yelamdenu

De huidige monetaire crisis wordt graag vergeleken met de Grote Depressie van de jaren 1930, die volgde op een beurskrach die, als inleiding van de economische crisis, niet heel erg anders is dan het instorten van de Amerikaanse hypotheekmarkt. De verschillen zijn echter gigantisch, en mogen niet worden onderschat. De geschiedenis herhaalt zich weliswaar, maar nu even niet.

Het grote verschil zit hem in de agressie van de neoliberale ideologie, die velen heeft verblind, en nog meer mensen heeft verdoofd.
Die agressie bestaat daaruit dat de elke vorm van schuld wordt heilig verklaard als ware het een eeuwigdurende verplichting. Ten opzichte van die verplichting zou een poging eraan te ontkomen dan (als het aan de bankiers ligt) immoreel, illegaal, onethisch, fout, taboe en totaal out of the question zijn.

(Dit geldt zelfs op wereldschaal, want ook in de globaliseringsideologie is het eigendomsrecht verheven boven elk ander mensenrecht. Daarom mogen bedrijven straffeloos en met geweld mensen van hun land verdrijven, en daarom mag kapitaal onbelast over de hele wereld zijn vernietigende werk doen.)

Lees verder:
Heilige Schuld

De Verenigde Staten zullen Irak blijven steunen, ook na de terugtrekking van alle Amerikaanse gevechtseenheden eind 2011. Dat zei de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton zaterdag tijdens een bezoek aan het Arabische land.

“Clinton belooft Irak niet te laten vallen” - Trouw weer natuurlijk.

En dit wordt niet bepaald weersproken. Geen aanhalingstekens, niks. Dan zal het wel kloppen. Wat een knettergekke Orwelliaanse Newspeak! “Irak niet laten vallen” impliceert dat de Verenigde Staten Irak momenteel “steunen” in plaats van bezetten, economisch leegplunderen - olieconcessies, Monsanto’s geplande criminele greep op zaden in de landbouw, enzovoort. Zelfs het milieu van Irak is gruwelijk verwoest door kankerverwekkende, radioactieve verarmd uranium munitie die in grote hoeveelheden is neergekwakt.

Nee, wij laten u niet vallen.
Wel doodvallen.

Een onvoorstelbare gotspe, dit soort propaganda, en dat in een voormalig verzetskrant. Zonder enige kanttekening worden de mededelingen van de spindoctors als ware het het evangelie weergegeven.

Heleen Mees heeft veel praats maar is in feite slechts een neofeodale economische propagandiste, vermomd als “feminist”. Dit is waarom ze interessant loopt te doen, soms zelfs op het genante af, zoals wanneer ze de indruk wekt niet te weten dat op haar leeftijd een zwangerschap zo goed als uitgesloten is.

En wat mijn kinderwens betreft: ik ben er nog niet uit. Er is een grondsteward bij Delta, een mooie zwarte jongen, die mij steeds belt. Misschien moet ik de volgende keer toch maar eens vragen of hij langs komt. Kuis blijven is de slechtste manier om een kind te krijgen.”

bron: Trouw.nl

Als je op je veertigste nog nooit zwanger bent geweest is de kans om alsnog zwanger te raken minimaal.
Ach, misschien is het wel quasi-grappend bedoeld en weet ze wel beter. Zo niet, dan is het meelijwekkend, want er weinig grappig aan een onvervulde kinderwens, en de evt. bijbehorende medische bevruchtingsindustrie.

Het aantrekkelijke zwarte heerschap zou daarom wel meer dan eens moeten “langskomen” en als dat je “intellectueel” niet “bevredigt”, dan zit je met de gebakken peren.

Onze powerfeministe spreekt hier over mannen zoals veel mannen ook spreken over vrouwen. (Immers, “importeren”, al dan niet in hun fantasie, veel mannen niet “een blond chickie” uit Polen o.i.d.)?

In dat opzicht schokt het mij niet zo erg. “Feminisme” is blijkbaar het overnemen van lompe mannelijkheid door vrouwen.

Haar rol is die van economisch propagandist: iedereen moet geassimileerd worden aan de (betaalde) arbeidsmarkt. Dit leidt formeel tot economische groei. Het is de vurige wens van de financiële elite dat iedereen taxabel is, dat is namelijk de enige manier om iedereen in te lijven in het neo-feodale schuldstelsel.

Immers, “tweeverdieners” die beide fulltime werken zullen ook naar hun inkomen gaan leven (”een Porsche”, aldus mevr. Mees). Zo heb je ze tuk. Als je dan een hypotheekschuld hebt die daarop is afgestemd zit je feitelijk in dezelfde situatie als een dwangarbeider - waarvan Mees openlijk toegeeft dat ze het stiekem wel eens zou willen invoeren!

Het tegenovergestelde, natuurlijk, van de vrijheid die andere feministen in andere tijden van zins waren vrouwen te geven.

Beste CWI/Werkbedrijf,

Ik citeer even uw advertentie.

Het werk
Het verrichten van escortservice in de breedste en diepste zin
van het woord aan high class people gesitueerd in de 4 en 5
sterren hotels in Amsterdam. Niet bang zijn voor fysieke
contacten. In stijl kunnen werken en je naadloos kunnen
aanpassen aan de wensen van de client.

Meent u dat mensen die een vrouw bestellen over de telefoon om seks mee te hebben, en die een hoop geld hebben “high class people” zijn?

Zijn mensen die een pizza bestellen over de telefoon om op te eten, en die wat minder geld hebben, ook “high class people”?

Of gaat het toch misschien gewoon om “de elite”?
Het CWI/UWV (ik hou het niet meer bij) is een gesubsidieerde organisatie. Leuk om te zien dat met mijn belastinggeld ook “high class people” blij worden gemaakt.

vriendelijke groeten,
herman
rotterdam

door Michael Hudson

In het CBS-programma “60 Minutes” van 15 maart gebruikte voorzitter van de Federal Reserve Ben Bernanke een valse analogie, die eerder al populair werd gemaakt door president Obama in zijn pseudo-State of the Union-toespraak. Hij vergeleek de financiële sector met een huis dat door brand wordt verwoest - dat gaat nog, want de waarde van onroerend goed wordt vernietigd, zodat mensen failliet gaan, hun eigendom verlaten, alles slopen wat los en vast zit (koperdraad en wat verder nog kan worden gered), m.a.w. een verwoesting van waarde. Het probleem met de analogie is nu juist waar dit brandende gebouw zou staan, en de relatie tot “andere huizen” (lees, de rest van de economie).

Bernanke vroeg wat mensen zouden doen als een onverantwoordelijke roker zijn bed in brand liet vliegen zodat het huis afbrandde. Zou de buurman moeten zeggen, “het is zijn schuld, laat het huis lekker afbranden”? Dat, zo legde Bernanke uit, zou de hele buurt blootstellen aan de dreiging van vuur. Dit impliceerde, stelde hij nog eens duidelijk, dat economisch herstel een sterk bancair en financieel stelsel nodig heeft. En dit is precies wat hij zei: De economie kan niet herstellen zonder nog meer krediet en schuld. Dat op zijn beurt vereist nog eens duizenden en duizenden miljarden dollars gegeven door “de buren”, aan de onverantwoordelijke man die zijn huis had laten afbranden. En hier ontspoort de analogie.

Maar bij het kijken van “60 Minutes” zei mijn vrouw tegen me, “Dat is precies wat Obama laatst zei. Waar zijn ze mee bezig, gaan ze om tafel zitten en spreken ze af welke metafoor ze gaan propageren?” Ze lijken inderdaad een beeld te hebben gevonden dat de Amerikanen in een staat van verlamming houdt, zodat ze een beleid steunen waar ze eigenlijk niets voor voelen - veel mensen voelen er veel voor om het financiële huis (AIG, Citibank, Bank of America/Countrywide) te laten afbranden.

Wat is er vals aan de analogie? Om te beginnen staan de huizen van het bankieren niet in de buurten waar de meeste mensen wonen. Ze zijn het kasteel op de heuvel, dat heerst over het dorp aan de voet ervan. Ze kunnen de top van heuvel afbranden en aan de natuur overlaten, in plaats van dat heel beneden opkijkt naar een tempel van geld die ze in schuld gevangen houdt.

Nog meer van toepassing is de valse analogie op het beleid van de VS. In feite zijn de Federal Reserve en het ministerie van Financiën niet bezig met het “blussen van een brand”. Ze nemen huizen over die niet zijn afgebrand, gooien de eigenaars en bewoners eruit, en geven het onroerend goed aan de boosdoeners die “hun eigen huis hebben laten afbranden”. De overheid speelt niet de rol van brandweerman. Het “blussen van de brand” zou neerkomen op het afschrijven van de schulden in de economie - de schulden die haar “afbranden”.

Voor Bernanke bestaat de “oplossing” van het schuldenprobleem eruit, de banken zover te krijgen weer te gaan uitlenen. Hij verspreidt de brand van de schulden. De regering moet naar verluidt de “bedreigde buren” genoeg geld lenen zodat kredietklanten van het financiële “huis op de heuvel” er de voorgeschreven rentelasten aan kunnen afdragen. Het brandt helemaal niet af; het is het geld van de buurt (in dit geval, belastinggeld) dat aan het opbranden is.

Bernanke verklaarde tegenover zijn gehoor op de zondagavond dat de bedoeling van zijn beleid was de economie te laten terugkeren naar de “normaliteit”. Geheel in lijn met wat Paulson afgelopen zomer zei, wordt “normaliteit” gedefinieerd als een nieuwe exponentiële groei in het volume van schuld. Hij sprak van een “duurzaam” herstel. Maar “de Magie van de Gestapelde Rente” is niet duurzaam. Het is allemaal een valse metafoor.

(gedeeltelijke vertaling van Engels origineel)

Het klopt: in de VS hebben banken hypotheken verkocht aan mensen die deze niet kunnen betalen. Maar dat kwam niet door de vrije markt; het werd gestimuleerd door de overheid. De situatie in de VS had niets meer te maken met een vrije markt. Toezicht heeft daar gefaald om onmogelijke situaties uit te bannen. Het ontbrak aan goed toezicht en goede regelgeving. Die les moet geleerd worden, en het systeem moet worden verbeterd. Een systeem dat een crash heeft meegemaakt moet weer opgestart worden, en dan in de toekomst wel op de goede manier.

Zie: Trouw, opiniestukje van de JOVD

Een tendentieuze weergave. De geldcrisis heeft met vrije markt, of geen vrije markt, weinig te maken. Het essentiële punt is dat de financiële sector werkt als een extraherende, parasitaire kracht op de “reële” economie.

Financiële zeepbellen kunnen ingebeelde rijkdom creëren door het vermogen van banken om bijna zonder limiet krediet te scheppen. Dat is de oorzaak, niet het feit dat er hypotheken zijn verstrekt aan mensen die het niet konden betalen. Een groot misverstand! Men wist dat veel van die hypotheekrente nooit zou worden betaald, daarom werd het ook aan het buitenland verkocht. Dit is gewoon pure fraude.
Wordt u eens wakker, JOVD.

Eén van de dingen die indruk op me maakten aan de teksten van de Amerikaanse politicoloog Michael Parenti is zijn kijk op “linkse oppositie”. Parenti maakt onderscheid tussen een “liberal complaint” (een linksige klaagzang) en een “radical analysis” - een radicale analyse. Een grondige analyse van de politiek-economische werkelijkheid is altijd “radicaal” - je dringt door tot de wortel (radix) van de feiten die spelen. Pas daarna volgen de eventuele politieke consequenties, die per definitie subjectief zijn, en redelijk of onredelijk kunnen uitpakken.

Linksige mensen willen, in tegenstelling tot “radicalen”, wel commentaar leveren op politiek-economische omstandigheden, maar ze willen het dominante paradigma niet verlaten. Vandaar dat ze geen radicale kritiek kunnen leveren, maar slechts een marginale klacht kunnen indienen. Het lijkt erop dat ze aan de zijlijn staan, omdat ze in de praktijk geen posities van echte macht bekleden. Maar in plaats daarvan maken ze deel uit van het mainstream speelveld, en verlenen ze daaraan legitimiteit door daarbinnen wat aan de linkerkant te staan. Zo geven ze de indruk dat er allerlei meningen kunnen worden geuit - maar dan wel alleen binnen dat speelveld. Hun macht bestaat eruit te voorkomen dat radicale analyse opgeld doet en doordringt tot het linksige publiek dat met de klagers sympathiseert.

Het meest duidelijk uit zich deze opstelling in de hardnekkige “incompetentietheorie” die veel linksige mensen, onbewust, aanhangen. Aangezien zijzelf de wereld zoveel beter begrijpen dan de machthebbers, en ook zoveel intelligenter menen te zijn dan de meeste mensen, zijn de dingen die “misgaan”, die “niet goed werken”, per definitie het gevolg van stompzinnigheid. De stupide gedragingen van irrationele machthebbers zorgen ervoor dat er van alles fout gaat in de wereld. Als men maar zou luisteren naar de linksige klaagzang, zouden die blunders niet worden begaan.

Een voorbeeld hiervan is een econoom als Paul Krugman, Nobelprijswinnaar en scribent voor de New York Times. Over het (economisch) beleid van o.a. Bush Jr., de Federal Reserve, de Wereldbank en het IMF weet Krugman te melden dat het “niet heeft gewerkt”. Armoede wordt er wereldwijd niet minder door, de economie gaat er niet op vooruit, het tekort wordt er niet minder op, enzovoort. Als ze maar naar hem, de econoom Krugman, zouden luisteren werkte het allemaal een stuk beter.

Maar het economisch beleid van Bush Jr., de Federal Reserve, de Wereldbank en het IMF werken juist buitengewoon goed. Het beleid werkt immers briljant voor de mensen die ervan profiteren. Heeft Krugman misschien iets gemist? Een radicale analist verzuimt niet, zoals linksige klagers dat doen, de vraag te stellen: Cui bono? Wie profiteert ervan? En wie is de klos? Als aanhangers van de incompetentietheorie kunnen ze de machthebbers en schatrijke moghuls en mandarijnen niet anders zien dan als “incompetent” - die zijn nou eenmaal niet zo intelligent als de linksige klager. Vandaar dat ze de problemen in de wereld niet kunnen oplossen. In die toestand kunnen de linksige klagers zich niet voorstellen dat er sprake zou kunnen zijn van opzet - dat de economische structuren (en de globaliseringsideologie die deze structuren ondersteunen) niet de nobele bedoelingen hebben die de propagandisten ons voorhouden.

Een radicale analyse zal uitwijzen dat deze “liberals”, de progressieve goedbedoelers, juist de onnozelste figuren van het speelveld zijn. Ze zijn de ideale “useful idiots” voor het politiek-economische establishment. In hun verzuchtingen over de onnozelheid van machthebbers en beleidsmakers kweken ze een fatalisme bij de slachtoffers van dat beleid. Wat kun je immers doen aan de generaties “stompzinnige” politici die steeds maar weer opstaan? Burgers die zich boos maken over de kwade intenties van sluwe en manipulatieve regenten, zijn veel makkelijker te mobiliseren dan burgers die machteloos hun handen ten hemel heffen over al die “stompzinnigheid” van de mensen die boven hen geplaatst zijn. Wat moet je immers beginnen tegen “stompzinnigheid”? Een paard kun je ook niet leren rekenen.

In Nederland zijn clubs als GroenLinks en ook de Socialistische Partij goede voorbeelden van linksige klagers zonder radicaal analytisch vermogen. Ook zij gaan er impliciet vanuit dat de neoliberale consensus “niet heeft gewerkt”. Bij gebrek aan een radicale analyse zijn ze vervolgens niet in staat een alternatief te formuleren dat mensen buiten de eigen partijburelen kan aanspreken. Een verbijsterend voorbeeld hiervan gaf de Socialistische Partij, toen Nederlandse banken dreigden om te vallen en door de regering werden “gered” met miljardeninjecties. De SP had het marginale commentaar dat het liever een “meerderheidsbelang” van de staat in zo’n geredde bank had gezien. Vervolgens werd de SP gretig en pleitte voor “nationalisatie” van de bank. De minister van financiën was daar allang mee bezig, niet vanuit socialistische motieven maar omdat de zaak hopeloos verrot was en het kapitalisme tegen zichzelf in bescherming moest worden genomen.

Een radicale analyse had de SP kunnen en moeten uitwijzen dat het redden van banken een verwerpelijke zaak is. Banken parasiteren op de economie, in plaats van eraan bij te dragen. Juist toen het financieel kapitalisme werd ontmaskerd als het monetaire bedrog dat het ten diepste is, liet de SP het afweten en droeg het bij aan de “redding” van het systeem dat ze zeggen te willen bestrijden. De staatsschuld werd met tientallen miljarden verhoogd, waarover Nederlandse belastingbetalers tot in lengte van jaren rente zullen moeten betalen. Ook toen voor miljarden aan banktegoeden door de staat werden “gegarandeerd”, wat een recept is voor nog meer financiële ellende, waren de linksige klagers in geen velden of wegen te bekennen. Wel maakten ze zich nog boos over de bonussen van een aantal bankmedewerkers - waarlijk klein bier vergeleken met de gigantische bankgaranties, die de belastingbetaler nog een hoop misère zou kunnen bezorgen.

In plaats van een door vaag onbehagen geïnspireerde klaagzang had een door radicale analyse geïnspireerde aanklacht van deze crisis gebruik kunnen maken. En wel door in de volle openbaarheid en met alle media-aandacht (tenzij er een vliegtuig neerstort, of een blonde Limburgse politicus een wind laat, kan men het nergens anders meer over hebben) van alles aan de kaak te stellen. De euro die de Nederlandse monetaire soevereiniteit heeft ontmanteld. Ons perfide bankstelsel dat pseudo-rijkdom creëert door het opblazen van financiële zeepbellen die vroeg of laat leeglopen (de huizenmarkt), en waardoor de gemiddelde burger veel meer kwijt is aan de kosten van het levensonderhoud dan nodig. De hypotheekrenteaftrek, die eeuwige schuld subsidieert en vele miljarden overhevelt van modale burgers naar de banken. Of zelfs het verschijnsel rente op zich.

Dit alles verzuimde de SP te doen, en daarmee begaf ze zich duidelijker dan ooit in het kamp van apologeten van de status quo. Volwaardige linksige klagers, zonder een radicale analyse.

Obama: redden economie nog duurder

Maar de VS zullen ’sterker dan voorheen herrijzen’

Het bestrijden van de economische crisis gaat de Verenigde Staten mogelijk nog meer geld kosten dan nu gedacht. Maar Obama heeft er vertrouwen in dat de VS zullen herstellen.

Trouw aan het woord.
Het gebruiken van het woord “redden” zonder aanhalingstekens impliceert dat de redacteur van Trouw ervanuit gaat dat Obama daadwerkelijk van plan is de economie te “redden.” Maar klopt dat?

De vraag is immers, wie is het die hier wordt gered? Wiens economische belangen worden hier gered? En het is duidelijk dat Obama vooral de belangen van Wall Street vertegenwoordigt.

Zo wordt bijvoorbeeld gesproken van belastingverhogingen voor de rijken. Zij betalen echter helemaal geen inkomstenbelasting, omdat ze hun inkomen uit kapitaal, niet uit arbeid halen.

Dit is context die wordt verzwegen, net als het feit dat Obama’s steun aan Wall Street de onbetaalbare schulden kunstmatig heeft bewaard, in plaats van de markt te laten werken.
Dat is nu eens iets waar de markt wel degelijk goed in is - alleen niet in het model van “privatise the profits, socialise the costs”.

Iedereen zal het erover eens zijn dat gemeten over de laatste 300 of 100 jaar, de armen het vele malen beter gekregen hebben en de toplaag slechts marginaal vooruit gegaan is.

Nee dus
Dat gaat misschien op voor bepaalde economieën zoals die in (West-)Europa en landen als Canada, de VS, Nieuw-Zeeland, enz. In de rest van de wereld is de kloof tussen arm en rijk sinds die paar honderd jaar vaak extreem toegenomen, zoals bijv. in India (onder invloed van het koloniale bewind), in Latijns-Amerika (Brazilië, Chili, Venezuela, Mexico, enz.), de Filippijnen, Indonesië, en nog veel meer streken. Het voorbeeld van India: onder andere door de Britse economische oorlogvoering met bijv. de Indiase textielindustrie (met behulp van de Queen’s kanonneerboten) nam de levensstandaard er dramatisch af; de armoede in India is nog steeds onvoorstelbaar - ziedaar de (Britse) rijkdom die (Indiase) armoede creëert.

Rijk land, arm volk
Het is ook niet zo vreemd dat de aan grondstoffen rijkste landen vaak de armste bevolkingen kennen. De plundering op grote schaal die Europa, Japan, en na de Tweede Wereldoorlog vooral de Verenigde Staten beging, vonden niet plaats waar niets te halen viel. Nederland zat ook niet in Indonesië om de plaatselijke bevolking tot het christendom te bekeren. Maar is het effect van het kolonialisme niet weggeëbt? Het is vervangen door een veel slimmer economisch imperialisme.

In sommige derdewereldlanden zijn wel democratische hervormingen die iets aan de verschillen doen (o.a. Venezuela, Bolivia). Een van de methoden die kunnen worden toegepast is het deels afschermen van de eigen markt voor de “globalisering” - het recept waarmee zo goed als alle welvarende landen tot hun welvaart zijn gekomen.
In andere landen wordt de kloof met (de dreiging van) geweld in stand gehouden. China bijvoorbeeld houdt haar lage lonen kunstmatig in stand - een grote groep Chinezen profiteert van de economische groei, maar een nog veel grotere groep, die het eigenlijke werk doet, nauwelijks of in veel geringer mate.

Reactionair offensief

In veel landen waar de verschillen tot de jaren 1980 minder werden, is een reactionair offensief begonnen om die weer groter te maken (Verenigd Koninkrijk, Verenigde Staten). Het wordt ook wel “neoliberaal” genoemd, maar het is feitelijk reactionair: een reactie op de gemengde economie, en op de democratische structuren die de verkleining van de verschillen tussen arm en rijk mogelijk maakten). Dit wordt verkocht als zou het welvaart brengen, maar de meest excessief door de neoliberale ideologie geteisterde landen (VS, Canada, UK) kennen nu ook de snelst toenemende armoedeval en schuldslavernij onder wat eens de “middenklasse” heette.
En dat is bepaald geen toeval.

Ex-Sovjet: armer dan ooit
De voormalige Sovjet-Unie en veel landen in Oost-Europa zijn een apart geval, omdat in het westen de communistische samenlevingen werden geassocieerd met armoede. In feite is ook daar de armoede voor grote groepen mensen toegenomen, na de totale uitverkoop van publieke voorzieningen in met name Rusland. Hoewel de rijkdom voor een kleine groep er tot ongekende hoogte steeg, nam ook daar de kloof tussen arm en rijk extreem toe - men had de Russen na 1991 iets heel anders beloofd.

Geen clichés, a.u.b.
Het is niet verstandig om in clichés te denken, omdat sommige samenlevingen op hun eigen manier tot een vorm van welvaart kunnen komen die niet altijd goed in een hokje past; zoals Zuid-Korea dat aan de ene kant een enorme welvaartsstijging kende in de afgelopen decennia, door een agressieve toepassing van het Aziatische Tijger-recept dat Japan tot een grootmacht maakte - hiermee veranderde Zuid-Korea van een feodale staat in een consumptiemaatschappij; maar dat aan de andere kant ook het doelwit werd van “structurele aanpassingen” van het IMF (na de “Azië-crisis”, die ik op verzoek elders zal belichten). En waar nu het aantal have-nots ook weer gestaag toeneemt (van nooit weggeweest, overigens), met een neoliberale gelovige aan het roer.

Democratie?
Er is geen reden om in pessimisme te vervallen - er het helpt ook niet om “de armen” zielig te vinden. Help ze zichzelf te helpen, maar hoe doe je dat? Wie voor zichzelf kan opkomen, zich kan verenigen in vakbonden, zonder door de knokploegen van een oppressieve staat in elkaar te worden getimmerd, kan een acceptabel loon bij elkaar hengelen. Wie een eigen zaak heeft, zoals miljoenen in de Derde Wereld, kan zichzelf goed redden, maar niet als een corrupte staat uitbuiting door corrupte mafiosi tolereert, die woekerhuren en woekerrentes rekenen. IMF en Wereldbank dringen landen “structurele aanpassingen” op die leiden tot een berg schuld, de uitverkoop van publieke voorzieningen en grondstoffen, en een gedevalueerde munt, dus een lage koopkracht met de slechte toegang tot de productiemiddelen die ermee gepaard gaan - het beste recept voor duurzame armoede. Is het introduceren van democratie hiervoor het recept? Het is allerminst een garantie. Er zijn dictaturen die, uit de wens enige populariteit te behouden, een redelijk verstandig economisch beleid voeren; en er zijn ± democratische regeringen die hun land verkopen aan de hoogste bieder, en het volk in armoede laten wegzakken - en omgekeerd.

Verdeel-en-heers
Het slimme van het globaal economisch stelsel dat de kapitalisten in elkaar hebben gezet is dat het mensen op briljante wijze tegen elkaar kan uitspelen. In een land als Nederland kunnen we spreken van “de kloof tussen arm en rijk”, maar dat geldt ook voor een land als Indonesië. Nederlanders (zonder schulden) met een vaste voltijdbaan die tegen het minimumloon werken, kunnen zonder al te veel problemen meestal rondkomen (en maken een goede kans op een huurwoning met subsidie).

Je moet dan dus niet zeuren, zou je zeggen. Het welvaartsverschil met de armen in de Derde Wereld is immers enorm. Tegelijkertijd wordt vanuit de financieel-economische elite druk uitgeoefend op de structuren die dit mogelijk maken. Het minimumloon zou omlaag moeten, om de concurrentie met lagelonenlanden te kunnen aangaan. De woningmarkt zou verregaand moeten worden geliberaliseerd, om deze flexibeler te maken. Er wordt op gehamerd dat onderwijs en de kenniseconomie de sleutel is voor de toekomst; maar tegelijkertijd werkt men aan verdere privatisering van het onderwijs, waarbij de betere opleidingen duurder worden, en de gelijke kansen op onderwijs voor elke sociale klasse worden ondermijnd.

Dubbelrol
De werkende klasse van de rijkere landen wordt zo in een dubbele rol gemanoeuvreerd. Aan de ene kant is daar de rol van uitbuiter. Door het kopen van allerlei extreem goedkoop geproduceerd spul (of het nu om vruchten, uitheemse groenten en fruit, koffie, speelgoed, laptopjes of dvd-spelers gaat) werkt de werkende klasse uit de rijkere landen vrolijk mee aan het ketenen van zijn collega-(land)arbeider in de Derde Wereld. Aan de andere kant staat de levensstandaard van de modale burger in de rijkere landen latent en permanent onder druk; en wel door geen of nauwelijks inflatiecorrectie van lonen (door gemanipuleerde inflatiecijfers) en het niet aflatende gedram van “loonmatiging” door politici en de business, met behulp waarvan we “sterk” zouden staat in de mythische voorgekookte strijd met de lagelonenlanden.

Het houdt een keer op
Een volmaakt geval van verdeel-en-heers, natuurlijk. De werkende burgers van de Verenigde Staten zijn de meest in het oog springende slachtoffers van dit globaliseringsmechanisme. Hun rol van uitbuiters - dankzij de kunstmatige koopkracht van de dollar konden zij zich helemaal suf consumeren - wordt nu steeds meer aangevreten door de rol van uitgebuitenen. De VS produceren zelf veel te weinig om het handelstekort aan te vullen; de bedrijven komen er voorlopig niet terug, want die zitten prima in India, Mexico, China, en elders; van de welvaart die door charlatans en andere valse profeten werd beloofd in de onroerendgoed-zeepbel is niets meer over. En zo schuift men miljoenen bij het oud vuil, die (als ze geluk hebben) voortaan in een stacaravan hun voedselbankblikken mogen nuttigen.

Of wij aan de beurt komen hangt helemaal van onszelf af: kunnen we de mechanismen van het kapitalisme en de globalisering onderscheiden, of blijven we in zelfhypnose en worden we warm van de “koopkrachtplaatjes” van de technocraten?

Documentatie:
Michel Chossudovsky, The Globalisation of Poverty; Michael Parenti, Against Empire; Democracy for the Few; Naomi Klein, The Shock Doctrine; Noreena Hertz, The Debt Threat - How Debt Is Destroying the Developing World; Raj Patel, Stuffed and Starved - The Hidden Battle for the World Food System; Chang Hajoon, Kicking Away the Ladder; Bad Samaritans - Rich Nations, Poor Policies and the Threat to the Developing World; Michael Hudson, Global Fracture - the New International Economic Order

(En nog veel meer.)

Briljant. The Neocoins.

Allies of Evil

We wage preemptive wars. We sanctioned torture. We conduct illegal searches and wiretaps on law-abiding American Citizens. We ARE the Neocons! And we’re proud to be the starting line-up with our group’s new NeoCoins: commemorative collectible private money! Get your set today before we finish hoarding all the world’s silver!

The eighth of this month, professor Michael Hudson (with another finance professor, Lew Mandell) was a guest at kuow.org radio.
It’s hard to find a clearer and better informed analysis of the money scam.

Wipe them all out! I think that would have been a wonderful thing for the economy, it would have been like a host getting rid of a parasite.

Click here for the mp3.

Click here for a conversation between infowars’/prisonplanet’s Alex Jones and globalresearch.ca’s Michel Chossudovsky - on Israeli terror in Gaza, the phony Obama, the Mumbai shooting, the debt crisis, etc.

Michel Chossudovsky on Alex Jones Show, part 1
part 2
part 3

Those links go to youtube.com but apart from a still image they are audio only.

Michael Hudson in gesprek met Steve Lendman van globalresearch.ca sprak maandag over de financiële crisis, schuld, bankieren, (de geschiedenis van het) parasitisme, en Obama.
Klik op de link voor de mp3 van de radiouitzending. U kunt dit bestand ook opslaan.

Een treffende passage:

Lendman:
What about the prospects of a depression that would be serious enough, whether it’s as bad as the 1930s or whatever.. what do you see for the prospects of that?

Hudson:
Well, certainly living standards and invest will go down here; it doesn’t have to be worldwide, unless other countries fail to break away from the American economy dragging them down.
It doesn’t have to affect Russia, India, Asia - it doesn’t even have to affect Europe, unless Europe keeps tying its fortune to the dollar.

(nadruk: yelamdenu)

In het in 2001 bij Zed Books en Pluto Press verschenen Debunking Economics laat de Australische econoom Steve Keen zien “dat bijna alles wat economen geloven, fout is”.
Is dit grootspraak? Debunking Economics is een ook voor niet-economen (met de bereidheid de niet bepaald simplistische tekst te begrijpen) toegankelijke aanval op de zogenaamde neo-klassieke, mainstream of orthodoxe economie zoals die aan de meeste economische faculteiten en hogescholen wordt onderwezen.

Is het werkelijk mogelijk dat bijna een heel vakgebied zich zo ver verwijderd heeft van de werkelijkheid dat een dergelijk boek zou kunnen verschijnen? Keen zelf schrijft dat dit voor de natuurkunde, of de wiskunde niet mogelijk zou zijn. De paradigma-verschuivingen treden in dergelijke wetenschappen op met grote snelheid, zodat de populaire wetenschap de ontwikkelingen van het vakgebied nauwelijks kan bijhouden. Zo leeft het idee van het “zwarte gat” nog steeds onverstoorbaar door in de populaire cultuur, terwijl de natuurkunde, inclusief enkele grote natuurkundigen die zich bijna exclusief op de bestudering van het concept hadden gestort, het idee eigenlijk al weer heeft verlaten.

In de economie werkt het helaas anders, zo toont Keen in zijn boek met humor, treffende voorbeelden en behoorlijk wat grafieken aan. Als neo-klassieke economen een van hun geliefde concepten zien sneuvelen doordat de werkelijkheid anders in elkaar blijkt te zitten dan de theorie, haast men zich met het produceren van verklaringen die moeten laten zien dat niet de theorie, maar de werkelijkheid het bij het verkeerde eind heeft.
Zo bleek het stokpaard van de bekende en veelvuldig door globalistische politici gelauwerde econoom Milton Friedman een confrontatie met de werkelijkheid niet te overleven. Zijn “monetaristische” theorie, die stelde dat de staat inflatie kan beheersen door de geldhoeveelheid minder te laten groeien dan de economie zelf, flopte toen ze werd toegepast door Margaret Thatcher in het Verenigd Koninkrijk. Het bleek eenvoudigweg niet mogelijk voor een overheid om met dit voorgeschreven monetaire beleid de inflatie onder controle te brengen. Werd de theorie vervolgens verlaten? Nee, want aangezien het experiment-Thatcher niet in een perfecte, gecontroleerde omgeving was uitgevoerd kon het falen ervan niet aan het monetarisme zelf worden toegeschreven. Bij dit alles houdt men vol dat deze economische benadering niets met ideologie te maken heeft (hoewel het in de praktijk op een wonderlijke manier overeenkomt met de wensen van de meest reactionaire neoliberale politici, en de belangen van transnationals, financials en speculanten).

De gelijknamige website DebunkingEconomics.com biedt de nodige referenties naar een hoop andere documenten. Het lettertype van de site is het voor dit genre niet al te gebruikelijke Comic Sans MS, maar, geloof het of niet, het gaat hier echt om een serieuze econoom - een heterodoxe, inderdaad.

Ellen Hodgson Brown, een Amerikaanse juriste publiceerde in juli 2007 het boek The Web of Debt - The Shocking Truth About Our Money System and How We Can Break Free, over het monetair stelsel en de geschiedenis daarvan, met name in de Verenigde Staten.

De bankier Reed Simpson schreef er een voorwoord bij, dat ik even vertaal:

Ik ben het grootste deel van mijn carrière bankier geweest en ik kan meedelen dat zelfs de meeste bankiers zich niet bewust zijn van wat er gaande is achter gesloten deuren aan de top van hun bedrijfstak. Bankiers hebben de neiging in hun eigen hoekje van het bankstelsel te gaan zitten, zonder dat ze het grote verband zien, of inzien wat het hele systeem dat ze helpen instandhouden eigenlijk teweegbrengt. Ik ben meer dan de meeste mensen bekend met de materie die Ellen Brown in haar boek Web of Debt aankaart, en toch vond ik het nog steeds een eye-opener, een opmerkelijk venster in wat er werkelijk gaande is.
Het proces van geldcreatie wordt volledig misverstaan, en daar is een goede reden voor: het proces is onderworpen geweest aan een verfijnde en langetermijn disinformatiecampagne, die zowel het wetenschappelijk veld, als de media, als de uitgeverijbusiness bestrijkt. De complexiteit van het onderwerp is met opzet uitgebuit om zo zijn mysteries onder het tapijt te kunnen houden. Het beste heeft Henry Ford dat uitgedrukt: Het is maar goed dat de mensen in het land ons bankstelsel en monetaire stelsel niet begrijpen, want als ze dat wel zouden doen, geloof ik dat er voor morgenochtend een revolutie zou uitbreken.”

Ellen Browns Web of Debt is (nog) slecht verkrijgbaar in Nederland. De libertariërs van de website Vrijspreker hebben haar boek al eens genoemd; op deze Nederlandstalige website wordt wel vaker aan monetaire issues aandacht besteed. Dat geldt ook voor o.a. zaplog.nl (o.a. hier een verwijzing naar Browns boek) en zapruder.nl.

De website van Brown is webofdebt.com. Haar boek is erg de moeite waard. Brown heeft uitvoerig onderzoek gedaan en belicht de zaak vanuit een scala aan invalshoeken.

So people finally found out there is a high cost to the low prices.
Some people say, “if we stop consuming the stuff they produce, they’ll be even worse off.”

That’s completely incorrect. That point of view originates in a total lack of understanding (quite understandable in itself, given the abysmal quality of economic education in the Western world) of the world economy as it works today.
China and other countries in Asia indeed produce lots of stuff for exports. A lot of those exports go to the United States, and in return a lot of dollars end up in the hands of the Chinese exporters. Those dollars in turn end up in the Chinese central bank.

The problem is that the trade deficit of the US as against China, against most of the world really, is so massive that these dollars are virtually worthless. The US does not allow foreign investors to own too much US corporate stock, and once the dollars are at the central banks of Asia, there’s little they can do except to buy US treasury notes. Those treasury notes have very low yields because of the low interest rates.

Thus the Asians who had been doing all the work are funding the deficit caused by American overspending, and are preventing the dollar from total collapse by funding the trade deficit (which under “normal” circumstances would indeed have led to the collapse of the dollar). Basically the US is getting a free ride thanks to the inability of the rest of the world to find an alternative.
One alternative is to not export anything to the US anymore, but due to the short term gain that most corporations are after, that doesn’t seem to happen. Another “alternative” is to wait for this system to collapse, which is when the dollar is finally falling prey to massive inflation, and that seems to be under way. A third alternative is to find another currency to fulfill the rol of world reserve currency. Let’s just say “they’re working on it”.

When the US as a market collapses, the Chinese are going to have to explore, among other things, their own domestic market. The oppressive government having crushed all labour union activity and human rights activism however, made for a relatively low purchasing power. This is where China’s government have been shooting themselves in the foot. A relatively small middle class and upper class will do most of the consuming and the rest will be serfs to the corporations. After the collapse of the dollar however, the yuan will rise and take up the purchasing power of all the Chinese simultaneously.

The article on the criticism in the human rights study: Der Spiegel

Wie Nederlandse soldaten een oorlog instuurt die niet het soort oorlog is dat men zegt dat het is;
wie tientallen malen consequent liegt over de reden waarom die oorlog gevoerd wordt;
wie het internationaal recht en oorlogsrecht met botte arrogantie terzijde schuift;
wie jonge en onschuldige mensen hun dood in stuurt;
wie elke onderzoek naar de besluitvorming taboe verklaart;
wie geen bezwaar heeft tegen honderden Afghaanse (burger)doden, direct gedood door Nederlands vuur;
wie honderdduizenden slachtoffers in Afghanistan en Irak een goede prijs vindt (voor.. wat?);
wie, met dat alles, zelfs niet handelt in het belang van het Nederlandse volk maar in het belang van de Verenigde Staten en oliemaatschappijen als Shell, bedrijven als Unocal, etc.;
dat is een landverrader.

In een oorlogssituatie is het niet ongebruikelijk om landverraders tegen de muur te zetten en met wat kogels uit de lopen van een vuurpeloton te laten doorzeven.
Dit is wat o.a. is gebeurd met Nicolae Ceauşescu, voormalig autocraat van Roemenië, en van die executie heeft men in het westen niet al te grote trauma’s.
J.P. Balkenende scheen ook erg in zijn nopjes te zijn met de executie van Saddam Hussein. Ook dat mag het probleem niet zijn.

Landverraad…
Deze oorlog is de mijne niet, en aangezien we geen doodstraf hebben lijkt levenslang me heel redelijk.
Meneer Balkenende, het zou u sieren als u zichzelf aangeeft.

Een twaalfjarig meisje is verlamd geraakt vanaf haar middel door een “mysterieuze ziekte” die intrad, dertig minuten nadat ze as ingeënt met het vaccin dat zou beschermen tegen baarmoedhalskanker.

Het meisje, Ashleigh Cave, werd al kort na de inenting duizelig en had last van hoofdpijn, waardoor ze de dagen erop herhaaldelijk flauwviel. Haar moeder wijt de toestand van Ashleigh aan haar intenting tegen het humaan papillomavirus (HPV), die in september werd ingevoerd als onderdeel van het overheidsvaccinatieprogramma.

Meisjes van 12 en 13 krijgen in het Verenigd Koninkrijk de vaccinatie “Cervarix” (van GlaxoSmithKline), een concurrent van “Gardasil” (van Merck & Co.).

Als de komende maanden en jaren recessies depressies worden, zullen de ogen van de statistici, politici, en praathoofden gericht zijn op één magisch ding: de economische groei. De economische groei, want een heiliger object van verering kun je niet verzinnen. En dat komt natuurlijk omdat de wereld zo nu eenmaal in elkaar zit. Gezonde kinderen groeien, gezonde bloemkolen groeien, gezonde mestvarkens groeien, gezonde gist, schimmel, desem en bacteriepopulaties groeien; zelfs het heelal groeit! Gezonde economieën groeien dus ook.

Toch?

lees verder…

I think the idea that Mr Obama is going to change his economic philosopy is quixotic. In Berlin, almost everybody there was sure that Obama was going to be another Gorbachov. Somebody laying low, somebody going along with the, uh, seemingly conforming, so that all of a sudden once he was in, he could do a revolution. And almost everybody was hoping against hope that that would be the case. Er, and instead of looking like Gorbachov, now all of a sudden Mr Obama is looking like Yeltsin. Just the umbrella for these kleptocrats to come back in.

Economist Michael Hudson on Democracy Now!

Bijna een miljard mensen hebben elke dag honger, nu stijgende voedselprijzen over de hele wereld nog eens 40 miljoen mensen in de rangen van de ondervoeden hebben gedrongen. Dit meldt het agentschap van de Verenigde Naties dat zich met voedsel bezig houdt, de FAO.

De FAO (Voedsel- en Landbouworganisatie) stelt dat voedselprijzen sinds hun historische piek van een aantal maanden geleden zijn gehalveerd. De prijs van basisvoedsel zoals gemeten door een FAO-index is echter nog steeds hoog: gemiddeld 28% hoger dan een jaar geleden.

Hierdoor neemt het aantal mensen dat door een gebrek aan calorieën geen normaal, actief leven kan leiden nog steeds toe. Het wordt geschat dat 14% van de wereldbevolking, 963 miljoen mensen, honger lijden.

Het FAO-rapport The State of Food Insecurity in the World, 2008 (Status van van voedingsonzekerheid in de wereld, 2008) ontdekte dat de meerderheid van de ondervoeden in de derde wereld leeft, waarvan 65% is slechts zeven landen: India, China, de Democratische Republiek Congo, Bangladesh, Indonesië, Pakistan en Ethiopië. De mensen die het meest getroffen worden zijn landloze families, vooral huishoudens met een vrouw aan het hoofd.

“Voor miljoenen mensen in derdewereldlanden is het dagelijks eten van zelfs het minimum aan voedsel om een actief en gezond leven te kunnen leiden een verre droom,” zegt assistent algemeen directeur van de FAO Hafez Ghanem. “De structurele problemen van honger - gebrek aan toegang tot land, krediet en werkgelegenheid, samen met hoge voedselprijzen, blijven een harde werkelijkheid.”

Boeren in ontwikkelde landen zouden eenvoudig de productie van granen met 10% kunnen verhogen, en zo met productieverhoging reageren op de stijgende prijzen; maar in armere landen heeft men niet de toegang tot de kunstmest, zaden, en markten om op de stijgende prijzen in te spelen.

De Britse minister van milieu, voedsel en platteland Hilary Benn zal vanavond waarschuwen voor een “echte storm” met bedreigingen van de voedselzekerheid, tenzij leiders met elkaar overeenkomen hoe de stijgende prijzen en de milieuschade kunnen worden aangepakt.

In een koerswijziging die door deskundigen veelbetekenend wordt genoemd, zal Benn in een toespraak voor de Fabian Society zeggen dat er een reeks van bedreigingen zijn die de voedselproductie voor de verwachte wereldbevolking van 9 miljard in het midden van deze eeuw ernstig in gevaar brengen. Hij zal oproepen tot een internationaal verdrag naar analogie van het Kyoto-protocol tegen de opwarming van de aarde.

Naar verwachting zal Benn zeggen dat “de voedselproductie alleen al om aan de vraag te voldoen moet verdubbelen.”
In het bijzonder zal de afhankelijkheid van olie van de Britse voedselproductie “moeten veranderen”, door meer duurzame energie te gebruiken. Hij zal ook hints geven dat genetisch gemanipuleerde technologie waarschijnlijk nodig zijn.*

In juni kwamen wereldleiders tijdens een nood-topconferentie in Rome overeen tot het intensiveren van landbouwsteun om voedselproductie in de derde wereld te helpen stijgen. Door de instorting van de kredietmarkt en de recente dalingen van voedselprijzen nam het gevoel van urgentie echter af.

“Deze trieste werkelijkheid zou niet acceptabel mogen zijn aan het begin van de eenentwintigste eeuw,” zei algemeen directeur van FAO, Jacques Diouf in een toespraak bij de presentatie van het rapport. “Er is niet genoeg gedaan om honger terug te dringen en er wordt niet genoeg gedaan om te voorkomen dat nog meer mensen honger gaan lijden.”

*) My take: beware of the Trojan horse

Onlangs was ik in Leiden bij een soort elitaire bijeenkomst waarbij studenten konden babbelen met diplomaten en aan de diplomatie gelieerde lieden van allerlei landen. Deze bijeenkomst droeg de naam “Japanse tafeltjesavond”, en moest plaatsvinden in een informele, ongedwongen sfeer.

Er zat een consul, of ambassadeur, van Afghanistan bij. Dat was onaangekondigd. Afghanistan, dacht ik - dat behoort toch tot mijn interesses. De Afghaanse diplomaat begon het gesprekje met een soort mini-college over hoe Afghanistan in elkaar zat.
Toen de diplomaat begon over het belang van de strijd tegen de opiumteelt/heroïnehandel kon ik het niet laten om hem te confronteren met het feit dat de vervloekte Taliban toch zo ongeveer alle opium hadden uitgeroeid; en dat, toen de CIA eenmaal het land weer naar hun hand hadden gezet, binnen een mum van tijd de papaverproductie weer op peil was. Zodat het toch lichtelijk naïef was om uitgerekend van de VS en de door de VS beheerste NAVO een bijdrage aan de oplossing van het opiumprobleem te verwachten, zoals hij zo vroom deed.
Zonder het direct te weerleggen, zei de sluwe diplomaat triomfantelijk, maar zichtbaar niet erg verheugd met mijn interruptie, “ja, maar de Taliban hadden wel een voorraad aangelegd voor de komende zeven jaar!”
Dat leek me nu een interessant discussiepunt. Ik had verwacht dat een dergelijke mededeling, die ik nog nergens in de altijd oplettende dagbladen had zien figureren, de nieuwsgierigheid van de andere in de diplomatie geïnteresseerde studenten zou prikkelen. Maar de andere studenten aan tafel, opgeleid aan het vanzelfsprekend ultra-kritische en hyper-intellectuele topinstituut de universiteit Leiden, lieten het verder voor wat het was.
Ze negeerden mij alsof ik een rare vruchtentaart was, en een jongedame begon vrolijk over de vraag of de Afghaanse vrouwen blij waren dat ze niet meer zo’n tent over hun hoofd hoefden te trekken (of zoiets).

Dat zijn van die momenten waarop het vertrouwen in onze nieuwe lichting intellectuelen ons hart verwarmt.

Een andere diplomate kwam uit Zweden. Mijn interesse in Zweden is maar lauw, maar ik had me enigszins voorbereid en vuurde wat vragen op de Zweedse diplomate af, een wat sociaal-democratisch overkomende vrouw van begin vijftig. Ik vroeg haar of de Europeanen haar wel eens onder druk zetten om nou eens korte metten te maken met die vervelende Zweden die bij referenda tegen de euro stemmen. Ik voegde daaraan toe dat de Zweden er zeer verstandig aan hadden gedaan, want wie assimileert aan de eurozone geeft elke vorm van monetaire soevereiniteit op en laat rentestand en inflatie geheel aan de genade van o.a. de bankiers in Frankfurt en Parijs over.
Nee, zo werd mij tegengeworpen, de euro zou in deze barre tijden juist voor stabiliteit kunnen zorgen. Want de Zweedse kroon deed het niet al te best; misschien dat de Zweden eens zouden inzien hoeveel ze wel niet misten. In tegenstelling tot de Afghaan denk ik dat deze vrouw geloofde in wat ze zei. Ze was ook zelf reeds “scared into submission”, want dat is natuurlijk hoe je een onwillig volk iets als een euro door de strot duwt.
Ik kreeg het nodige tegengas van een student die zich zichtbaar op zijn gemak voelde tussen de diplomaten, en zich al voorbereidde op een plaatsje onder de elitaire zon. Hij meldde met enige minachting dat “het volk” maar wat riep en geen flauw idee had hoe mooi die Europese grondwet eigenlijk was. Kortom, “het volk” had er om populistische, niet ter zake doende redenen tegen gestemd. Met andere woorden, dit was het bewijs dat je nodig hebt om aan te tonen dat referenda niet deugen. In Zwitserland kan het toch wel, zei ik — maar dat telde niet, want die mensen waren eraan gewend.
De Zweedse was het ermee eens. “We hebben in Zweden immers gekozen voor de representatieve, parlementaire democratie.” En het volk moet de immer integere representatieve parlementariërs niet bij elk triviaal issue (euro? Grondwet?) voor de voeten lopen.
Het werd steeds duidelijker dat ik een irritante stoorzender was, een populist (leest hij geen kranten?) die niet echt thuishoorde in dit gezelschap. Ik raak niet zo gauw verbaal geïntimideerd, maar ernstig verkouden als ik was maakte ik geen astrale indruk.

De Palestijnse delegatie was natuurlijk van de Fatah-tak. Het zou interessanter zijn geweest met iemand van Hamas te kunnen spreken, aangezien deze club daadwerkelijk democratisch gekozen was. Eén van de vragen die ik stelde was de vraag waarom de propaganda van de Palestijnen zo erbarmelijk slecht was. Het lange antwoord, dat onder andere omvatte dat goed onderwijs en gezondheidszorg erg belangrijk waren, kwam erop neer dat de propaganda van de Palestijnen, in vergelijking met de Israëlische, inderdaad te wensen overliet. Vandaar dat bijna niemand in het westen weet hoe de Westbank (noem het Kolonistan) in kleine incoherente stukjes is geknipt, om de Palestijnen zo weinig mogelijk reden tot vrolijkheid te geven.
We werden het aan tafel ook eens dat de leiders van de Arabische wereld hopeloos corrupt en incompetent waren, een voor sommigen verrassend bevrijdende constatering. Erg nuttig was dit gesprek met vertegenwoordigers van de volkomen irrelevante Fatah verder niet, maar de belangstelling voor de Palestijnen, die te maken hebben met groot onrecht, mag nu en dan ook wel eens getoond worden.

Een prettig gesprek was het gesprek met een aardige jonge vrouw uit Estland. Niet iemand die zelf al te hard nadenkt en haar ingespoten ideologie in Frage stellt, maar wel zeer charmant, een wat breekbaar vogeltje. Je wilt haar niet tezeer pijn doen met de waarheid, kortom, de ideale diplomaat-assistent.
Ik vroeg haar of de zeer neoliberale koers van Estland, nu de economie van de Verenigde Staten op instorten stond, mensen aan het denken zette over de wenselijkheid om lid van de EU te worden met de onvermijdelijke euro. En hoe wilde Estland haar onafhankelijkheid van Rusland bewaren, nu de grote broer zijn directe buren in de gevaarlijke houdgreep van gas- en olieleveranties kon houden, zonder Rusland direct al te zeer te provoceren.
Ik kreeg een aandoenlijk verhaal te horen dat voorkwam uit niets minder dan liefde voor de Verenigde Staten, dat de onafhankelijkheid van Estland in de Sovjettijd toch maar altijd was blijven erkennen. Met weemoed dacht zij terug aan de uitzendingen van Radio Free Europe. Ik kon een glimlach niet onderdrukken, maar besloot de CIA en andere kritische uitingen van sfeerbederf niet te noemen om deze nostalgische vreugde niet teniet te doen.
Ook hier kreeg ik te maken met oppositie. En wel in de vorm van een bestropdaste, goed gecoiffeerde jongeman met een bovengemiddelde belangstelling in het reilen en zeilen van het corps diplomatique. Hij was het totaal niet met me eens dat het lood om oud ijzer is of je nu in de greep bent van het Russisch, dan wel het Amerikaans imperium. Het concept van Russisch imperialisme kwam hem wel bekend voor, maar de Amerikaanse bemoeienis met de wereld kwam, zo leerde ik, voort uit de wens vrijheid en democratie over de planeet te verspreiden.

Nu werd het mij teveel. Ik voelde me zo langzamerhand als een CPN’er op een VVD-borrel. Tegen zoveel ambitie kon ik niet op.

door Michael Parenti voor Global Research

Barack Obama heeft zoals bekend gepleit voor een militaire escalatie in Afghanistan. Voor we dieper wegzakken in dat moeras, doen we er misschien verstandig aan iets te leren van de recente geschiedenis van Afghanistan, en van de rol die daarin door de Verenigde Staten werd gespeeld.
Minder dan een maand na de aanslagen op 11/9/2001 begonnen de leiders van de VS met luchtaanvallen op Afghanistan, het land dat Osama bin Laden en zijn Al-Qaida terroristenorganisatie zou herbergen. Twintig jaar daarvoor, in 1980, had de VS al geïntervenieerd om een Sovjet”invasie” van dat land tegen te gaan. Er waren zowaar een aantal progressieve auteurs die, normaal behept met een kritische kijk op de Amerikaanse buitenlandpolitiek, nu de interventie van de VS tegen de door de Sovjetunie ondersteunde regering “een goede zaak” vonden. Het werkelijke verhaal is een minder goede zaak.

Even wat echte geschiedenis

Sinds het feodale tijdperk was het landstelsel in Afghanistan onveranderd, met meer dan 75 procent van het land in handen van grootgrondbezitters die slechts 3 procent van de agrarische bevolking uitmaakten. In het midden van de jaren 1960 kwamen democratische revolutionaire elementen overeen tot het vormen van een Democratische Volkspartij. In 1973 werd de koning afgezet, maar de regering die hem verving bleek autocratisch, corrupt, en impopulair. Dit regime werd eruit gegooid na een massale demonstratie voor het presidentieel paleis, en nadat het leger zich schaarde aan de kant van de demonstranten.

De officieren die het heft in handen namen nodigden de Democratische Volkspartij uit tot het vormen van een nieuwe regering geleid door Mohammed Taraki, een dichter en romanschrijver. Zo kwam de coalitie van nationale democratische krachten aan het bewind. “Dit was een volkomen binnenlandse aangelegenheid. Zelfs de CIA gaf daar de Russen niet van de schuld,” schrijft John Ryan, emeritus hoogleraar aan de universiteit van Winnipeg, die destijds landbouwkundig onderzoek deed in Afghanistan.

De regering-Taraki stak van wal met het legaliseren van vakbonden, het instellen van een minimumloon, een progressieve inkomstenbelasting, een alfabetiseringscampagne, en programma’s die gewone mensen betere toegang gaven tot gezondheidszorg, een woning, en publieke sanitaire voorzieningen. Boerencoöperaties werden opgezet en de prijzen van een aantal essentiële voedingsmiddelen werden gereduceerd.

De regering zette ook een door de koning begonnen programma voort, waarmee meisjes van hun eeuwenoude tribale insluiting werden geëmancipeerd. Het zorgde voor openbaar onderwijs voor meisjes en voor de kinderen van verschillende stammen.
Een bericht in de San Francisco Chronicle van 17 nov. 2001 merkte op dat onder het bewind van de regering-Taraki Kabul een “kosmopolitische stad was. Kunstenaars en hippies kwamen op de hoofdstad af. Vrouwen studeerden landbouw, werktuigbouwkunde en economie aan de stedelijke universiteit. Afghaanse vrouwen hadden banen bij de overheid–in de jaren 1980 waren er zeven vrouwelijke parlementsleden. Vrouwen reden auto, reisden en maakten afspraakjes. Vijftig procent van de studenten aan de universiteit was vrouw.”

De regering-Taraki ging over tot het uitroeien van de verbouw van papaver. Tot die tijd produceerde Aghanistan meer dan 70 procent van alle opium die de wereld kon consumeren. De regering zette een streep onder alle schulden die de boeren hadden en begon aan een grootschalig landhervormingsprogramma. Ryan gelooft dat het een “werkelijk populaire regering [was], en mensen keken met grote hoop naar de toekomst.”

Uit verschillende hoeken kwam echter serieuze oppositie de kop opsteken. De feodale grootgrondbezitters waren tegenstanders van het landhervormingsprogramma dat hun bezittingen aantastte. Stamhoofden en fundamentalistische mollahs waren zeer gekant tegen gelijkheid tussen de seksen en het onderwijs van vrouwen en kinderen.

Door het egalitaire en collectivistische economisch beleid sprong de regering-Taraki ook negatief in het ook bij de national security state in de Verenigde Staten. Bijna onmiddellijk na het aantreden van de Democratische Volkspartij aan de macht lanceerde de CIA, met behulp van Saoedische en Pakistaanse militairen, een grootschalige interventie in Afghanistan, ten gunste van de benadeelde feodale heren, reactionaire stamhoofden, mollahs, en opiumsmokkelaars.

Een hoge functionaris binnen de regering-Taraki was Hafizulla Amin, die naar de overtuiging van velen door de CIA was gerecruteerd in de jaren die hij als student doorbracht in de VS. In september 1979 pleegde Amin een staatsgreep en greep de macht. Hij liet Taraki executeren, stopte de hervormingen, en liet duizenden aanhangers van Taraki vermoorden, opsluiten of naar het buitenland vluchten, terwijl hij een proces in gang zette dat zou leiden tot een fundamentalistische islamitische staat. Binnen twee maanden werden hij echter van de troon gestoten door elementen in het leger die loyaal waren aan de Democratische Volkspartij.

Dit alles gebeurde, en dat is wel belangrijk even op te merken, vóór de militaire inmenging van de Sovjetunie in Afghanistan. Zoals nationaal veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski in het openbaar toegaf–maanden voordat de troepen van de Sovjetunie het land binnentrokken–verstrekte de regering-Carter grote sommen geld aan de moslimextremisten met als doel het omverwerpen van de hervormingsgezinde regering. Onder de gebruikte methoden om dat te bereiken vielen brute aanvallen tegen scholen en leraren in rurale gebieden, door de CIA-gesponsorde mujaheddin.

Eind 1979 richtte de ernstig in het nauw gebrachte regering van de Democratische Volkspartij een verzoek aan Moskou tot het sturen van troepen om de mujaheddin (islamitische guerrilleros) en buitenlandse huurlingen van het lijf te houden, die allemaal werden gerecruteerd, gefinancierd, en bewapende werden door de CIA. De Sovjetunie hadden al hulp gestuurd op het gebied van mijnbouw, onderwijs, landbouw, en gezondheidszorg. Het sturen van troepen betekende een veel ernstiger en politiek riskantere commitment. Pas na herhaalde verzoeken van Kabul stemde Moskou in tot een militaire interventie.

vert. herman meester, yelamdenu