yelamdenu

Zondagavond 22 februari zou de Israëlische legerwoordvoerder Ron Edelheit in dit hotel een praatje houden, op uitnodiging van enkele Joodse organisaties. Onderwerp: ’Na de Gazaoorlog, wat nu’. Zo’n lezing is bij mijn weten toegestaan in Nederland. Salafistische imams, ultrarechtse evangelicals, extremistische dierenvrienden, groezelige new-ageprofeten, Israëlische legerwoordvoerders – zolang ze de grenzen van de wet respecteren, mogen ze gerust hun zegje komen doen.

Bij het Platform Stop de Aanval op Gaza denken ze daar héél anders over. Dit samenwerkingsverband van Milli Görüs, de Internationale Socialisten, het Nederlands Palestina Komitee, Een Ander Joods Geluid en nog zo’n vijfentwintig clubjes, gunt eigenlijk alleen gelijkgestemden het woord.

Trouw

Het goeien van een schoen naar een volwassen man achter een katheder is inderdaad vele malen schandaliger dan het gooien van fosforgranaten en verarmd uranium munitie naar onschuldige mannen, vrouwen en kinderen, of het decennialang bezetten van het land van een ander, en die ander vernederen, doden, martelen, opsluiten, z’n huizen slopen, enz.

Het zou verboden moeten worden.

Ook dat die Bush toen die schoen ontving, nou dat was een grove schending van zijn mensenrechten.

Je staat er ook van te kijken hoe makkelijk en vrijblijvend het is om het nu decennia na de oorlog voor “de joden” op te nemen. Wie het echt voor de joden wil opnemen, bescherme de staat Israël tegen zijn eigen waanzin. Want de Israëlische samenleving is de belichaming van navelstaarderij.
Ze kan haar eigen fouten - de bezetting van 1967, en de etnische zuiveringen van 1948 - niet herstellen. Daarom moet “de internationale gemeenschap” dat haar helpen doen. Net zoals dat met Zuid-Afrika is gebeurd, dat andere apartheidsregime.
Het is namelijk echt totaal geen ingewikkeld probleem, de consensus in de juridische gemeenschap is duidelijk.

Wie de wens om de Israëlische maatschappij daarvan te verlossen, gelijkstelt aan “antisemitisme”, is te kwader trouw.

In maart 2008 ontving journalist Dion Nissenbaum, standplaats Jeruzalem, de volgende memo van het Israëlische bezettingsleger:

1. Real-time berichtgeving over de preciese locatie van raketinslagen zijn streng verboden. Vertraagde berichten van preciese locaties moeten altijd worden goedgekeurd door de censor van de IDF.

2. De censor van de IDF zal geen berichten autoriseren van raketten die ingeslagen zijn op Israëlische legerbases e/of strategische installaties.

3. De censor van de IDF zal geen berichten autoriseren over raketten die in de Middellandse Zee zijn gevallen.

4. De censor van de IDF zal geen foto’s autoriseren van raketten met identificatiekenmerken.

5. De censor van de IDF zal geen berichten autoriseren over bezoeken van hooggeplaatste personen van de Israëlische regering en IDF-officieren in Zuid-Israël.

6. De censor van de IDF zal geen berichten autoriseren over ontplofte munitie van terroristen, of enige andere niet-functionerende munitie.

7. Panorama-, groothoeklens-, en dergelijke foto’s van raketten zijn streng verboden.

Verzekert u zich ervan dat u van het voorgaande alle medewerkers op de hoogte stelt.
Het voorgaande neemt niet de verplichting weg om aan de ISDF censor voor te leggen - voorafgaande aan publicatie - elk nieuwsbericht aangaande inslagen van raketten of enig ander onderwerp dat moet worden goedgekeurd door de censor van de IDF.

bron

Stan van Houcke schrijft:
“Poplar e-mailde me dit: ‘De open deur: “Gaza ligt grotendeels in puin, de wederopbouw gaat miljarden kosten. De woede van de Palestijnen lijkt zich te richten op Israël, niet op Hamas.” http://www.trouw.nl/nieuws/wereld/article2011148.ece/Gaza_ontwaakt_in_stof_en_puin_.html

In de aanhef zit altijd het nieuws, dus moeten we ons vragen wat hier precies staat: ‘de woede van de Palestijnen lijkt zich te richten op Israel, niet op Hamas.’ Gezien het feit dat de journalistieke vuistregel niet is dat een hond een man bijt, want dat gebeurt vaker, maar het omgekeerde, dus: dat een man een hond bijt. Dat gebeurt namelijk nagenoeg nooit, en dat tamelijk unieke maakt het tot nieuws. Met andere woorden: waarom verwachtte de Trouw-redactie en trouwens alle Nederlandse commerciële massamedia dat Hamas de schuld zou krijgen voor de grootschalige Israelische verwoestingen? Dat is de centrale vraag.

Om deze wonderlijke veronderstelling te verklaren moet ik eerst een aanloop nemen. Ik moet u iets vertellen over het vak. Persmensen kunt u in grofweg twee categorieën verdelen: 1. degenen die wachten tot het nieuws naar hen toekomt, zijnde de overgrote meerderheid en 2. degenen die erop uit trekken en zelf het nieuws maken, de absolute minderheid. Hoe gaat dat in de praktijk in zijn werk? Ik geef u een voorbeeld:
Midden jaren negentig was ik voor de VPRO-radio in Irak. Het regime van Saddam Hoessein had verkiezingen uitgeschreven die de dictator natuurlijk met 98.8 procent moest winnen en de wereldpers was uitgenodigd om deze ‘democratische’ fanfare te verslaan. De wereldpers werd in twee grote hotels ondergebracht, die keurig in de gaten werden gehouden, dat wil zeggen, de lobby, de liften en de hoofdingang. Een uur nadat ik gearriveerd was, verliet ik daarom de achteruitgang om eens een wandeling door Bagdad te maken en er de sfeer te proeven. Een uur later was ik aangehouden, maar ik werd na het tonen van een officieel papier dat iedere journalist had gekregen, weer losgelaten. Ik liep tot ’s avonds laat door het centrum en keerde via de achterdeur naar mijn kamer terug.

De volgende ochtend moest de hele wereldpers zich melden op het ministerie van Informatie. Informatie, net zo’n groteske newspeak als bijvoorbeeld het Amerikaanse ministerie van Defensie, en dat bleek al snel toen we te horen kregen dat iedere journalist een begeleider meekreeg om ons wegwijs te maken, maar iedereen wist dat dit een geheime dienst man was die ons op die manier permanent in de gaten kon houden. Omdat ik weer een wandeling door de omgeving had gemaakt kwam ik te laat binnen. Er was geen begeleider van de geheime dienst meer over. Dat bleek geen probleem te zijn aangezien ik voor een betrekkelijk kleine omroep in een klein landje werkte en door de Iraki’s als een onbelangrijk type werd beschouwd. Er werd wat heen en weer gebeld met mensen die geen geheime dienstlui waren, maar wel Engels spraken. Ik kreeg een allervriendelijkste man als begeleider, een soennitische vertaler van Engelstalige poezie, die ook Arabische dichters in het Engels vertaalde. Hij had het geluk gehad om aan een universiteit in Schotland te studeren, een land waar hij van hield, en toen ik hem vertelde dat mijn moeder in Schotland was geboren, waren we meteen vrienden. Intussen was de wereldpers in busjes en taxi’s gestouwd om naar gebouwen te worden gebracht waar ze officieel geselecteerde autoriteiten moesten interviewen. Waarover bleef mij onduidelijk, want een feit was toen al dat in een dictatuur er geen vrije verkiezingen kunnen zijn. Terwijl ik de meute afgevoerd zag worden, vroeg mijn begeleider wat ik wilde. ‘Kunt u mij naar Kerbela brengen?’ vroeg ik. Dat kon, hij was blij verrast dat ik in dat heiligdom geinteresseerd was. Ik wilde Kerbela zien vanwege zijn historische betekenis als een van de belangrijkste sjiietische heilige plaatsen, waar in het centrum van de oude stad de schitterende Imam Hoesseinmoskee staat met de graftombe van Imam Hoessein, de kleinzoon van de profeet Mohammed. De gouden koepel boven het graf van de imam was verwoest door de tanks van Saddam toen in 1991 na een oproep van president Bush senior, de sjiieten in opstand waren gekomen en vervolgens genadeloos verslagen werden. De laatste opstandelingen hadden zich in het heiligdom terug getrokken en de barbaren van Saddam meenden — net als de Israelische troepen in Gaza — dat ze daarmee gerechtvaardigd waren om alles aan flarden te schieten. Ik wilde zien wat er sindsdien gebeurd was. Na ongeveer 100 kilometer door het platte land te hebben gereden arriveerden we aan de rand van Kerbela waar we eerst het gebouw van de geheime dienst moesten opzoeken om te melden dat ik als journalist de stad bezocht. Vervolgens zag ik de onvoorstelbare verwoestingen rondom de moskee, een soort Gaza na het disproportionele geweld van de Israeli’s. Alles was er stof en puin, niets stond er meer overeind. Alleen de koepel schitterde weer in de zon, Saddam had hoogstpersoonlijk 30 kilo goud gegeven om de koepel weer met een gouden laag te kunnen bedekken. Inmiddels was ik bevriend geraakt met mijn vertaler en had ik hem over mijn kinderen en bestaan verteld en hij over zijn bestaan en kroost. Dankzij hem raakte ik in gesprek met de sjiietische bewoners die destijd in opstand waren gekomen en leerde zonder al te directe vragen te stellen hoe groot hun woede was. Ik besefte onmiddellijk dat het generaties zou duren voordat soennieten en sjiieten weer op vreedzame voet zouden kunnen samenleven. Het was een kruitvat dat elk moment kon ontploffen, en dat gebeurde na de Amerikaanse inval dan ook.

Toen ik weer terug was in Bagdad ontdekte ik dat de wereldpers weer naar hun hotels was gebracht waar ze nu verveeld in de lobby en in de bar elkaar met verhalen bezighielden. Ik ontdekte al snel dat ze allemaal hetzelfde verhaal hadden, in dezelfde bewoordingen. Ze hadden zelfs het jargon van elkaar overgenomen. Het was werkelijk fascinerend hoe snel zo’n proces verloopt. Ze gebruikten dezelfde woorden en begrippen, met dezelfde hierachie van wat belangrijk is en wat niet, en zo was een bepaalde voorstelling van zaken ontstaan, een soort consensus over de werkelijkheid, dat wil zeggen: een gestandaardiseerde versie van de werkelijkheid, want met de gewone mensen had men niet gesproken en rond gekeken hadden ze ook niet. De journalisten hadden voor zichzelf een virutele werkelijkheid geschapen, waar ik met mijn verhalen niet tegenop kon. Daar waren ze niet in geinteresseerd. Ze hadden alleen de nonsens van de autoriteiten gehoord en weliswaar wisten ze dat het nonsens was, maar toch, er was geen ander nieuws.

Welnu, hetzelfde ziet u momenteel gebeuren met Gaza, de westerse commerciële massamedia die al die dagen niet aan het front zijn geweest en alleen de Israelische propaganda hebben vernomen, en de officiele versie van de werkelijkheid hebben overgenomen, staan nu ineens te laat in Gaza en snappen niet wat er precies aan de hand is. De door Israel bewerkte westerse journalisten maken een onderscheid tussen Hamas en de Palestijnse bevolking. Hamas heeft in hun ogen deze ramp veroorzaakt en moet hiervoor dus de schuld krijgen van de Palestijnse bevolking. Maar omdat de Palestijnen zelf niet gehersenspoeld zijn met deze virtuele werkelijkheid, maar de echte werkelijkheid aan den lijve hebben meegemaakt, weten ze dat de schuldige niet hun eigen mensen zijn, maar de vijand, Israel, die hen probeerde te verpletteren. En die realiteit is verbijsterend voor mijn gehersenpoelde collega’s. “

Channel Four News journalist Johnathan Miller travelled to Gaza where he interviewed civilians sheltering in a UN run school attacked by Israel using white phosphorus munitions.

The attack - described as “Outrageous” by the UN Secretary General - was filmed by a school worker on his mobile phone.

Donatella Rovera, an Amnesty International investigator said “We’ve seen Prima Facie that there have been war crimes”

Stop the War and others have called a protest on Saturday demanding that Israel gets out of Gaza, that the blockade is lifted, that all borders are opened and that there is a complete arms embargo on Israel.

Broadcast January 19, 2009
informationclearinghouse.info

WANTED
for WAR CRIMES and CRIMES AGAINST HUMANITY

Ehud Barak

In June 2007, the suspect imposed a siege on 1.5 million residents of Gaza. The siege, which is ongoing in 2009, is collective punishment according to International Law. The year and a half long siege caused severe food and fuel shortages, intermittent drinking water and electricity supply, disruption to sewage treatment plants and shortages of medicine and essential medical equipment, affecting the lives of 1.5 million people - a violation of the Fourth Geneva Convention and Rome Statute.

On 27 December 2008, the suspect ordered the aerial bombardment of Gazan population centers. The attacks involved hundreds of aircraft sorties, dropping hundreds of tons of bombs on Gazan neighborhoods At least 1,200 people - men, women and children were killed and 5,300 people were injured. The bombs damaged thousands of homes and turned hundreds of thousands of people into refugees.

On 10 December 2008, a formal complaint was submitted by Lebanese lawyers to the International Criminal Court in the Hague, Netherlands, against Ehud Barak and four other Israeli: Ehud Olmert, Matan Vilnai, Avi Dichter and Gabi Ashkenazi on the suspicion that they had committed war crimes and crimes against humanity by ordering and maintaining a siege on Gaza.

Description of the suspect: a white man, about 65 years old, lower than average height, graying hair, brown eyes, with glasses.

Anyone who has information about the suspect when he is outside of the Israeli borders, report immediately to:

The Prosecutor
POBox 19519
2500 Hague
Netherlands
Fax +31 70 515 8 555
otp.informationdesk /* at */ icc-cpi.int

http://www.wanted.org.il/ehud_barak_en.htm

Jabalya, Gaza Strip, Jan 18 2009.Stunned inhabitants of Jabalya return to where their homes used to stand, only to find a huge rubble field, levelled by Israeli bombs, explosives and bulldozers. Not a wall is standing over a very large area on the eastern side of the village facing the israeli border..

Klik hier voor meer dan honderd verbijsterende foto’s van de ellende in de Gazastrook door de fotograaf Bruno Stevens.

De staat Israël en het Israëlische bezettingsleger wilden liever niet dat deze foto’s gemaakt werden.
Vandaar dat Israël geen journalisten toeliet tot de Gazastrook.

Bruno Stevens was er al, en bleef.

update:
New comment on your post #312 “No shame - welcome to Tsipi Livni’s Orwellistan”
Author : Abdul Haq

What should I do? Laugh
like a mad man or cry
like a mad man?
Pick up my computerscreen and
smash it on the floor?
Run on to the street
screaming?

What do the Rabbi’s say?
Do not despair of Judgment Day

Brusselse fotograaf Bruno Stevens bericht als enige buitenlandse journalist uit Gaza

‘Nu weet ik waarom Israël geen enkele journalist toelaat in Gaza. Ze willen niet dat iemand ziet welke wreedheden ze daar begaan. Maar ik ben hier wel en kan je zeggen: Israël begaat oorlogsmisdaden.’ De Brusselse fotograaf Bruno Stevens, van wie u op deze pagina foto’s ziet, bericht als enige buitenlandse journalist uit Gaza. We belden hem gisteravond in zijn schuilplaats.

De GSM-ontvangst laat te wensen over en Bruno Stevens (49) excuseert zich daarvoor: ‘Ik kan nu onmogelijk buiten gaan staan. Er wordt geschoten. Het is veel te gevaarlijk.’ Bruno Stevens is niet de eerste de beste. Hij trekt naar alle uithoeken van de wereld om te getuigen van het leed dat mensen wordt aangedaan. Hij was onder meer in Tsetjenië, Irak, Iran, Libanon, Afghanistan en Somalië; hij was in Kashmir voor de aardbeving aldaar, hij trok naar Sri Lanka voor de tsunami, naar Angola toen cholera daar lelijk huishield. ‘Het maakt me niet uit of een bestemming gevaarlijk is of niet’, zegt hij. ‘Ik moet er gewoon naartoe om de mensen elders in de wereld te vertellen wat daar gebeurt.’

Stevens won de World Press Photo, oogstte veel bewondering voor zijn expositie met foto’s van dode oorlogsslachtoffers. Vandaag zit hij in Rafa in de Gazastrook. Zijn foto’s worden wereldwijd verkocht door het fotoagentschap Cosmos in Parijs. Ze worden gepubliceerd in Newsweek, Paris Match en Stern, en vandaag ook in onze krant.

Tweeënhalf weken heeft Bruno Stevens geprobeerd om Gaza binnen te komen. Nu is hij er. Via Egypte, maar veel meer wil hij daarover niet zeggen. ‘Ik ben niet door een tunnel gekropen. Ik ben hier op volkomen legale wijze, met een visum van de Egyptenaren én van de Palestijnse autoriteit. Maar het was niet makkelijk, dat kan ik je wel zeggen.’

Bruno Stevens is woest op de Israëliërs die geen enkele journalist in het gebied toelaten. ‘Officieel zeggen ze dat het te gevaarlijk is of dat het toch maar Hamasvriendjes zijn die over de oorlog willen berichten. Wat is dat voor flauwe kul. Ik ben geen Hamasvriendje. Ik ben niemands vriendje. Ik ben een onafhankelijke journalist die wil berichten over wat hier gebeurt. De echte reden van hun weigering vertellen ze je natuurlijk niet, maar ik ken ze wel. Israël begaat in Gaza oorlogsmisdaden, en daar willen ze natuurlijk geen pottenkijkers bij. Ze ontkennen dat ze fosforbommen gebruiken. Welnu, ze gebruiken die wél. Ik heb restanten van fosfor gevonden. Geen fosfor, zeg je? Het poeder ontbrandt, je dooft het met je schoenen en kort daarna brandt het opnieuw. Geen fosfor? En dan al die burgerslachtoffers. Verzin ik dat? Neen, ik heb ze gefotografeerd.’

Bruno Stevens wil ook getuigen van de leefomstandigheden van de 1,5 miljoen Palestijnen in Gaza - die zijn allesbehalve benijdenswaardig. ‘Duizenden hebben geen huis meer, ik loop hier voortdurend tussen het puin van kapotgeschoten huizen, scholen, moskeeën. Dit is een humanitaire crisis zonder weerga. Daar kan en wil ik niet over zwijgen, wat daarvoor ook de prijs is.’

bron: nieuwsblad.be
gevonden: stanvanhoucke.blogspot.com

Michel Chossudovsky

Een Amerikaanse wapenleverantie aan Israël van grote omvang, bestaande uit 3000 ton “munitie” staat op het punt naar Israël te worden verscheept. Zowel de aard als de omvang van de vracht worden omschreven als “ongebruikelijk”.

“Het verschepen van 3000-nog wat ton munitie in één keer is een heleboel,” zei een afhandelaar die anoniem wilde blijven. “Dit soort verzoeken is vrij zeldzaam en we hebben er niet veel van zien figureren op de markt, door de jaren heen,” voedge hij eraan toe. “Verschepers in Londen, die zich specialiseren in het vervoeren van vracht voor het Amerikaanse en Britse leger in het verleden, hebben gezegd dat dergelijke transporten per schip naar Israël zeldzaam zijn.” (Reuters, 10 januari 2009)

Het Pentagon heeft de opdracht om de wapens naar Israël te varen gegund aan een Griekse reder. “Door Reuters geziene documenten laten zien dat de VS van plan is een vrachtschip in te huren om honderden tonnen wapens van Griekenland naar Israël te sturen, later deze maand.

De “Military Sealift Command” (MSC) van de Amerikaanse marine meldt dat het schip 325 standaard “TEU” containers zou moeten gaan vervoeren met was omschreven staat als “munitie”, op twee afzonderlijke vrachtreizen van de Griekse haven Astakos naar de Israëlische haven Ashdod, midden/eind januari.
Een “gevaarlijke materialen”-aanduiding op het manifest meldt explosieven en ontstekers, maar verder werden geen details geboden.” (Reuters)

Het is goed op te merken dat een vergelijkbare grote vracht van Amerikaanse goederen naar Israël begin December op schema stond:
“Vrachtbrieven geven aan dat het Duitse schip dat de VS inhuurde begin december een enorme vracht wapens bevatte, met een gewicht van 2,6 miljoen kilo [2600 ton], waarmee tot 989 standaar TEU containers van North-Carolina (VS) naar Ashdod werden verscheept.” (Press TV, 10 januari 2009)

Kunnen deze grote vrachten wapentuig gelinkt worden aan de invasie van Gaza?

Het verzoek van het Pentagon om het wapentuig in een handelsschip te transporteren kwam volgens Reuters op 31 december, vier dagen na aanvang van de luchtbombardementen op Gaza door F16 gevechtsvliegtuigen.

Zonder enig bewijs hebben analisten de voorbarige conclusie getrokken dat het bij deze twee verschepingen van “munitie” zou gaan om (her)bevoorrading van Israëls leger bij wijze van steun aan de invasie van Gaza.
“Een topanalist in Londen die anoniem wilde blijven zei dat de vrachten wegens de timing “onregulier” zouden kunnen zijn, en gelieerd aan het Gaza-offensief.”

Deze berichten zijn onjuist. Wapens en munitie worden altijd bezorgd vóórdat een militaire operatie wordt gelanceerd. Het wapentuig benodigd voor “Operatie Gegoten Lood”* werd toegewezen in juni 2008. Verder keurde het Amerikaanse Congres in september 2008 de overdracht aan Israël goed van 1000 “bunkersloper” hoog-precisie GPS-gestuurde Geleide Bomeenheden (”Guided Bomb Units”/GBU-39). Dit was in antwoord op een verzoek vanuit Tel Aviv.
Deze door Boeing geproduceerde “GBU-39″ “slimme” bommen werden in november aan Israël geleverd. Deze werden in de eerste luchtaanvallen op Gaza gebruikt.

*noot yelamdenu:
De naam van de operatie is in het Hebreeuws “Operatie Draaitol” (svivon). Dit is geïnspireerd op een traditioneel speelgoed voor kinderen met Chanukka. Beter kan het morele failliet van de staat die zich “Israël” noemt niet beter worden geïllustreerd.

(Dit is een gedeeltelijke vertaling (yelamdenu). Lees verder voor het “escalatie-scenario” op GlobalResearch.ca

… Het zijn geen vrienden van Israël, het zijn de ware vijanden van dat land. Een vriend hoort eerlijk te zijn, hij moet je waarschuwen wanneer je fout zit, hij moet je erop attenderen als je niet oplet, hij moet in plaats van jou kijken als je eens blind bent.
Ongewenst, ongewild ben ik een vriend van Israël geworden. Ik waarschuw hen, ik roep hardop: ‘Stop, stop nu, doe je dit niet, dan vernietig je jezelf.’
De opiniemakers die blindelings elke daad van Israël verdedigen, terroriseren in dit land de media. Ze gebruiken geweld met hun pen. En van hen mag niemand demonstreren, mag niemand iets anders zeggen, anders ben je verdacht. Onopgemerkt dwingen ze een zware censuur af over anderen. Ze argumenteren niet, ze gillen en bedreigen. Een recent voorbeeld was hun gezamenlijke actie tegen de parlementariër Harry van Bommel, ze hebben hem bijna gewurgd in de kranten, alleen omdat hij tegen de invasie van Israël in de Gazastrook was. Het is een bizarre democratie in dit land.
Laat hen doen wat ze willen, laat ze terroriseren, de geschiedenis is niet bang voor bedreigingen.’

bron…
gevonden op…

The Torah Position on the Current Conflict in Gaza

And most of all, we await that great day when G-d’s glory will be revealed in the entire world, and there will be peace for all of humanity. Amen.

Source: jewsagainstzionism.com

Er is weinig twijfel over dat één van de nuttigste dingen die u kunt doen om de misdaden van de staat Israël te zien voor wat ze zijn, de blog van Stan van Houcke te volgen.

Vandaag leest u bijvoorbeeld hoe bepaalde Israëli’s zich gedragen als ramptoeristen en glimlachen de oorlogsmisdaden begaan door het Israëlische leger gadeslaan.
Weet u nog hoe Israël voorwendt deze toeristen te “beschermen” tegen de raketten van Hamas?

De Venezolaanse regering heeft op een persmededeling aangekondigd een humanitaire luchtbrug naar Gaza op te zetten. “De Israëli’s beletten [de ingang van] het Rode kruis en humanitaire hulp. Zo ver gaat de barbarij.”, verklaarde de Venezolaanse president Hugo Chávez dinsdag.

In samenwerking met de Arabische en moslimwereld en andere Latijns-Amerikaanse landen, wil de president “medicijnen, voedsel, water, melk en huisgerief” naar Gaza sturen. Tegelijkertijd veroordeelde het Zuid-Amerikaanse staatshoofd de agressie door Tel-Aviv, met ondertussen meer dan 600 doden, en moedigde de Verenigde Naties aan om eindelijk de goedgekeurde resoluties over Palestina toe te passen.

“Als er [nog] schaamte bestond op deze wereld”, aldus Chávez, zouden de presidenten van Israël en de V.S. (Peres en Bush) voor het Internationaal Gerechtshof van Den Haag moeten verschijnen. Hij verklaarde de Israëlische soldaten als laf te beschouwen, die “een slapend, overwonnen en onschuldig volk bombarderen”. “Welk leed moeten de Palestijnse kinderen ondergaan?”, vroeg Chávez zich af. Aan het volk van Israël vroeg de linkse leider om in opstand te komen tegen [de beslissing van] hun regering en aan de wereld om deze gekheid te stoppen.

Venezuela heeft ook de Israëlische ambassadeur en andere leden van het Israëlisch diplomatisch corps het land uit gezet als protest voor de invasie van Gaza. “Op dit tragisch en verontwaardigd moment, manifesteert het Venezolaans volk zijn solidariteit zonder grenzen met het heldhaftig Palestijns volk”, aldus de president.

Michel Chossudovsky, Centre for Research on Globalization

The military invasion of the Gaza Strip by Israeli Forces bears a direct relation to the control and ownership of strategic offshore gas reserves.

This is a war of conquest. Discovered in 2000, there are extensive gas reserves off the Gaza coastline.

British Gas (BG Group) and its partner, the Athens based Consolidated Contractors International Company (CCC) owned by Lebanon’s Sabbagh and Koury families, were granted oil and gas exploration rights in a 25 year agreement signed in November 1999 with the Palestinian Authority.

The rights to the offshore gas field are respectively British Gas (60 percent); Consolidated Contractors (CCC) (30 percent); and the Investment Fund of the Palestinian Authority (10 percent). (Haaretz, October 21, 2007).

The PA-BG-CCC agreement includes field development and the construction of a gas pipeline.(Middle East Economic Digest, Jan 5, 2001).

The BG licence covers the entire Gazan offshore marine area, which is contiguous to several Israeli offshore gas facilities. (See Map below). It should be noted that 60 percent of the gas reserves along the Gaza-Israel coastline belong to Palestine.

The BG Group drilled two wells in 2000: Gaza Marine-1 and Gaza Marine-2. Reserves are estimated by British Gas to be of the order of 1.4 trillion cubic feet, valued at approximately 4 billion dollars. These are the figures made public by British Gas. The size of Palestine’s gas reserves could be much larger.

Lees verder/read more:
globalresearch.ca

Het schijnt dat er een aantal mensen waren die het niet netjes vonden van volksvertegenwoordiger Van Bommel (club: SP) om op te roepen tot een “intifada” tegen de Israëlische agressor.

Intifāḍa is de Arabische stam VIII (ntafaḍa) van de wortel nafaḍa (نفض) met de basisbetekenis “schudden”. Het werkwoord ntafaḍa kent o.a. als afgeleiden intifāḍ (”het schudden, het gebeef, het bevend ontwaken”) en intifāḍa (”het beven, een (politieke, sociale) bewustwording”).

De meer specifieke betekenis van “volksopstand” kreeg het woord intifāḍa weliswaar niet uitsluitend dankzij de Palestijnse, voor het grootste deel geweldloze volksopstand tegen de Israëlische bezetting en vernedering. Maar deze volksopstand kan niet begrepen worden zonder de dimensie van het ontwaken erbij te betrekken.

De generatie die midden jaren 1980 was opgegroeid in de door Israël bezette Palestijnse gebieden keek anders dan haar ouders aan tegen de Israëlische overheersing. Hadden hun ouders nog meer dan één bewind gekend, en hun grootouders wellicht nog Turkse, Engelse, Jordaanse bewindvoerders de scepter zien (proberen te) zwaaien, alles wat de generatie die in de jaren 1980 in opstand kwam ooit had gekend was de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook door het Israëlische “verdedigings”leger.

Onder zulke omstandigheden heb je misschien minder de neiging dan je ouders om de zaken door een “er is niets nieuws onder de zon”-bril te bekijken. Het wordt in de Israëlische propaganda uiterst vakkundig onder het tapijt geveegd, maar het verzet van Palestijnse jongeren tegen het Israëlische bezettingsleger is zo goed als geweldloos. Het gooien van stenen door kinderen en tieners vergelijken met gehelmde scherpschutters met kogelvrije vesten in pantserwagens en tanks is niet alleen bespottelijk, het is ook nog eens misdadig. Niet alleen heeft elk mens het recht zich te verweren tegen vernedering, moord, onderdrukking, marteling, de sloop van huizen, diefstal van land, vergiftiging van waterputten en landerijen, verwoesting van boomgaarden, blokkades van wegen en straten, avondklokken, enzovoort; maar ook niemand heeft het recht een ander zijn rechtmatige verzet daartegen te ontzeggen.

Met de ongekende arrogantie van een volleerde racist is het misschien mogelijk de Palestijnen het recht zich te verzetten te ontzeggen. Misschien moeten de donkere mensjes zich gewoon aanpassen aan het bezetten van hun land door blankere, Europesere, joodsere mensen die bovendien veel beter propaganda kunnen bedrijven.

Maar wie daar geen zin in heeft, en wie de menselijkheid voor ogen heeft, in plaats van het belonen van agressie, arrogantie, botheid, gewelddadigheid, cynisme, roofzucht en haat, heeft geen keus. Die heeft geen keus dan te beseffen dat ook de Palestijnen het recht hebben zich, desnoods, gewapend te verzetten tegen bezetting, belegering, en vernedering.

In de jaren 1980 was er het ontwaken van de Palestijnse jongeren voor nodig, het besef dat zij de bezetter van zich af moesten schudden. Het enige wat er nu nog nodig is, is het ontwaken van gewone Europeanen en gewone Amerikanen. Zonder de handel met de VS en Europa vindt Israël het een stuk minder gezellig in het Midden-Oosten. Een boycot is het minste wat je kunt doen.

De Amerikaanse wetenschapper Norman Finkelstein zei het een paar jaar geleden: de Verenigde Staten en Israël tolereren niet van Arabieren dat ze moeilijk doen. Daarom was het slechts een kwestie van tijd voordat de Israëlische oorlogsmachine opnieuw zou toeslaan.

Dat betekent niet dat de genocidale aanval op Gaza “business as usual” is en dat we onze schouders er maar over moeten ophalen. Maar de mentaliteit in de Israëlische politiek en aan de Israëlische militaire top is zodanig racistisch dat het geen verrassing mag zijn. Dit racisme wordt gesteund door de VS en de EU en de meeste mainstream politieke partijen in Europa, met uitzondering van enkele partijen aan de linkerkant.

De mindset van het Israëlische establishment is verziekt, en het is niet waarschijnlijk dat protest vanuit Europa enige positieve invloed heeft op Israël. Het “de hele wereld is tegen ons” delirium, dan wel de overtuiging onder de rabiate xenofoben in Israël dat uiteindelijk alle niet-joden latente antisemitische moordenaars zijn, zal weer in alle hevigheid opspelen. Israël is in dit stadium geen partij die luistert naar een redelijk woord, helemaal niet zolang het zionisme als geloofsovertuiging over een onwrikbare positie beschikt in Washington en zo’n beetje alle reactionaire denktanks in Europa en de VS.

Maar Israël heeft wel een zakke plek en dat is de, eveneens racistische, overtuiging dat het beter is dan “de Arabieren”. Niet alleen heeft het (naar verluid) het gelijk aan zijn kant, het is ook nog eens in alle opzichten humaner dan de vijand.

Want het wijdverbreide racistische idee is dat Palestijnen (of andere Arabieren/”moslims”) niet om hun kinderen geven, ze niet menselijk opvoeden, geen respect voor het leven van zichzelf of anderen, en eigenlijk in het algemeen helemaal niet over dezelfde “normen en waarden” te beschikken als Israëli’s. De Israëli’s die natuurlijk, hetzij omdat het joden zijn, hetzij omdat ze vallen binnen de “westerse cultuur”, veel ontwikkelder zijn en zich moreel op een hoogstaander niveau bevinden dan Palestijnen/Arabieren/moslims.

Als Israël dus blijkt slachtoffers te maken onder volkomen onschuldige mannen, vrouwen en kinderen, zal het de oorlogsstokers in Israël, de VS en de EU weliswaar niet veel kunnen schelen, maar het is toch niet leuk voor de propaganda. Die propaganda is er niet voor niets. Israël vond ooit de walgelijke, en succesvolle, mythe uit dat de Palestijnen massaal gebruik maken van het fenomeen “menselijk schild” (het was Israël zelf dat dit veelvuldig toepaste), en Israël verspreidde de mythe dat Palestijnen notoire wapensmokkelaars-per-ambulance zijn (ook dit vingertje wijst eerder naar Israël, zie hiervoor Norman Finkelsteins Beyond Chutzpah, het vernietigende boek over Israëls kerfstok op het gebied van de mensenrechten).

Die propaganda is er niet voor niets, en wel omdat het werkt. De meeste weldenkende mensen in de VS, in de EU, in de Arabische wereld, en elders zijn zich er inmiddels van bewust aan het worden dat de zaken er misschien wat anders voor staan dan Israël probeert over het voetlicht te brengen. De meeste mensen worden steeds sceptischer over de mantra van Hamas als “terroristische” organisatie. En de meeste mensen krijgen in de gaten dat het toch vreemd is dat je je in je eigen land niet mag verzetten tegen bezetting en belegering door een militaire overmacht. Dit allemaal ondanks de Israëlische propaganda. Hele volksstammen zijn echter nog in een diepe slaap en menen dat de dappere David (Israël) zich toch maar gedwongen ziet zich te verdedigen (tegen de mensen die het zelf onderdrukt, maar daar hebben we het memory hole voor).

De brute werkelijkheid van Israëls genocidale optreden moet dus naar buiten worden gebracht, om die propaganda schade toe te brengen. De mainstream pers vindt dat verschrikkelijk, en geeft er de voorkeur aan de misdaden van Israëls oorlogsmachine niet in beeld te brengen. Andersom is dat een heel ander verhaal. Er zit dus niets anders op dan het soort gruwelijke beelden dat we liever niet zien, zo veel mogelijk te laten zien.

Stan van Houcke bericht vandaag:
Een schitterend voorbeeld van propaganda staat vandaag op pagina 5 van de Volkskrant. Midden op de pagina staat een vijf-kolommenbrede foto van twee rennende figuren. De bijgaande tekst is als volgt: ‘Quds-raketten voor Israel. Leden van de Palestijnse Islamitische Jihad rennen met twee Quds-raketten door een olijfbooomgaard in het oostelijk deel van Gaza-stad. Palestijnen zijn vrijdag na een bestand van een half jaar weer begonnen raketten op Israel af te schieten. Bij een raketinslag werd zondag een Thaise gastarbeider gedood en werd een pand in Sderot zwaar beschadigd. Een hoge Israelische officier zei dat een militaire aanval in Gazastrook vrijwel onafwendbaar is geworden.’

Zo dus, het is duidelijk: zonder provocatie beschieten Palestijnse terroristen Israel met raketten, waarbij een onschuldige burger om het leven kwam. Die aanvallen moeten wel beantwoord worden met een militair optreden van Israel. Oog om oog etc. Wat klopt er aan dit verhaal niet? Welnu, het feit dat de Volkskrant de context verzwijgt, oorzaak en gevolg, de voorgeschiedenis. Dit berichtte de Volkskrant 6 dagen geleden, net als alle andere Nederlandse commerciele massamedia:

‘Geweld aan vooravond eind bestand Gaza

ANP gepubliceerd op 16 december 2008 08:59, bijgewerkt op 09:02
TEL AVIV - Twee dagen voor het einde van het bestand tussen Israël en Hamas schoot het Israëlische leger op de Westelijke Jordaanoever een Palestijn dood en vuurden strijders vanuit de Gazastrook raketten af op Israël. Dat meldden Israëlische media.
Militairen in burger doodden in een dorp bij Jenin een 20-jarig lid van de Islamitische Jihad. Zij openden het vuur op de man toen hij probeerde te vluchten. Enkele uren later bestookte de Islamitische Jihad uit vergelding Israël met vier raketten zonder schade aan te richten.
Vrijdag loopt een al zes maanden durende wapenstilstand in de Gazastrook tussen Israël en Hamas af. Volgens Hamas houdt Israël zich niet aan de voorwaarden van het akkoord.’

Geen van de Nederlandse commerciele massamedia berichtte waarom aan de vooravond van het einde van het bestand Israelische ‘militairen in burger in een dorp bij Jenin een 20-jarig lid van de Islamitische Jihad [doodden]. Zij openden het vuur op de man toen hij probeerde te vluchten.’ Het woord ‘doodden’ is een eufemisme. Vermoorden was beter geweest, want de man is naar ik aanneem nog steeds een verdachte en Israel bezit geen rechtsbevoegdheid om op het grondgebied van anderen zomaar verdachten standrechtelijk te executeren. Dat recht hebben de Palestijnen ook niet, en dat zouden de commerciele massamedia ook meteen hebben laten weten in hun berichtgeving. Bovendien, hoe weet de Volkskrant zo zeker dat het hier gaat om ‘een 20-jarig lid van de Islamitische Jihad.’ De krant heeft dit niet kunnen checken dus moeten we ervan uitgaan dat de Volkskrant het Israelische leger klakkeloos napraat. Een journalistieke vraag is nu waarom Israel vlak voor het einde van een bestand ineens een Palestijnse verdachte vermoord? (Overigens, verdacht van wat? Wegrennen?) Die moord lijkt me niet slim, want daarmee brengt Israel de voortzetting van het bestand in gevaar, zoals nu ook blijkt. Tenzij men verwacht dat Palestijnen zich zonder verzet laten afslachten. Daarom, waarom zou Israel dit doen? De enige plausibele verklaring is dat Israel geen bestand wil, maar juist de confrontatie zoekt. Waarom zou Israel dat doen? De reden is simpel, de buitenlandse pers besteedt steeds meer aandacht aan de erbarmelijke omstandigheden waarin de bevolking van Gaza verkeert als gevolg van de Israelische terreur. En op die manier kan Israel de aandacht weer verleggen. En dat werkt zoals we aan de Volkskrant kunnen zien. De context is weer verdwenen en een verdere gewelddadighe onderdrukking van de Palestijnse bevolking is weer gelegitmeerd in de ogen van het westerse publiek. Dat is belangrijk, zeker nu de regaring Obama de macht gaat overnemen. Vandaar propaganda, en dat wordt goed begrepen door de pro-Israel lobby bij publicaties als de Volkskrant. Een nieuwe ronde moorden kan ongestoord beginnen.

Het jodendom diverser en complexer is dan de clichés willen. De weerstand tegen het zionisme was groot onder de wat religieuzere joden, en is dat nog steeds onder een grote groep chassidische joden (met Oost-Europese wortels).

Daarover is een interessant boek verschenen in het Nederlands, dat overigens al weer naar de ramsj is gebonjourd (weinig tot niets over in de pers verschenen aan recensies e.d., aangezien de mainstream media natuurlijk volledig is overgeleverd aan niets dan liefde voor Israëls beleid): Jakov Rabkin, In naam van de Thora - de geschiedenis van de antizionistische joden.

Deze groepen beschouwden en beschouwen het zionisme als een gevaarlijke onderneming, en daarin hebben ze ook gelijk gekregen.

Het is als niet-religieuze jood volkomen onnozel om nu “tegen de staat Israël te zijn”, of om “tegen Israël” als zodanig te ageren, i.p.v. tegen Israëls beleid. Maar religieus gemotiveerde anti-zionistische joden zijn wel tegen het bestaan van Israël als joodse staat, omdat ze ervan overtuigd zijn dat joden overal ter wereld leven omdat God de “ballingschap” over de joden heeft gebracht (als beproeving, en als straf voor in het verleden door de joden begane “zonden”). Historisch gezien is dat onzin, maar het is een krachtig religieus concept.

Wat is er eigenlijk op tegen dat joden overal ter wereld in allerlei landen een (religieuze/culturele/etnische) minderheid (of meerderheid, dat kan natuurlijk ook) vormen? Het zionisme is in ieder geval deels een antwoord op de haat en intolerantie van bepaalde groepen Europeanen die (komt dat niet bekend voor) het liefst zagen dat alle joden opkrasten naar elders! Het zionisme is dus gegrondvest op een fundamenteel negatief uitgangspunt, namelijk dat joden niet thuishoren in Europa maar in hun eigen land. De huidige liefde voor Israël (en voor “de joden”) is lekker makkelijk. Nu er miljoenen van uitgeroeid zijn de joden in Europa een verwaarloosbare minderheid. Israël valt geen Europeanen lastig maar alleen Palestijnen en Arabieren moeten we toch al niet. Was deze liefde voor de joden maar eerder neergedaald! In de 19e eeuw bijvoorbeeld, maar nog eerder is ook goed.

Israël is een land dat zo mooi had kunnen zijn, zoals iedereen die er geweest is weet. Een gewelddadige geschiedenis is geen beletsel voor een fundamenteel democratische rechtsstaat die al haar burgers fundamenteel gelijk behandelt. Geen enkele gebeurtenis in de geschiedenis geeft Israël het recht om land te bezetten, te martelen, bombarderen, vernederen, slopen; of om mythes te fabriceren, leugenachtige propaganda te verspreiden en de (aartsluie) media agressief met leugens te bestoken.

Tikkun magazine doet daar wat aan, en nog wel in lijn met de joodse religie ook. Wat is dat voor religie dan? Eentje die sectarisch racisme aanbeveelt? Haat tegen Arabieren en andere niet-joden? Eentje die zegt:
“De wereld is gegrondvest op
Waarheid
Gerechtigheid
en Vrede.” (Mishna)

Van het blog De pro-Israël-lobby:

Het Joodse magazine Tikkun zet de mythes op een rijtje die gebruikt worden door pro-Israëlische politici, lobbyisten en journalisten. Deze mythologie over de geschiedenis van Israël en de Palestijnen is nog steeds in zwang bij Nederlandse zionisten en filosemieten, en ook het CIDI, teneinde de terreur van Israël goed te praten.

Before 2000, three major mythologies were refuted by serious historians and journalists—most of them Israeli.

First, there was the myth that in 1948 a weak Israeli army (David) heroically overcame a strong Arab army (Goliath) that intended to destroy the new Jewish state [1]; in fact, the Israeli armies outnumbered and outgunned a small coalition of half-hearted Arab armies, whose primary purpose was to prevent each other from grabbing off pieces of Palestine, rather than to “drive the Jews into the sea.”

Second, there was the myth that hundreds of thousands of Palestinian refugees voluntarily fled their homes and villages in 1947-48 [2]; the evidence is overwhelming that the main reason the Palestinians fled was either out of the justified fear they might be massacred, as had happened at Deir Yassin and elsewhere, or because the Zionist armed forces rounded them up and forced them across the borders into Egypt, Lebanon, Jordan, and Syria.

Third, there was the myth that both the Palestinians and their Arab neighbors “never lost an opportunity to lose an opportunity” to reach peaceful political settlements with Israel [3]; in fact it is Israel that has repeatedly turned down real opportunities for peaceful settlements—with Egypt until the 1970s, with Jordan until the 1980s, and with the Palestinians, Syria, and the Arab world as a whole today.

In all these cases, Israel’s leading enemies, as well as the Arab League, representing most Arab countries, were and still are ready not only to end their conflict with the Jewish state but to normalize diplomatic and economic relations with it, in exchange for full Israeli withdrawal from the Golan Heights, the West Bank, Gaza, and Arab East Jerusalem, followed by the creation of an independent Palestinian state with its capital in East Jerusalem. Consequently, the main reason for the continuation of Israel’s conflict with the Arab world (other than with Egypt) is that Israel has refused to withdraw from the expanded territory it conquered in 1967.

Since 2000 there has been a new myth, one that may be even more factually wrong and pernicious in terms of its consequences in the Israeli-Palestinian conflict. According to this myth, the last serious peace negotiations between the Israelis and the Palestinians, at Camp David in July 2000, broke down because Yasir Arafat and the Palestinians rejected a generous settlement offered by Prime Minister Ehud Barak.[4] This myth says the Palestinians made no counteroffers of their own, and turned instead to terrorist violence against the Israeli population.

Lees verder: http://tikkun.org/magazine/tik0811/frontpage/irresponsible

De mythes die Tikkun opnoemt worden door het CIDI bijna letterlijk gebruikt om de Israëlische terreur te legitimeren.

[1] CIDI: “De Palestijnen en Arabische leiders meenden echter dat er geen plaats was voor een Joodse staat. De oorlog, die zij op 14 mei 1948 tegen Israel begonnen, had tot doel de Joodse staat te vernietigen.” http://www.cidi.nl/faq/faq.html#3

[2] CIDI: “Tijdens de periode voorafgaande aan de Israelische Onafhankelijkheidsoorlog tot aan de Wapenstilstands-akkoorden (1947-1949) ontvluchtten honderdduizenden Palestijnse Arabieren hun grondgebied. Een deel ontsnapte aan het oorlogsgeweld, een deel gaf gehoor aan oproepen van Ara-bische leiders om tijdelijk te evacueren en een deel werd door Israelische troepen uit strategische gebieden verdreven. Een belangrijk feit dat de vlucht stimuleerde, was dat in de periode onmiddellijk na de acceptatie van het VN delingsplan voor Palestina (november 1947) vrijwel alle Palestijnse leiders het Engelse Mandaatgebied Palestina verlieten.” http://www.cidi.nl/faq/faq.html#7

[3] CIDI: “Vanaf de stichting van de staat Israel heeft dat land stelselmatig aangedrongen op vreedzame coëxistentie. In de Israelische Onafhankelijkheidsverklaring van 15 mei 1948 staat expliciet, dat Israel zijn hand in vrede uitstrekt naar de Arabische buren. Zij waren toen in oorlog tegen de Joodse staat. Ook na alle oorlogen, terreurgolven en boycotacties, die tegen Israel werden gevoerd, heeft Jeruzalem steeds vrede aangeboden en zich bereid verklaard een hoge prijs daarvoor te betalen.”

[4] CIDI: “Terwijl de Israëli’s een groot deel van hun afspraken onder de Oslo akkoorden zijn nagekomen, met als belangrijkste de overdracht van delen van de Westbank en de Gazastrook aan de Palestijnse Autoriteit - als gevolg waarvan 97 procent van de Palestijnen zich al jaren onder het bestuur van Arafat bevindt – hebben de Palestijnen vrijwel al hun verplichtingen onder de Oslo akkoorden structureel geschonden, met als belangrijkste het afzien van geweld als middel om politieke doelstellingen te verwezenlijken.” http://www.cidi.nl/faq/faq.html#1

Onlangs was ik in Leiden bij een soort elitaire bijeenkomst waarbij studenten konden babbelen met diplomaten en aan de diplomatie gelieerde lieden van allerlei landen. Deze bijeenkomst droeg de naam “Japanse tafeltjesavond”, en moest plaatsvinden in een informele, ongedwongen sfeer.

Er zat een consul, of ambassadeur, van Afghanistan bij. Dat was onaangekondigd. Afghanistan, dacht ik - dat behoort toch tot mijn interesses. De Afghaanse diplomaat begon het gesprekje met een soort mini-college over hoe Afghanistan in elkaar zat.
Toen de diplomaat begon over het belang van de strijd tegen de opiumteelt/heroïnehandel kon ik het niet laten om hem te confronteren met het feit dat de vervloekte Taliban toch zo ongeveer alle opium hadden uitgeroeid; en dat, toen de CIA eenmaal het land weer naar hun hand hadden gezet, binnen een mum van tijd de papaverproductie weer op peil was. Zodat het toch lichtelijk naïef was om uitgerekend van de VS en de door de VS beheerste NAVO een bijdrage aan de oplossing van het opiumprobleem te verwachten, zoals hij zo vroom deed.
Zonder het direct te weerleggen, zei de sluwe diplomaat triomfantelijk, maar zichtbaar niet erg verheugd met mijn interruptie, “ja, maar de Taliban hadden wel een voorraad aangelegd voor de komende zeven jaar!”
Dat leek me nu een interessant discussiepunt. Ik had verwacht dat een dergelijke mededeling, die ik nog nergens in de altijd oplettende dagbladen had zien figureren, de nieuwsgierigheid van de andere in de diplomatie geïnteresseerde studenten zou prikkelen. Maar de andere studenten aan tafel, opgeleid aan het vanzelfsprekend ultra-kritische en hyper-intellectuele topinstituut de universiteit Leiden, lieten het verder voor wat het was.
Ze negeerden mij alsof ik een rare vruchtentaart was, en een jongedame begon vrolijk over de vraag of de Afghaanse vrouwen blij waren dat ze niet meer zo’n tent over hun hoofd hoefden te trekken (of zoiets).

Dat zijn van die momenten waarop het vertrouwen in onze nieuwe lichting intellectuelen ons hart verwarmt.

Een andere diplomate kwam uit Zweden. Mijn interesse in Zweden is maar lauw, maar ik had me enigszins voorbereid en vuurde wat vragen op de Zweedse diplomate af, een wat sociaal-democratisch overkomende vrouw van begin vijftig. Ik vroeg haar of de Europeanen haar wel eens onder druk zetten om nou eens korte metten te maken met die vervelende Zweden die bij referenda tegen de euro stemmen. Ik voegde daaraan toe dat de Zweden er zeer verstandig aan hadden gedaan, want wie assimileert aan de eurozone geeft elke vorm van monetaire soevereiniteit op en laat rentestand en inflatie geheel aan de genade van o.a. de bankiers in Frankfurt en Parijs over.
Nee, zo werd mij tegengeworpen, de euro zou in deze barre tijden juist voor stabiliteit kunnen zorgen. Want de Zweedse kroon deed het niet al te best; misschien dat de Zweden eens zouden inzien hoeveel ze wel niet misten. In tegenstelling tot de Afghaan denk ik dat deze vrouw geloofde in wat ze zei. Ze was ook zelf reeds “scared into submission”, want dat is natuurlijk hoe je een onwillig volk iets als een euro door de strot duwt.
Ik kreeg het nodige tegengas van een student die zich zichtbaar op zijn gemak voelde tussen de diplomaten, en zich al voorbereidde op een plaatsje onder de elitaire zon. Hij meldde met enige minachting dat “het volk” maar wat riep en geen flauw idee had hoe mooi die Europese grondwet eigenlijk was. Kortom, “het volk” had er om populistische, niet ter zake doende redenen tegen gestemd. Met andere woorden, dit was het bewijs dat je nodig hebt om aan te tonen dat referenda niet deugen. In Zwitserland kan het toch wel, zei ik — maar dat telde niet, want die mensen waren eraan gewend.
De Zweedse was het ermee eens. “We hebben in Zweden immers gekozen voor de representatieve, parlementaire democratie.” En het volk moet de immer integere representatieve parlementariërs niet bij elk triviaal issue (euro? Grondwet?) voor de voeten lopen.
Het werd steeds duidelijker dat ik een irritante stoorzender was, een populist (leest hij geen kranten?) die niet echt thuishoorde in dit gezelschap. Ik raak niet zo gauw verbaal geïntimideerd, maar ernstig verkouden als ik was maakte ik geen astrale indruk.

De Palestijnse delegatie was natuurlijk van de Fatah-tak. Het zou interessanter zijn geweest met iemand van Hamas te kunnen spreken, aangezien deze club daadwerkelijk democratisch gekozen was. Eén van de vragen die ik stelde was de vraag waarom de propaganda van de Palestijnen zo erbarmelijk slecht was. Het lange antwoord, dat onder andere omvatte dat goed onderwijs en gezondheidszorg erg belangrijk waren, kwam erop neer dat de propaganda van de Palestijnen, in vergelijking met de Israëlische, inderdaad te wensen overliet. Vandaar dat bijna niemand in het westen weet hoe de Westbank (noem het Kolonistan) in kleine incoherente stukjes is geknipt, om de Palestijnen zo weinig mogelijk reden tot vrolijkheid te geven.
We werden het aan tafel ook eens dat de leiders van de Arabische wereld hopeloos corrupt en incompetent waren, een voor sommigen verrassend bevrijdende constatering. Erg nuttig was dit gesprek met vertegenwoordigers van de volkomen irrelevante Fatah verder niet, maar de belangstelling voor de Palestijnen, die te maken hebben met groot onrecht, mag nu en dan ook wel eens getoond worden.

Een prettig gesprek was het gesprek met een aardige jonge vrouw uit Estland. Niet iemand die zelf al te hard nadenkt en haar ingespoten ideologie in Frage stellt, maar wel zeer charmant, een wat breekbaar vogeltje. Je wilt haar niet tezeer pijn doen met de waarheid, kortom, de ideale diplomaat-assistent.
Ik vroeg haar of de zeer neoliberale koers van Estland, nu de economie van de Verenigde Staten op instorten stond, mensen aan het denken zette over de wenselijkheid om lid van de EU te worden met de onvermijdelijke euro. En hoe wilde Estland haar onafhankelijkheid van Rusland bewaren, nu de grote broer zijn directe buren in de gevaarlijke houdgreep van gas- en olieleveranties kon houden, zonder Rusland direct al te zeer te provoceren.
Ik kreeg een aandoenlijk verhaal te horen dat voorkwam uit niets minder dan liefde voor de Verenigde Staten, dat de onafhankelijkheid van Estland in de Sovjettijd toch maar altijd was blijven erkennen. Met weemoed dacht zij terug aan de uitzendingen van Radio Free Europe. Ik kon een glimlach niet onderdrukken, maar besloot de CIA en andere kritische uitingen van sfeerbederf niet te noemen om deze nostalgische vreugde niet teniet te doen.
Ook hier kreeg ik te maken met oppositie. En wel in de vorm van een bestropdaste, goed gecoiffeerde jongeman met een bovengemiddelde belangstelling in het reilen en zeilen van het corps diplomatique. Hij was het totaal niet met me eens dat het lood om oud ijzer is of je nu in de greep bent van het Russisch, dan wel het Amerikaans imperium. Het concept van Russisch imperialisme kwam hem wel bekend voor, maar de Amerikaanse bemoeienis met de wereld kwam, zo leerde ik, voort uit de wens vrijheid en democratie over de planeet te verspreiden.

Nu werd het mij teveel. Ik voelde me zo langzamerhand als een CPN’er op een VVD-borrel. Tegen zoveel ambitie kon ik niet op.

Het staat er echt.
Het is al decennia een feit.
… Beter laat dan nooit?
Let ook even op de gebruikte termen. “Westbank Israël”?
Sinds wanneer ligt de Westbank in Israël?
Zucht.