yelamdenu

Als zelfbenoemde held (één van de) van de Vrijheid Van Meningsuiting ging Mark Rutte wel heel klungelig op zijn falie.
Hij meent de “vrijheid van meningsuiting” te moeten verdedigen tegen het (volgens Mark steeds groter wordende) aantal moslims dat er Vrijheid Van Meningsuiting-onvriendelijke maniertjes op na houdt. En dat dacht deze held eventjes te moeten onderstrepen door een stoere uitspraak te doen.

En dan wordt het al gauw interessant. Want wat is eigenlijk het Enige Echte Taboe in de polder? De Holocaust. Begrijp me niet verkeerd, de wandaden van de nazi’s kunnen niet genoeg vervloekt worden. Maar het juridische gegeven dat het ontkennen van het gebeurd-zijn van bepaalde historische gebeurtenissen strafbaar is, is toch eigenlijk (hoewel begrijpelijk, in de context van de zieke geesten die het verbod door hun holocaustontkennende schrijfsels hebben opgeroepen) wel een beetje raar. Want door gebeurtenissen te ontkennen waarvan iedereen in de maatschappij ervan uitgaat dat ze volkomen reëel zijn, geef je wereld het signaal: “Kijk mij, ik ben knettergek, ik stel geen prijs op een maatschappelijke carrière, en zou u zo vriendelijk willen zijn mij publiekelijk en voor eeuwig uit te kotsen?” Althans, zo werkt het in hevige mate als het over de nazi-genocide gaat.

Dus wat dacht vriend Mark, altijd bereid na te denken over de Toekomst van Nederland? Hij dacht, laat ik nu eens dapper zeggen dat DEZE soort uitlatingen, niet strafbaar hoeft te zijn! Een volkomen redelijke uitspraak, want verdwaasde mannetjes zoals holocaustontkenner Faurisson, voor wiens vrijheid van meningsuiting de linkse held op sokken Noam Chomsky het nog eens heeft opgenomen, die komen nergens, bereiken niks, zijn outcasts, en worden door iedereen uitgekotst. Als ze überhaupt nog vrienden hebben zijn de vrienden die ze er bij krijgen meestal kaalhoofdig, voorzien van NSDAP-tatoeages, en/of met een zekere interesse in de rassenwanen van staatsman A. Hitler.

Inderdaad, mensen als Faurisson, aan wie de Chomsky stevig zijn vingers brandde, of “Mr. Death”, de Amerikaanse beul die in de VS ter dood veroordeelden ambtshalve van het leven beroofde, en op grond van zijn kennis in dezen naar Auschwitz (uit m’n hoofd) afreisde en daar sceptisch werd over het vermogen van de gaskamers om zoveel mensen uit te roeien, zulke mensen zijn hun eigen straf. Zoals strontvliegen likkebaardend op een lijk afkomen, zo rent iedereen met enig zelfrespect van deze mensen weg, want je wilt niet met ze gezien en sociaal door ze bevuild worden. Een strafproces zou waarlijk te wreed zijn voor deze mentaal gemankeerden.

De VVD was toch minder vrijzinnig, en begreep dat de samenleving en de VVD zelf niet klaar waren voor het omverwerpen van taboes aangaande de Holocaust. De Mark schrok zich helemaal een ongeluk, en al hyperventilerend bedacht hij een ongeloofwaardig en stompzinnig argument om zijn politieke en sociale blunder nog ongeloofwaardiger te maken. Rutte bedacht dat nee, niet iedere verdwaasde “studeerkamergeleerde” die in de war raakt en onzin roept of schrijft over de Holocaust, niet iedere malloot van dat genre hoeft juridisch bij zijn kraag te worden gevat. De implicatie is dat dit maar stoffige, meelijwekkende figuren zijn, die geen vlieg kwaad doen. Alleen voor die types hoeft vervolging dus niet.

Om terug te kunnen keren op het VVD-standpunt dat het “ontkennen van de Holocaust” wel degelijk dient te worden bestraft, kwam hij met de kronkel dat in de meeste gevallen van dit soort ontkenning, deze gepaard gaat met, of gebeurt in de context van, “oproepen tot geweld”. Met andere woorden, als je met je laarzen door de straten marcheert, en je roept, “Joden aan het gas!” of “Joden, die moet je doden!” én vervolgens scandeer je, “de Holocaust heeft nooit plaatsgevonden!”, DÁN is het strafbaar. Een beetje vreemd, want hoe kan het ontkennen van een bepaalde gruwelijke gebeurtenis in het verleden zélf bijdragen aan het oproepen tot geweld? Het zijn de gewelddadige daden of woorden ZELF die strafbaar kunnen zijn, niet alle onzin eromheen. Met evenveel recht stel je dat, als het hoost van de lucht, het strafbaar is om te verkondigen dat er een heerlijk zomerzonnetje schijnt, MITS deze mededeling geschiedt “in de context van oproepen tot geweld”.

Enige denkarbeid levert dus het inzicht op dat het ontkennen van de Holocaust strafbaar is gesteld, JUIST bij het ontbreken van enige specifieke gewelddadige context. Het is strafbaar gesteld, niet voor botte schurken die joodse graven bekladden (wat immers zelf al strafbaar is), ook niet zozeer voor de stoffige verdwaasde academische losers maar voor sluwe, verbaal enigszins begaafde bestsellerauteurs in neo-nazi (en andere) kringen, die wel uitkijken om hun smakeloze taboe-doorbreeksels te voorzien van enige naar de nazi’s ruikende sfeerverlichting. De strafbaarstelling is een duidelijke maatregel om in ieder geval één universele waarheid er stevig in te planten, uit de hevige schaamte die velen heeft bevangen in Europa over waar onze (immer superieure) Beschaving toe in staat is.

Norman Finkelstein zag dit niet verkeerd, en doorbrak zelf een ander taboe door te stellen dat het eigenlijk niet helemaal ondenkbaar was dat je de holocaustontkenners ook werkelijk van repliek dient. Elke waarheid die met de arm der wet moet worden afgedwongen wordt immers erg aantrekkelijk voor veel mensen, neonazi’s of geen neonazi’s, om eens dwars tegenin te gaan. En is het blijkbare onvermogen om de ontkenner-auteurs met een paar duidelijke vaststaande feiten te genadeslag toe te brengen, niet een soort erkenning dat ze “een punt” hebben?

Met andere woorden, hoe morbide het ook is, zul je niet alle vormen van discussie met dit soort auteurs kunnen uitsluiten. En dan heb je iets wat zou kunnen doorgaan voor “een debat”, waarin het verbieden van uitspraken sowieso niet thuishoort.

Het is niet moeilijk om de ontkenners de genadestoot toe te brengen, als je maar uitlegt hoe geschiedenis nou eigenlijk geschreven wordt. Er zijn geen foto’s van de Slag bij Waterloo, en toch zijn er weinig mensen die twijfelen aan de authenticiteit van die gebeurtenis. Vele duizenden getuigen en direct betrokkenen hebben over het nazi-uitroeiingsprogramma consistent hetzelfde verhaal verteld, en het zijn vooral de documenten die daaruit zijn voortgekomen, die laten zien waarom de holocaustontkenners perverse dan wel verwarde geesten zijn. Je mag best een discussie voeren over de rol van getuigenissen in de geschiedschrijving. De internetgeneratie, die denkt te beschikken over meer data voor van alles en nog wat dan ooit eerder in de geschiedenis, mag zich best eens afvragen hoe geschiedschrijving nou eigenlijk wordt beoefend. Daar zit een hoop manipulatie tussen. Maar niet alles waarvoor geen directe tastbare fysieke bewijzen zijn, is onecht. Dat zou het veel te makkelijk maken voor de schurkachtige types op deze aardbol, want fysiek bewijs kan altijd worden vernietigd, maar de verhalen van getuigen, niet.

Je kunt als kritische onderzoeker altijd op zoek gaan naar grote inconsistenties in die getuigenissen. Maar dát is nog nooit strafbaar geweest.

De huidige monetaire crisis wordt graag vergeleken met de Grote Depressie van de jaren 1930, die volgde op een beurskrach die, als inleiding van de economische crisis, niet heel erg anders is dan het instorten van de Amerikaanse hypotheekmarkt. De verschillen zijn echter gigantisch, en mogen niet worden onderschat. De geschiedenis herhaalt zich weliswaar, maar nu even niet.

Het grote verschil zit hem in de agressie van de neoliberale ideologie, die velen heeft verblind, en nog meer mensen heeft verdoofd.
Die agressie bestaat daaruit dat de elke vorm van schuld wordt heilig verklaard als ware het een eeuwigdurende verplichting. Ten opzichte van die verplichting zou een poging eraan te ontkomen dan (als het aan de bankiers ligt) immoreel, illegaal, onethisch, fout, taboe en totaal out of the question zijn.

(Dit geldt zelfs op wereldschaal, want ook in de globaliseringsideologie is het eigendomsrecht verheven boven elk ander mensenrecht. Daarom mogen bedrijven straffeloos en met geweld mensen van hun land verdrijven, en daarom mag kapitaal onbelast over de hele wereld zijn vernietigende werk doen.)

Lees verder:
Heilige Schuld

Trouw meldt dat het Amerikaanse leger “onderzoek” heeft gedaan naar de burgers die door hen werden vermoord met bommen.

… Een onbekend aantal burgers is deze week in het westen van Afghanistan het slachtoffer geworden van een bombardement door de Amerikaanse luchtmacht.

Talibanstrijders hebben hen waarschijnlijk gebruikt als menselijk schild. Dat blijkt [sic] uit een onderzoek dat is ingesteld naar militaire operatie, zo meldden CNN en The New York Times donderdag (lokale tijd).

Vrijdag maakt het leger van de Verenigde Staten de eerste resultaten van het onderzoek bekend. Er zijn mogelijk honderd burgers om het leven gekomen tijdens het bombardement op twee dorpen in de provincie Farah, dat was gericht tegen de Taliban. Een anonieme overheidsfunctionaris in de VS bevestigde dat „op zijn minst enkele” burgers zijn gedood. Mogelijk hebben de Taliban ook burgers gedood met behulp van handgranaten.
…

(Nadruk yelamdenu)

Is het niet fantastisch voor de Amerikanen/”het Westen” dat ze altijd kunnen zeggen dat de Taliban burgers heeft gebruikt als “menselijk schild”? Of het nu klopt of niet, op deze manier kunnen alle burgerslachtoffers terzijde worden geschoven. Het is allemaal de schuld van de snode Taliban - een club die feitelijk door de Amerikanen zelf geschapen is, toen zij met de CIA de meest schurkachtige elementen uitzochten om tegen de socialistische Afghaanse regering te strijden.
We kunnen de Amerikaanse regering niet vertrouwen, die zouden per direct moeten vertrekken. Het is een gotspe dat Trouw de VS hier impliciet als onafhankelijke bron opvoert.

Maar misschien verdient dit model wel navolging. Zullen we in Nederland, waar we flink schijnen te moeten bezuinigen, omdat de banken die zoveel voor onze samenleving doen gered “moesten” worden, voortaan de verdachten van een misdrijf het strafrechterlijk onderzoek naar hun eigen zaak laten uitvoeren? Dat zal vele miljoenen besparen. Misschien kan Trouw hier een goed woordje voor doen.

De Verenigde Staten zullen Irak blijven steunen, ook na de terugtrekking van alle Amerikaanse gevechtseenheden eind 2011. Dat zei de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton zaterdag tijdens een bezoek aan het Arabische land.

“Clinton belooft Irak niet te laten vallen” - Trouw weer natuurlijk.

En dit wordt niet bepaald weersproken. Geen aanhalingstekens, niks. Dan zal het wel kloppen. Wat een knettergekke Orwelliaanse Newspeak! “Irak niet laten vallen” impliceert dat de Verenigde Staten Irak momenteel “steunen” in plaats van bezetten, economisch leegplunderen - olieconcessies, Monsanto’s geplande criminele greep op zaden in de landbouw, enzovoort. Zelfs het milieu van Irak is gruwelijk verwoest door kankerverwekkende, radioactieve verarmd uranium munitie die in grote hoeveelheden is neergekwakt.

Nee, wij laten u niet vallen.
Wel doodvallen.

Een onvoorstelbare gotspe, dit soort propaganda, en dat in een voormalig verzetskrant. Zonder enige kanttekening worden de mededelingen van de spindoctors als ware het het evangelie weergegeven.

Heleen Mees heeft veel praats maar is in feite slechts een neofeodale economische propagandiste, vermomd als “feminist”. Dit is waarom ze interessant loopt te doen, soms zelfs op het genante af, zoals wanneer ze de indruk wekt niet te weten dat op haar leeftijd een zwangerschap zo goed als uitgesloten is.

En wat mijn kinderwens betreft: ik ben er nog niet uit. Er is een grondsteward bij Delta, een mooie zwarte jongen, die mij steeds belt. Misschien moet ik de volgende keer toch maar eens vragen of hij langs komt. Kuis blijven is de slechtste manier om een kind te krijgen.”

bron: Trouw.nl

Als je op je veertigste nog nooit zwanger bent geweest is de kans om alsnog zwanger te raken minimaal.
Ach, misschien is het wel quasi-grappend bedoeld en weet ze wel beter. Zo niet, dan is het meelijwekkend, want er weinig grappig aan een onvervulde kinderwens, en de evt. bijbehorende medische bevruchtingsindustrie.

Het aantrekkelijke zwarte heerschap zou daarom wel meer dan eens moeten “langskomen” en als dat je “intellectueel” niet “bevredigt”, dan zit je met de gebakken peren.

Onze powerfeministe spreekt hier over mannen zoals veel mannen ook spreken over vrouwen. (Immers, “importeren”, al dan niet in hun fantasie, veel mannen niet “een blond chickie” uit Polen o.i.d.)?

In dat opzicht schokt het mij niet zo erg. “Feminisme” is blijkbaar het overnemen van lompe mannelijkheid door vrouwen.

Haar rol is die van economisch propagandist: iedereen moet geassimileerd worden aan de (betaalde) arbeidsmarkt. Dit leidt formeel tot economische groei. Het is de vurige wens van de financiële elite dat iedereen taxabel is, dat is namelijk de enige manier om iedereen in te lijven in het neo-feodale schuldstelsel.

Immers, “tweeverdieners” die beide fulltime werken zullen ook naar hun inkomen gaan leven (”een Porsche”, aldus mevr. Mees). Zo heb je ze tuk. Als je dan een hypotheekschuld hebt die daarop is afgestemd zit je feitelijk in dezelfde situatie als een dwangarbeider - waarvan Mees openlijk toegeeft dat ze het stiekem wel eens zou willen invoeren!

Het tegenovergestelde, natuurlijk, van de vrijheid die andere feministen in andere tijden van zins waren vrouwen te geven.

Eén van de dingen die indruk op me maakten aan de teksten van de Amerikaanse politicoloog Michael Parenti is zijn kijk op “linkse oppositie”. Parenti maakt onderscheid tussen een “liberal complaint” (een linksige klaagzang) en een “radical analysis” - een radicale analyse. Een grondige analyse van de politiek-economische werkelijkheid is altijd “radicaal” - je dringt door tot de wortel (radix) van de feiten die spelen. Pas daarna volgen de eventuele politieke consequenties, die per definitie subjectief zijn, en redelijk of onredelijk kunnen uitpakken.

Linksige mensen willen, in tegenstelling tot “radicalen”, wel commentaar leveren op politiek-economische omstandigheden, maar ze willen het dominante paradigma niet verlaten. Vandaar dat ze geen radicale kritiek kunnen leveren, maar slechts een marginale klacht kunnen indienen. Het lijkt erop dat ze aan de zijlijn staan, omdat ze in de praktijk geen posities van echte macht bekleden. Maar in plaats daarvan maken ze deel uit van het mainstream speelveld, en verlenen ze daaraan legitimiteit door daarbinnen wat aan de linkerkant te staan. Zo geven ze de indruk dat er allerlei meningen kunnen worden geuit - maar dan wel alleen binnen dat speelveld. Hun macht bestaat eruit te voorkomen dat radicale analyse opgeld doet en doordringt tot het linksige publiek dat met de klagers sympathiseert.

Het meest duidelijk uit zich deze opstelling in de hardnekkige “incompetentietheorie” die veel linksige mensen, onbewust, aanhangen. Aangezien zijzelf de wereld zoveel beter begrijpen dan de machthebbers, en ook zoveel intelligenter menen te zijn dan de meeste mensen, zijn de dingen die “misgaan”, die “niet goed werken”, per definitie het gevolg van stompzinnigheid. De stupide gedragingen van irrationele machthebbers zorgen ervoor dat er van alles fout gaat in de wereld. Als men maar zou luisteren naar de linksige klaagzang, zouden die blunders niet worden begaan.

Een voorbeeld hiervan is een econoom als Paul Krugman, Nobelprijswinnaar en scribent voor de New York Times. Over het (economisch) beleid van o.a. Bush Jr., de Federal Reserve, de Wereldbank en het IMF weet Krugman te melden dat het “niet heeft gewerkt”. Armoede wordt er wereldwijd niet minder door, de economie gaat er niet op vooruit, het tekort wordt er niet minder op, enzovoort. Als ze maar naar hem, de econoom Krugman, zouden luisteren werkte het allemaal een stuk beter.

Maar het economisch beleid van Bush Jr., de Federal Reserve, de Wereldbank en het IMF werken juist buitengewoon goed. Het beleid werkt immers briljant voor de mensen die ervan profiteren. Heeft Krugman misschien iets gemist? Een radicale analist verzuimt niet, zoals linksige klagers dat doen, de vraag te stellen: Cui bono? Wie profiteert ervan? En wie is de klos? Als aanhangers van de incompetentietheorie kunnen ze de machthebbers en schatrijke moghuls en mandarijnen niet anders zien dan als “incompetent” - die zijn nou eenmaal niet zo intelligent als de linksige klager. Vandaar dat ze de problemen in de wereld niet kunnen oplossen. In die toestand kunnen de linksige klagers zich niet voorstellen dat er sprake zou kunnen zijn van opzet - dat de economische structuren (en de globaliseringsideologie die deze structuren ondersteunen) niet de nobele bedoelingen hebben die de propagandisten ons voorhouden.

Een radicale analyse zal uitwijzen dat deze “liberals”, de progressieve goedbedoelers, juist de onnozelste figuren van het speelveld zijn. Ze zijn de ideale “useful idiots” voor het politiek-economische establishment. In hun verzuchtingen over de onnozelheid van machthebbers en beleidsmakers kweken ze een fatalisme bij de slachtoffers van dat beleid. Wat kun je immers doen aan de generaties “stompzinnige” politici die steeds maar weer opstaan? Burgers die zich boos maken over de kwade intenties van sluwe en manipulatieve regenten, zijn veel makkelijker te mobiliseren dan burgers die machteloos hun handen ten hemel heffen over al die “stompzinnigheid” van de mensen die boven hen geplaatst zijn. Wat moet je immers beginnen tegen “stompzinnigheid”? Een paard kun je ook niet leren rekenen.

In Nederland zijn clubs als GroenLinks en ook de Socialistische Partij goede voorbeelden van linksige klagers zonder radicaal analytisch vermogen. Ook zij gaan er impliciet vanuit dat de neoliberale consensus “niet heeft gewerkt”. Bij gebrek aan een radicale analyse zijn ze vervolgens niet in staat een alternatief te formuleren dat mensen buiten de eigen partijburelen kan aanspreken. Een verbijsterend voorbeeld hiervan gaf de Socialistische Partij, toen Nederlandse banken dreigden om te vallen en door de regering werden “gered” met miljardeninjecties. De SP had het marginale commentaar dat het liever een “meerderheidsbelang” van de staat in zo’n geredde bank had gezien. Vervolgens werd de SP gretig en pleitte voor “nationalisatie” van de bank. De minister van financiën was daar allang mee bezig, niet vanuit socialistische motieven maar omdat de zaak hopeloos verrot was en het kapitalisme tegen zichzelf in bescherming moest worden genomen.

Een radicale analyse had de SP kunnen en moeten uitwijzen dat het redden van banken een verwerpelijke zaak is. Banken parasiteren op de economie, in plaats van eraan bij te dragen. Juist toen het financieel kapitalisme werd ontmaskerd als het monetaire bedrog dat het ten diepste is, liet de SP het afweten en droeg het bij aan de “redding” van het systeem dat ze zeggen te willen bestrijden. De staatsschuld werd met tientallen miljarden verhoogd, waarover Nederlandse belastingbetalers tot in lengte van jaren rente zullen moeten betalen. Ook toen voor miljarden aan banktegoeden door de staat werden “gegarandeerd”, wat een recept is voor nog meer financiële ellende, waren de linksige klagers in geen velden of wegen te bekennen. Wel maakten ze zich nog boos over de bonussen van een aantal bankmedewerkers - waarlijk klein bier vergeleken met de gigantische bankgaranties, die de belastingbetaler nog een hoop misère zou kunnen bezorgen.

In plaats van een door vaag onbehagen geïnspireerde klaagzang had een door radicale analyse geïnspireerde aanklacht van deze crisis gebruik kunnen maken. En wel door in de volle openbaarheid en met alle media-aandacht (tenzij er een vliegtuig neerstort, of een blonde Limburgse politicus een wind laat, kan men het nergens anders meer over hebben) van alles aan de kaak te stellen. De euro die de Nederlandse monetaire soevereiniteit heeft ontmanteld. Ons perfide bankstelsel dat pseudo-rijkdom creëert door het opblazen van financiële zeepbellen die vroeg of laat leeglopen (de huizenmarkt), en waardoor de gemiddelde burger veel meer kwijt is aan de kosten van het levensonderhoud dan nodig. De hypotheekrenteaftrek, die eeuwige schuld subsidieert en vele miljarden overhevelt van modale burgers naar de banken. Of zelfs het verschijnsel rente op zich.

Dit alles verzuimde de SP te doen, en daarmee begaf ze zich duidelijker dan ooit in het kamp van apologeten van de status quo. Volwaardige linksige klagers, zonder een radicale analyse.

The Kadima party in Israel is usually described as “centrist” or perhaps “center-right”.
Let’s hear what Michael Parenti has to say on the subject.

There remains a problem with this alignment of left, right, and center. It has to do with the tendency to ascribe “moderation” to those on the center, and “extremism” indiscriminately to those on the “far left” and “far right”, based on an inclination to conflate spatial relations with moral meanings. Labels such as “left, “center,” and “right” refer to the political spectrum. They are metaphoric spatial terms …
It follows that an “extreme center” is a contradiction in terms, the extremes of the center being nothing more than the beginnings of the moderate left and moderate right.
But “extreme” has another meaning, a behavioral one that evokes an image of intransigence and violence. In news reports and common parlance, this second meaning is blended with the first and then ascribed to the left and right, but by definition never to the center. …

Other laudable concepts are associated with centrist moderation. Political moderates in various countries are described as defenders of stability. But whose stability? For whose benefit? At whose expense? …
As our unexamined political vocabulary would have it, the moderate centrists cna do no evil, while the immoderate extremists can do no good. In truth, those who occupy the mainstream center are capable of immoderate, brutal actions. It wasn’t fascist extremists who pursued a massively destructive was in Indochina. It was the “best and the brightest” of the political center, the extremists of the center, the moderate extremists, if you will. …”

Michael Parenti, Contrary Notions, Ch. 21, “Left, Right, and the “Extreme Moderates”", , pp. 186-194.

Stan van Houcke schrijft:
“Poplar e-mailde me dit: ‘De open deur: “Gaza ligt grotendeels in puin, de wederopbouw gaat miljarden kosten. De woede van de Palestijnen lijkt zich te richten op Israël, niet op Hamas.” http://www.trouw.nl/nieuws/wereld/article2011148.ece/Gaza_ontwaakt_in_stof_en_puin_.html

In de aanhef zit altijd het nieuws, dus moeten we ons vragen wat hier precies staat: ‘de woede van de Palestijnen lijkt zich te richten op Israel, niet op Hamas.’ Gezien het feit dat de journalistieke vuistregel niet is dat een hond een man bijt, want dat gebeurt vaker, maar het omgekeerde, dus: dat een man een hond bijt. Dat gebeurt namelijk nagenoeg nooit, en dat tamelijk unieke maakt het tot nieuws. Met andere woorden: waarom verwachtte de Trouw-redactie en trouwens alle Nederlandse commerciële massamedia dat Hamas de schuld zou krijgen voor de grootschalige Israelische verwoestingen? Dat is de centrale vraag.

Om deze wonderlijke veronderstelling te verklaren moet ik eerst een aanloop nemen. Ik moet u iets vertellen over het vak. Persmensen kunt u in grofweg twee categorieën verdelen: 1. degenen die wachten tot het nieuws naar hen toekomt, zijnde de overgrote meerderheid en 2. degenen die erop uit trekken en zelf het nieuws maken, de absolute minderheid. Hoe gaat dat in de praktijk in zijn werk? Ik geef u een voorbeeld:
Midden jaren negentig was ik voor de VPRO-radio in Irak. Het regime van Saddam Hoessein had verkiezingen uitgeschreven die de dictator natuurlijk met 98.8 procent moest winnen en de wereldpers was uitgenodigd om deze ‘democratische’ fanfare te verslaan. De wereldpers werd in twee grote hotels ondergebracht, die keurig in de gaten werden gehouden, dat wil zeggen, de lobby, de liften en de hoofdingang. Een uur nadat ik gearriveerd was, verliet ik daarom de achteruitgang om eens een wandeling door Bagdad te maken en er de sfeer te proeven. Een uur later was ik aangehouden, maar ik werd na het tonen van een officieel papier dat iedere journalist had gekregen, weer losgelaten. Ik liep tot ’s avonds laat door het centrum en keerde via de achterdeur naar mijn kamer terug.

De volgende ochtend moest de hele wereldpers zich melden op het ministerie van Informatie. Informatie, net zo’n groteske newspeak als bijvoorbeeld het Amerikaanse ministerie van Defensie, en dat bleek al snel toen we te horen kregen dat iedere journalist een begeleider meekreeg om ons wegwijs te maken, maar iedereen wist dat dit een geheime dienst man was die ons op die manier permanent in de gaten kon houden. Omdat ik weer een wandeling door de omgeving had gemaakt kwam ik te laat binnen. Er was geen begeleider van de geheime dienst meer over. Dat bleek geen probleem te zijn aangezien ik voor een betrekkelijk kleine omroep in een klein landje werkte en door de Iraki’s als een onbelangrijk type werd beschouwd. Er werd wat heen en weer gebeld met mensen die geen geheime dienstlui waren, maar wel Engels spraken. Ik kreeg een allervriendelijkste man als begeleider, een soennitische vertaler van Engelstalige poezie, die ook Arabische dichters in het Engels vertaalde. Hij had het geluk gehad om aan een universiteit in Schotland te studeren, een land waar hij van hield, en toen ik hem vertelde dat mijn moeder in Schotland was geboren, waren we meteen vrienden. Intussen was de wereldpers in busjes en taxi’s gestouwd om naar gebouwen te worden gebracht waar ze officieel geselecteerde autoriteiten moesten interviewen. Waarover bleef mij onduidelijk, want een feit was toen al dat in een dictatuur er geen vrije verkiezingen kunnen zijn. Terwijl ik de meute afgevoerd zag worden, vroeg mijn begeleider wat ik wilde. ‘Kunt u mij naar Kerbela brengen?’ vroeg ik. Dat kon, hij was blij verrast dat ik in dat heiligdom geinteresseerd was. Ik wilde Kerbela zien vanwege zijn historische betekenis als een van de belangrijkste sjiietische heilige plaatsen, waar in het centrum van de oude stad de schitterende Imam Hoesseinmoskee staat met de graftombe van Imam Hoessein, de kleinzoon van de profeet Mohammed. De gouden koepel boven het graf van de imam was verwoest door de tanks van Saddam toen in 1991 na een oproep van president Bush senior, de sjiieten in opstand waren gekomen en vervolgens genadeloos verslagen werden. De laatste opstandelingen hadden zich in het heiligdom terug getrokken en de barbaren van Saddam meenden — net als de Israelische troepen in Gaza — dat ze daarmee gerechtvaardigd waren om alles aan flarden te schieten. Ik wilde zien wat er sindsdien gebeurd was. Na ongeveer 100 kilometer door het platte land te hebben gereden arriveerden we aan de rand van Kerbela waar we eerst het gebouw van de geheime dienst moesten opzoeken om te melden dat ik als journalist de stad bezocht. Vervolgens zag ik de onvoorstelbare verwoestingen rondom de moskee, een soort Gaza na het disproportionele geweld van de Israeli’s. Alles was er stof en puin, niets stond er meer overeind. Alleen de koepel schitterde weer in de zon, Saddam had hoogstpersoonlijk 30 kilo goud gegeven om de koepel weer met een gouden laag te kunnen bedekken. Inmiddels was ik bevriend geraakt met mijn vertaler en had ik hem over mijn kinderen en bestaan verteld en hij over zijn bestaan en kroost. Dankzij hem raakte ik in gesprek met de sjiietische bewoners die destijd in opstand waren gekomen en leerde zonder al te directe vragen te stellen hoe groot hun woede was. Ik besefte onmiddellijk dat het generaties zou duren voordat soennieten en sjiieten weer op vreedzame voet zouden kunnen samenleven. Het was een kruitvat dat elk moment kon ontploffen, en dat gebeurde na de Amerikaanse inval dan ook.

Toen ik weer terug was in Bagdad ontdekte ik dat de wereldpers weer naar hun hotels was gebracht waar ze nu verveeld in de lobby en in de bar elkaar met verhalen bezighielden. Ik ontdekte al snel dat ze allemaal hetzelfde verhaal hadden, in dezelfde bewoordingen. Ze hadden zelfs het jargon van elkaar overgenomen. Het was werkelijk fascinerend hoe snel zo’n proces verloopt. Ze gebruikten dezelfde woorden en begrippen, met dezelfde hierachie van wat belangrijk is en wat niet, en zo was een bepaalde voorstelling van zaken ontstaan, een soort consensus over de werkelijkheid, dat wil zeggen: een gestandaardiseerde versie van de werkelijkheid, want met de gewone mensen had men niet gesproken en rond gekeken hadden ze ook niet. De journalisten hadden voor zichzelf een virutele werkelijkheid geschapen, waar ik met mijn verhalen niet tegenop kon. Daar waren ze niet in geinteresseerd. Ze hadden alleen de nonsens van de autoriteiten gehoord en weliswaar wisten ze dat het nonsens was, maar toch, er was geen ander nieuws.

Welnu, hetzelfde ziet u momenteel gebeuren met Gaza, de westerse commerciële massamedia die al die dagen niet aan het front zijn geweest en alleen de Israelische propaganda hebben vernomen, en de officiele versie van de werkelijkheid hebben overgenomen, staan nu ineens te laat in Gaza en snappen niet wat er precies aan de hand is. De door Israel bewerkte westerse journalisten maken een onderscheid tussen Hamas en de Palestijnse bevolking. Hamas heeft in hun ogen deze ramp veroorzaakt en moet hiervoor dus de schuld krijgen van de Palestijnse bevolking. Maar omdat de Palestijnen zelf niet gehersenspoeld zijn met deze virtuele werkelijkheid, maar de echte werkelijkheid aan den lijve hebben meegemaakt, weten ze dat de schuldige niet hun eigen mensen zijn, maar de vijand, Israel, die hen probeerde te verpletteren. En die realiteit is verbijsterend voor mijn gehersenpoelde collega’s. “

Michiel Leezenberg

Hans Jansen schrijft al sinds jaren niet meer voor vakgenoten; in plaats daarvan richt hij zich uitsluitend tot het grotere publiek. Nu is het populariseren van wetenschappelijke kennis een belangrijke taak, die door wetenschappers maar al te vaak wordt verwaarloosd. Door de toegenomen onderwijslast en druk tot publiceren in vaktijdschriften wordt populariserend werk steeds lager gewaardeerd. Het maatschappelijke belang ervan is echter, zeker waar het het onderwerp islam betreft, zonneklaar.

Maar populariserend werk stelt ook zo zijn eisen aan de auteur: die moet een middenweg zoeken tussen toegankelijk taalgebruik en wetenschappelijke adequaatheid en precisie. Slaagt Jansen erin die balans te bewaren? Toegankelijk Nederlands schrijven is de relatief eenvoudige opgave. Jansen probeert dat met een stijl die vooral bestaat uit imitaties van Gerard Reve, tot in titels (vergelijk Zelf koranlezen met Reves Zelf schrijver worden en Zelf masturberen) en zinswendingen (vergelijk Jansens ‘ongelukken, daar houden we niet van’ met Reves ‘teveel drinken, daar hebben wij niets aan’) aan toe. Origineel is anders, maar goed.

Objectieve wetenschap?

Hoe zit het echter met het wetenschappelijke gehalte van Jansens werk? Eén ding dat onmiddellijk opvalt is dat hij grotendeels de discussie met vakgenoten uit de weg gaat. Zo is hij in vaktijdschriften bij herhaling gewezen op - soms forse of elementaire - vertaalfouten en andere gebreken, maar daar heeft hij nooit op gereageerd. Het enige wat hij aan dergelijke kritiek lijkt over te houden is een blijvende wrok tegen degenen die hem geuit hebben. Voorts suggereert hij geregeld dat hij, anders dan talrijke (doorgaans niet bij naam genoemde) collega’s, zich niet laat verblinden door politiek-correcte dogma’s, en ook de negatieve kanten van de islam durft te belichten. Zelf zou hij dus alleen maar objectieve wetenschap beoefenen.

Lees verder…

(Dit stuk verscheen eerder in ZemZem 2008, nr. 2 (www.zemzem.org) en op “Waterland”)

Stan van Houcke bericht vandaag:
Een schitterend voorbeeld van propaganda staat vandaag op pagina 5 van de Volkskrant. Midden op de pagina staat een vijf-kolommenbrede foto van twee rennende figuren. De bijgaande tekst is als volgt: ‘Quds-raketten voor Israel. Leden van de Palestijnse Islamitische Jihad rennen met twee Quds-raketten door een olijfbooomgaard in het oostelijk deel van Gaza-stad. Palestijnen zijn vrijdag na een bestand van een half jaar weer begonnen raketten op Israel af te schieten. Bij een raketinslag werd zondag een Thaise gastarbeider gedood en werd een pand in Sderot zwaar beschadigd. Een hoge Israelische officier zei dat een militaire aanval in Gazastrook vrijwel onafwendbaar is geworden.’

Zo dus, het is duidelijk: zonder provocatie beschieten Palestijnse terroristen Israel met raketten, waarbij een onschuldige burger om het leven kwam. Die aanvallen moeten wel beantwoord worden met een militair optreden van Israel. Oog om oog etc. Wat klopt er aan dit verhaal niet? Welnu, het feit dat de Volkskrant de context verzwijgt, oorzaak en gevolg, de voorgeschiedenis. Dit berichtte de Volkskrant 6 dagen geleden, net als alle andere Nederlandse commerciele massamedia:

‘Geweld aan vooravond eind bestand Gaza

ANP gepubliceerd op 16 december 2008 08:59, bijgewerkt op 09:02
TEL AVIV - Twee dagen voor het einde van het bestand tussen Israël en Hamas schoot het Israëlische leger op de Westelijke Jordaanoever een Palestijn dood en vuurden strijders vanuit de Gazastrook raketten af op Israël. Dat meldden Israëlische media.
Militairen in burger doodden in een dorp bij Jenin een 20-jarig lid van de Islamitische Jihad. Zij openden het vuur op de man toen hij probeerde te vluchten. Enkele uren later bestookte de Islamitische Jihad uit vergelding Israël met vier raketten zonder schade aan te richten.
Vrijdag loopt een al zes maanden durende wapenstilstand in de Gazastrook tussen Israël en Hamas af. Volgens Hamas houdt Israël zich niet aan de voorwaarden van het akkoord.’

Geen van de Nederlandse commerciele massamedia berichtte waarom aan de vooravond van het einde van het bestand Israelische ‘militairen in burger in een dorp bij Jenin een 20-jarig lid van de Islamitische Jihad [doodden]. Zij openden het vuur op de man toen hij probeerde te vluchten.’ Het woord ‘doodden’ is een eufemisme. Vermoorden was beter geweest, want de man is naar ik aanneem nog steeds een verdachte en Israel bezit geen rechtsbevoegdheid om op het grondgebied van anderen zomaar verdachten standrechtelijk te executeren. Dat recht hebben de Palestijnen ook niet, en dat zouden de commerciele massamedia ook meteen hebben laten weten in hun berichtgeving. Bovendien, hoe weet de Volkskrant zo zeker dat het hier gaat om ‘een 20-jarig lid van de Islamitische Jihad.’ De krant heeft dit niet kunnen checken dus moeten we ervan uitgaan dat de Volkskrant het Israelische leger klakkeloos napraat. Een journalistieke vraag is nu waarom Israel vlak voor het einde van een bestand ineens een Palestijnse verdachte vermoord? (Overigens, verdacht van wat? Wegrennen?) Die moord lijkt me niet slim, want daarmee brengt Israel de voortzetting van het bestand in gevaar, zoals nu ook blijkt. Tenzij men verwacht dat Palestijnen zich zonder verzet laten afslachten. Daarom, waarom zou Israel dit doen? De enige plausibele verklaring is dat Israel geen bestand wil, maar juist de confrontatie zoekt. Waarom zou Israel dat doen? De reden is simpel, de buitenlandse pers besteedt steeds meer aandacht aan de erbarmelijke omstandigheden waarin de bevolking van Gaza verkeert als gevolg van de Israelische terreur. En op die manier kan Israel de aandacht weer verleggen. En dat werkt zoals we aan de Volkskrant kunnen zien. De context is weer verdwenen en een verdere gewelddadighe onderdrukking van de Palestijnse bevolking is weer gelegitmeerd in de ogen van het westerse publiek. Dat is belangrijk, zeker nu de regaring Obama de macht gaat overnemen. Vandaar propaganda, en dat wordt goed begrepen door de pro-Israel lobby bij publicaties als de Volkskrant. Een nieuwe ronde moorden kan ongestoord beginnen.

In het in 2001 bij Zed Books en Pluto Press verschenen Debunking Economics laat de Australische econoom Steve Keen zien “dat bijna alles wat economen geloven, fout is”.
Is dit grootspraak? Debunking Economics is een ook voor niet-economen (met de bereidheid de niet bepaald simplistische tekst te begrijpen) toegankelijke aanval op de zogenaamde neo-klassieke, mainstream of orthodoxe economie zoals die aan de meeste economische faculteiten en hogescholen wordt onderwezen.

Is het werkelijk mogelijk dat bijna een heel vakgebied zich zo ver verwijderd heeft van de werkelijkheid dat een dergelijk boek zou kunnen verschijnen? Keen zelf schrijft dat dit voor de natuurkunde, of de wiskunde niet mogelijk zou zijn. De paradigma-verschuivingen treden in dergelijke wetenschappen op met grote snelheid, zodat de populaire wetenschap de ontwikkelingen van het vakgebied nauwelijks kan bijhouden. Zo leeft het idee van het “zwarte gat” nog steeds onverstoorbaar door in de populaire cultuur, terwijl de natuurkunde, inclusief enkele grote natuurkundigen die zich bijna exclusief op de bestudering van het concept hadden gestort, het idee eigenlijk al weer heeft verlaten.

In de economie werkt het helaas anders, zo toont Keen in zijn boek met humor, treffende voorbeelden en behoorlijk wat grafieken aan. Als neo-klassieke economen een van hun geliefde concepten zien sneuvelen doordat de werkelijkheid anders in elkaar blijkt te zitten dan de theorie, haast men zich met het produceren van verklaringen die moeten laten zien dat niet de theorie, maar de werkelijkheid het bij het verkeerde eind heeft.
Zo bleek het stokpaard van de bekende en veelvuldig door globalistische politici gelauwerde econoom Milton Friedman een confrontatie met de werkelijkheid niet te overleven. Zijn “monetaristische” theorie, die stelde dat de staat inflatie kan beheersen door de geldhoeveelheid minder te laten groeien dan de economie zelf, flopte toen ze werd toegepast door Margaret Thatcher in het Verenigd Koninkrijk. Het bleek eenvoudigweg niet mogelijk voor een overheid om met dit voorgeschreven monetaire beleid de inflatie onder controle te brengen. Werd de theorie vervolgens verlaten? Nee, want aangezien het experiment-Thatcher niet in een perfecte, gecontroleerde omgeving was uitgevoerd kon het falen ervan niet aan het monetarisme zelf worden toegeschreven. Bij dit alles houdt men vol dat deze economische benadering niets met ideologie te maken heeft (hoewel het in de praktijk op een wonderlijke manier overeenkomt met de wensen van de meest reactionaire neoliberale politici, en de belangen van transnationals, financials en speculanten).

De gelijknamige website DebunkingEconomics.com biedt de nodige referenties naar een hoop andere documenten. Het lettertype van de site is het voor dit genre niet al te gebruikelijke Comic Sans MS, maar, geloof het of niet, het gaat hier echt om een serieuze econoom - een heterodoxe, inderdaad.

Onlangs was ik in Leiden bij een soort elitaire bijeenkomst waarbij studenten konden babbelen met diplomaten en aan de diplomatie gelieerde lieden van allerlei landen. Deze bijeenkomst droeg de naam “Japanse tafeltjesavond”, en moest plaatsvinden in een informele, ongedwongen sfeer.

Er zat een consul, of ambassadeur, van Afghanistan bij. Dat was onaangekondigd. Afghanistan, dacht ik - dat behoort toch tot mijn interesses. De Afghaanse diplomaat begon het gesprekje met een soort mini-college over hoe Afghanistan in elkaar zat.
Toen de diplomaat begon over het belang van de strijd tegen de opiumteelt/heroïnehandel kon ik het niet laten om hem te confronteren met het feit dat de vervloekte Taliban toch zo ongeveer alle opium hadden uitgeroeid; en dat, toen de CIA eenmaal het land weer naar hun hand hadden gezet, binnen een mum van tijd de papaverproductie weer op peil was. Zodat het toch lichtelijk naïef was om uitgerekend van de VS en de door de VS beheerste NAVO een bijdrage aan de oplossing van het opiumprobleem te verwachten, zoals hij zo vroom deed.
Zonder het direct te weerleggen, zei de sluwe diplomaat triomfantelijk, maar zichtbaar niet erg verheugd met mijn interruptie, “ja, maar de Taliban hadden wel een voorraad aangelegd voor de komende zeven jaar!”
Dat leek me nu een interessant discussiepunt. Ik had verwacht dat een dergelijke mededeling, die ik nog nergens in de altijd oplettende dagbladen had zien figureren, de nieuwsgierigheid van de andere in de diplomatie geïnteresseerde studenten zou prikkelen. Maar de andere studenten aan tafel, opgeleid aan het vanzelfsprekend ultra-kritische en hyper-intellectuele topinstituut de universiteit Leiden, lieten het verder voor wat het was.
Ze negeerden mij alsof ik een rare vruchtentaart was, en een jongedame begon vrolijk over de vraag of de Afghaanse vrouwen blij waren dat ze niet meer zo’n tent over hun hoofd hoefden te trekken (of zoiets).

Dat zijn van die momenten waarop het vertrouwen in onze nieuwe lichting intellectuelen ons hart verwarmt.

Een andere diplomate kwam uit Zweden. Mijn interesse in Zweden is maar lauw, maar ik had me enigszins voorbereid en vuurde wat vragen op de Zweedse diplomate af, een wat sociaal-democratisch overkomende vrouw van begin vijftig. Ik vroeg haar of de Europeanen haar wel eens onder druk zetten om nou eens korte metten te maken met die vervelende Zweden die bij referenda tegen de euro stemmen. Ik voegde daaraan toe dat de Zweden er zeer verstandig aan hadden gedaan, want wie assimileert aan de eurozone geeft elke vorm van monetaire soevereiniteit op en laat rentestand en inflatie geheel aan de genade van o.a. de bankiers in Frankfurt en Parijs over.
Nee, zo werd mij tegengeworpen, de euro zou in deze barre tijden juist voor stabiliteit kunnen zorgen. Want de Zweedse kroon deed het niet al te best; misschien dat de Zweden eens zouden inzien hoeveel ze wel niet misten. In tegenstelling tot de Afghaan denk ik dat deze vrouw geloofde in wat ze zei. Ze was ook zelf reeds “scared into submission”, want dat is natuurlijk hoe je een onwillig volk iets als een euro door de strot duwt.
Ik kreeg het nodige tegengas van een student die zich zichtbaar op zijn gemak voelde tussen de diplomaten, en zich al voorbereidde op een plaatsje onder de elitaire zon. Hij meldde met enige minachting dat “het volk” maar wat riep en geen flauw idee had hoe mooi die Europese grondwet eigenlijk was. Kortom, “het volk” had er om populistische, niet ter zake doende redenen tegen gestemd. Met andere woorden, dit was het bewijs dat je nodig hebt om aan te tonen dat referenda niet deugen. In Zwitserland kan het toch wel, zei ik — maar dat telde niet, want die mensen waren eraan gewend.
De Zweedse was het ermee eens. “We hebben in Zweden immers gekozen voor de representatieve, parlementaire democratie.” En het volk moet de immer integere representatieve parlementariërs niet bij elk triviaal issue (euro? Grondwet?) voor de voeten lopen.
Het werd steeds duidelijker dat ik een irritante stoorzender was, een populist (leest hij geen kranten?) die niet echt thuishoorde in dit gezelschap. Ik raak niet zo gauw verbaal geïntimideerd, maar ernstig verkouden als ik was maakte ik geen astrale indruk.

De Palestijnse delegatie was natuurlijk van de Fatah-tak. Het zou interessanter zijn geweest met iemand van Hamas te kunnen spreken, aangezien deze club daadwerkelijk democratisch gekozen was. Eén van de vragen die ik stelde was de vraag waarom de propaganda van de Palestijnen zo erbarmelijk slecht was. Het lange antwoord, dat onder andere omvatte dat goed onderwijs en gezondheidszorg erg belangrijk waren, kwam erop neer dat de propaganda van de Palestijnen, in vergelijking met de Israëlische, inderdaad te wensen overliet. Vandaar dat bijna niemand in het westen weet hoe de Westbank (noem het Kolonistan) in kleine incoherente stukjes is geknipt, om de Palestijnen zo weinig mogelijk reden tot vrolijkheid te geven.
We werden het aan tafel ook eens dat de leiders van de Arabische wereld hopeloos corrupt en incompetent waren, een voor sommigen verrassend bevrijdende constatering. Erg nuttig was dit gesprek met vertegenwoordigers van de volkomen irrelevante Fatah verder niet, maar de belangstelling voor de Palestijnen, die te maken hebben met groot onrecht, mag nu en dan ook wel eens getoond worden.

Een prettig gesprek was het gesprek met een aardige jonge vrouw uit Estland. Niet iemand die zelf al te hard nadenkt en haar ingespoten ideologie in Frage stellt, maar wel zeer charmant, een wat breekbaar vogeltje. Je wilt haar niet tezeer pijn doen met de waarheid, kortom, de ideale diplomaat-assistent.
Ik vroeg haar of de zeer neoliberale koers van Estland, nu de economie van de Verenigde Staten op instorten stond, mensen aan het denken zette over de wenselijkheid om lid van de EU te worden met de onvermijdelijke euro. En hoe wilde Estland haar onafhankelijkheid van Rusland bewaren, nu de grote broer zijn directe buren in de gevaarlijke houdgreep van gas- en olieleveranties kon houden, zonder Rusland direct al te zeer te provoceren.
Ik kreeg een aandoenlijk verhaal te horen dat voorkwam uit niets minder dan liefde voor de Verenigde Staten, dat de onafhankelijkheid van Estland in de Sovjettijd toch maar altijd was blijven erkennen. Met weemoed dacht zij terug aan de uitzendingen van Radio Free Europe. Ik kon een glimlach niet onderdrukken, maar besloot de CIA en andere kritische uitingen van sfeerbederf niet te noemen om deze nostalgische vreugde niet teniet te doen.
Ook hier kreeg ik te maken met oppositie. En wel in de vorm van een bestropdaste, goed gecoiffeerde jongeman met een bovengemiddelde belangstelling in het reilen en zeilen van het corps diplomatique. Hij was het totaal niet met me eens dat het lood om oud ijzer is of je nu in de greep bent van het Russisch, dan wel het Amerikaans imperium. Het concept van Russisch imperialisme kwam hem wel bekend voor, maar de Amerikaanse bemoeienis met de wereld kwam, zo leerde ik, voort uit de wens vrijheid en democratie over de planeet te verspreiden.

Nu werd het mij teveel. Ik voelde me zo langzamerhand als een CPN’er op een VVD-borrel. Tegen zoveel ambitie kon ik niet op.

Hieronder ziet u het US Empire Political Preference Diagram, een onmisbare tool bij het begrijpen van de (Amerikaans-keizerlijke blik op de) wereld.

In bepaalde gevallen zeer bruikbaar als antigif tegen mainstream-media-propaganda.

De Belgische journalist Pol de Vos hield in Antwerpen een interview met de bekende Amerikaanse politicoloog Michael Parenti en publiceerde dit in het Nederlands op zijn blog.

In uw boek schrijf je al op de eerste bladzijden, tot tweemaal toe zelfs, dat uw boek niét anti-Amerikaans is. Waarom zo nadrukkelijk?
Michael Parenti. Omdat het de meest gebruikte dooddoener is waarmee iemand die de Amerikaanse maatschappij bekritiseert, wordt aangevallen. “Je bent anti-Amerikaans, je haat je eigen land.” Het is een opportunistisch en vals argument, maar het wordt vaak met succes gebruikt. Je kunt het vergelijken met het Israëlische argument dat je antisemitisch bent, zodra je kritiek uit op de koloniale politiek van Israël.

Lees verder…

Het is gewoon een leugen om te stellen dat “economen staan voor een raadsel”. Onweersproken mag het werkgeversopperhoofd dit in Trouw melden als feit. De economen en journalisten die al in 2006 of eerder waarschuwden voor een meltdown werden echter genegeerd in de media, als onheilsprofeten die de goede sfeer kwamen bederven. Onder hen Nouriel Roubini en Michael Hudson, Max Keiser, Michel Chossudovsky, enz. U heeft gefaald, commerciële massamedia, wees een vent en geef het maar gewoon toe.

“… De jurist Enthoven leerde het bankiersvak bij de Amerikaanse grootmacht JP Morgan. Daar werkte hij sinds 1976 [22 jaar lang], onder meer als hoofd van de afdeling die zich toelegde op ingewikkelde financiële producten rond obligaties. Sinds 2002 zwaaide hij de scepter bij NIBC.”
En deze J.P. Morgan meneer zou tot voor kort niet hebben geweten wat subprime is? Je gaat toch bijna verlangen naar een dorpsplein met een schandpaal…

Dit verlangen werd (bijna) geuit door Sonja op de blog van Stan van Houcke.
Ofwel liegt deze meneer Enthoven, ofwel hij is echt een useful idot die door JP Morgan, overigens onderdeel van het Rockefeller imperium en een van de instellingen aan de top van de financiële voedselketen, in zo’n NIBC is gemanoeuvreerd.

Ik heb de neiging te gaan voor de eerste optie. Poseren als een incompetent die het ook allemaal niet weet is een van de beproefde methoden om weg te komen met verantwoordelijkheden als de pleuris uitbreekt.

Mensen, of liever, collectieven, hebben namelijk de neiging om wandaden eerder door de vingers te zien als ze begaan zouden zijn door onnozele randdebielen, dan door bewust calculerende criminelen. Psychologisch werkt dat namelijk perfect: geef het volk de indruk dat het slimmer is dan de onnozele halzen die de dienst uitmaken, en ze zullen uiteindelijk een diepe zucht slaken over zoveel onvermogen en over het menselijk tekort.

In werkelijkheid zijn de criminelen aan de top juist slimmer: terwijl ze doen alsof ze het allemaal niet snappen, doen ze precies dat waarvoor ze zijn ingehuurd, en dienen de belangen die ze dienen uitstekend. Op het eerste gezicht lijkt het alsof ze er een puinhoop van maken, aangezien hun beleid vanuit het algemeen belang beschouwd een catastrofe is. Totdat je bedenkt dat ze een ander belang dienen dan het algemeen belang, namelijk het belang van hun eigen syndicaat en de economische klasse waaruit ze voortkomen of waar ze toegang tot willen hebben.

In ons land is Jan-Peter Balkenende een fantastisch voorbeeld. Miljoenen keren door allerlei slag aan ieder die het horen wil voor van alles uitgemaakt, zou je bijna denken dat hij inderdaad een incompetent is, een malloot, een sukkel, een nietsnut, iemand die niet weet wat er speelt, een slap optredend watje zonder enig charisma.

Ik sluit niet uit dat veel van die kwalificaties op waarheid berusten. Maar voorbij de vraag in hoeverre Jan-Peter Balkenende een naïeve dweil is, weet hij dondersgoed wat van hem verwacht wordt. Hij dient de belangen die hij dient uitstekend. Als oerconservatief met bepaalde reactionaire sympathieën weet hij waar de wind waait. Zo incompetent is hij dus niet.

En zijn kiezers, voor een groot deel een angstig volkje dat graag zou zien dat de overheid de karwats weer eens uit de kast haalt, maar dan wel op een “beschaafde”, niet ongemanierde manier, om de boel eens op te schonen (van die rare imams, milieuactivisten en krakers enzo), zien haarfijn in dat deze opportunist ze kan geven wat ze willen. Rustig aan, om de zaak niet te veel op te schudden, maar wel een gestage roll-back van democratische rechten. En zo, zegt het kapitalisme, hoort het ook.

Rob de Wijk maakt het extreem bont in zijn column in Trouw. We moeten ons ernstige zorgen gaan maken.

Kredietcrisis zegen voor populisten met een grote bek

„De nationale veiligheid is in het geding als vitale belangen van onze samenleving en/of staat zodanig worden bedreigd dat sprake is van (potentiële) maatschappelijke ontwrichting”, stelt de Strategie Nationale Veiligheid, die vorig jaar door kabinet en Kamer werd aanvaard. De strategie is helder over onze vitale belangen. Twee daarvan zijn uiterst actueel. Bij de economische veiligheid gaat het om het ’het ongestoord functioneren van Nederland als een effectieve en efficiënte economie’. De sociale en politieke stabiliteit, het tweede vitale belang, heeft betrekking op ’het ongestoorde voortbestaan van een maatschappelijk klimaat waarin groepen mensen goed met elkaar kunnen samenleven binnen de kaders van de democratische rechtsstaat en gedeelde kernwaarden’.

Voor mij is het glashelder dat de nationalisatie van Fortis en ABN-AMRO omwille van de nationale veiligheid noodzakelijk was.

Ondanks dit ingrijpen wordt de nationale veiligheid nog steeds bedreigd. De oorzaak ligt vooral in Amerika. President Bush kreeg zijn reddingsplan voor de financiële sector van 700 miljard dollar erdoor, maar de wijze waarop duidt op een leiderschapscrisis zonder weerga.

De Wijk verwart “democratische besluitvorming” met “leiderschapscrisis”.

Aanvankelijk stemden Amerikaanse volksvertegenwoordigers het plan af omdat zij de kiezer vreesden. Hun herverkiezing zou in het geding komen als zij de indruk wekten de top van de financiële wereld te steunen en de burger in de kou te laten staan. Bij hen ging het persoonlijke korte termijn boven het landsbelang.

De Wijk verwart “Wall Streets privileges” met “landsbelang”.

De Republikeinen kwamen massaal in opstand tegen hun president. Zij negeerden Bush en McCain. Pas nadat de beurzen dramatisch onderuit gingen kwam een meerderheid bij zinnen en werd het plan alsnog aangenomen.

De Wijk verwart “door intimidatie en onkunde door de knietjes gaan” met “bij zinnen komen”.

Door de leiderschapscrisis worden, net als in Europa, de grote vraagstukken niet meer voortvarend aangepakt. Ook in Amerika blijven door angst voor de uitersten van het electoraat zaken als immigratie, klimaatverandering, energiebeleid, sociale zekerheid en begrotingstekort goeddeels onbesproken.

En net als in veel Europese landen, waaronder ook Nederland, blijken de grootste klagers het minst maatschappelijk betrokken. Volgens het onderzoeksbureau Motivaction bestaat een derde van de bevolking uit ’buitenstaanders’ met – in mijn woorden – een grote bek, maar weinig verantwoordelijkheidsgevoel ten opzichte van de maatschappij. Zij bedreigen de maatschappelijke en politieke stabiliteit als zij zich verenigen en zich massaal achter populisten opstellen als de financiële crisis omslaat in recessie of depressie.

De Wijk definieert, noch omschrijft, deze “populisten”. Dat is populisme van de hoogste orde. Wie zijn die populisten, De Wijk?

Door de leiderschapscrisis kan Amerika zijn rol als supermacht niet meer spelen. Die rol was onder Bush al geërodeerd, maar door de recente financiële crisis is dit dramatisch verergerd. De gevolgen zijn voorspelbaar: in de overgangsfase naar een nieuwe president kunnen mondiale vraagstukken, inclusief de financiële crisis niet goed worden aangepakt. Het is zelfs de vraag of Obama of McCain die leidende rol volgend jaar kunnen herstellen.

De Wijk veronderstelt dat Washington zich bezig houdt met het “aanpakken” van “mondiale vraagstukken”. De Wijk ziet niet onder ogen, of liever, heeft liever niet dat we daar teveel over nadenken, dat Washington zich vooral bezig houdt met het beschermen van de belangen van de rijkste 1% die de rijkdommen van de aardbol voor een groot deel beheersen, en wensen dat te blijven doen. De kritiekloosheid waarmee De Wijk hier de wenselijkheid van Amerikaanse suprematie in de wereld aanvaardt, is tekenend voor zijn geërodeerde kritisch oordeelsvermogen, dan wel voor zijn wens dat zijn lezers die vermogen vooral niet aanwenden.

Sommige landen zullen de gelegenheid te baat nemen. Noord-Korea en Iran zullen zich niets meer van de Amerikanen aantrekken en hun atoomprogramma’s doorzetten. Rusland kan zich steeds meer als een imperiale macht gaan gedragen.

Goed voorbeeld doet goed volgen.

Anti-Amerikaanse landen als Venezuela zullen proberen Amerika grondstoffen en energie te onthouden.

Venezuela heeft de Verenigde Staten nog nooit olie onthouden, en het is vrij evident dat wie olie uit de grond haalt, het spul graag verkoopt aan een ieder die bereid is ervoor te betalen. Is Venezuela “anti-Amerikaans”? Of is Washington misschien “anti-Venezolaans”? Vertel eens Rob, hoe zat het ook weer met die coup tegen Chavez, een paar jaar geleden?

En in een wereld zonder chief whip zijn internationale verdragen moeilijker na te leven of te sluiten, en worden internationale instituties als de VN krachtelozer.

Met onvoorstelbare tarting van de rede doet De Wijk hier alsof de Verenigde Staten een bijdrage leveren aan “internationale instituties als de VN” of aan het “naleven of … sluiten” van “internationale verdragen”. Tell me Rob, what the f*** are you smoking??

De conclusie is somber. De toenemende internationale chaos werkt economische ontwrichting in de hand. Daardoor wordt de groep ’buitenstaanders’ groter en krijgt deze meer invloed op de politieke besluitvorming. Dat deze kettingreactie onze nationale veiligheid bedreigt is duidelijk.

U hoort het, als u kritisch staat tegenover de “bailout” en tegenover “reddingsplannen” en het injecteren van tientallen, honderden miljarden (dat wil zeggen, u gaat daar voor betalen — veel voor betalen, en wel in de vorm van belasting EN inflatie), dan bent u een bedreiging voor “onze nationale veiligheid”.
Lees het nog maar eens. En vraagt u zich dan af, bent u Ready for the Roundup? Wordt De Wijk straks de Gauleiter die gaat bepalen wie van ons een “onverantwoordelijke” “buitenstaander” is die “onze nationale veiligheid” bedreigt?

Als u achterover wilt vallen van verbijstering moet u voor de grap eens naar Radio 1 luisteren. Als er iets diep bedroevend is. Ik kan me niet voorstellen dat de Noord-Koreaanse staatsomroep onbenulliger dingen heeft te melden.

Vandaag was er bijvoorbeeld “nieuws” over een uitzendbureau dat vrouwen werft om koeien te gaan melken bij melkveehouders. Een kleine greep uit de vragen van de “verslaggever”:
(tegen een melkster) “Is dat nou leuk, koeien melken?”
(tegen een veehouder) “Melkt u niet liever al uw koeien zelf?”

De rest was al weer zo onbenullig dat ik het totaal vergeten ben.

Er is ook een programma dat “Lunch” wordt genoemd. Dat wordt uitgezonden rond de middag.
Ongelooflijk, niet?

Trouw, screenshot, dinsdag 23/9

Dieper kan een krant niet zinken dan wanneer de dagelijkse “polls” op zijn website de domheid, vooringenomenheid en onnozelheid verraden, die blijkbaar leven onder bepaalde individuen van de redactie. We mogen ons zorgen maken over de reikwijdte van deze zorgwekkende eigenschappen.

Bent u angstiger geworden? impliceert dat men nu reeds angstig is of zou moeten of kunnen zijn. Na de oorlog … impliceert dat in deze oorlog sprake was van Russische agressie, in plaats van Georgische agressie die bot door Rusland werd afgestraft. Ja, Rusland is niet te vertrouwen appelleert aan Koude oorlog-sentimenten en behoeft geen nadere toelichting.

Dat men het schaart onder “opinie en debat” is misschien nog wel het meest schokkende aan dit wangedrocht.

Heeft Trouw ooit zijn lezers gevraagd of de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Polen, Nederland, en al die andere vazallen “nog wel te vertrouwen zijn” na de oorlogen in Afghanistan, Irak, nu ook Pakistan, en straks wellicht ook Iran? Heeft Trouw ooit zijn lezers gevraagd of Israël “nog wel te vertrouwen is” na de oorlog in Libanon?

Het zou niet eens bij ze opkomen.

Beste Trouw, uw lezers zouden bang voor u moeten zijn. Wisten ze maar hoe u ze misleidt met uw verzwijgingen, uw disinformatie, uw kritiekloosheid, kortom, het feit dat u uw werk niet doet.

door/by Michel Chossudovsky

The secession of Bolivia’s Eastern provinces is part of a US sponsored covert operation, coordinated out of the US State Department, in liaison with US intelligence.

The death squads armed with automatic weapons responsible for killing supporters of Evo Morales in El Porvenir are supported covertly by the US. According to one report, “USAID has an “Office of Transition Initiatives” operating in Bolivia, funneling millions of dollars of training and support to right-wing opposition regional governments and movements.”(The Center for Economic and Policy Research, September 2008). The US also provides support to various opposition groups through the National Endowment for Democracy (NED).

The expelled US Ambassador Philip S. Goldberg worked under the helm of Deputy Secretary of State John Negroponte, who directly oversees the various “activities” of US embassies around the World. In this regard Negroponte plays a far more important role, acting behind the scenes, than Secretary of State Condoleeza Rice. He is also known as one of the main architects of regime change and covert support to paramilitary death squads both in Central America and Iraq.

read more/lees verder: http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=10284

Enige tijd geleden schreef ik over Ephimenco’s glazen bol. Een stukje daaruit:

Sylvain Ephimenco laat zich behoorlijk in zijn kaarten kijken. Met wat hij hier doet, zich afvragen hoe hij zich zou moeten opstellen als een hypothetische en niet eerder in Nederland vertoonde situatie zich voordoet, behoort hij precies tot de “stoere stokers die gewelddadige reacties voorspellen” die hij in zijn eigen column alvast mede de schuld geeft voor de rellen die hij zich inbeeldt! Een doorzichtig staaltje van tendentieuze cirkelretoriek, en een geniepig middel om stemming te maken die nergens toe leidt, nergens over gaat, en dubbel verraderlijk is.

Want om zichzelf in de positie neer te kunnen zetten van de apathische beschouwer, die in staat is de film van zijn “geestelijk vader” los te kunnen zien, heeft hij een andere hypothese nodig: namelijk dat “Gekke Geert” (een naam die hij steevast gebruikt om Wilders niet te hoeven aanvallen op diens aanvallen op de islam, waar hij het hoogstwaarschijnlijk gewoon mee eens is) in staat zou zijn om een “normaal product” af te leveren.

…

Ephimenco analyseert niet, hij fantaseert. Hij legt de toekomst woorden in de mond om zijn eigen morele superioriteit (die ongeveer bestaat uit, ‘in tegenstelling tot hypothetische relschoppers, en hypothetische afkeurende witte elites, is Ephimenco in staat om de “boodschap” los te zien van de “boodschapper”’) voor het voetlicht te kunnen brengen. En dat allemaal terwijl er nog niets gebeurd is.

De wezelachtige “voorspellingen” zijn niet uitgekomen, maar Ephimenco kan het maar niet opbrengen G.W. te negeren (zoals, o treurnis, ik het niet kan opbrengen Ephimenco te negeren). Hij heeft nu in de gaten dat het door haat vergiftige kamerlid zijn walging voor zijn collega’s, “moslims” en “links” (i.e., de hele politieke arena met uitzondering van hemzelf) niet zomaar wat roept, maar bewust en calculerend, met het oog op maximaal bereik in de slaafse media, scheld, vloekt en tiert.

het niet altijd even vrolijk kijkende hoofd van de uiterst serieuze denker, Sylvain Ephimenco

Dat de man niet op een echt debat uit is, kan men uit zijn bijdrage aan de algemene beschouwingen aflezen. Deze tekst die Wilders, vermomd als boze burger, declameerde, is in feite in alle rust en met koelbloedigheid geschreven. Het heeft tot doel een maximaal effect in weinig tijd te sorteren en door een reeks beschimpingen en beledigingen het debat met zijn tegenstanders onmogelijk te maken.

Dat heeft Ephimenco dan toch in de gaten, zij het wat later dan de rest van Nederland, maar toch. Er is echter iets niet helemaal kosjer aan deze column. Het venijn zit in de staart: Ephimenco is er een grootmeester in om zijn instemming met de demagoog te verpakken in wat zou kunnen lijken op genuanceerde “kritiek”.

Jazeker, Wilders kaart de pijnpunten aan en die zijn gigantisch. Er is inderdaad een torenhoog Marokkaans probleem in dit land dat de moslimgemeenschap, op enkele uitzonderingen na, weigert te benoemen, laat staan aan te pakken. Maar Wilders levert geen bijdrage aan een eventuele oplossing. Hij voedt zich juist met dit rottingsproces dat hem minder eenzaam, maar groter en sterker maakt.

De pompeusheid van het vocabulair is behoorlijk genant, met afschuwelijke woorden als “pijnpunten” (moge wie dat verzonnen heeft, hangen aan de hoogste boom), “een torenhoog … probleem” (laten we het maar houden op een poging tot poëtische innovatie van het adjectievenapparaat bij het woord “probleem”).

Maar was dat maar alles. Niet alleen noemt Ephimenco het “Marokkaans probleem” hier een “rottingsproces”, hij gaat er voor het gemak maar vanuit dat het “de moslimgemeenschap” is die dit “Marokkaans probleem” moet “benoemen” en “aanpakken” (wat hebben de vele tienduizenden Turkse, Pakistaanse, Surinaamse, Indonesische, Iraakse, Afghaanse, Bosnische, en Nederlandse moslims te maken met onrecht begaan door Marokkanen?).

Ook gaat hij er voor het gemak maar van uit dat Wilders “geen bijdrage levert aan een … oplossing”. Meneer Ephimenco, gij groot intellectueel, meneer Wilders levert ontegenzeggelijk een bijdrage aan een oplossing. Hij wil “ze” eruit zetten als ze “straatterrorisme” begaan. Hij wil het “ze” onmogelijk maken om het land binnen te komen. Hij wil geen enkele “moslim” (lees: Turken en Marokkanen) naar Nederland zien immigreren (het “westerse” deel van de mensheid? Geen probleem). Hij wil ze verbieden scholen te stichten (christelijke of joodse scholen? Geen punt). Hij wil ze verbieden in hun moskeeën een andere taal dan het Nederlands te spreken (aldus de partij voor de stalinistisch geïnspireerde “Vrijheid”). Hij wil ze (naar Israëlisch voorbeeld) opsluiten zonder recht op proces of advocaat als ze “terrorisme” bedrijven (we hebben gezien dat de definitie van “terrorisme” wordt opgerekt als het niet lukt het object van irritatie op te sluiten).

Dat zijn allemaal “oplossingen”, Sylvain Ephimenco. Zijn dat niet uw oplossingen? Dan horen wij het graag. Of zijn het misschien toch af en toe wel uw oplossingen, maar durft u uw kaarten, wezelachtig, niet op tafel te leggen — flexibel als een columnist? U weet immers nooit hoeveel jaar, en hoeveel politieke klimaatveranderingen, u nog meekunt.

While Iran proudly announces its peaceful accomplishments in various fields, the controlled media in the West hijacks the news and undermines the success of such advances.

Original article:
http://aljazeera.com/news/newsfull.php?newid=157103

Waar zijn de complotdenkers toch gebleven? Vrijwel onmiddellijk nadat op die stralende dinsdagochtend in New York – vandaag precies zeven jaar geleden – twee vliegtuigen twee torens binnenvlogen, doken ze op.

Als de mainstream massamedia waarvoor je werkt, mevrouw Drayer, het niet over ze heeft, dan zul je ze toch zelf moeten zoeken. Da’s makkelijk: het er zorgvuldig niet over hebben, en dan klagen dat je niks over ze hoort. Een handige truc.

In de jaren die volgden probeerden de truthers ons wijs te maken dat achter de aanslagen géén moslimterrorisme schuilging, zoals wij goedgelovige burgers dachten.

Precies. Het aantal goedgelovige burgers slinkt dan ook met de dag. Ik vermoed dat Drayer hoopt dat ze de allerlaatste mag zijn.

De ondergang van het World Trade Center was het stiekeme werk van George W. Bush en zijn trawanten.

Klink een beetje kinderachtig zo, Drayer. Maar het komt erop neer. Mensen hebben geen behoefte om mensen iets “wijs te maken”, het is het Witte Huis dat u iets heeft “wijsgemaakt”. Men wijst slechts op de onhoudbaarheid van de officiële complottheorie.

Van de oppermachtige Joods-Amerikaanse lobby, die een argument moest hebben om Irak binnen te vallen. Of zoiets.

Gelul. Beschuldigingen aan “Joodse” adressen worden juist zorgvuldig gemeden, behalve dan door een klein groepje aan de rand van het discours.

Rond het eerste lustrum van de aanslagen in 2006 beleefden de complotgelovigen hun finest hour. Alomtegenwoordig leken ze, ook in de serieuze Nederlandse media. Van het televisieprogramma Zembla tot aan deze krant – ze besteedden aandacht aan hun theorieën, die tot dan toe vooral waren uitgedragen op het wereldwijde web.

Dit waren slechts de uitzonderingen die de regel bevestigden. De kranten deden er alles aan om de zaak in diskrediet te brengen, waaronder ook Trouw.

Maar zie. Nu heerst daar de vredige rust van het graf. Zelfs op de destijds veel geciteerde website Ditkannietwaarzijn weet de subsectie ’9/11’ al maanden geen lezersreacties meer op te roepen. …

Omdat “we” het nu wel weten. Dat u rustig doorslaapt is niet “ons” probleem. De guerilla gaat ondertussen gewoon door, zoals in Italië, waar een documentaire, Zero, werd gemaakt met mensen als Gore Vidal, Nafeez Mosaddeq Ahmed, en anderen; inmiddels uitgezonden op de Russische staatstelevisie (weet zij veel).

Zouden de complotdenkers het moede hoofd in de schoot hebben gelegd? Het zou zomaar kunnen. Wij lijken immers allemáál een beetje moe van 11 september, en vooral van de gevolgen.

Het zou zomaar niet kunnen. De woede die deze column van je, mevrouw Drayer, zal oproepen is het bewijs van het tegendeel. Weinig mensen doen meer aan het aankaarten van de kwalijke gevolgen van nine eleven dan zij die de officiële complottheorie aan de kaak stellen. Toegenomen surveillance, ontnomen burgerlijke vrijheden, camera’s, opgerekte wetten om onze eigen “terroristen” te kunnen veroordelen, misbruik van de identificatieplicht, OV-chipkaart en andere RFID, etc. worden nauwelijks kritisch belicht in de mainstream massamedia. Wel door de zogeheten “complotdenker”, overigens een smerige laatdunkende terminologie.

Waar komen die bloemkoolwolkjes toch vandaan, Elma?

Het is de mainstream media die zich schuldig maakt aan “complotdenken”, want deze gelooft sinds dag 1 in de officiële complottheorie, zoals die, tot op de dag van vandaag met uitblijven van zelfs maar de geringste snipper bewijs, ons door Washington, via de gehoorzame Amerikaanse massamedia, door de strot is geduwd.

Dat is nogal jammer. Want die dinsdag in 2001, vergeef me het cliché, is en blijft een waterscheiding van jewelste – ook voor ons in Nederland. En nee, dan bedoel ik niet het gedoe waarmee de doorsnee vliegreis sindsdien gepaard gaat. Dan bedoel ik het gemak waarmee wij onszelf sindsdien in de aanbieding doen.

Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Deze column is al van zo’n laag allooi, je kunt inderdaad met recht spreken van zich “in de aanbieding doen”. Journalistieke hoererij over de rug van verzwegen, dan wel geridiculiseerde, dan wel voor rotte vis uitgemaakte kritische burgers die — geheel terecht — geen fluit geloven van de officiële complottheorie van het Witte Huis.

Zo hebben wij een minister van justitie die dolgraag ’de dialoog wil aangaan’ over de wenselijkheid van islamitische huwelijken. Een absurd voorstel dat vóór 2001 ondenkbaar zou zijn geweest. Nu kon Hirsch Ballin het deze zomer in alle ernst beweren.

Aap komt uit het mouwtje. Drayer grijpt de zaak weer aan voor een stevig potje moslim-bashing. Wat heeft dit met “11 september” te maken, Elma Drayer? Het tegendeel wordt juist bewezen: sinds 11 september 2001 kan over “moslims” of “de islam” niet meer op normale wijze gepraat worden. Het is overigens een totaal non-issue, want het gaat hier om zogeheten “informele” islamitische gebruiken die geen enkele rechtsgeldigheid hebben in Nederland. Net zoals een excentrieke kunstenaar het recht heeft om een handvol vrouwen in z’n huis te hebben, zonder dat er sprake is van een officieel burgerlijk huwelijk, zo mag een moslim rondhangen met wie hij of zij wil, zonder dat daar een ambtenaar aan te pas komt. Het zou gelijk staan aan het bestraffen van ongehuwd samenwonenden. Elma Drayer stelt zich hier fier op aan de kant van de onvrijheid. De wet dat een religieus huwelijk moet worden voorafgegaan door een ambtelijk huwelijk is achterhaald.

Ook hebben we een orthodox-gereformeerde staatssecretaris die het wel een aardig idee vindt om op termijn het Suikerfeest toe te voegen aan de nationale kalender. Ik kan me zo’n warm pleidooi van vóór die dinsdag niet herinneren. Nu wellen dit soort geluiden op uit de boezem van het kabinet.

Wat Drayer zich niet kan “herinneren” heeft niet noodzakelijkerwijs nooit bestaan. Aangezien er honderdduizenden moslims in Nederland wonen en hun belangrijkste feestdag de afsluiting van de Ramadan is, is zo’n idee niet bij voorbaat afschrikwekkend — behalve voor iemand met een uitgesproken koloniale mindset.

Het zijn maar twee voorbeelden uit vele. Natuurlijk, al deze kwesties halen ruimschoots het nieuws. En over allemaal weten de fractieleden van de Partij voor de Vrijheid wel een pittige Kamervraag te formuleren. Maar van een werkelijk debat is in de verste verte geen sprake.

Dat komt omdat mensen als Drayer geen debat voeren. Ze spreken schande van alles wat in de verte te maken heeft met “de islam”, verklaren “links” tot irrelevant en wentelen zich zo heerlijk in hun eigen columnistenmest. De mainstream massamedia heeft het gemakkelijke besluit genomen om alleen nog de makkelijk kijk/leescijfer-scorende hysterische rancuneus rechtse onderwerpen voor het voetlicht te brengen, en ons niet te informeren over interessantere zaken, zoals hoe het er in de wereld nou eigenlijk toegaat. Deze week had Stan van Houcke daar een vernietigend stukje over geplaatst, dat de onnozelheid van bepaalde journalisten op pijnlijke wijze aan het licht bracht.

Misschien heeft dat te maken met het fenomeen dat de Amerikaans-Nederlandse historicus James Kennedy zaterdag in deze krant beschreef. Als iets typisch Nederlands is, betoogde hij, dan wel de „neiging tot consensus en het uit de weg gaan van conflicten”. Wij vinden het heerlijk om uitgebreid te debatteren over wat er twintig jaar geleden is gebeurd. Maar we houden er niet van om „grondige discussies te voeren over het politieke heden”. Dat ’noodzakelijke debat’ proberen we bij voorkeur te omzeilen.

Kijk, dat verklaart dus waarom elke kritische beschouwing van nine eleven zorgvuldig uit de weg wordt gegaan, dan wel belachelijk wordt gemaakt, dan wel voor van alles en nog wat wordt uitgemaakt. Of, zoals Gandhi zei:

First they ignore you,
then they laugh at you,
then they fight you,
then you win.

De rest van Drayers column is niet de moeite waard om nog op te reageren, maar bevat nog wel de frase “mallotige complotdenkers”. Een hoogstaand product van de kritische geest, deze column van beroepssarcast Elma. Wat zal ze gelukkig zijn, zo goed als ze de zaak in de smiezen heeft.

Trouw (27/8) schrijft:

’Wij ondersteunen de funktie die het weekblad Bluf! vervult door het publiceren van geheime dokumenten die laten zien hoe het werkelijk toegaat in de Haagse Kringen.’Was ondertekend: Jaqueline Kramer (voorz. Milieudefensie), 21 juni 1986.

Jacqueline Cramer, de huidige minister van milieu, weet echter van niets.
(…)
Minister Cramer kan zich überhaupt niet meer herinneren dat ze de advertentie ondertekend heeft. Bovendien wijst ze erop dat zowel haar voornaam als haar achternaam verkeerd gespeld is.

Maar daarmee nemen de Kamerfracties van VVD en PVV geen genoegen. „Ik ben hevig geschrokken van dit nieuws”, reageert VVD’er Neppèrus. „Als het blijkt te kloppen, ontstaat er een heel moeilijke situatie. Dan moet ze maar eens gaan nadenken over de toekomst.” PVV’er Madlener eist dat Cramer zich volgende week dinsdag tijdens het vragenuurtje komt verantwoorden. „Ik wil niet op de zaken vooruit lopen, maar mocht het kloppen, dan voorspel ik politiek zwaar weer.”

Als minister van Volkshuisvesting gaat Cramer deels over vastgoed, kraken, het tegengaan van speculatie, het voorkomen van leegstand en woningnood.

Er is weinig fantasie voor nodig om te snappen dat iemand hier probeert een “linkse” minister een hak te zetten met de fabuleuze “ontdekking” dat zij diefstal van overheidsdocumenten (de bekentenis waarvan GroenLinkser Wijnand Duyvendak de politieke kop kostte) goedkeurt. Of de publicatie van cruciale, uit diefstal verkregen documenten goedkeurt — en wie, behalve de snoodste reactionair, durft te beweren dat het publiceren van cruciale aanwijzingen van bedrog en illegitieme handelingen van de overheid, verkregen door diefstal, niet moreell, maatschappelijk, volkomen verantwoord is?

Een “voorzitter van Milieudefensie” zal niet geneigd zijn de eigen naam op twee plaatsen fout te spellen. Een voorzitter van Milieudefensie heeft geen behoefte aan verwarring die het opsporen van diens naam in het telefoonboek aanzienlijk bemoeilijkt. Het is dus waarschijnlijk dat ooit iemand mevrouw Cramer heeft gebeld met de vraag of ze aan een zeker “goed doel” haar steun wil betuigen, waarna haar naam door een amateur in een vooralsnog ongetoonde (maar we gaan even van het bestaan ervan uit) advertentie in de Volkskrant werd gezet, met die van talloze andere.

Wat zorgwekkend is, is de machtshonger en de bloeddorst die spreekt uit de reactie van bovengenoemde VVD’er en PVV’er. En de geveinsde onnozelheid van de pers, die doet alsof dit nieuwswaarde heeft — nieuwswaarde zou hebben, het bericht “Amateurdetective probeert Cramer een hak te zetten”. Wel wetend dat dit een goedkoop maar smerig trucje is, zijn ze van zins om hier het onderste uit de kan te halen — het hoofd van Cramer, hoewel zij goed geworteld is in het Nederlandse establishment (Shell, SER), is er blijkbaar “links” genoeg voor.

Een andere mogelijkheid is dat de VVD en de PVV alweer bezig zijn met de verkiezingen, waarin zij zich gaan bekwamen in de race om wie is het hardst tegen dat perfide, linkse, miliebewuste krakerstuig, dat het gore lef heeft om vervuiling, hebzucht, expansie en speculatie een hak te zetten, en niet eens volop bereid is mee te gaan in het zaaien van haat en verdachtmakingen tegen moslims en migranten.

Het is maar goed dat Nederland nog over zulke onversaagde, dappere, trotse, principiële, onverschrokken volkshelden beschikt als de afgevaardigden Neppèrus en Madlener. Gij gaat het nog ver schoppen!