenklasse de confrontatie aan te gaan, met zijn consistente stellingname dat de sleutel voor een sterke economie een sterke, en groeiende, middenklasse is. Dit idee is de kern van mijn eigen economische opvatting en zal het fundament zijn voor al mijn economisch beleid.
En als één van de grote economische geesten van onze tijd, heeft Larry een wereldwijde reputatie opgebouwd voor zijn vermogen om door te dringen tot de kern van de meest complexe en nieuwe beleidsuitdagingen. Zowel wat betreft onze huidige financiële crisis, als andere dringende economische issues van onze tijd, hebben zijn denk-, schrijf- en spreekwerk de agenda van het debat bepaald. Ik ben blij dat hij aan mijn zijde staat, in zijn kritieke rol van het coördineren van het economisch beleid van mijn regering in het Witte Huis - ik zal zwaar op zijn advies leunen, bij het navigeren van de onverkende wateren van deze economische crisis.”

Obama was helaas niet de enige die een en ander te melden had over deze frisse denker.

Ooit een van Ronald Reagans economisch adviseurs, werd Summers in 1993 onderminister van financiën, die zich met buitenlandse issues bezighield, en later van 1999-2001 minister van dat ministerie. Eerder was hij hoofdeconoom geweest van de Wereldbank. Daar scheef hij o.a. een memo waarin werd uiteengezet dat gezien de lagere levensverwachting van de mensen aldaar, het dumpen van gif in het laagste lonenland economisch beschouwd “onberispelijk” was, en dat men dat “niet uit de weg moest gaan.”
Wel zo eerlijk.
Hij was nog een aantal jaar voorzitter van de universiteit Harvard, waar hij naar verluid gedonder kreeg door bepaalde seksistische opmerkingen. Hij werkt er nu als docent, geeft advies aan Goldman Sachs (het wereldje wordt er niet groter op), en beheert het hedge fund dat de naam “DE Shaw & Company” draagt.
Op de suggestie dat dit heerschap van Obama op Financiën zou mogen gaan zitten, meldde de bekende econoom Michel Chossudovsky:
“Het benoemen van een beheerder van een hedge fund (met banden met het Wall Street financieel establishment) tot minister van financiën komt neer op het aanstellen van de vos als opzichter van de kippenren.”
Summers wordt nu degene die voor Obama in het Witte Huis het economisch beleid gaat “coördineren”, en zit zo weliswaar minder direct met zijn vingers aan de financiële knoppen, maar heeft in die positie toch een ongekende invloed.

Mike Whitney voor GlobalResearch

Obama is nog niet eens ingezworen maar de Wall Street cheerleaders vieren al zijn eerste grote triomf. Volgens de experts in de massamedia maakte de aandelenbeurs een comeback van 494 punten op vrijdag omdat–hou je vast–het werd aangekondigd dat Timothy Geithner zou worden benoemd tot Obama’s minister van financiën.

Timothy wie?

Wat een kolder. Meer dan met wat dan ook had de stijging op de beurs te maken met het kopen van aandelen door investeerders die short waren gegaan, maar laat dat een goed verhaal vooral niet bederven. Maar dan nog, die stijging op de valreep van de NYSE kon een week van bloedbaden niet tegenhouden, waarin de Dow en de S&P 500 nog eens 5 procent naar beneden doken.
Dat betekent niet dat Geithner geen slimme en getalenteerde vogel zou zijn; dat is hij, net als als zijn tegenhanger in het Witte Huis, Lawrence Summers. Maar hij is niet de “change you can believe in”. Als protégé van Henry Kissinger, lid van de Council on Foreign Relations, en met dezelfde politieke opvoeding als minister van financiën (en de facto financieel dictator) Paulson, maakt hij deel uit van dezelfde regentenbroederschap, en heeft een zo goed als identieke kijk op de wereld.

by Michel Chossudovsky, Global Research
Most Serious Economic Crisis in Modern History

The October 2008 financial meltdown is not the result of a cyclical economic phenomenon. It is the deliberate result of US government policy instrumented through the Treasury and the US Federal Reserve Board. 

This is the most serious economic crisis in World history. 

The “bailout” proposed by the US Treasury does not constitute a “solution” to the crisis. In fact quite the opposite: it is the cause of further collapse. It triggers an unprecedented concentration of wealth, which in turn contributes to widening economic and social inequalities both within and between nations. 

The levels of indebtedness have skyrocketed. Industrial corporations are driven into bankruptcy, taken over by the global financial institutions. Credit, namely the supply of loanable funds, which constitutes the lifeline of production and investment, is controlled by a handful of financial conglomerates. 

With the “bailout”, the public debt has spiraled. America is the most indebted country on earth. Prior to the “bailout”, the US public debt was of the order of 10 trillion dollars. This US dollar denominated debt is composed of outstanding treasury bills and government bonds held by individuals, foreign governments, corporations and financial institutions. 

“The Bailout”: The US Administration is Financing its Own Indebtedness

Ironically, the Wall Street banks –which are the recipients of the bailout money– are also the brokers and underwriters of the US public debt. Although the banks hold only a portion of the public debt, they transact and trade in US dollar denominated public debt instruments Worldwide. 

In a bitter twist, the banks are the recipients of  a 700+ billion dollar handout and at the same time they act as creditors of the US government. 

We are dealing with an absurd circular relationship: To finance the bailout, Washington must borrow from the banks, which are the recipients of the bailout.

The US administration is financing its own indebtedness.

Federal, State and municipal governments are increasingly in a straightjacket, under the tight control of the global financial conglomerates. Increasingly, the creditors call the shots on government reform.  

The bailout is conducive to the consolidation and centralization of banking power, which in turn backlashes on real economic activity, leading to a string of bankruptcies and mass unemployment.    

Will an Obama Administration Reverse the Tide? 

The financial crisis is the outcome of a deregulated financial architecture. 

Obama has stated unequivocally his resolve to address the policy failures of the Bush administration and “democratize” the US financial system. President-Elect Barack Obama says that he is committed to reversing the tide: 

“Let us remember that if this financial crisis taught us anything, it’s that we cannot have a thriving Wall Street while Main Street suffers. In this country, we rise or fall as one nation, as one people.” (President-elect Barack Obama, November 4, 2008, emphasis added)

The Democrats casually blame the Bush administration for the October financial meltdown. 

Obama says that he will be introducing an entirely different policy agenda which responds to the interests of Main Street:

“Tomorrow, you can turn the page on policies that put the greed and irresponsibility of Wall Street before the hard work and sacrifice of men and women all across Main Street. Tomorrow you can choose policies that invest in our middle class and create new jobs and grow this economy so that everybody has a chance to succeed, from the CEO to the secretary and the janitor, from the factory owner to the men and women who work on the factory floor.( Barack Obama, election campaign, November 3, 2008, emphasis added) 

Is Obama committed to “taming Wall Street” and “disarming financial markets”? 

Ironically, it was under the Clinton administration that these policies of “greed and irresponsibility” were adopted. 

The 1999 Financial Services Modernization Act (FSMA) was conducive to the the repeal of the Glass-Steagall Act of 1933. A pillar of President Roosevelt’s “New Deal”, the Glass-Steagall Act was put in place in response to the climate of corruption, financial manipulation and “insider trading” which resulted in more than 5,000 bank failures in the years following the 1929 Wall Street crash. 

Bill Clinton signs into law the  Gramm-Leach-Bliley Financial Services Modernization Act, November 12, 1999

Under the 1999 Financial Services Modernization Act, effective control over the entire US financial services industry (including insurance companies, pension funds, securities companies, etc.) had been transferred to a handful of financial conglomerates and their associated hedge funds.  

The Engineers of Financial Disaster

Who are the architects of this debacle? 

In a bitter irony, the engineers of financial disaster are now being considered by President-Elect Barack Obama’s Transition Team for the position Treasury Secretary:   

Lawrence Summers played a key role in  lobbying Congress for the repeal of the Glass Steagall Act. His timely appointment by President Clinton in 1999 as Treasury Secretary spearheaded the adoption of the Financial Services Modernization Act in November 1999. Upon completing his mandate at the helm of the US Treasury, he became president of Harvard University (2001- 2006). 

Paul Volker was chairman of the Federal Reserve Board in the l980s during the Reagan era. He played a central role in implementing the first stage of financial deregulation, which was conducive to mass bankruptcies, mergers and acquisitions, leading up to the 1987 financial crisis.   

Timothy Geithner is CEO of the Federal Reserve Bank of New York, which is the most powerful private financial institution in America. He was also a former Clinton administration Treasury official. He has worked for Kissinger Associates and has also held a senior position at the IMF. The FRBNY plays a behind the scenes role in shaping financial policy. Geithner acts on behalf of powerful financiers, who are behind the FRBNY. He is also a member of the Council on Foreign Relations (CFR)

Jon Corzine is currently governor of New Jersey, former CEO of Goldman Sachs. 

Larry Summers (left) and Timothy Geithner

At the time of writing, Obama’s favorite is Larry Summers, front-runner for the position of Treasury Secretary. 

Harvard University Economics Professor Lawrence Summers served as Chief Economist for the World Bank (1991–1993). He contributed to shaping the macro-economic reforms imposed on numerous indebted developing countries. The social and economic impact of these reforms under the IMF-World Bank sponsored structural adjustment program (SAP) were devastating, resulting in mass poverty.  

Larry Summer’s stint at the World Bank coincided with the collapse of the Soviet Union and the imposition of the IMF-World Bank’s deadly ” economic medicine” on Eastern Europe, the former Soviet republics and the Balkans. 

In 1993, Summers moved to the US Treasury. He initially held the position of Undersecretary of the Treasury for international affairs and later Deputy Secretary. In liaison with his former colleagues at the IMF and the World Bank, he played a key role in crafting the economic “shock treatment” reform packages imposed at the height of the 1997 Asian crisis on South Korea, Thailand and Indonesia. 

The bailout agreements negotiated with these three countries were coordinated through Summers office at the Treasury in liaison with the Federal Reserve Bank of New York and the Washington based Bretton Woods institutions. Summers worked closely with IMF Deputy Managing Director Stanley Fischer, who was later appointed Governor of the Central Bank of Israel. 

Larry Summers became Treasury Secretary in July 1999. He is a protégé of David Rockefeller. He was among the main  architects of the infamous Financial Services Modernization Act, which provided legitimacy to inside trading and outright financial manipulation. 

Larry Summers and David Rockefeller

“Putting the Fox in Charge of the Chicken Coop”

Summers is currently a Consultant to Goldman Sachs and managing director of a Hedge fund, the D.E. Shaw Group,  As a Hedge Fund manager, his contacts at the Treasury and on Wall Street provide him with valuable inside information on the movement of financial markets. Under the helm of Larry Summers and as a direct result of the financial meltdown, the D. E. Shaw Group made record profits. At the end of October 2008, at the height of the financial crisis, the D. E. Shaw Group announced $7 billion in revenue, a 22 percent increase over the previous year, “with nearly three times more cash on hand than a year ago” (2theadvocate.com, 31 October 2008).

Putting a Hedge Fund manager (with links to the Wall Street financial establishment) in charge of the Treasury is tantamount to putting the fox in charge of the chicken coop. 

The Washington Consensus

Summers, Geithner, Corzine, Volker, Fischer, Phil Gramm, Bernanke, Hank Paulson, Rubin, not to mention Alan Greenspan, al al. are buddies; they play golf together; they have links to the Council on Foreign Relations and the Bilderberg; they act concurrently in accordance with the interests of Wall Street; they meet behind closed doors; they are on the same wave length; they are Democrats and Republicans. 

While they may disagree on some issues, they are firmly committed to the Washington-Wall Street Consensus. They are utterly ruthless in their management of  economic and financial processes. Their actions are profit driven. Outside of their narrow interest in the “efficiency” of “markets”, they have little concern for “living human beings”. How are people’s lives affected by the deadly gamut of macro-economic and financial reforms, which is spearheading entire sectors of economic activity into bankruptcy.  

The economic reasoning underlying neoliberal economic discourse is often cynical and contemptuous. In this regard, Lawrence Summers’ economic discourse stands out. He is known among environmentalists for having proposed the dumping of toxic waste in Third World countries, because people in poor countries have shorter lives and the costs of labor are abysmally low, which essentially means that the market value of people in the Third World is much lower.  According to summers, this makes it far more “cost effective” to export toxic materials to impoverished countries. A controversial 1991 World Bank memo signed by of Chief Economist Larry Summers reads as follows (excerpts, emphasis added):

DATE: December 12, 1991 TO: Distribution FR: Lawrence H. Summers Subject: GEP

“‘Dirty’ Industries: Just between you and me, shouldn’t the World Bank be encouraging MORE migration of the dirty industries to the Less Developed Countries? I can think of three reasons:

1) The measurements of the costs of health impairing pollution depends on the foregone earnings from increased morbidity and mortality…. From this point of view a given amount of health impairing pollution should be done in the country with the lowest cost, which will be the country with the lowest wages. I think the economic logic behind dumping a load of toxic waste in the lowest wage country is impeccable and we should face up to that.

2) The costs of pollution are likely to be non-linear as the initial increments of pollution probably have very low cost. I’ve always though that under-populated countries in Africa are vastly UNDER-polluted, their air quality is probably vastly inefficiently low compared to Los Angeles or Mexico City. Only the lamentable facts that so much pollution is generated by non-tradable industries (transport, electrical generation) and that the unit transport costs of solid waste are so high prevent world welfare enhancing trade in air pollution and waste.

3) The demand for a clean environment for aesthetic and health reasons is likely to have very high income elasticity. [the demand increases when income levels increase]. The concern over an agent that causes a one in a million change in the odds of prostrate cancer is obviously going to be much higher in a country where people survive to get prostrate cancer than in a country where under 5 mortality is is 200 per thousand…. “

http://www.globalpolicy.org/socecon/envronmt/summers.htm 

Summers stance on the export of pollution to developing countries had a marked impact on US environmental policy: 

In 1994, “virtually every country in the world broke with Mr. Summers’ Harvard-trained “economic logic” ruminations about dumping rich countries’ poisons on their poorer neighbors, and agreed to ban the export of hazardous wastes from OECD to non-OECD [developing] countries under the Basel Convention. Five years later, the United States is one of the few countries that has yet to ratify the Basel Convention or the Basel Convention’s Ban Amendment on the export of hazardous wastes from OECD to non-OECD countries. (Jim Valette, Larry Summers’ War Against the Earth, Counterpunch, undated) 

The 1997 Asian Crisis: Dress Rehearsal for Things to Come

In the course of 1997, currency speculation instrumented by major financial institutions directed against Thailand, Indonesia and South Korea was conducive to the collapse of national currencies and the transfer of billions of dollars of central bank reserves into private financial hands. Several observers pointed to the deliberate manipulation of equity and currency markets by investment banks and brokerage firms. 

While the Asian bailout agreements were formally negotiated with the IMF, the major Wall Street commercial banks (including Chase, Bank of America, Citigroup and J. P. Morgan) as well as the “big five” merchant banks (Goldman Sachs, Lehman Brothers, Morgan Stanley and Salomon Smith Barney) were “consulted” on the clauses to be included in the Asian bail-out agreements. 

The US Treasury in liaison with Wall Street and the Bretton Woods institutions played a central role in negotiating the bailout agreements. Both Larry Summers and Timothy Geithner, were actively involved on behalf of the US Treasury in the 1997 bailout of South Korea: 

[In 1997] “Messrs. Summers and Geithner worked to persuade Mr. Rubin to support financial aid to South Korea. Mr. Rubin was wary of such a move, worrying that providing money to a country in dire straits might be a losing proposition…” (WSJ, November 8, 2008)

What happened in Korea under advice from Deputy Treasury Secretary Summers et al, had nothing to do with “financial aid”. 

The country was literally ransacked. Undersecretary of the Treasury David Lipton was sent to Seoul in early December 1997. Secret negotiations were initiated.  Washington had demanded the firing of the Korean Finance Minister and the unconditional acceptance of the IMF “bailout”. 

A new finance minister, who happened to be former IMF and World Bank official, was appointed  and immediately rushed off to Washington for “consultations” with his former IMF colleague Deputy Managing Director Stanley Fischer. 

“The Korean Legislature had met in emergency sessions on December 23. The final decision concerning the 57 billion dollar deal took place the following day, on Christmas Eve December 24th, after office hours in New York. Wall Street’s top financiers, from Chase Manhattan, Bank America, Citicorp and J. P. Morgan had been called in for a meeting at the Federal Reserve Bank of New York. Also at the Christmas Eve venue, were representatives of the big five New York merchant banks including Goldman Sachs, Lehman Brothers, Morgan Stanley and Salomon Smith Barney. And at midnight on Christmas Eve, upon receiving the green light from the banks, the IMF was allowed to rush 10 billion dollars to Seoul to meet the avalanche of maturing short-term debts. 

The coffers of Korea’s central Bank had been ransacked. Creditors and speculators were anxiously awaiting to collect the loot. The same institutions which had earlier speculated against the Korean won were cashing in on the IMF bailout money. It was a scam. (See Michel Chossudovsky, The Recolonization of Korea, subsequently published as a chapter in The Globalization of Poverty and the New World Order, Global Research, Montreal, 2003.) 

“Strong economic medicine” is the prescription of the Washington Consensus.  “Short term pain for long term gain” was the motto at the World Bank during Lawrence Summers term of as World Bank Chief Economist. (See IMF, World Bank Reforms Leave Poor Behind, Bank Economist Finds, Bloomberg, November 7, 2000) 

What we dealing with is an entire ” old boys network” of officials and advisers at the Treasury, the Federal Reserve, the IMF, World Bank, the Washington Think Tanks, who are  in permanent liaison with leading financiers on Wall Street. 

Whoever is chosen by Obama’s Transition team will belong to the Washington Consensus.    

The 1999 Financial Services Modernization Act

What happened in October 1999 is crucial. 

In the wake of lengthy negotiations behind closed doors, in the Wall Street boardrooms, in which Larry Summers played a central role, the regulatory restraints on Wall Street’s powerful banking conglomerates were revoked “with a stroke of the pen”.  

Larry Summers worked closely with Senator Phil Gramm (1985-2002),chairman of the Senate Banking committee, who was the legislative architect of the  the Gramm-Leach-Bliley Financial Services Modernization Act, signed into law on November 12, 1999 (See Group Photo above). (For Complete text click US Congress: Pub.L. 106-102). As Texas Senator, Phil Gramm was closely associated with Enron. 

In December 2000 at the very end of the Clinton mandate, Gramm introduced a second piece of legislation, the so-called Gramm-Lugar Commodity Futures Modernization Act, which paved the way for the speculative onslaught in primary commodities including oil and food staples. 

“The act, he declared, would ensure that neither the sec nor the Commodity Futures Trading Commission (cftc) got into the business of regulating newfangled financial products called swaps—and would thus “protect financial institutions from overregulation” and “position our financial services industries to be world leaders into the new century.” (See David Corn, Foreclosure Phil, Mother Jones, July August 2008)

Phil Gramm was McCain’s first choice for Secretary of the Treasury. 

Under the FSMA new rules – ratified by the US Senate in October 1999 and approved by President Clinton – commercial banks, brokerage firms, hedge funds, institutional investors, pension funds and insurance companies could freely invest in each others businesses as well as fully integrate their financial operations.

A “global financial supermarket” had been created, setting the stage for a massive concentration of  financial power. One of the key figures behind this project was Secretary of the Treasury Larry Summers, in liaison with David Rockefeller. Summers described the FSMA as “the legislative foundation of the financial system of the 21th century”.  That legislative foundation is among the main causes of the 2008 financial meltdown. 

Financial Disarmament

There can be no meaningful solution to the crisis, unless there is a major reform in the financial architecture, implying inter alia the freezing of speculative trade and the “disarming of financial markets”.  The project of disarming financial markets was first proposed by John Maynard Keynes in the 1940s as a means to the establishment of a multipolar international monetary system. (See  J.M. Keynes, Activities 1940-1944, Shaping the Post-War World: The Clearing Union, The Collected Writings of John Maynard Keynes, Royal Economic Society, Macmillan and Cambridge University Press, Vol. XXV, London 1980, p. 57). 

Main Street versus Wall Street

Where are Obama’s “Main Street appointees”? Namely individuals who respond to the interests of people across America.  There are no labor or community leaders on Obama’s list for key positions. 

The President-elect is appointing the architects of financial deregulation. 

Meaningful financial reform cannot be adopted by officials appointed by Wall Street and who act on behalf of Wall Street.  

Those who set the financial system ablaze in 1999, have been called back to turn out the fire. 

The proposed “solution” to the crisis under the “bailout” is the cause of further economic collapse. 

There are no policy solutions on the horizon.

The banking conglomerates call the shots. They decide on the composition of the Obama Cabinet. They also decide on the agenda of the Washington Financial Summit (November 15, 2008) which is slated to lay the groundwork for the establishment of a new “global financial architecture”. 

The Wall Street blueprint has already been discussed behind closed doors: the hidden agenda is to establish a unipolar international monetary system, dominated by US financial power, which in turn would be protected and secured by US military superiority.  

Neoliberalism with a “Human Face”

There is no indication that Obama will break his ties to his Wall Street sponsors, who largely funded his election campaign. 

Goldman Sachs, J. P. Morgan Chase, Citigroup, Bill Gates’ Microsoft are among his main campaign contributors. 

Warren Buffett, among the the world’s richest individuals, not only supported Barak Obama’s election campaign, he is a member of his transition team, which plays a key role deciding the composition of Obama’s cabinet.  

Warren Buffett

Unless there is a major upheaval in the system of political appointments to key positions, an alternative Obama economic agenda geared towards poverty alleviation and employment creation is highly unlikely. 

Barack Obama. November 7 Press Conference.
Joe Biden (far left), newly appointed chief of staff Rahm Emanuel (far right). Photo: Charles Dharapak

What we are witnessing is continuity. 

Obama provides a ” human face” to the status quo. This human face serves to mislead Americans on the nature of the economic and political process. 

The neoliberal economic reforms remain intact. 

The substance of these reforms including the “bailout” of America’s  largest financial institutions ultimately destroys the real economy, while spearheading entire areas of manufacturing and the services economy into bankruptcy.

Frank du Mosch, van de NCRV, gebruikte in zijn beschrijving van het presidentsschap van de Verenigde Staten de term “het hoogste ambt van de aarde”.

Het hoogste ambt van de aarde??
De president van de Verenigde Staten is de opperbevelhebber van het grootste leger op aarde. Dat is de enige werkelijke basis van de Amerikaanse macht. God helpe ons als dat gelijk wordt gesteld aan het “hoogste ambt”. Het zou een goed idee zijn als onze wereld überhaupt nooit één “hoogste ambt” zal kennen.

Luister hier naar een interview op het onafhankelijke Amerikaanse radiostation KPFA met de econoom Michael Hudson.

In een notedop hoort u hoe de wereldeconomie momenteel in elkaar zit. Hudson verwondert zich over de ultra-rechtse economische ideologie van o.a. Europa, dat gelooft in de mythe dat armoede rijkdom is, en dat (in zijn woorden) gehersenspoeld is door de neoliberale (Chicago) economische ideologie.

Eén van de grootste fouten van individuele Europese landen is naar zijn overtuiging de rigide voorwaarden van het Europese monetaire stelsel, dat armoede in stand houdt, doordat het verrechtste Europa gelooft in armoede als motor voor een gezonde economie.

De Belgische journalist Pol de Vos hield in Antwerpen een interview met de bekende Amerikaanse politicoloog Michael Parenti en publiceerde dit in het Nederlands op zijn blog.

In uw boek schrijf je al op de eerste bladzijden, tot tweemaal toe zelfs, dat uw boek niét anti-Amerikaans is. Waarom zo nadrukkelijk?
Michael Parenti. Omdat het de meest gebruikte dooddoener is waarmee iemand die de Amerikaanse maatschappij bekritiseert, wordt aangevallen. “Je bent anti-Amerikaans, je haat je eigen land.” Het is een opportunistisch en vals argument, maar het wordt vaak met succes gebruikt. Je kunt het vergelijken met het Israëlische argument dat je antisemitisch bent, zodra je kritiek uit op de koloniale politiek van Israël.

Lees verder…

Het wegpesten van het roken is een klasseverschijnsel. Toen de elite rookte kwam niemand op het idee om het te verbieden (misschien alleen de nazi’s en de padvinders). Tabak roken drong door tot alle lagen van de bevolking.

Nu het voor de bovenlaag niet meer hip is om te roken, en de elite er dus ook minder aan doet, ziet men het als een goed idee om het ook onder “het volk” uit te roeien, impliciet om te laten zien wie het voor het zeggen heeft.

Zeker, roken is ongezond. Maar (benzine/diesel)auto’s zijn nog veel ongezonder, en aangezien ook de elite daarin rondrijdt, wordt die auto niet weggepest, en roept niemand om de elektrische auto.

Rob de Wijk maakt het extreem bont in zijn column in Trouw. We moeten ons ernstige zorgen gaan maken.

Kredietcrisis zegen voor populisten met een grote bek

„De nationale veiligheid is in het geding als vitale belangen van onze samenleving en/of staat zodanig worden bedreigd dat sprake is van (potentiële) maatschappelijke ontwrichting”, stelt de Strategie Nationale Veiligheid, die vorig jaar door kabinet en Kamer werd aanvaard. De strategie is helder over onze vitale belangen. Twee daarvan zijn uiterst actueel. Bij de economische veiligheid gaat het om het ’het ongestoord functioneren van Nederland als een effectieve en efficiënte economie’. De sociale en politieke stabiliteit, het tweede vitale belang, heeft betrekking op ’het ongestoorde voortbestaan van een maatschappelijk klimaat waarin groepen mensen goed met elkaar kunnen samenleven binnen de kaders van de democratische rechtsstaat en gedeelde kernwaarden’.

Voor mij is het glashelder dat de nationalisatie van Fortis en ABN-AMRO omwille van de nationale veiligheid noodzakelijk was.

Ondanks dit ingrijpen wordt de nationale veiligheid nog steeds bedreigd. De oorzaak ligt vooral in Amerika. President Bush kreeg zijn reddingsplan voor de financiële sector van 700 miljard dollar erdoor, maar de wijze waarop duidt op een leiderschapscrisis zonder weerga.

De Wijk verwart “democratische besluitvorming” met “leiderschapscrisis”.

Aanvankelijk stemden Amerikaanse volksvertegenwoordigers het plan af omdat zij de kiezer vreesden. Hun herverkiezing zou in het geding komen als zij de indruk wekten de top van de financiële wereld te steunen en de burger in de kou te laten staan. Bij hen ging het persoonlijke korte termijn boven het landsbelang.

De Wijk verwart “Wall Streets privileges” met “landsbelang”.

De Republikeinen kwamen massaal in opstand tegen hun president. Zij negeerden Bush en McCain. Pas nadat de beurzen dramatisch onderuit gingen kwam een meerderheid bij zinnen en werd het plan alsnog aangenomen.

De Wijk verwart “door intimidatie en onkunde door de knietjes gaan” met “bij zinnen komen”.

Door de leiderschapscrisis worden, net als in Europa, de grote vraagstukken niet meer voortvarend aangepakt. Ook in Amerika blijven door angst voor de uitersten van het electoraat zaken als immigratie, klimaatverandering, energiebeleid, sociale zekerheid en begrotingstekort goeddeels onbesproken.

En net als in veel Europese landen, waaronder ook Nederland, blijken de grootste klagers het minst maatschappelijk betrokken. Volgens het onderzoeksbureau Motivaction bestaat een derde van de bevolking uit ’buitenstaanders’ met – in mijn woorden – een grote bek, maar weinig verantwoordelijkheidsgevoel ten opzichte van de maatschappij. Zij bedreigen de maatschappelijke en politieke stabiliteit als zij zich verenigen en zich massaal achter populisten opstellen als de financiële crisis omslaat in recessie of depressie.

De Wijk definieert, noch omschrijft, deze “populisten”. Dat is populisme van de hoogste orde. Wie zijn die populisten, De Wijk?

Door de leiderschapscrisis kan Amerika zijn rol als supermacht niet meer spelen. Die rol was onder Bush al geërodeerd, maar door de recente financiële crisis is dit dramatisch verergerd. De gevolgen zijn voorspelbaar: in de overgangsfase naar een nieuwe president kunnen mondiale vraagstukken, inclusief de financiële crisis niet goed worden aangepakt. Het is zelfs de vraag of Obama of McCain die leidende rol volgend jaar kunnen herstellen.

De Wijk veronderstelt dat Washington zich bezig houdt met het “aanpakken” van “mondiale vraagstukken”. De Wijk ziet niet onder ogen, of liever, heeft liever niet dat we daar teveel over nadenken, dat Washington zich vooral bezig houdt met het beschermen van de belangen van de rijkste 1% die de rijkdommen van de aardbol voor een groot deel beheersen, en wensen dat te blijven doen. De kritiekloosheid waarmee De Wijk hier de wenselijkheid van Amerikaanse suprematie in de wereld aanvaardt, is tekenend voor zijn geërodeerde kritisch oordeelsvermogen, dan wel voor zijn wens dat zijn lezers die vermogen vooral niet aanwenden.

Sommige landen zullen de gelegenheid te baat nemen. Noord-Korea en Iran zullen zich niets meer van de Amerikanen aantrekken en hun atoomprogramma’s doorzetten. Rusland kan zich steeds meer als een imperiale macht gaan gedragen.

Goed voorbeeld doet goed volgen.

Anti-Amerikaanse landen als Venezuela zullen proberen Amerika grondstoffen en energie te onthouden.

Venezuela heeft de Verenigde Staten nog nooit olie onthouden, en het is vrij evident dat wie olie uit de grond haalt, het spul graag verkoopt aan een ieder die bereid is ervoor te betalen. Is Venezuela “anti-Amerikaans”? Of is Washington misschien “anti-Venezolaans”? Vertel eens Rob, hoe zat het ook weer met die coup tegen Chavez, een paar jaar geleden?

En in een wereld zonder chief whip zijn internationale verdragen moeilijker na te leven of te sluiten, en worden internationale instituties als de VN krachtelozer.

Met onvoorstelbare tarting van de rede doet De Wijk hier alsof de Verenigde Staten een bijdrage leveren aan “internationale instituties als de VN” of aan het “naleven of … sluiten” van “internationale verdragen”. Tell me Rob, what the f*** are you smoking??

De conclusie is somber. De toenemende internationale chaos werkt economische ontwrichting in de hand. Daardoor wordt de groep ’buitenstaanders’ groter en krijgt deze meer invloed op de politieke besluitvorming. Dat deze kettingreactie onze nationale veiligheid bedreigt is duidelijk.

U hoort het, als u kritisch staat tegenover de “bailout” en tegenover “reddingsplannen” en het injecteren van tientallen, honderden miljarden (dat wil zeggen, u gaat daar voor betalen — veel voor betalen, en wel in de vorm van belasting EN inflatie), dan bent u een bedreiging voor “onze nationale veiligheid”.
Lees het nog maar eens. En vraagt u zich dan af, bent u Ready for the Roundup? Wordt De Wijk straks de Gauleiter die gaat bepalen wie van ons een “onverantwoordelijke” “buitenstaander” is die “onze nationale veiligheid” bedreigt?

Tom Burghardt reports for GlobalResearch.ca, Centre for Research on Globalization:

Ten months before the September 11, 2001 terrorist attacks, Secretary of Defense Donald Rumsfeld approved an updated version of the U.S. Army’s secret operational Continuity of Government (COG) plans.

A draft document published by the whistleblowing website Wikileaks entitled, “Army Regulation 500-3, Emergency Employment of Army and Other Resources. Army Continuity of Operations (COOP) Program,” dated 19 January 2001, spells out changes in Army doctrine.

Issued by Headquarters, Department of the Army and signed off by Secretary of Defense Donald Rumsfeld and the Secretary of the Army, the document is affixed with a warning: “Destruction Notice: Destroy by any method that will prevent disclosure of contents or reconstruction of the document.”

read more: globalresearch.ca

door/by Michel Chossudovsky

The secession of Bolivia’s Eastern provinces is part of a US sponsored covert operation, coordinated out of the US State Department, in liaison with US intelligence.

The death squads armed with automatic weapons responsible for killing supporters of Evo Morales in El Porvenir are supported covertly by the US. According to one report, “USAID has an “Office of Transition Initiatives” operating in Bolivia, funneling millions of dollars of training and support to right-wing opposition regional governments and movements.”(The Center for Economic and Policy Research, September 2008). The US also provides support to various opposition groups through the National Endowment for Democracy (NED).

The expelled US Ambassador Philip S. Goldberg worked under the helm of Deputy Secretary of State John Negroponte, who directly oversees the various “activities” of US embassies around the World. In this regard Negroponte plays a far more important role, acting behind the scenes, than Secretary of State Condoleeza Rice. He is also known as one of the main architects of regime change and covert support to paramilitary death squads both in Central America and Iraq.

read more/lees verder: http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=10284

I.M.C.M.de Kok, J.D.F.Habbema, M.J.E.Mourits, J.W.W.Coebergh en F.E.van Leeuwen *

Minister Klink van Volksgezondheid, Welzijn en Sport wil vanaf september 2009 starten met het landelijk vaccinatieprogramma tegen het Humaan papillomavirus (HPV). Dat blijkt uit zijn brief aan de Tweede Kamer van 8 juli jongstleden (www.minvws.nl/kamerstukken/pg/2008/vaccinatie-tegen-baarmoederhalskanker.asp). Hij volgt hiermee het advies van de Gezondheidsraad op om HPV-vaccinatie voor 12-jarige meisjes in het Rijksvaccinatieprogramma op te nemen. Voor meisjes van 13-16 jaar oud wordt door de raad een inhaalprogramma geadviseerd. 1 Onlangs gingen Van Rossum et al. in dit tijdschrift in op de achtergronden van deze vaccinatie. 2

Wij hebben grote bezwaren tegen opname van HPV-vaccinatie in het Rijksvaccinatieprogramma op zo korte termijn. Op basis van de 7 criteria die de Gezondheidsraad hanteert bij zijn advies 1 beargumenteren wij dat aan 5 daarvan onvoldoende wordt voldaan en dat de minister en de Tweede Kamer beter kunnen wachten met het nemen van een dergelijk besluit. De 7 criteria staan in de tabel.

gaat het om een ziekte die ernstig is voor individuen en die een omvangrijke groep treft?

(…)

Leest u de volledige tekst hier (yelamdenu).

Today’s “Global War on Terrorism” is a modern form of inquisition. It has all the essential ingredients of the French and Spanish inquisitions. 

Going after ” Islamic terrorists”, carrying out a Worldwide preemptive war to ” protect the Homeland” are used to justify a military agenda. 

“The Global War on Terrorism” (GWOT) is presented as a “Clash of Civilizations”, a war between competing values and religions, when in reality it is an outright war of conquest, guided by strategic and economic objectives.  

The GWOT is the ideological backbone of the American Empire. It defines US military doctrine, including the preemptive use of nuclear weapons against the “state sponsors” of terrorism. 

The preemptive “defensive war” doctrine and the “war on terrorism” against Al Qaeda constitute essential building blocks of America’s National Security Strategy as formulated in early 2002. The objective is to present “preemptive military action” –meaning war as an act of “self-defense” against two categories of enemies, “rogue States” and “Islamic terrorists”, both of which are said to possess weapons of mass destruction. 

The logic of the  ”outside enemy” and the evildoer, allegedly responsible for American civilian deaths, prevails over common sense. In the inner consciousness of Americans, the attacks of September 11, 2001 justify acts of war and conquest: 

“As was demonstrated by the losses on September 11, 2001, mass civilian casualties is the specific objective of terrorists and these losses would be exponentially more severe if terrorists acquired and used weapons of mass destruction.” (National Security Strategy, White House, Washington, 2002)

America’s Inquisition

The legitimacy of the inquisition is not questioned. The “Global War on Terrorism” justifies a mammoth defense budget at the expense of health, education, and virtually every single category of (civilian) public expenditure. 

The “Global War on Terrorism” requires “going after” the terrorists, using advanced weapons systems. It upholds a preemptive religious-like crusade against evil, which serves to obscure the real objectives of military action. 

The lies underlying 9/11 are known and documented. The American people’s acceptance of this crusade against evil is not based on any rational understanding or analysis of the facts.  

America’s inquisition is used to extend America’s sphere of influence and justify military intervention, as part of an international campaign against “Islamic terrorists”. Its ultimate objective, which is never mentioned in press reports,  is territorial conquest and control over strategic resources.  

The GWOT dogma is enunciated and formulated by Washington’s neoconservative think tanks. It is carried out by the military-intelligence establishment. It is embodied in presidential speeches and press conferences:

“We’ve been warned there are evil people in this world. We’ve been warned so vividly. … And we’ll be alert. Your government is alert. The governors and mayors are alert that evil folks still lurk out there. As I said yesterday, people have declared war on America and they have made a terrible mistake. … My administration has a job to do and we’re going to do it. We will rid the world of the evil-doers,” (George W. Bush, CNN, September 16, 2001, emphasis added)

An understanding of fundamental social and political events is replaced by a World of sheer fantasy, where “evil folks” are lurking. The objective of the “Global War on Terrorism” launched in September 2001 is to galvanize public support for a Worldwide campaign against heresy. In the eyes of public opinion, possessing a “just cause” for waging war is central. A war is said to be Just if it is waged on moral, religious or ethical grounds. 

Read more at/lees verder op: Globalresearch.ca.

Banking was conceived in iniquity and born in sin. Bankers own the Earth. Take it away from them, but leave them the power to create money, and with the flick of the pen they will create enough money to buy it back again…

Take this great power away from them and all great fortunes like mine will disappear, and they ought to disappear, for then this would be a better and happier world to live in. But if you want to continue to be slaves of the banks and pay the cost of your own slavery, then let bankers continue to create money and control credit.

Het bankieren is onrechtvaardig verwekt, en in zonde geboren. Bankiers zijn de eigenaren van de aarde. Neem haar van ze af, maar laat ze de macht om geld te scheppen houden, en met een pennestreek scheppen ze genoeg geld om haar terug te kopen…

Neem deze grote macht van ze af en alle grote fortuinen zoals dat van mij zullen verdwijnen, en ze zouden moeten verdwijnen, want dan zou dit een betere en gelukkiger wereld zijn om in te leven. Maar als u slaaf wilt blijven zijn van de banken en de prijs van uw eigen slavernij wilt blijven betalen, blijf dan doorgaan de bankiers geld te laten scheppen, en de geldstroom te beheersen.

Zie: Money as debt (”Geld als schuld”)

Bij het aflopen van het Olympische circus verzuchten vertegenwoordigers van de officieel goedgekeurde massamedia heel vroom dat de Spelen niet echt geleid lijken te hebben tot een sociale revolutie in China, het grootste kapitalistische paradijs ter wereld (hoewel het economisch model van China zelden expliciet wordt genoemd).

“Mensenrechten” is het woord dat niet is weg te slaan uit elk berichtje over China. Hartverwarmend. Maar dan. Nog los hiervan.

Mensenrechten leiden tot democratie — je kunt dan democratische bewegingen niet meer met geweld neerslaan; tot verbetering van lonen en arbeidsomstandigheden, het oprichten van vakbonden, milieugroepen, enzovoort. Zaken die de investeerders die miljarden in China hebben gestopt waarschijnlijk niet zien zitten. Het repressieve kapitalistische paradijs China zorgt voor veel grotere winsten dan welk democratisch land dan ook. Met andere woorden, de grote winsten en de enorme economische groei, waar een te kleine elite werkelijk van profiteert, komen tot stand dankzij de repressie en het gebrek aan mensenrechten, niet ondanks dat, of geheel onafhankelijk daarvan.
Dat is de reden dat het met die democratie, vrijheid van meningsuiting, en mensenrechten wel los zal lopen — in negatieve zin.

Misschien moeten we die kant van het verhaal er dus ook eens bij vertellen: dat het westen zich, met alle zakelijke belangen die het heeft, om die reden niet interesseert voor die mensenrechten. Niet omdat het niemand wat kan schelen, maar omdat die mensenrechten, die democratie, en die sociale progressie direct raken aan de hoogte van de winst.

Precies zoals dat ging in Chili. Waar de beleden verontwaardiging over de moorden, de martelingen en de repressie gepaard gingen met gejuich vanuit de aandelenmarkt. En vanuit Londen en Washington, natuurlijk.