yelamdenu

Eén van de dingen die indruk op me maakten aan de teksten van de Amerikaanse politicoloog Michael Parenti is zijn kijk op “linkse oppositie”. Parenti maakt onderscheid tussen een “liberal complaint” (een linksige klaagzang) en een “radical analysis” - een radicale analyse. Een grondige analyse van de politiek-economische werkelijkheid is altijd “radicaal” - je dringt door tot de wortel (radix) van de feiten die spelen. Pas daarna volgen de eventuele politieke consequenties, die per definitie subjectief zijn, en redelijk of onredelijk kunnen uitpakken.

Linksige mensen willen, in tegenstelling tot “radicalen”, wel commentaar leveren op politiek-economische omstandigheden, maar ze willen het dominante paradigma niet verlaten. Vandaar dat ze geen radicale kritiek kunnen leveren, maar slechts een marginale klacht kunnen indienen. Het lijkt erop dat ze aan de zijlijn staan, omdat ze in de praktijk geen posities van echte macht bekleden. Maar in plaats daarvan maken ze deel uit van het mainstream speelveld, en verlenen ze daaraan legitimiteit door daarbinnen wat aan de linkerkant te staan. Zo geven ze de indruk dat er allerlei meningen kunnen worden geuit - maar dan wel alleen binnen dat speelveld. Hun macht bestaat eruit te voorkomen dat radicale analyse opgeld doet en doordringt tot het linksige publiek dat met de klagers sympathiseert.

Het meest duidelijk uit zich deze opstelling in de hardnekkige “incompetentietheorie” die veel linksige mensen, onbewust, aanhangen. Aangezien zijzelf de wereld zoveel beter begrijpen dan de machthebbers, en ook zoveel intelligenter menen te zijn dan de meeste mensen, zijn de dingen die “misgaan”, die “niet goed werken”, per definitie het gevolg van stompzinnigheid. De stupide gedragingen van irrationele machthebbers zorgen ervoor dat er van alles fout gaat in de wereld. Als men maar zou luisteren naar de linksige klaagzang, zouden die blunders niet worden begaan.

Een voorbeeld hiervan is een econoom als Paul Krugman, Nobelprijswinnaar en scribent voor de New York Times. Over het (economisch) beleid van o.a. Bush Jr., de Federal Reserve, de Wereldbank en het IMF weet Krugman te melden dat het “niet heeft gewerkt”. Armoede wordt er wereldwijd niet minder door, de economie gaat er niet op vooruit, het tekort wordt er niet minder op, enzovoort. Als ze maar naar hem, de econoom Krugman, zouden luisteren werkte het allemaal een stuk beter.

Maar het economisch beleid van Bush Jr., de Federal Reserve, de Wereldbank en het IMF werken juist buitengewoon goed. Het beleid werkt immers briljant voor de mensen die ervan profiteren. Heeft Krugman misschien iets gemist? Een radicale analist verzuimt niet, zoals linksige klagers dat doen, de vraag te stellen: Cui bono? Wie profiteert ervan? En wie is de klos? Als aanhangers van de incompetentietheorie kunnen ze de machthebbers en schatrijke moghuls en mandarijnen niet anders zien dan als “incompetent” - die zijn nou eenmaal niet zo intelligent als de linksige klager. Vandaar dat ze de problemen in de wereld niet kunnen oplossen. In die toestand kunnen de linksige klagers zich niet voorstellen dat er sprake zou kunnen zijn van opzet - dat de economische structuren (en de globaliseringsideologie die deze structuren ondersteunen) niet de nobele bedoelingen hebben die de propagandisten ons voorhouden.

Een radicale analyse zal uitwijzen dat deze “liberals”, de progressieve goedbedoelers, juist de onnozelste figuren van het speelveld zijn. Ze zijn de ideale “useful idiots” voor het politiek-economische establishment. In hun verzuchtingen over de onnozelheid van machthebbers en beleidsmakers kweken ze een fatalisme bij de slachtoffers van dat beleid. Wat kun je immers doen aan de generaties “stompzinnige” politici die steeds maar weer opstaan? Burgers die zich boos maken over de kwade intenties van sluwe en manipulatieve regenten, zijn veel makkelijker te mobiliseren dan burgers die machteloos hun handen ten hemel heffen over al die “stompzinnigheid” van de mensen die boven hen geplaatst zijn. Wat moet je immers beginnen tegen “stompzinnigheid”? Een paard kun je ook niet leren rekenen.

In Nederland zijn clubs als GroenLinks en ook de Socialistische Partij goede voorbeelden van linksige klagers zonder radicaal analytisch vermogen. Ook zij gaan er impliciet vanuit dat de neoliberale consensus “niet heeft gewerkt”. Bij gebrek aan een radicale analyse zijn ze vervolgens niet in staat een alternatief te formuleren dat mensen buiten de eigen partijburelen kan aanspreken. Een verbijsterend voorbeeld hiervan gaf de Socialistische Partij, toen Nederlandse banken dreigden om te vallen en door de regering werden “gered” met miljardeninjecties. De SP had het marginale commentaar dat het liever een “meerderheidsbelang” van de staat in zo’n geredde bank had gezien. Vervolgens werd de SP gretig en pleitte voor “nationalisatie” van de bank. De minister van financiën was daar allang mee bezig, niet vanuit socialistische motieven maar omdat de zaak hopeloos verrot was en het kapitalisme tegen zichzelf in bescherming moest worden genomen.

Een radicale analyse had de SP kunnen en moeten uitwijzen dat het redden van banken een verwerpelijke zaak is. Banken parasiteren op de economie, in plaats van eraan bij te dragen. Juist toen het financieel kapitalisme werd ontmaskerd als het monetaire bedrog dat het ten diepste is, liet de SP het afweten en droeg het bij aan de “redding” van het systeem dat ze zeggen te willen bestrijden. De staatsschuld werd met tientallen miljarden verhoogd, waarover Nederlandse belastingbetalers tot in lengte van jaren rente zullen moeten betalen. Ook toen voor miljarden aan banktegoeden door de staat werden “gegarandeerd”, wat een recept is voor nog meer financiële ellende, waren de linksige klagers in geen velden of wegen te bekennen. Wel maakten ze zich nog boos over de bonussen van een aantal bankmedewerkers - waarlijk klein bier vergeleken met de gigantische bankgaranties, die de belastingbetaler nog een hoop misère zou kunnen bezorgen.

In plaats van een door vaag onbehagen geïnspireerde klaagzang had een door radicale analyse geïnspireerde aanklacht van deze crisis gebruik kunnen maken. En wel door in de volle openbaarheid en met alle media-aandacht (tenzij er een vliegtuig neerstort, of een blonde Limburgse politicus een wind laat, kan men het nergens anders meer over hebben) van alles aan de kaak te stellen. De euro die de Nederlandse monetaire soevereiniteit heeft ontmanteld. Ons perfide bankstelsel dat pseudo-rijkdom creëert door het opblazen van financiële zeepbellen die vroeg of laat leeglopen (de huizenmarkt), en waardoor de gemiddelde burger veel meer kwijt is aan de kosten van het levensonderhoud dan nodig. De hypotheekrenteaftrek, die eeuwige schuld subsidieert en vele miljarden overhevelt van modale burgers naar de banken. Of zelfs het verschijnsel rente op zich.

Dit alles verzuimde de SP te doen, en daarmee begaf ze zich duidelijker dan ooit in het kamp van apologeten van de status quo. Volwaardige linksige klagers, zonder een radicale analyse.

De Zwarte Zee-regio verbindt Europa met Azië en de Euraziatische landmassa, van het Midden-Oosten via Turkije aan haar zuidelijke flank, die grenst aan Syrië, Irak en Iran. Het noorden van de Balkan ligt aan de westkust en de Kaukasus aan het oosten, die weer een landbrug is naar de Kaspische Zee en Centraal-Azië. Oekraïne, Rusland en de strategische Zee van Azov liggen aan de noordkant.

Door haar centrale ligging werd de Zwarte Zee millennia lang begeerd door grote machten: het Perzische en het Romeinse Rijk, Grieken en Hettieten, Byzantijnen en Hunnen, Ottomaans Turkije en het Rusland van de Tsaar, en zelfs het Frankrijk van Napoleon en het Duitsland van Hitler, in hun oorlog om Europa te onderwerpen tot aan Azië en het Midden-Oosten.

De befaamde Trojaanse oorlog werd uitgevochten om de beheersing van Troje/Dardanië/Ilium, de toegangspoort tot de Zee van Marmara, die de Middellandse Zee met de Zwarte Zee verbindt. De zeestraat die de twee verbindt wordt nog steeds de Dardanellen genoemd, naar het antieke Dardanië. In de Oudheid was nog een derde continent betrokken: Afrika. Herodotus, de Griekse geschiedschrijver beweerde dat de stad Kolchis aan de Zwarte Zee, in wat nu het moderne Georgië is, werd gesticht door Egyptenaren; en in Vergilius’ versie van het beleg van Troje werd Memnon, koning van Abyssinië (Ethiopië), verslagen door Achilles, die vocht voor de verdediging van Troje.

Een Roemeense nieuwsbron bracht recent het belang van de regio nog eens onder de aandacht.

(Dit is slechts een gedeeltelijke vertaling. Lees verder voor het Engelse origineel.)

In het in 2001 bij Zed Books en Pluto Press verschenen Debunking Economics laat de Australische econoom Steve Keen zien “dat bijna alles wat economen geloven, fout is”.
Is dit grootspraak? Debunking Economics is een ook voor niet-economen (met de bereidheid de niet bepaald simplistische tekst te begrijpen) toegankelijke aanval op de zogenaamde neo-klassieke, mainstream of orthodoxe economie zoals die aan de meeste economische faculteiten en hogescholen wordt onderwezen.

Is het werkelijk mogelijk dat bijna een heel vakgebied zich zo ver verwijderd heeft van de werkelijkheid dat een dergelijk boek zou kunnen verschijnen? Keen zelf schrijft dat dit voor de natuurkunde, of de wiskunde niet mogelijk zou zijn. De paradigma-verschuivingen treden in dergelijke wetenschappen op met grote snelheid, zodat de populaire wetenschap de ontwikkelingen van het vakgebied nauwelijks kan bijhouden. Zo leeft het idee van het “zwarte gat” nog steeds onverstoorbaar door in de populaire cultuur, terwijl de natuurkunde, inclusief enkele grote natuurkundigen die zich bijna exclusief op de bestudering van het concept hadden gestort, het idee eigenlijk al weer heeft verlaten.

In de economie werkt het helaas anders, zo toont Keen in zijn boek met humor, treffende voorbeelden en behoorlijk wat grafieken aan. Als neo-klassieke economen een van hun geliefde concepten zien sneuvelen doordat de werkelijkheid anders in elkaar blijkt te zitten dan de theorie, haast men zich met het produceren van verklaringen die moeten laten zien dat niet de theorie, maar de werkelijkheid het bij het verkeerde eind heeft.
Zo bleek het stokpaard van de bekende en veelvuldig door globalistische politici gelauwerde econoom Milton Friedman een confrontatie met de werkelijkheid niet te overleven. Zijn “monetaristische” theorie, die stelde dat de staat inflatie kan beheersen door de geldhoeveelheid minder te laten groeien dan de economie zelf, flopte toen ze werd toegepast door Margaret Thatcher in het Verenigd Koninkrijk. Het bleek eenvoudigweg niet mogelijk voor een overheid om met dit voorgeschreven monetaire beleid de inflatie onder controle te brengen. Werd de theorie vervolgens verlaten? Nee, want aangezien het experiment-Thatcher niet in een perfecte, gecontroleerde omgeving was uitgevoerd kon het falen ervan niet aan het monetarisme zelf worden toegeschreven. Bij dit alles houdt men vol dat deze economische benadering niets met ideologie te maken heeft (hoewel het in de praktijk op een wonderlijke manier overeenkomt met de wensen van de meest reactionaire neoliberale politici, en de belangen van transnationals, financials en speculanten).

De gelijknamige website DebunkingEconomics.com biedt de nodige referenties naar een hoop andere documenten. Het lettertype van de site is het voor dit genre niet al te gebruikelijke Comic Sans MS, maar, geloof het of niet, het gaat hier echt om een serieuze econoom - een heterodoxe, inderdaad.

Als de komende maanden en jaren recessies depressies worden, zullen de ogen van de statistici, politici, en praathoofden gericht zijn op één magisch ding: de economische groei. De economische groei, want een heiliger object van verering kun je niet verzinnen. En dat komt natuurlijk omdat de wereld zo nu eenmaal in elkaar zit. Gezonde kinderen groeien, gezonde bloemkolen groeien, gezonde mestvarkens groeien, gezonde gist, schimmel, desem en bacteriepopulaties groeien; zelfs het heelal groeit! Gezonde economieën groeien dus ook.

Toch?

lees verder…

Onlangs was ik in Leiden bij een soort elitaire bijeenkomst waarbij studenten konden babbelen met diplomaten en aan de diplomatie gelieerde lieden van allerlei landen. Deze bijeenkomst droeg de naam “Japanse tafeltjesavond”, en moest plaatsvinden in een informele, ongedwongen sfeer.

Er zat een consul, of ambassadeur, van Afghanistan bij. Dat was onaangekondigd. Afghanistan, dacht ik - dat behoort toch tot mijn interesses. De Afghaanse diplomaat begon het gesprekje met een soort mini-college over hoe Afghanistan in elkaar zat.
Toen de diplomaat begon over het belang van de strijd tegen de opiumteelt/heroïnehandel kon ik het niet laten om hem te confronteren met het feit dat de vervloekte Taliban toch zo ongeveer alle opium hadden uitgeroeid; en dat, toen de CIA eenmaal het land weer naar hun hand hadden gezet, binnen een mum van tijd de papaverproductie weer op peil was. Zodat het toch lichtelijk naïef was om uitgerekend van de VS en de door de VS beheerste NAVO een bijdrage aan de oplossing van het opiumprobleem te verwachten, zoals hij zo vroom deed.
Zonder het direct te weerleggen, zei de sluwe diplomaat triomfantelijk, maar zichtbaar niet erg verheugd met mijn interruptie, “ja, maar de Taliban hadden wel een voorraad aangelegd voor de komende zeven jaar!”
Dat leek me nu een interessant discussiepunt. Ik had verwacht dat een dergelijke mededeling, die ik nog nergens in de altijd oplettende dagbladen had zien figureren, de nieuwsgierigheid van de andere in de diplomatie geïnteresseerde studenten zou prikkelen. Maar de andere studenten aan tafel, opgeleid aan het vanzelfsprekend ultra-kritische en hyper-intellectuele topinstituut de universiteit Leiden, lieten het verder voor wat het was.
Ze negeerden mij alsof ik een rare vruchtentaart was, en een jongedame begon vrolijk over de vraag of de Afghaanse vrouwen blij waren dat ze niet meer zo’n tent over hun hoofd hoefden te trekken (of zoiets).

Dat zijn van die momenten waarop het vertrouwen in onze nieuwe lichting intellectuelen ons hart verwarmt.

Een andere diplomate kwam uit Zweden. Mijn interesse in Zweden is maar lauw, maar ik had me enigszins voorbereid en vuurde wat vragen op de Zweedse diplomate af, een wat sociaal-democratisch overkomende vrouw van begin vijftig. Ik vroeg haar of de Europeanen haar wel eens onder druk zetten om nou eens korte metten te maken met die vervelende Zweden die bij referenda tegen de euro stemmen. Ik voegde daaraan toe dat de Zweden er zeer verstandig aan hadden gedaan, want wie assimileert aan de eurozone geeft elke vorm van monetaire soevereiniteit op en laat rentestand en inflatie geheel aan de genade van o.a. de bankiers in Frankfurt en Parijs over.
Nee, zo werd mij tegengeworpen, de euro zou in deze barre tijden juist voor stabiliteit kunnen zorgen. Want de Zweedse kroon deed het niet al te best; misschien dat de Zweden eens zouden inzien hoeveel ze wel niet misten. In tegenstelling tot de Afghaan denk ik dat deze vrouw geloofde in wat ze zei. Ze was ook zelf reeds “scared into submission”, want dat is natuurlijk hoe je een onwillig volk iets als een euro door de strot duwt.
Ik kreeg het nodige tegengas van een student die zich zichtbaar op zijn gemak voelde tussen de diplomaten, en zich al voorbereidde op een plaatsje onder de elitaire zon. Hij meldde met enige minachting dat “het volk” maar wat riep en geen flauw idee had hoe mooi die Europese grondwet eigenlijk was. Kortom, “het volk” had er om populistische, niet ter zake doende redenen tegen gestemd. Met andere woorden, dit was het bewijs dat je nodig hebt om aan te tonen dat referenda niet deugen. In Zwitserland kan het toch wel, zei ik — maar dat telde niet, want die mensen waren eraan gewend.
De Zweedse was het ermee eens. “We hebben in Zweden immers gekozen voor de representatieve, parlementaire democratie.” En het volk moet de immer integere representatieve parlementariërs niet bij elk triviaal issue (euro? Grondwet?) voor de voeten lopen.
Het werd steeds duidelijker dat ik een irritante stoorzender was, een populist (leest hij geen kranten?) die niet echt thuishoorde in dit gezelschap. Ik raak niet zo gauw verbaal geïntimideerd, maar ernstig verkouden als ik was maakte ik geen astrale indruk.

De Palestijnse delegatie was natuurlijk van de Fatah-tak. Het zou interessanter zijn geweest met iemand van Hamas te kunnen spreken, aangezien deze club daadwerkelijk democratisch gekozen was. Eén van de vragen die ik stelde was de vraag waarom de propaganda van de Palestijnen zo erbarmelijk slecht was. Het lange antwoord, dat onder andere omvatte dat goed onderwijs en gezondheidszorg erg belangrijk waren, kwam erop neer dat de propaganda van de Palestijnen, in vergelijking met de Israëlische, inderdaad te wensen overliet. Vandaar dat bijna niemand in het westen weet hoe de Westbank (noem het Kolonistan) in kleine incoherente stukjes is geknipt, om de Palestijnen zo weinig mogelijk reden tot vrolijkheid te geven.
We werden het aan tafel ook eens dat de leiders van de Arabische wereld hopeloos corrupt en incompetent waren, een voor sommigen verrassend bevrijdende constatering. Erg nuttig was dit gesprek met vertegenwoordigers van de volkomen irrelevante Fatah verder niet, maar de belangstelling voor de Palestijnen, die te maken hebben met groot onrecht, mag nu en dan ook wel eens getoond worden.

Een prettig gesprek was het gesprek met een aardige jonge vrouw uit Estland. Niet iemand die zelf al te hard nadenkt en haar ingespoten ideologie in Frage stellt, maar wel zeer charmant, een wat breekbaar vogeltje. Je wilt haar niet tezeer pijn doen met de waarheid, kortom, de ideale diplomaat-assistent.
Ik vroeg haar of de zeer neoliberale koers van Estland, nu de economie van de Verenigde Staten op instorten stond, mensen aan het denken zette over de wenselijkheid om lid van de EU te worden met de onvermijdelijke euro. En hoe wilde Estland haar onafhankelijkheid van Rusland bewaren, nu de grote broer zijn directe buren in de gevaarlijke houdgreep van gas- en olieleveranties kon houden, zonder Rusland direct al te zeer te provoceren.
Ik kreeg een aandoenlijk verhaal te horen dat voorkwam uit niets minder dan liefde voor de Verenigde Staten, dat de onafhankelijkheid van Estland in de Sovjettijd toch maar altijd was blijven erkennen. Met weemoed dacht zij terug aan de uitzendingen van Radio Free Europe. Ik kon een glimlach niet onderdrukken, maar besloot de CIA en andere kritische uitingen van sfeerbederf niet te noemen om deze nostalgische vreugde niet teniet te doen.
Ook hier kreeg ik te maken met oppositie. En wel in de vorm van een bestropdaste, goed gecoiffeerde jongeman met een bovengemiddelde belangstelling in het reilen en zeilen van het corps diplomatique. Hij was het totaal niet met me eens dat het lood om oud ijzer is of je nu in de greep bent van het Russisch, dan wel het Amerikaans imperium. Het concept van Russisch imperialisme kwam hem wel bekend voor, maar de Amerikaanse bemoeienis met de wereld kwam, zo leerde ik, voort uit de wens vrijheid en democratie over de planeet te verspreiden.

Nu werd het mij teveel. Ik voelde me zo langzamerhand als een CPN’er op een VVD-borrel. Tegen zoveel ambitie kon ik niet op.

by Michel Chossudovsky, Global Research
Most Serious Economic Crisis in Modern History

The October 2008 financial meltdown is not the result of a cyclical economic phenomenon. It is the deliberate result of US government policy instrumented through the Treasury and the US Federal Reserve Board. 

This is the most serious economic crisis in World history. 

The “bailout” proposed by the US Treasury does not constitute a “solution” to the crisis. In fact quite the opposite: it is the cause of further collapse. It triggers an unprecedented concentration of wealth, which in turn contributes to widening economic and social inequalities both within and between nations. 

The levels of indebtedness have skyrocketed. Industrial corporations are driven into bankruptcy, taken over by the global financial institutions. Credit, namely the supply of loanable funds, which constitutes the lifeline of production and investment, is controlled by a handful of financial conglomerates. 

With the “bailout”, the public debt has spiraled. America is the most indebted country on earth. Prior to the “bailout”, the US public debt was of the order of 10 trillion dollars. This US dollar denominated debt is composed of outstanding treasury bills and government bonds held by individuals, foreign governments, corporations and financial institutions. 

“The Bailout”: The US Administration is Financing its Own Indebtedness

Ironically, the Wall Street banks –which are the recipients of the bailout money– are also the brokers and underwriters of the US public debt. Although the banks hold only a portion of the public debt, they transact and trade in US dollar denominated public debt instruments Worldwide. 

In a bitter twist, the banks are the recipients of  a 700+ billion dollar handout and at the same time they act as creditors of the US government. 

We are dealing with an absurd circular relationship: To finance the bailout, Washington must borrow from the banks, which are the recipients of the bailout.

The US administration is financing its own indebtedness.

Federal, State and municipal governments are increasingly in a straightjacket, under the tight control of the global financial conglomerates. Increasingly, the creditors call the shots on government reform.  

The bailout is conducive to the consolidation and centralization of banking power, which in turn backlashes on real economic activity, leading to a string of bankruptcies and mass unemployment.    

Will an Obama Administration Reverse the Tide? 

The financial crisis is the outcome of a deregulated financial architecture. 

Obama has stated unequivocally his resolve to address the policy failures of the Bush administration and “democratize” the US financial system. President-Elect Barack Obama says that he is committed to reversing the tide: 

“Let us remember that if this financial crisis taught us anything, it’s that we cannot have a thriving Wall Street while Main Street suffers. In this country, we rise or fall as one nation, as one people.” (President-elect Barack Obama, November 4, 2008, emphasis added)

The Democrats casually blame the Bush administration for the October financial meltdown. 

Obama says that he will be introducing an entirely different policy agenda which responds to the interests of Main Street:

“Tomorrow, you can turn the page on policies that put the greed and irresponsibility of Wall Street before the hard work and sacrifice of men and women all across Main Street. Tomorrow you can choose policies that invest in our middle class and create new jobs and grow this economy so that everybody has a chance to succeed, from the CEO to the secretary and the janitor, from the factory owner to the men and women who work on the factory floor.( Barack Obama, election campaign, November 3, 2008, emphasis added) 

Is Obama committed to “taming Wall Street” and “disarming financial markets”? 

Ironically, it was under the Clinton administration that these policies of “greed and irresponsibility” were adopted. 

The 1999 Financial Services Modernization Act (FSMA) was conducive to the the repeal of the Glass-Steagall Act of 1933. A pillar of President Roosevelt’s “New Deal”, the Glass-Steagall Act was put in place in response to the climate of corruption, financial manipulation and “insider trading” which resulted in more than 5,000 bank failures in the years following the 1929 Wall Street crash. 

Bill Clinton signs into law the  Gramm-Leach-Bliley Financial Services Modernization Act, November 12, 1999

Under the 1999 Financial Services Modernization Act, effective control over the entire US financial services industry (including insurance companies, pension funds, securities companies, etc.) had been transferred to a handful of financial conglomerates and their associated hedge funds.  

The Engineers of Financial Disaster

Who are the architects of this debacle? 

In a bitter irony, the engineers of financial disaster are now being considered by President-Elect Barack Obama’s Transition Team for the position Treasury Secretary:   

Lawrence Summers played a key role in  lobbying Congress for the repeal of the Glass Steagall Act. His timely appointment by President Clinton in 1999 as Treasury Secretary spearheaded the adoption of the Financial Services Modernization Act in November 1999. Upon completing his mandate at the helm of the US Treasury, he became president of Harvard University (2001- 2006). 

Paul Volker was chairman of the Federal Reserve Board in the l980s during the Reagan era. He played a central role in implementing the first stage of financial deregulation, which was conducive to mass bankruptcies, mergers and acquisitions, leading up to the 1987 financial crisis.   

Timothy Geithner is CEO of the Federal Reserve Bank of New York, which is the most powerful private financial institution in America. He was also a former Clinton administration Treasury official. He has worked for Kissinger Associates and has also held a senior position at the IMF. The FRBNY plays a behind the scenes role in shaping financial policy. Geithner acts on behalf of powerful financiers, who are behind the FRBNY. He is also a member of the Council on Foreign Relations (CFR)

Jon Corzine is currently governor of New Jersey, former CEO of Goldman Sachs. 

Larry Summers (left) and Timothy Geithner

At the time of writing, Obama’s favorite is Larry Summers, front-runner for the position of Treasury Secretary. 

Harvard University Economics Professor Lawrence Summers served as Chief Economist for the World Bank (1991–1993). He contributed to shaping the macro-economic reforms imposed on numerous indebted developing countries. The social and economic impact of these reforms under the IMF-World Bank sponsored structural adjustment program (SAP) were devastating, resulting in mass poverty.  

Larry Summer’s stint at the World Bank coincided with the collapse of the Soviet Union and the imposition of the IMF-World Bank’s deadly ” economic medicine” on Eastern Europe, the former Soviet republics and the Balkans. 

In 1993, Summers moved to the US Treasury. He initially held the position of Undersecretary of the Treasury for international affairs and later Deputy Secretary. In liaison with his former colleagues at the IMF and the World Bank, he played a key role in crafting the economic “shock treatment” reform packages imposed at the height of the 1997 Asian crisis on South Korea, Thailand and Indonesia. 

The bailout agreements negotiated with these three countries were coordinated through Summers office at the Treasury in liaison with the Federal Reserve Bank of New York and the Washington based Bretton Woods institutions. Summers worked closely with IMF Deputy Managing Director Stanley Fischer, who was later appointed Governor of the Central Bank of Israel. 

Larry Summers became Treasury Secretary in July 1999. He is a protégé of David Rockefeller. He was among the main  architects of the infamous Financial Services Modernization Act, which provided legitimacy to inside trading and outright financial manipulation. 

Larry Summers and David Rockefeller

“Putting the Fox in Charge of the Chicken Coop”

Summers is currently a Consultant to Goldman Sachs and managing director of a Hedge fund, the D.E. Shaw Group,  As a Hedge Fund manager, his contacts at the Treasury and on Wall Street provide him with valuable inside information on the movement of financial markets. Under the helm of Larry Summers and as a direct result of the financial meltdown, the D. E. Shaw Group made record profits. At the end of October 2008, at the height of the financial crisis, the D. E. Shaw Group announced $7 billion in revenue, a 22 percent increase over the previous year, “with nearly three times more cash on hand than a year ago” (2theadvocate.com, 31 October 2008).

Putting a Hedge Fund manager (with links to the Wall Street financial establishment) in charge of the Treasury is tantamount to putting the fox in charge of the chicken coop. 

The Washington Consensus

Summers, Geithner, Corzine, Volker, Fischer, Phil Gramm, Bernanke, Hank Paulson, Rubin, not to mention Alan Greenspan, al al. are buddies; they play golf together; they have links to the Council on Foreign Relations and the Bilderberg; they act concurrently in accordance with the interests of Wall Street; they meet behind closed doors; they are on the same wave length; they are Democrats and Republicans. 

While they may disagree on some issues, they are firmly committed to the Washington-Wall Street Consensus. They are utterly ruthless in their management of  economic and financial processes. Their actions are profit driven. Outside of their narrow interest in the “efficiency” of “markets”, they have little concern for “living human beings”. How are people’s lives affected by the deadly gamut of macro-economic and financial reforms, which is spearheading entire sectors of economic activity into bankruptcy.  

The economic reasoning underlying neoliberal economic discourse is often cynical and contemptuous. In this regard, Lawrence Summers’ economic discourse stands out. He is known among environmentalists for having proposed the dumping of toxic waste in Third World countries, because people in poor countries have shorter lives and the costs of labor are abysmally low, which essentially means that the market value of people in the Third World is much lower.  According to summers, this makes it far more “cost effective” to export toxic materials to impoverished countries. A controversial 1991 World Bank memo signed by of Chief Economist Larry Summers reads as follows (excerpts, emphasis added):

DATE: December 12, 1991 TO: Distribution FR: Lawrence H. Summers Subject: GEP

“‘Dirty’ Industries: Just between you and me, shouldn’t the World Bank be encouraging MORE migration of the dirty industries to the Less Developed Countries? I can think of three reasons:

1) The measurements of the costs of health impairing pollution depends on the foregone earnings from increased morbidity and mortality…. From this point of view a given amount of health impairing pollution should be done in the country with the lowest cost, which will be the country with the lowest wages. I think the economic logic behind dumping a load of toxic waste in the lowest wage country is impeccable and we should face up to that.

2) The costs of pollution are likely to be non-linear as the initial increments of pollution probably have very low cost. I’ve always though that under-populated countries in Africa are vastly UNDER-polluted, their air quality is probably vastly inefficiently low compared to Los Angeles or Mexico City. Only the lamentable facts that so much pollution is generated by non-tradable industries (transport, electrical generation) and that the unit transport costs of solid waste are so high prevent world welfare enhancing trade in air pollution and waste.

3) The demand for a clean environment for aesthetic and health reasons is likely to have very high income elasticity. [the demand increases when income levels increase]. The concern over an agent that causes a one in a million change in the odds of prostrate cancer is obviously going to be much higher in a country where people survive to get prostrate cancer than in a country where under 5 mortality is is 200 per thousand…. “

http://www.globalpolicy.org/socecon/envronmt/summers.htm 

Summers stance on the export of pollution to developing countries had a marked impact on US environmental policy: 

In 1994, “virtually every country in the world broke with Mr. Summers’ Harvard-trained “economic logic” ruminations about dumping rich countries’ poisons on their poorer neighbors, and agreed to ban the export of hazardous wastes from OECD to non-OECD [developing] countries under the Basel Convention. Five years later, the United States is one of the few countries that has yet to ratify the Basel Convention or the Basel Convention’s Ban Amendment on the export of hazardous wastes from OECD to non-OECD countries. (Jim Valette, Larry Summers’ War Against the Earth, Counterpunch, undated) 

The 1997 Asian Crisis: Dress Rehearsal for Things to Come

In the course of 1997, currency speculation instrumented by major financial institutions directed against Thailand, Indonesia and South Korea was conducive to the collapse of national currencies and the transfer of billions of dollars of central bank reserves into private financial hands. Several observers pointed to the deliberate manipulation of equity and currency markets by investment banks and brokerage firms. 

While the Asian bailout agreements were formally negotiated with the IMF, the major Wall Street commercial banks (including Chase, Bank of America, Citigroup and J. P. Morgan) as well as the “big five” merchant banks (Goldman Sachs, Lehman Brothers, Morgan Stanley and Salomon Smith Barney) were “consulted” on the clauses to be included in the Asian bail-out agreements. 

The US Treasury in liaison with Wall Street and the Bretton Woods institutions played a central role in negotiating the bailout agreements. Both Larry Summers and Timothy Geithner, were actively involved on behalf of the US Treasury in the 1997 bailout of South Korea: 

[In 1997] “Messrs. Summers and Geithner worked to persuade Mr. Rubin to support financial aid to South Korea. Mr. Rubin was wary of such a move, worrying that providing money to a country in dire straits might be a losing proposition…” (WSJ, November 8, 2008)

What happened in Korea under advice from Deputy Treasury Secretary Summers et al, had nothing to do with “financial aid”. 

The country was literally ransacked. Undersecretary of the Treasury David Lipton was sent to Seoul in early December 1997. Secret negotiations were initiated.  Washington had demanded the firing of the Korean Finance Minister and the unconditional acceptance of the IMF “bailout”. 

A new finance minister, who happened to be former IMF and World Bank official, was appointed  and immediately rushed off to Washington for “consultations” with his former IMF colleague Deputy Managing Director Stanley Fischer. 

“The Korean Legislature had met in emergency sessions on December 23. The final decision concerning the 57 billion dollar deal took place the following day, on Christmas Eve December 24th, after office hours in New York. Wall Street’s top financiers, from Chase Manhattan, Bank America, Citicorp and J. P. Morgan had been called in for a meeting at the Federal Reserve Bank of New York. Also at the Christmas Eve venue, were representatives of the big five New York merchant banks including Goldman Sachs, Lehman Brothers, Morgan Stanley and Salomon Smith Barney. And at midnight on Christmas Eve, upon receiving the green light from the banks, the IMF was allowed to rush 10 billion dollars to Seoul to meet the avalanche of maturing short-term debts. 

The coffers of Korea’s central Bank had been ransacked. Creditors and speculators were anxiously awaiting to collect the loot. The same institutions which had earlier speculated against the Korean won were cashing in on the IMF bailout money. It was a scam. (See Michel Chossudovsky, The Recolonization of Korea, subsequently published as a chapter in The Globalization of Poverty and the New World Order, Global Research, Montreal, 2003.) 

“Strong economic medicine” is the prescription of the Washington Consensus.  “Short term pain for long term gain” was the motto at the World Bank during Lawrence Summers term of as World Bank Chief Economist. (See IMF, World Bank Reforms Leave Poor Behind, Bank Economist Finds, Bloomberg, November 7, 2000) 

What we dealing with is an entire ” old boys network” of officials and advisers at the Treasury, the Federal Reserve, the IMF, World Bank, the Washington Think Tanks, who are  in permanent liaison with leading financiers on Wall Street. 

Whoever is chosen by Obama’s Transition team will belong to the Washington Consensus.    

The 1999 Financial Services Modernization Act

What happened in October 1999 is crucial. 

In the wake of lengthy negotiations behind closed doors, in the Wall Street boardrooms, in which Larry Summers played a central role, the regulatory restraints on Wall Street’s powerful banking conglomerates were revoked “with a stroke of the pen”.  

Larry Summers worked closely with Senator Phil Gramm (1985-2002),chairman of the Senate Banking committee, who was the legislative architect of the  the Gramm-Leach-Bliley Financial Services Modernization Act, signed into law on November 12, 1999 (See Group Photo above). (For Complete text click US Congress: Pub.L. 106-102). As Texas Senator, Phil Gramm was closely associated with Enron. 

In December 2000 at the very end of the Clinton mandate, Gramm introduced a second piece of legislation, the so-called Gramm-Lugar Commodity Futures Modernization Act, which paved the way for the speculative onslaught in primary commodities including oil and food staples. 

“The act, he declared, would ensure that neither the sec nor the Commodity Futures Trading Commission (cftc) got into the business of regulating newfangled financial products called swaps—and would thus “protect financial institutions from overregulation” and “position our financial services industries to be world leaders into the new century.” (See David Corn, Foreclosure Phil, Mother Jones, July August 2008)

Phil Gramm was McCain’s first choice for Secretary of the Treasury. 

Under the FSMA new rules – ratified by the US Senate in October 1999 and approved by President Clinton – commercial banks, brokerage firms, hedge funds, institutional investors, pension funds and insurance companies could freely invest in each others businesses as well as fully integrate their financial operations.

A “global financial supermarket” had been created, setting the stage for a massive concentration of  financial power. One of the key figures behind this project was Secretary of the Treasury Larry Summers, in liaison with David Rockefeller. Summers described the FSMA as “the legislative foundation of the financial system of the 21th century”.  That legislative foundation is among the main causes of the 2008 financial meltdown. 

Financial Disarmament

There can be no meaningful solution to the crisis, unless there is a major reform in the financial architecture, implying inter alia the freezing of speculative trade and the “disarming of financial markets”.  The project of disarming financial markets was first proposed by John Maynard Keynes in the 1940s as a means to the establishment of a multipolar international monetary system. (See  J.M. Keynes, Activities 1940-1944, Shaping the Post-War World: The Clearing Union, The Collected Writings of John Maynard Keynes, Royal Economic Society, Macmillan and Cambridge University Press, Vol. XXV, London 1980, p. 57). 

Main Street versus Wall Street

Where are Obama’s “Main Street appointees”? Namely individuals who respond to the interests of people across America.  There are no labor or community leaders on Obama’s list for key positions. 

The President-elect is appointing the architects of financial deregulation. 

Meaningful financial reform cannot be adopted by officials appointed by Wall Street and who act on behalf of Wall Street.  

Those who set the financial system ablaze in 1999, have been called back to turn out the fire. 

The proposed “solution” to the crisis under the “bailout” is the cause of further economic collapse. 

There are no policy solutions on the horizon.

The banking conglomerates call the shots. They decide on the composition of the Obama Cabinet. They also decide on the agenda of the Washington Financial Summit (November 15, 2008) which is slated to lay the groundwork for the establishment of a new “global financial architecture”. 

The Wall Street blueprint has already been discussed behind closed doors: the hidden agenda is to establish a unipolar international monetary system, dominated by US financial power, which in turn would be protected and secured by US military superiority.  

Neoliberalism with a “Human Face”

There is no indication that Obama will break his ties to his Wall Street sponsors, who largely funded his election campaign. 

Goldman Sachs, J. P. Morgan Chase, Citigroup, Bill Gates’ Microsoft are among his main campaign contributors. 

Warren Buffett, among the the world’s richest individuals, not only supported Barak Obama’s election campaign, he is a member of his transition team, which plays a key role deciding the composition of Obama’s cabinet.  

Warren Buffett

Unless there is a major upheaval in the system of political appointments to key positions, an alternative Obama economic agenda geared towards poverty alleviation and employment creation is highly unlikely. 

Barack Obama. November 7 Press Conference.
Joe Biden (far left), newly appointed chief of staff Rahm Emanuel (far right). Photo: Charles Dharapak

What we are witnessing is continuity. 

Obama provides a ” human face” to the status quo. This human face serves to mislead Americans on the nature of the economic and political process. 

The neoliberal economic reforms remain intact. 

The substance of these reforms including the “bailout” of America’s  largest financial institutions ultimately destroys the real economy, while spearheading entire areas of manufacturing and the services economy into bankruptcy.

Luister hier naar een interview op het onafhankelijke Amerikaanse radiostation KPFA met de econoom Michael Hudson.

In een notedop hoort u hoe de wereldeconomie momenteel in elkaar zit. Hudson verwondert zich over de ultra-rechtse economische ideologie van o.a. Europa, dat gelooft in de mythe dat armoede rijkdom is, en dat (in zijn woorden) gehersenspoeld is door de neoliberale (Chicago) economische ideologie.

Eén van de grootste fouten van individuele Europese landen is naar zijn overtuiging de rigide voorwaarden van het Europese monetaire stelsel, dat armoede in stand houdt, doordat het verrechtste Europa gelooft in armoede als motor voor een gezonde economie.

Sommige mensen vragen zich af of de huidige geldcrisis een bewust geplande zaak is, dan wel door de “natuurlijke cyclus” van de economie tot stand is gekomen.

Het kapitalisme verkeert met zichzelf constant op voet van oorlog. Zo hebben financiële instellingen en industrieën niet noodzakelijkerwijs dezelfde belangen. Aan het begin van de vorige eeuw maakten de grote banken in de Verenigde Staten zich bijv. ernstige zorgen over het feit dat het eigen vermogen van bedrijven veel te groot werd. Door de steeds lagere schulden van bedrijven dreigden banken in toenemende mate irrelevant te worden. Naarmate de winsten van de industriëlen toenamen, namen de winsten van de banken af en verslapte hun greep op de economie.

Wat je nu ziet is dat het financiële kapitalisme het industriële kapitalisme welhaast dodelijk heeft uitgehold.
Betekent dat dan dat als financiële planners zoals de Federal Reserve een beleid hebben gevoerd dat uiteindelijk slecht uitpakt voor industrieën zoals GM en Ford, dat ze zich daarmee “vergist” hebben?

Volgens mij is dat een naïeve gedachte. Zoals Michael Hudson en andere economen die al decennia lang hebben geweigerd te geloven in Chicago School economics is er een duidelijk patroon dat al enkele decennia aan de gang is om de republiek uit te hollen, de burgers, overheden en bedrijven van de Verenigde Staten zo diep mogelijk in de schulden te steken, en als het even kan een zo groot mogelijk deel van de rest van de mensheid ook.

Grote gokkers gokken groot, en de grootste gokkers gokken het grootst. Het verschil met een casino en de economie is dat bankiers die gokken, voor zover ze de grootste vissen zijn, uiteindelijk wel aan knoppen zitten. The house always wins, maar je runt zelf het huis. Het huis kan zelf kan ook instorten, dat wel. Je moet altijd op tijd vertrekken naar beter oorden.

Er is dus wel het risico dat de Verenigde Staten zijn militaire macht verliest en uiteindelijk de dollar instort, twee dingen die natuurlijk nauw samenhangen. Maar je moet ook niet doen alsof mensen, ook als ze een empire runnen, zo almachtig zijn dat ze ook de natuuur zelf kunnen bestrijden. De paradox van de globalisering is natuurlijk dat de republiek uiteindelijk altijd instort. Dat is onvermijdelijk. Als bedrijven alles wat ze maar kunnen verzinnen gaan ‘outsourcen’ naar China, Mexico etc. loopt het tekort op de handelsbalans zo extreem op dat de dollar genadeloos instort, dat is een economische natuurwet waar je uiteindelijk niet tegenop kan.

Maar dat interesseert natuurlijk niemand van dit soort high-level planners wat. Als ze hun dynastieën op tijd weten binnen te manoeuvreren in Singapore, Rusland, China, Europa, Zuid-Amerika etc. zit hun toekomst gebakken. Er zijn al genoeg grote investeerders die hun appartementjes in New York City verpatst hebben en nu veilig in Azië zitten.
Follow the money.

Zieke bankensector eist meer dan ambtseed

Minister Bos wil nu ook voor bankiers [een] ambtseed [zoals artsen, notarissen of ambtenaren ook afleggen] … Bankiers speelden van oudsher bij uitstek een maatschappelijke rol in de samenleving … Boerenleenbank … Nederlandse Middenstandsbank. [Er] zijn er nog banken die commerciële belangen koppelen aan een duidelijke ideologische doelstelling … [banken die] laten … zien dat ze hun maatschappelijke opdracht serieus nemen.

Banken als de Boerenleenbank werden opgericht omdat het grootkapitaal indertijd geen enkele goesting had om onwaardige lieden als boeren kredieten te verlenen tegen iets anders dan woekerrentes. En dat is een goede zet geweest van de boeren. Hoewel ook de Rabobank het niet heeft kunnen laten af te blijven van de “subprime” business is het nog steeds een relatief conservatieve bank, die niet beursgenoteerd is, en vergeleken met het soort mafiosi dat over het algemeen de dienst uitmaakt in de bankwereld een toonbeeld is van fatsoen (ik stel met nadruk dat het hier een relatief verschijnsel betreft).

Helaas hebben andere bankiers in binnen-, maar vooral in buitenland er een potje van gemaakt. In hun zucht naar steeds hogere winsten hebben ze een financiële schijnwereld geschapen die momenteel aan het instorten is.

Het is weer verbijsterend om deze vorm van chauvinisme zo schaamteloos voorbij te zien komen. “Bij ons valt het allemaal nog mee.” “Hier is het toch altijd een stuk minder erg dan in het buitenland.” Nondedju! Er zijn al twee banken gered van de ondergang, met tientallen miljarden euro’s belastinggeld! We inflateren ons een ongeluk, en u betaalt, belastingbetaler, twee keer! Via de belastingdienst. En door inflatie, die de afgelopen paar weken weer grootschalig is toegenomen.

Minister Bos heeft laten zien dat het hem ernst is met het aanpakken van deze zieke cultuur. Hij geeft miljardensteun aan ING onder de voorwaarde dat het gedaan is met de miljoenenbonussen voor de lieden aan de top. …

Maar … ING liet al doorschemeren dat er volgend jaar wellicht gewoon weer bonussen uitgekeerd worden, om ’internationaal concurrerend’ te blijven. Een dergelijke hardnekkigheid doet vrezen dat de bancaire wereld ingrijpender bij de kladden moet worden gegrepen, met nieuwe wetten en regels.

Trouw heeft geen kaas gegeten van het bankstelsel. Het begrijpt niet waar geld vandaan komt, wat inflatie is, wat rente is, wie hoe hoeveel geld creëert. Als Trouw daar wel verstand van had, hadden we er toch wat over moeten kunnen lezen in de krant. Het bankstelsel, dat zich bedient van twee perfide fenomenen, rente en het scheppen van geld als schuld (uit lucht), is fundamenteel parasitair.

Nederland is een bananenrepubliek.
Is dat een belediging voor de gemiddelde bananenrepubliek?

Misschien wel.

Zembla bericht dat het Koninkrijk der Nederlanden in Brazilië veroordeelde Nederlandse verkrachters van minderjarige meisjes een handje helpt om hun straf te ontlopen.
De daders zitten weer in hun knusse Nederlandse huizen, in plaats van in een Braziliaanse cel, en zijn vrij om te gaan en staan waar ze willen.

Het is gewoon een leugen om te stellen dat “economen staan voor een raadsel”. Onweersproken mag het werkgeversopperhoofd dit in Trouw melden als feit. De economen en journalisten die al in 2006 of eerder waarschuwden voor een meltdown werden echter genegeerd in de media, als onheilsprofeten die de goede sfeer kwamen bederven. Onder hen Nouriel Roubini en Michael Hudson, Max Keiser, Michel Chossudovsky, enz. U heeft gefaald, commerciële massamedia, wees een vent en geef het maar gewoon toe.

Kijk hier voor een interessant interview met Dyab Abou Jahjah door indymedia.be.
Enkele fragmenten:

In Frakrijk zijn de studenten al aan Tariq Ramadan verkocht. Alleen in de banlieus heb je nog mensen die radicaal en maatschappij-kritisch zijn. Want dat is het probleem: hij is niet maatschappij-kritisch. Ik zat in een debat met Ramadan in Rotterdam. Hij bleef me aanvallen op mijn stijl. Ik zei: ‘Stop met die onzin! Wat is stijl? Laten we spreken over de inhoud. Waar zit het bij ons fout?’ Hij wist niets anders te verzinnen dan dat ’strijden voor rechten’ een achterhaald discours is. Dan heb ik hem gevraagd: ‘hoe ga je je rechten dan behalen zonder aan de structeren van de maatschappij te sleutelen en een emancipatiestrijd te voeren?’ Zijn antwoord was echt choquerend: ‘We will ask them’.. Ik heb gezegd: ‘What if they say no?’. Daar stond hij dan. Toen heb ik heb gezegd: ‘Met alle respect, maar u bent een predikant, geen activist. So do your preaching and let activists do their activism’. Dat heeft hij niet geapprecieerd. Toen is hij echt beginnen flippen. Maar als je zelf geen politiek programma en geen strategie hebt, moet je de mensen die dat wél hebben niet beginnen afbreken.”

“Ik krijg vaak de vraag: ‘Jij vindt dus dat iedereen die hier wil komen wonen dat moet kunnen?’ Dan zeg ik altijd ja. En dan krijg ik altijd als antwoord: ‘Maar dan halen we alle miserie van de wereld naar hier!’ En dat is inderdaad het punt: je moet alle miserie van de wereld overal in de wereld hebben. Pas dan moet je er een oplossing voor vinden. Want zolang je de miserie van de wereld onder het tapijt van Azië en Afrika kan vegen om zo je eigen stukje van de wereld veilig en leuk te houden, blijft het systeem zoals het is. Dan komt er nooit een andere wereld. Dan kan het deel van de wereld dat economisch rijk en militair machtig is de rest van de wereld blijven controleren.”

De wereldeconomie is een complexe aangelegenheid. Of het nu komt door de treurige staat van het onderwijs, of door de aangeboren neiging van de mens meningen in het rond te slingeren die niet op enig feit gebaseerd zijn, er zijn weinig onderwerpen waarover zoveel kolder verkocht wordt als de geglobaliseerde wereldeconomie.

Hieronder leest u een commentaar dat “Jasper uit Arnhem” achterliet op de website van Trouw.

Eigenlijk geloof ik helemaal niet in een nieuwe wereldorde. Na deze crisis zal de VS, net als na de Grote Depressie, gewoon weer de leidende positie consolideren na een tijdelijke dip. Ik geloof ook niet in China als nieuwe wereldmacht. China is groot geworden door keihard te werken en door westerse kennis en innovatie op een goedkopere manier te imiteren. Innovatie en creatief denken past niet goed bij de collectivistische en volgzame volksaard van de Chinezen en dit is op de langere termijn zeer belangrijk voor een wereldmacht. China put op enorme schaal haar hulpbronnen uit, terwijl in Europa de zalmen weer terugkeren naar de rivieren.

Jasper, Arnhem op 10-10-2008, 12:10

bron

Jasper denkt dat de Verenigde Staten zijn leidende positie weer zal “consolideren” na een tijdelijke “dip”. Want hij “gelooft” niet in China als nieuwe wereldmacht. Jasper begrijpt niet dat innovatie en creatief denken niet zoveel te maken hebben met het opbouwen van een wereldmacht. Militaire overmacht en de beschikking over grondstoffen als olie maken een staat tot een wereldmacht. “Innovatie” komt dan wel kijken bij het ontwikkelen van het meest vernietigende wapentuig, maar aan hoogopgeleide Chinezen in technologische vakken is bepaald geen gebrek.

Gebrek aan innovatie en creativiteit is misschien wel een van de factoren die de Amerikanen de das omdoen. Door decennia lang te verkeren in de veronderstelling dat de dollar ongelimiteerd aanvaard zal worden als wereldreservemunt, heeft de Verenigde Staten zich een breuk geleend, en probeert Azië (althans, het verstandige deel van Azië) zijn dollars kwijt te raken. Dat zal leiden tot het einde van het tijdperk van de dollar, en de koopkracht van de VS een enorme slag toebrengen.

Het Chinese bewind zet inderdaad in op maximale winst en minimale mensenrechten. Maar het kan geen kwaad te beseffen dat de milieuvernietiging die Jasper constateert voor een groot deel op het conto moet worden geschreven van productie voor westerse consumptie. Waarom worden onze Europese rivieren schoner? Niet alleen democratisch bevochten milieuwetgeving, ook het feit dat we nauwelijks meer iets zelf fabriceren zal daar toch iets mee te maken moeten hebben! Het getuigt toch van een verbijsterende schijnheiligheid om ons op de borst te kloppen over ons schonere milieu terwijl we ons suf consumeren met de spullen die bij productie in (o.a.) China milieuvernietiging op grote schaal veroorzaken. Overigens zijn de lage lonen waarvoor arbeiders bereid zijn dat te doen meer ingegeven door onderdrukking van vakbonden dan door de wens van Chinezen om ons tegen een geringe beloning een plezier te doen. Een van de rollen die de Chinese overheid speelt is het beschermen van multinationals tegen looneisen en andere bedreigingen voor de maximale winst.

De Chinezen hebben niet zozeer te maken met een “collectivistische en volgzame volksaard”, als wel met een partijdictatuur die geen tegenspraak duldt, en dat desnoods met grof geweld duidelijk maakt. Politieke tegenstanders worden uit de weg geruimd, hun organen geoogst, en openbaar protest wordt met geweld beëindigd, zoals de Partij in 1989 liet zien op het Tiananmen plein (het Plein voor de Hemelse Vrede). Als de Chinezen werkelijk zo “collectivistisch” en “volgzaam” in elkaar staken is het wonderlijk dat de staat zijn toevlucht neemt tot zo’n grootschalige terreur. Nergens worden zoveel doodvonnissen uitgesproken en voltrokken als in China, zelfs relatief beschouwd, gezien het groot aantal inwoners van China.

De verschuiving van de dollar als wereldreservemunt naar de euro, en binnen enkele decennia de Yuan, zal wel degelijk gepaard gaan met de verschuiving van het machtscentrum naar China. Het Chinese bewind gebruik een minder verfijnd propaganda-instrument dan de Verenigde Staten. De laatste gebruikt een schijndemocratie met schijnvrijheid van meningsuiting en gemaniuleerde verkiezingen als instrument van binnenlandse oppressie, terwijl de eerste bot geweld aanwendt. Ook China zal echter op dit vlak leren van de Amerikaanse traditie van Edward Bernays.

Het kan geen kwaad om alvast Chinees te leren.

De Nederlandse vertaling van Michael Parenti’s Democracy for the Few, zijn bekendste en vaakst herdrukte werk, is uitgebracht door de Belgische uitgeverij Epo. Deze uitgeverij geeft onder andere ook werk van Noam Chomsky uit. De Nederlandse editie is een stuk goedkoper dan de engelstalige, en is naast te koop in de boekhandel verkrijgbaar direct van de uitgeverij.

In Democratie voor de elite laat Michael Parenti zien dat democratie onverenigbaar is met het moderne kapitalisme. Hij toont aan hoe de democratie verkracht wordt door een feitelijke oligarchie van Corporate America, waarbij rijkdom de cruciale powerbroker is. Maar desondanks weigert de democratie te sterven. Ze vecht terug, en zet zelfs een occasionele stap vooruit.

Inhoudsopgave:
Politiek en engagement
Rijkdom en armoede in de VS
De plutocratische cultuur: instellingen en ideologie
Een grondwet voor de elite
De opkomst van de ‘corporate state’
Politiek: wie krijgt wat?
Het militaire wereldrijk van de VS
Gezondheidszorg en openbare dienstverlening? Het mes erin!
Het einde van de natuur
Ongelijk voor de wet
Politieke repressie en nationale onveiligheid
Wie regeert? Elite, arbeidersklasse en globalisering
De massamedia: voor de massa, door de elite
Kiezers, partijen en gestolen verkiezingen
Het Congres: de macht onder elkaar verdelen
De president: de hoeder van het systeem
De politieke economie van de bureaucratie
Het hoogpolitieke gerechtshof
Democratie voor de elite
Noten
Index

Democratie voor de elite is één van de beste boeken voor wie wil weten hoe de Verenigde Staten nu werkelijk functioneren. Deze Nederlandse vertaling is van Tineke Jager en Jan Reyniers.

door/by Michel Chossudovsky

The secession of Bolivia’s Eastern provinces is part of a US sponsored covert operation, coordinated out of the US State Department, in liaison with US intelligence.

The death squads armed with automatic weapons responsible for killing supporters of Evo Morales in El Porvenir are supported covertly by the US. According to one report, “USAID has an “Office of Transition Initiatives” operating in Bolivia, funneling millions of dollars of training and support to right-wing opposition regional governments and movements.”(The Center for Economic and Policy Research, September 2008). The US also provides support to various opposition groups through the National Endowment for Democracy (NED).

The expelled US Ambassador Philip S. Goldberg worked under the helm of Deputy Secretary of State John Negroponte, who directly oversees the various “activities” of US embassies around the World. In this regard Negroponte plays a far more important role, acting behind the scenes, than Secretary of State Condoleeza Rice. He is also known as one of the main architects of regime change and covert support to paramilitary death squads both in Central America and Iraq.

read more/lees verder: http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=10284

De Venezolaanse president, Hugo Chávez, heeft er mee gedreigd om de levering van ruwe olie aan de Verenigde Staten op te schorten als Washington zijn regering bedreigt. In geval van Amerikaanse agressie tegen Venezuela, “zal er geen ruwe olie meer zijn voor het Amerikaanse volk”, verklaarde president Chávez tijdens een bijeenkomst in Puerto Cabello.

Venezuela bezet de vijfde plaats als leverancier van ruwe petroleum in de Verenigde Staten met 1,1 miljoen vaten per dag. (afp/sps)
bron: De Morgen

“We willen vrij zijn,” zegt Chávez.
Vrij van Amerikaanse hegemonie; vrij van het plunderen van grondstoffen door transnationals; vrij van de ergste en meest vernederende vormen van armoede waar Zuid-Amerika door wordt geteisterd; vrij van de manipulatie en bemoeienis van de CIA en andere clandestiene organisaties; vrij van politieke en economische chantage; vrij van kapitaalstromen die de economie ontwrichten; vrij van speculatie die de nationale valuta ondermijnen; vrij van slavernij aan het IMF, en de Wereldbank.
Vrij van de “vrijheid” waar de junta in Washington voor staat.

Ervaring. Ervaring! De volgende Amerikaanse president moet ervaring hebben.

Met wat? Het laten exploderen van de staatsschuld? Het uitverkopen van de gezondheidszorg? Het voeren van illegale oorlog? Het bespioneren van burgers? Martelen? Aan ervaring geen gebrek.

Of het bestrijden, terugdraaien, en herstellen van dit soort ellende? Dat is nog nauwelijks geprobeerd. Er is niemand in de VS die daarmee ervaring heeft. Of het moet Dennis Kucinich zijn, wellicht.

Al het gewauwel over “ervaring” of het gebrek daaraan is dus flauwekul. Iemand heeft gezonde ideeën en het mandaat om die uit te voeren, of niet. De Verenigde Staten hebben een ingrijpende omwenteling nodig om het tij te keren. De democratie moet er worden heringevoerd. De national security state moet zich gaan onthouden van elke bemoeienis met het buitenland. Het corporatisme moet radicaal worden omgebogen. Het Federal Reserve System moet worden afgeschaft. De staat moet renteloos geld gaan scheppen. De autonomie van de staten moet terugkeren. Het fundamentale recht op autonomie en zelfbestuur van andere landen moet grondwettelijk worden vastgelegd. De gezondheidszorg moet worden heroverd op de verzekeraars en farmaceuten. Het onderwijs moet worden heroverd op de plutocraten. Het budget van het Amerikaanse leger moet worden gedecimeerd.

Whoesj! Dat is een gigantische operatie, waar ervaring in een of ander regionaal bestuur of klaverjasvereniging niets helpt. En dan probeer je het, en je krijgt mogelijk een kogel in het hoofd. Ik zou er zenuwachtig van worden. Is misschien het hele idee dat één sterke “leider”, die “krachtig”, “ervaren”, en “inspirerend” is, niet net zo misplaatst als het hele verkiezingscircus onecht is?

Zelfs in Nederland, waar een aantal van deze operaties ook bitter noodzakelijk is, zou het al een helse operatie zijn. Kijken of het in 2140 gelukt is?

Onder de kop Derde Wereld armer dan gedacht bericht het ANP (hier op nu.nl) dat “de Derde Wereld armer [is] dan tot nu toe werd verondersteld. Ongeveer 1,4 miljard mensen in ontwikkelingslanden leven onder de armoedegrens van 1,25 dollar per dag.”
Het ANP meldt ook dat dit “blijkt uit verbeterde economische schattingen, die de Wereldbank dinsdag bekendmaakte. Vier jaar geleden werd nog geschat dat 985 miljoen mensen onder de armoedegrens van destijds 1 dollar leefden.”

De Wereldbank, ondanks de officiële opdracht die deze heeft om armoede te bestrijden, is al enkele decennia een van de belangrijkste agenten van de neoliberale “vrijemarkt”ideologie. De ideologen die deze bank beheersen streven naar:

De vraag die een journalist zou moeten stellen, is wat het belang is van deze Wereldbank zelf bij dergelijke statistieken, welke meetmethoden om te komen tot een oordeel over een dergelijk gigantisch onderwerp de Wereldbank hanteert. Op zijn minst moet zo’n berichtje de informatie bieden dat de Wereldbank wordt beheerst door neoliberale ideologen.

Die ideologen pretenderen niet te geloven in de mogelijkheid van een land om zelfstandig een economie op te bouwen. Elke suggestie dat een land niet zou hoeven te worden opgenomen in het globale netwerk van schuld, monetaire slavernij, en onbeperkte toegang voor buitenlandse exploitatie van grondstoffen en arbeid, zal door dergelijke economen met hoongelach worden ontvangen.
In werkelijkheid weten zij dat hun ideologie een recept is voor een toename van armoede voor de massa’s, gepaard aan een toename van rijkdom voor een kleine elite. Daarom moet hun ideologie met veel poeha als “onvermijdelijk” worden gepresenteerd, om het het publiek door de strot te drukken.
Er zijn zelfs mensen die menen dat deze economen werkelijkheid in de algemene heilzaamheid van hun ideologie geloven. (Hoewel ik niet uitsluit dat er enkele naïeve, bijziende goedzakken tussen zitten.)

Verder meldt het ANP slechts:

Volgens de Wereldbank zijn er echter grote successen geboekt bij de bestrijding van extreme armoede. In 1981 leefden nog 1,9 miljard mensen in ontwikkelingslanden onder de armoedegrens: de helft van de bevolking.

De lezer hoort nu antwoord te krijgen op de vraag: wat waren destijds de criteria? Was in 1981 het criterium van armoede ook “1 dollar per dag”? De waarde van de dollar, de koopkracht die deze vertegenwoordigde, lag in 1981 onvergelijkbaar hoger dan in 2005. Exponentiële groei, eeuwige inflatie, en dalende rentes zorgen daar wel voor.

In 2005 gold een op de vier mensen in de Derde Wereld als arm. Grote verbeteringen vonden plaats in het oosten van Azië, met China als koploper.

In het oosten van Azië zijn Zuid-Korea, Taiwan, en China de afgelopen paar decennia opgekomen als paradijs voor investeerders en producenten. Dankzij de democratische ontwikkelingen in o.a. Zuid-Korea is een deel van de armoede er uitgeroeid, maar deze ontwikkelingen zijn behoorlijk gestagneerd. Korea heeft zelfs te maken met een roll-back van deze op zichzelf al niet toereikende hervormingen; en met toenemende privatiseringen. Met grote regelmaat ziet men in Zuid-Korea demonstraties en andere vormen van protest tegen het opgelegde opengooien van de markt voor producten als gesubsidieerde Amerikaanse rijst, of besmet rundvlees. Ook het bezit van enorme hoeveelheden waardeloze dollars door de enorme export naar de VS, en de grote afhankelijkheid van olie en grondstoffen maken de Koreaanse economie kwetsbaar voor manipulatie, zoals in de jaren 1990 bleek.
De Chinese economie groeit voor een groot deel op basis van kunstmatig laag gehouden lonen, een kunstmatig laag gehouden valuta, en repressie die ervoor zorgt dat mensen het niet wagen vraagtekens te stellen bij hun omstandigheden en lonen in het Chinese kapitalistische paradijs — dat lesje hebben de Chinezen wel geleerd in 1989, toen duizenden demonstranten voor meer democratie, meer rechten en betere (arbeids)omstandigheden werden afgeslacht in opdracht van de Chinese “communistische” partij.

Het aangepaste minimumbedrag van 1,25 dollar is de gemiddelde nationale armoedegrens in de armste tien tot twintig landen.

Is dit “aangepaste minimumbedrag van 1,25 dollar” een inflatiecorrectie (een absurd ontoerijkende, mocht dat zo zijn)? We hadden het graag vernomen van het persbureau. Een dollar in 1981 vertegenwoordigt veel meer koopkracht dan een dollar in 2005. De recente prijsexplosies van grondstoffen en voedsel komt daar nog bovenop. Het zijn barre tijden voor de allerarmsten.

Ondertussen is het belangrijkste economische nieuws in de rijkere delen van het kapitalistische paradijs, ook hier in de Rijn- en Maasdelta, de aandelenmarkt, de winsten van transnationals en de omzetcijfers van oliereuzen. Het kapitalistisch paradijs, ook niet nu de wereld na het instorten van de Sovjetunie zo goed als geheel kapitalistisch is (sommigen spreken liever van de “vrije markt”) heeft het zelfs in 24 jaar niet voor elkaar gekregen om de resterende 1,4 miljard aardbewoners tenminste over de koopkracht van $1,25 te laten beschikken. Integendeel, de staatsschuld die rust op de schouders van hen die elke dag over dit geweldige bedrag beschikking hebben, groeit elke dag met miljoenen dollars.

Stemt dit gigantische “falen” van het naar verluid superieure vrijemarktmodel misschien tot nadenken? Het is een model dat werkt — voor de investeerders. De geschiedenis leert, en dat bewijst de Wereldbank nu ook weer, dat zonder aanzienlijke sociale en democratische hervorming (zoals die zich bijv. in West-Europa hebben voorgedaan), i.e., de bescherming van de mens tegen het beest van het ongetemde kapitalisme, geen enkele werkelijke armoedebestrijding kan slagen.

De massieve campagne om het publiek te hersenspoelen met het idee dat het tegenovergestelde het geval is, heeft die waarheid nog niet kunnen uitwissen. Veel Europeanen leven in welvaart, omdat de overheid grenzen stelt - er zijn minimumlonen, werkloosheidsverzekeringen, wetten op arbeidsomstandigheden, ontslagrecht, voedselveiligheid, waterkwaliteit, huisvesting, pensioenen, en toegankelijke gezondheidszorg en onderwijs. Het ontbreken daarvan in ontwikkelingslanden is de oorzaak van armoede, maar hoe men dit soort dingen zonder enige (sociaal)democratische hervorming kan bereiken, is in de analyse van de neoliberalen een raadsel. Niet voor niets hopen zij dat de “hand van God” daar voor zorgt: “ieder voor zich, en God voor ons allen,” I guess.

Cruciaal echter zijn enkele van de minder zichtbare, maar belangrijkste mechanismen voor de bestrijding van armoede: de mogelijkheid om lokale markten tegen de verwoestingen van ongelimiteerde dumppraktijken te beschermen, en het afschermen van de eigen valuta tegen buitenlandse monetaire agressie en andere manipulatie.
Een dergelijke beleid zal zeker worden opgevat als een oorlogsverklaring aan de globalisering, aan de “Friedmanitische” Washington Consensus, de ideologische verankering van de globalisering.
Zo’n beleid zal agressieve reacties oproepen, zoals de reactie in de westerse massamedia en in Washington, D.C. en Langley, Virginia jegens president Hugo Chávez van Venezuela, die een poging doet om dit soort beleid van de grond te krijgen. Armoedebestrijding is niet zonder risico’s.

Lees voor meer informatie Naomi Kleins The Shock Doctrine (2007), Noreena Hertz’ The Debt Threat (2006), Joseph Stiglitz’ Globalization and its Discontents, (2002), Michael Parenti’s Against Empire (1995), of een van de vele andere globalisering-kritische teksten.

Bij het aflopen van het Olympische circus verzuchten vertegenwoordigers van de officieel goedgekeurde massamedia heel vroom dat de Spelen niet echt geleid lijken te hebben tot een sociale revolutie in China, het grootste kapitalistische paradijs ter wereld (hoewel het economisch model van China zelden expliciet wordt genoemd).

“Mensenrechten” is het woord dat niet is weg te slaan uit elk berichtje over China. Hartverwarmend. Maar dan. Nog los hiervan.

Mensenrechten leiden tot democratie — je kunt dan democratische bewegingen niet meer met geweld neerslaan; tot verbetering van lonen en arbeidsomstandigheden, het oprichten van vakbonden, milieugroepen, enzovoort. Zaken die de investeerders die miljarden in China hebben gestopt waarschijnlijk niet zien zitten. Het repressieve kapitalistische paradijs China zorgt voor veel grotere winsten dan welk democratisch land dan ook. Met andere woorden, de grote winsten en de enorme economische groei, waar een te kleine elite werkelijk van profiteert, komen tot stand dankzij de repressie en het gebrek aan mensenrechten, niet ondanks dat, of geheel onafhankelijk daarvan.
Dat is de reden dat het met die democratie, vrijheid van meningsuiting, en mensenrechten wel los zal lopen — in negatieve zin.

Misschien moeten we die kant van het verhaal er dus ook eens bij vertellen: dat het westen zich, met alle zakelijke belangen die het heeft, om die reden niet interesseert voor die mensenrechten. Niet omdat het niemand wat kan schelen, maar omdat die mensenrechten, die democratie, en die sociale progressie direct raken aan de hoogte van de winst.

Precies zoals dat ging in Chili. Waar de beleden verontwaardiging over de moorden, de martelingen en de repressie gepaard gingen met gejuich vanuit de aandelenmarkt. En vanuit Londen en Washington, natuurlijk.

Onder de kop “Bolivia geeft Shell een schijntje”, implicerend dat het arme oliebedrijf op een onrechtvaardige manier wordt afgezet door dat socialistische tuig in Bolivia, meldt Trouw goed nieuws uit het Zuid-Amerikaanse land.

Oliegigant Shell is door president Morales gedwongen zijn aandeel in het lokale bedrijf Transredes te verkopen. Voor een fractie van de waarde.

De Boliviaanse staat gaat alle activiteiten van Shell in het Andesland overnemen. Daarover bereikte de Boliviaanse regering vrijdag een akkoord met Shell. Daarmee zou een einde komen aan de activiteiten in Bolivia.

Om die kop, die impliceert dat Shell er bekaaid af komt, te rechtvaardigen zouden we moeten weten hoe Shells verleden in Bolivia eruit heeft gezien. Wat heeft Shell ooit voor zijn aandeel in het bedrijf betaald? Hoeveel belastingen heeft Shell ooit afgedragen over de winsten uit zijn ondernemingen met Boliviaanse bodemschatten aan de straatarme bevolking van dit rijke Zuid-Amerikaanse land? Daarover vernemen wij niets van de verslaggever, Edwin Koopman.

De transactie betreft het aandeel van Shell in het bedrijf Transredes, verantwoordelijk voor vrijwel alle gas- en olietransporten in Bolivia. Het Boliviaanse staatsoliebedrijf YPFB, dat 34 procent van Transredes bezit, wil graag een meerderheidsbelang. Daarvoor loert het al geruime tijd op het Shell-aandeel, dat 25 procent bedraagt.

Al tijdens zijn bezoek aan Nederland in november 2006 legde de Boliviaanse president Evo Morales die wens persoonlijk op tafel bij de Shell-directie. De onderhandelingen verliepen moeizaam. Begin dit jaar voerde Morales de druk op; Shell kreeg tot 1 mei de tijd om te verkopen. Een akkoord bleef uit en Bolivia nationaliseerde op 2 juni Transredes. Shell accepteerde daarop onderhandelingen over de vergoeding. Vrijdag waren de partijen eruit.

De nationalisatie van bodemschatten en andere grondstoffen zijn een goede zaak voor derdewereldlanden als Bolivia, omdat de door de (door het westen opgelegde) globalisering verarmde bevolking de opbrengst daarvan hard nodig heeft. Ondanks decennia van met name Amerikaanse sabotage van democratie in Latijns-Amerika hebben in veel Zuid-Amerikaanse landen, zoals Brazilië, Venezuela, en Bolivia democratische vooruitgang geboekt.

Rechtse, repressieve junta’s kunnen niet meer zo eenvoudig als voorheen door de CIA worden geïstalleerd — zoals de mislukte coup tegen de democratisch gekozen president van Venezuela, Hugo Chávez, liet zien (2002). Het tijdperk van Kissingers “correctie” van de “onverantwoordelijke” keuze van de Chilenen voor een socialist lijkt (voorlopig?) voorbij, nu de VS zijn handen vol heeft in het Midden-Oosten en Centraal-Azië. De macht van door de VS gesteunde compradores is nog aanzienlijk, maar er worden bemoedigende democratische overwinningen geboekt.

Wat Bolivia gaat betalen is niet duidelijk. „De prijs is bepaald door de regering”, zei minister van Energie Carlos Villegas, maar hij wilde geen bedrag noemen. Ook Shell wil niet reageren. Uit decreet 29856, waarin Transredes wordt genationaliseerd, valt te berekenen dat Bolivia er omgerekend rond 80 miljoen euro voor over heeft. Dat zou een schijntje zijn vergeleken bij de echte waarde. In februari vorig jaar noemde de directie van Transredes tegenover Trouw een bedrag van twee miljard euro. Het Britse Ashmore, dat ook 25 procent van Transredes bezit, eist een vergoeding van 333 miljoen euro.

De operatie rond Transredes is een uitvloeisel van de nationalisatie op 1mei 2006 van de Boliviaanse olie- en gasvoorraden, de op een na grootste van Latijns-Amerika. Morales stuurde militairen naar olieplatformen van internationale oliebedrijven, die voortaan moesten melden wat ze oppompten en daarover meer belasting moesten gaan betalen. Sindsdien streeft Bolivia naar een meerderheidsbelang in alle activiteiten rond winning, transport en distributie van gas en olie. Het betreft naast Transredes twee andere voormalige onderdelen van de YPFB, die in de jaren negentig in buitenlandse handen kwamen. De socialistische Morales wil die onderdelen graag terugkopen, maar de betreffende bedrijven zouden de onderhandelingen traineren.

Informatie die ontbreekt maar zeker nuttig is voor het begrijpen van deze manoeuvres is de manier waarop die aandelen in buitenlandse handen kwamen: in een grootscheepse uitverkoop van de Boliviaanse economie aan private, meest buitenlandse partijen in de jaren ‘90. Dit leidde tot grote publieke verontwaardiging, en tot demonstraties tegen bepaalde privatiseringen (m.n. de watervoorziening) die door de staat met geweld werden neergeslagen in 2000. De rol van de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds, een zeer kwalijke zoals gebruikelijk, mag ook niet onvermeld blijven.

De verkoop door Shell kan het vertrek betekenen uit Bolivia. Transredes is immers de enige activiteit. Commercieel zou dat geen ramp zijn voor Shell, maar strategisch is het een tegenvaller. Shell zou graag blijven met het oog op toekomstige aanbestedingen in de gassector. Of hierover in ruil voor de verkoop toezeggingen zijn gedaan is niet bekend.

Shell onderhandelt met Jordanië over oliewinning uit leisteen in de woestijn van het koninkrijk. „Als dit plan lukt, wordt het een van de grootste projecten om Jordanië te helpen meer zelfvoorzienend te worden voor wat betreft energie. Mogelijk kunnen we in de toekomst zelfs exporteren”, aldus een Jordaanse woordvoerder. Het land importeert nu 95 procent van zijn energiebehoefte. Jordanië zou er 40 miljard ton olie kunnen winnen, dagelijks 36.000 vaten. Oliewinning uit leisteen, waarbij deze steen tot extreem hoge temperaturen moet worden gebracht, is wel duur. De kosten zijn zo’n 6 miljard dollar.

Als de kosten voor het winnen van jaarlijks zo’n 13 miljoen vaten (bij de huidige prijs van meer dan $100 per vat levert dat meer dan een miljard per jaar op) 6 miljard dollar kost, heeft Shell dat er in een half decennium uit, sneller naarmate de prijs van olie blijft stijgen. Duur?

Gezien de propaganda die overwaait naar Nederland over kankervaccinaties, “gevaarlijke nieuwe griepvirussen” en “nationale rampen” op welk gebied de premier, i.e. Balkenende alles voor het zeggen moet krijgen, zou de volgende documentaire wel eens een aardig beeld kunnen geven van waar wij de komende jaren in Nederland mee te maken krijgen — te beginnen met Gardasil. Bekijkt u de boeiende, maar niet al te vrolijke docu hieronder.

In Lies We Trust: The CIA, Hollywood and Bioterrorism

Het geeft ook een aardig beeld van het proces staat + corporaties = fascisme. Een van de interessante stukken treft u aan op 13:40 minuten. Het gaat daar over het Iron Mountain “Think Tank” Report uit 1963 — onder wie als deelnemer een van de Rockefellers — waar valse dreigingen worden voorgesteld “to keep corporations in business”. Naast de winst op zichzelf staat ook de ideologie van genocide en het superras, kennelijk een stokpaardje van de Rockefeller-familie, op de agenda. Ik citeer vrij willekeurig uit de kakofonie van psychopathische redeneringen in het rapport:

In general, the war system provides the basic motivation for primary social organization. (…) the presumed power of the “enemy” sufficient to warrant an individual sense of allegiance to a society must be proportionate to the size and complexity of the society. Today, of course, that power must be one of unprecedented magnitude and frightfulness. (…) … the historical analogy serves as a reminder that a viable substitute for war as a social system cannot be a mere symbolic charade. It must involve real risk of real personal destruction, and on a scale consistent with the size and complexity of modern social systems. Credibility is the key. Whether the substitute is ritual in nature or functionally substantive, unless it provides a believable life-and-death threat it will not serve the socially organizing function of war. The existence of an accepted external menace, then, is essential to social cohesiveness as well as to the acceptance of political authority. The menace must be believable, it must be of a magnitude consistent with the complexity of the society threatened, and it must appear, at least, to affect the entire society.

Man, like all other animals, is subject to the continuing process of adapting to the limitations of his environment. But the principal mechanism he has utilized for this purpose is unique among living creatures. To forestall the inevitable historical cycles of inadequate food supply, post-Neolithic man destroys surplus members of his own species by organized warfare. (…) An acceptable economic surrogate for the war system will require the expenditure of resources for completely non-productive purposes at a level comparable to that of the military expenditures otherwise demanded by the size and complexity of each society. Such a substitute system of apparent “waste” must be of a nature that will permit it to remain independent of the normal supply-demand economy; it must be subject to arbitrary political control. (…) A viable political substitute for economic control, … must posit a generalized external menace to each society of a nature and degree sufficient to require the organization and acceptance of political authority.

Report from Iron Mountain on the Possibility and Desirability of Peace; pdf-versie, pp. 20-23, 33

Als ik het goed begrijp denken deze lunatics dat zij de mensheid een dienst bewijzen door oorlogen, economische crises en pandemieën te ontketenen, en zij bedanken zichzelf, in naam van de evolutie, met een bescheiden winstmarge.

Het vanuit een moreel oogpunt beangstigende van deze lieden en hun overleggingen is dat zij wat in principe een antropologische beschrijving zou kunnen zijn (mensen die elkaar uitroeien in oorlogen, om economische redenen — voedsel, grondstoffen, rijkdommen — als een tamelijk uniek facet van onze soort) lijken aan te prijzen als een economisch wenselijke gang van zaken. Een samenleving dient (door een elite van bankiers, politici, militairen, industriëlen en intellectuelen, vanzelfsprekend) in het gareel te worden gehouden met een kunstmatig gecreëerde dreiging van grootschalige katastrofe (oorlog, pandemieën, honger) - en deze dient geloofwaardig te zijn. Dit impliceert dat false flag operaties en andere vormen van oorlogsprovocaties een onmiskenbaar onderdeel vormen van deze radicaal cynische Weltanschauung.

Het opvallende aan de mens is echter dat hij, zolang hij het niet voor het zeggen heeft, of zolang hij niet actief is als een auteur of kunstenaar die het cynisme verkent zoals een kind in een spookhuis, zich niet goed voelt bij puur cynisme. De mens die alles heeft, die de eigenaar is van de halve wereld, die zoveel macht kan uitoefenen en zo weinig verantwoording af hoeft te leggen, heeft bij afwezigheid van enige humaniteit geen keus dan zijn toevlucht te zoeken tot radicaal cynisme.

Het kwaad wordt zo in hem belichaamd. En omdat de meeste mensen, tot in al hun vezels, een grote walging zouden voelen bij de aanprijzing van moord, geweld, oorlog, genocide als economisch smeermiddel voor de elite, is dit niet het geluid dat politici, de dienaars van dit soort bankiers en industriëlen, in het openbaar verkondigen — liever spreken zij, met verbijsterende hypocrisie, van vrede, democratie, mensenrechten en veiligheid.

Onze eigen lokale minister “Bin Laden berechten in Den Haag” Verhagen en premier “alle bevoegdheid bij nationale rampen” Balkenende, verlost de Here Jezus u zelfs van de zonde begaan door farao — zelf voor God te spelen?

De heren spelen het spelletje mee met de grote jongens. Ze zijn een gevaar, veel groter dan dat waarvoor ze ons waarschuwen.

by Scott Ritter, http://www.globalresearch.ca/

American taxpayer dollars are being used, with the permission of Congress, to fund activities that result in Iranians being killed and wounded, and Iranian property destroyed. This wanton violation of a nation’s sovereignty would not be tolerated if the tables were turned and Americans were being subjected to Iranian-funded covert actions that took the lives of Americans, on American soil, and destroyed American property and livelihood. Many Americans remain unaware of what is transpiring abroad in their name. Many of those who are cognizant of these activities are supportive of them, an outgrowth of misguided sentiment which holds Iran accountable for a list of grievances used by the U.S. government to justify the ongoing global war on terror. Iran, we are told, is not just a nation pursuing nuclear weapons, but is the largest state sponsor of terror in the world today.

Much of the information behind this is being promulgated by Israel, which has a vested interest in seeing Iran neutralized as a potential threat. But Israel is joined by another source, even more puzzling in terms of its broad-based acceptance in the world of American journalism: the Mujahadeen-e Khalk, or MEK, an Iranian opposition group sworn to overthrow the theocracy in Tehran. The CIA today provides material support to the actions of the MEK inside Iran. The recent spate of explosions in Iran, including a particularly devastating “accident” involving a military convoy transporting ammunition in downtown Tehran, appears to be linked to an MEK operation; its agents working inside munitions manufacturing plants deliberately are committing acts of sabotage which lead to such explosions. If CIA money and planning support are behind these actions, the agency’s backing constitutes nothing less than an act of war on the part of the United States against Iran.

The MEK traces its roots back to the CIA-orchestrated overthrow of the democratically elected Prime Minister Mohammed Mossadeg. Formed among students and intellectuals, the MEK emerged in the 1960s as a serious threat to the reign of Reza Shah Pahlevi. Facing brutal repression from the Shah’s secret police, the SAVAK, the MEK became expert at blending into Iranian society, forming a cellular organizational structure which made it virtually impossible to eradicate. The MEK membership also became adept at gaining access to positions of sensitivity and authority. When the Shah was overthrown in 1978, the MEK played a major role and for a while worked hand in glove with the Islamic Revolution in crafting a post-Shah Iran. In 1979 the MEK had a central role in orchestrating the seizure of the U.S. Embassy in Tehran, and holding 55 Americans hostage for 444 days.

However, relations between the MEK and the Islamic regime in Tehran soured, and after the MEK staged a bloody coup attempt in 1981, all ties were severed and the two sides engaged in a violent civil war. Revolutionary Guard members who were active at that time have acknowledged how difficult it was to fight the MEK. In the end, massive acts of arbitrary arrest, torture and executions were required to break the back of mainstream MEK activity in Iran, although even the Revolutionary Guard today admits the MEK remains active and is virtually impossible to completely eradicate.

Please read the full article at Global Research.

Er zijn van die zeldzame commentaren van krantenredacties die, tussen de regels door, de lezer haarfijn uiteenzetten hoe het wereldbeeld van deze journalisten er uitziet. Het komt ook wel eens voor dat dat wereldbeeld niet erg geruststellend is.

Obama heeft gelijk: de band tussen Europa en Amerika moet hersteld

commentaar

Ja, Europa en Amerika hebben een gezamenlijke bestemming. En wie denkt dat het een open deur is om dat te zeggen, onderschat hoe slecht de trans-Atlantische verhoudingen intussen zijn geworden.
Europeanen en Amerikanen zijn uit elkaar geraakt, zei de Amerikaanse presidentskandidaat Barack Obama donderdag in Berlijn, en helaas heeft hij daarmee gelijk. Het is daarom toe te juichen dat Obama heeft opgeroepen om de trans-Atlantische banden aan te halen.

Wat is de “gezamenlijke bestemming” van “Europa en Amerika”? Wat moeten we verstaan onder “Europa en Amerika”? Het Amerikaanse volk, dat in 2000 Al Gore koos en in 2004 John Kerry maar het door manipulatie en fraude moet zien te stellen met de Bush-Cheney junta? Of de Amerikaanse en Europese zakelijke elites die het liefste een geglobaliseerde wereld zien, zonder regels voor de transnationale ondernemingen, die de wereld uitsluitend zien in termen van optimale exploitatie van arbeid en grondstoffen, tegen elke prijs (i.e., moord, doodslag, oorlog en vernietiging)?

Inderdaad: hoogmoed van de huidige Amerikaanse president heeft de trans-Atlantische banden verzwakt, terwijl de Europeanen aan de verslechtering het hunne hebben bijgedragen door verdeeld en slap te reageren op de wereldproblemen.

Het voeren van illegale, illegitieme en immorele oorlogen is dus slechts “hoogmoed” - is het echt teveel gevraagd, zou het echt iemand zijn baantje kosten om te spreken van de feiten? I.e., de grote misdaden van de Amerikaanse regering hebben “de trans-Atlantische banden verzwakt”. Eens kijken of we het goed begrijpen. Bush Jr. heeft twee illegale, illegitieme en immorele oorlogen gevoerd, acties die (slechts een deel van de) Europese bestuurders, volkomen terecht, afkeurden. Dat heeft dus blijkbaar de “trans-Atlantische banden verzwakt”.

Nogal wiedes, zou ik zeggen. Als er “verdeeldheid” ontstaat tussen persoon A die een zeker jongedame de schuld geeft van haar verkrachting, en persoon B geeft de verkrachter de schuld, kunnen we dan de schuld van deze “verdeeldheid” aan beide partijen toeschuiven? Ligt “de waarheid in het midden”?

De waarheid ligt niet in het midden. Dat heeft ze nooit gelegen. De waarheid ligt niet tussen de granaat en het onschuldige kind dat deze aan stukken rijt. De waarheid ligt niet tussen de fosforbom en een vernietigd mensenleven.

De “bijdrage” van Europa aan deze verslechtering in de verhoudingen, waarvoor de Bush-Cheney junta de volle verantwoordelijkheid draagt, is blijkbaar dat Europa “verdeeld” en “slap” reageert op “de wereldproblemen”. Een intrigerende stellingname. De Verenigde Staten, bijvoorbeeld, reageren niet “slap” op de klimaatverandering, het voedselprobleem of het energievraagstuk, ze creëren het, samen met ons natuurlijk. Het Amerikaans imperium, met als grote energiegebruiker het Amerikaanse leger, is ’s werelds grootste producent van CO2, de belangrijkste veroorzaker van stijgende olie- en voedselprijzen (door de inzakkende dollar, veroorzaakt door een enorme schuld, een negatieve handelsbalans, en de Amerikaanse militaire hegemonie wereldwijd - en de invallen in Irak en Afghanistan en de bedreiging van Iran in het bijzonder).

Wat zouden dat eigenlijk voor problemen zijn, die “wereldproblemen”?

En dat moet veranderen. Of het nu gaat om armoedebestrijding of aanpak van de klimaatverandering, om het in toom houden van Rusland en Iran of het verbreiden van democratie en stabiliteit in Afghanistan en de Arabische wereld: Amerika en Europa samen kunnen die uitdagingen aan.

Met woorden als “verbijsterend” moet men altijd uitkijken. Maar het is toch een passende term voor het idee dat “Amerika en Europa” samen voor “armoedebestrijding” kunnen zorgen. Vooral van de kant van de VS, maar ook van die van Europa is een fundamentele omslag nodig om ooit een serieuze stap in de richting van het uitroeien van armoede te kunnen realiseren. De afgelopen decennia is het Amerikaans beleid er consequent op gericht geweest om elke levensvatbare vorm van socialisme of sociaal-democratie in de Derde Wereld de nek om te draaien. De VS bestrijdt jaren na de instorting van de Sovjetunie nog steeds Cuba (met economische sancties). De VS probeerde de democratisch gekozen president Chávez te verwijderen met behulp van de CIA.

De VS steunde Suharto bij zijn machtsgreep en bij zijn genocide in Oost-Timor, een van de grootste genocides uit de twintigste eeuw. De VS (CIA, Kissinger) verwijderde Salvador Allende in Chili met een fascistische junta die duizenden politieke tegenstanders vermoordde. De CIA financierde de zinloze oorlog in Angola, met honderdduizenden slachtoffers als gevolg. De VS verwijderde de democratisch gekozen Iraanse premier Mohammed Mosaddeq, installeerde er de Sjah die tegenstand met zijn geheime dienst op brute wijze onderdrukte.

De VS voerde oorlog tegen Grenada en Panama, steunde rechtse en oppressieve regeringen en/of doodseskaders en coupplegers in Peru, Colombia, Nicaragua, Guatemala, El Salvador, Honduras, e.a., speelde (met België) een rol bij de moord op Lumumba in Kongo, bombardeerde Libië, steunde een mislukte coup tegen de democratisch gekozen leider van Venezuala, bombardeerde Joegoslavië (naar verluid om “humanitaire redenen”). De CIA pleegde een coup tegen de democratisch gekozen leider van Haïti, Aristide, met rampzalige economische en politieke gevolgen.

De VS steunde het apartheidsregime in Zuid-Afrika, en steunt de onderdrukking van de Palestijnen en de illegale bezetting van hun land door Israël; het droeg bij (een understatement) aan genocidale burgeroorlogen in Congo en Mozambique, en voerde elders in Afrika en Azië zogenaamde “low intensity conflict”. De CIA vormde en steunde de Mujaheddin in Afghanistan die het land in een vorm van extreem geweld dompelden, waaruit uiteindelijk de Taliban voortkwamen; de VS steunde, met een opleving in positieve zin onder Carter, het criminele bewind van Ferdinand Marcos; het steunde collaborateurs met de Japanse bezetters in Korea na 1945, en extreem-rechts in Italië.

Operatie Gladio (een clandestiene NATO-paramilitie) - een door de CIA gesteunde terroristische aanslag in Bologna, Italië

Dit is slechts een onvolledige lijst en min of meer uit mijn hoofd bijeen geveegd. Voor het geval de papegaaien de beschuldiging van “anti-Amerikanisme” in mijn richting slingeren: ik ben op verzoek altijd bereid de misdaden van elke willekeurige staat ter sprake te brengen, of het nu Frankrijk, Indonesië, China, Cuba, Rusland, Kenia, Marokko, Pakistan, Kazachstan, het Verenigd Koninkrijk, Nederland, of Saoedi-Arabië is.

Maar Trouw gaf aan de relatie tussen Europa en de Verenigde Staten, niet China of Zimbabwe, de kwalificatie “een gezamenlijke bestemming” mee. Heeft de VS ooit verantwoording afgelegd voor zijn vele misdaden? Hoe kunnen we ontkomen aan het besef dat sinds de nazi’s onder Adolf Hitler, de VS het grote opperhoofd is als het gaat om het faciliteren, steunen en plegen van (massa)moord en doodslag, marteling, verkachting en vernedering op onvoorstelbare schaal? Is dat wellicht een reden voor een andere relatie dan de vrome belijding van “een gezamenlijke bestemming”?

De werkelijke relatie van een land als Nederland met de Verenigde Staten is een meester-vazal-relatie. Daarom gaan partijen over de volle breedte, van GroenLinks tot de VVD, mee met de oorlog in Afghanistan, met de obligate ideologische mitsen en maren; daarom gaat zelfs de PvdA mee met de oorlog tegen Irak, met de obligate excuses achteraf, en kan een afgedankte lijsttrekker als Ad Melkert zelfs terecht bij de Wereldbank, in plaats van een strijd tegen dat globalistisch instituut te voeren zoals een beetje socialist met enig inzicht zou doen.

De werkelijke relatie tussen “Europa” en de Verenigde Staten is er een van een verzameling vazalstaten en enkele staten met een zekere eigen militaire macht, zoals Frankrijk, dat in principe in staat zou zijn om een eigen koers te varen - vandaar de zogeheten “kloof”.

Maar zoals Barack Obama zei in Berlijn: er zijn Europeanen die Amerika tegenwoordig zien als deel van het probleem, terwijl er in Amerika stemmen opgaan die Europa’s rol ontkennen of belachelijk maken. Zij allen hebben ongelijk.

Met alle respect, maar de waarheid ligt niet in het midden. Er zijn niet alleen Europeanen die de Verenigde Staten zien als “deel van het probleem”, er zijn ook vele Amerikanen die de Verenigde Staten zien als deel van het probleem. De Verenigde Staten zijn een deel van het probleem, getuige de afschrikwekkende kerfstok van deze macht in de Derde Wereld en elders.

Deze dichotomie tussen Europeanen die een hekel hebben aan “Amerika” en Amerikanen die neerkijken op “Europa” is al net zo kunstmatig als de glimlach in een tandpastareclame. De Amerikaanse oorlogsmachine, dit niet democratisch gecontroleerde, en gewelddadige Amerikaans imperium, dat de wereld veilig maakt voor een selecte groep geglobaliseerde kapitalisten, verdient alle kritiek en onderzoek. Dient een commentaar in een “kwaliteitskrant” met bovenstaande neptegenstellingen mee te gaan, of dient een redactie zelf een onafhankelijke analyse te maken?

„Geen enkele natie, hoe groot of machtig ook, kan deze uitdagingen alleen aan”, zei Obama met een hint naar eigen land. „Niemand kan deze bedreigingen ontkennen of de verantwoordelijkheid ontlopen om ze tegemoet te treden”, voegde hij toe aan Europa’s adres. Afghanistan, waar sommige Navo-bondgenoten zich angstvallig drukken, noemde Obama als voorbeeld van zo’n uitdaging waar Europa moet doorzetten.

Voor het opblazen van de Twin Towers in New York in 2001, voordat er een excuus bestond om Afghanistan en Irak binnen te vallen, constateerde men dat de Taliban de papaverteelt en opiumhandel volledig hadden uitgeroeid. Deze teelt en handel is na de Amerikaanse inval volledig hersteld tot zijn oude glorie. De president van Afghanistan, of moeten we zeggen, de burgemeester van Kabul, Karzai was consultant bij de energieconsultancyfirma Unocal. Wat was ook weer het excuus om Afghanistan binnen te vallen, waar zelfs bijna geheel “links” intrapte? Was daar de kwade genius Osama bin Laden niet te gast? Bombarderen wij tegenwoordig een land dat een veronderstelde crimineel huisvest? Hebben de Taliban niet toegezegd de beste man uit te leveren op voorwaarde dat de VS een bewijs van diens betrokkenheid bij de aanslagen zou leveren?

Deze bewijzen zijn nooit geleverd, maar de “verzetskrant” Trouw geeft op kinderlijke wijze zijn zegen aan deze barbaarse oorlog, waarbij enkele van de wreedste en gewelddadigste Afghaanse warlords Amerika’s beste vrienden werden, en de CIA zijn werkzaamheden in de drugssmokkel op onnavolgbare wijze hervatte en gestalte gaf. Wie dit alles niet weet, niet getreurd: u bent de enige niet. Als uw nieuwsbron uitsluitend het dagblad Trouw zou zijn, is het niet onvergeeflijk als u van dergelijks niet op de hoogte bent.

Ondertussen smeken de Afghanen om met rust gelaten te worden door buitenlandse troepen, en als landen als België, de VS, Israël, Nederland, Zweden eens zouden ophouden met het produceren en doorvoeren van moderne wapens naar Afghanistan, is er een kans dat het tuig dat er nu de dienst uitmaakt op de lange duur minder ellende kan aanrichten. Misschien weet de oplettende lezer dat de meeste Afghanen hun schietapparaten niet zelf fabriceren. Maar de pijpleidingen waarvoor de Amerikanen in Afghanistan zijn zullen dat soort verstandigs wel voorkomen. Gelukkig maar, want mannen als Balkenende en Middelkoop begeren nog vaak een hypocriet woordje te spreken als er weer een in stukjes gereten Nederlandse militair in een kist aankomt in Nederland.

Opmerkelijk is dat Obama in Berlijn teruggreep op de geschiedenis van de Koude Oorlog tussen communisme en democratie. Amerikanen mogen deze stad zien als symbool van de overwinning op het communisme, in Duitsland zelf worden verwijzingen naar de Koude Oorlog veelal vermeden. Er bestaat grote huiver, in Berlijn, in Duitsland en misschien wel in heel West-Europa, om te durven denken in termen van goed en kwaad. Dat het goed is dat de Muur van Berlijn, en het communistische rijk dat zich daarachter schuilhield, zijn ingestort, durven we hier vaak alleen te zeggen met een ’mits’ en een ’maar’ er achteraan.

Vindt de redactie van Trouw het de gewoonste zaak van de wereld dat de socialistische oostbloklanden grondig werden geplunderd, en dat er miljarden aan publieke middelen werden uitverkocht door plunderende bankiers en andere investeerders? Dat de levenstandaard en de levensverwachting in het Oostblok dramatisch achteruit ging, dat de koopkracht met een derde afnam, de armoede explodeerde, dat er in de Sovjetunie en Oost-Europa geen mensen van honger hoefden omkomen en na 1989/1991 wel? De repressie van het Sovjetstelsel maakte meestal geen plaats voor democratie maar voor rechtse dictaturen, en dat dat het geval was is geen “natuurwet” maar een voor een groot deel goed georkestreerde, door het westen gesteunde machtsgreep van pseudo-democratische autocraten als Jeltsin, door wiens aanhangers honderden politiek tegenstanders werden vermoord. Is dat reden voor “mitsen” en “maren”, of is dat niet meer politiek correct? Heeft het monster van het communisme de redactie van Trouw zodanig getraumatiseerd dat elke nuancering van de geweldige “bevrijding” van Oost-Europa verboten is?

Ook daarom hebben Amerika en Europa elkaar nodig: de voorzichtigheid van de Europeanen vormt een goede combinatie met de Amerikaanse houding om wat slecht is ook zo te noemen en aan te pakken.

Ik sluit me er geheel bij aan - de kwaadaardigheid, de moordzucht van het globalistische imperium moet als zodanig worden benoemd. Daar zijn we veel te voorzichtig mee.

De globalisering van het kapitalisme kan ons in Nederland misschien niet zo veel schelen, maar in de meeste landen van de wereld die aan de terreur en de uitverkoop en de “hervorming” door o.a. de IMF zijn blootgesteld is het een ramp. Reëel besteedbaar inkomen gaat achteruit, grondstoffen worden geplunderd door de transnationale ondernemingen, markten door dumping ontwricht, essentiële voorzieningen geprivatiseerd, en meestal kampt het “geholpen” land dan met een onaflosbare staatsschuld, zodat het de facto in slavernij vervalt aan de banken. De door Washington aangestelde compradors worden rijkelijk beloond. En de burgers betalen de prijs.

Hoe zou het toch komen dat de journalisten van de officiële, goedgekeurde pers over het algemeen een gelukzalig gevoel lijken te hebben bij het gebruiken van de term “vrije markt”? Hoe vrij is die markt, en wie profiteert van die vrijheid? En wie gaat eraan ten gronde?

Weer een paar van die vragen die je beter niet stelt. Stel je voor dat je hele globalistische ideologie aan nadere inspectie wordt onderworpen.