yelamdenu

Als zelfbenoemde held (één van de) van de Vrijheid Van Meningsuiting ging Mark Rutte wel heel klungelig op zijn falie.
Hij meent de “vrijheid van meningsuiting” te moeten verdedigen tegen het (volgens Mark steeds groter wordende) aantal moslims dat er Vrijheid Van Meningsuiting-onvriendelijke maniertjes op na houdt. En dat dacht deze held eventjes te moeten onderstrepen door een stoere uitspraak te doen.

En dan wordt het al gauw interessant. Want wat is eigenlijk het Enige Echte Taboe in de polder? De Holocaust. Begrijp me niet verkeerd, de wandaden van de nazi’s kunnen niet genoeg vervloekt worden. Maar het juridische gegeven dat het ontkennen van het gebeurd-zijn van bepaalde historische gebeurtenissen strafbaar is, is toch eigenlijk (hoewel begrijpelijk, in de context van de zieke geesten die het verbod door hun holocaustontkennende schrijfsels hebben opgeroepen) wel een beetje raar. Want door gebeurtenissen te ontkennen waarvan iedereen in de maatschappij ervan uitgaat dat ze volkomen reëel zijn, geef je wereld het signaal: “Kijk mij, ik ben knettergek, ik stel geen prijs op een maatschappelijke carrière, en zou u zo vriendelijk willen zijn mij publiekelijk en voor eeuwig uit te kotsen?” Althans, zo werkt het in hevige mate als het over de nazi-genocide gaat.

Dus wat dacht vriend Mark, altijd bereid na te denken over de Toekomst van Nederland? Hij dacht, laat ik nu eens dapper zeggen dat DEZE soort uitlatingen, niet strafbaar hoeft te zijn! Een volkomen redelijke uitspraak, want verdwaasde mannetjes zoals holocaustontkenner Faurisson, voor wiens vrijheid van meningsuiting de linkse held op sokken Noam Chomsky het nog eens heeft opgenomen, die komen nergens, bereiken niks, zijn outcasts, en worden door iedereen uitgekotst. Als ze überhaupt nog vrienden hebben zijn de vrienden die ze er bij krijgen meestal kaalhoofdig, voorzien van NSDAP-tatoeages, en/of met een zekere interesse in de rassenwanen van staatsman A. Hitler.

Inderdaad, mensen als Faurisson, aan wie de Chomsky stevig zijn vingers brandde, of “Mr. Death”, de Amerikaanse beul die in de VS ter dood veroordeelden ambtshalve van het leven beroofde, en op grond van zijn kennis in dezen naar Auschwitz (uit m’n hoofd) afreisde en daar sceptisch werd over het vermogen van de gaskamers om zoveel mensen uit te roeien, zulke mensen zijn hun eigen straf. Zoals strontvliegen likkebaardend op een lijk afkomen, zo rent iedereen met enig zelfrespect van deze mensen weg, want je wilt niet met ze gezien en sociaal door ze bevuild worden. Een strafproces zou waarlijk te wreed zijn voor deze mentaal gemankeerden.

De VVD was toch minder vrijzinnig, en begreep dat de samenleving en de VVD zelf niet klaar waren voor het omverwerpen van taboes aangaande de Holocaust. De Mark schrok zich helemaal een ongeluk, en al hyperventilerend bedacht hij een ongeloofwaardig en stompzinnig argument om zijn politieke en sociale blunder nog ongeloofwaardiger te maken. Rutte bedacht dat nee, niet iedere verdwaasde “studeerkamergeleerde” die in de war raakt en onzin roept of schrijft over de Holocaust, niet iedere malloot van dat genre hoeft juridisch bij zijn kraag te worden gevat. De implicatie is dat dit maar stoffige, meelijwekkende figuren zijn, die geen vlieg kwaad doen. Alleen voor die types hoeft vervolging dus niet.

Om terug te kunnen keren op het VVD-standpunt dat het “ontkennen van de Holocaust” wel degelijk dient te worden bestraft, kwam hij met de kronkel dat in de meeste gevallen van dit soort ontkenning, deze gepaard gaat met, of gebeurt in de context van, “oproepen tot geweld”. Met andere woorden, als je met je laarzen door de straten marcheert, en je roept, “Joden aan het gas!” of “Joden, die moet je doden!” én vervolgens scandeer je, “de Holocaust heeft nooit plaatsgevonden!”, DÁN is het strafbaar. Een beetje vreemd, want hoe kan het ontkennen van een bepaalde gruwelijke gebeurtenis in het verleden zélf bijdragen aan het oproepen tot geweld? Het zijn de gewelddadige daden of woorden ZELF die strafbaar kunnen zijn, niet alle onzin eromheen. Met evenveel recht stel je dat, als het hoost van de lucht, het strafbaar is om te verkondigen dat er een heerlijk zomerzonnetje schijnt, MITS deze mededeling geschiedt “in de context van oproepen tot geweld”.

Enige denkarbeid levert dus het inzicht op dat het ontkennen van de Holocaust strafbaar is gesteld, JUIST bij het ontbreken van enige specifieke gewelddadige context. Het is strafbaar gesteld, niet voor botte schurken die joodse graven bekladden (wat immers zelf al strafbaar is), ook niet zozeer voor de stoffige verdwaasde academische losers maar voor sluwe, verbaal enigszins begaafde bestsellerauteurs in neo-nazi (en andere) kringen, die wel uitkijken om hun smakeloze taboe-doorbreeksels te voorzien van enige naar de nazi’s ruikende sfeerverlichting. De strafbaarstelling is een duidelijke maatregel om in ieder geval één universele waarheid er stevig in te planten, uit de hevige schaamte die velen heeft bevangen in Europa over waar onze (immer superieure) Beschaving toe in staat is.

Norman Finkelstein zag dit niet verkeerd, en doorbrak zelf een ander taboe door te stellen dat het eigenlijk niet helemaal ondenkbaar was dat je de holocaustontkenners ook werkelijk van repliek dient. Elke waarheid die met de arm der wet moet worden afgedwongen wordt immers erg aantrekkelijk voor veel mensen, neonazi’s of geen neonazi’s, om eens dwars tegenin te gaan. En is het blijkbare onvermogen om de ontkenner-auteurs met een paar duidelijke vaststaande feiten te genadeslag toe te brengen, niet een soort erkenning dat ze “een punt” hebben?

Met andere woorden, hoe morbide het ook is, zul je niet alle vormen van discussie met dit soort auteurs kunnen uitsluiten. En dan heb je iets wat zou kunnen doorgaan voor “een debat”, waarin het verbieden van uitspraken sowieso niet thuishoort.

Het is niet moeilijk om de ontkenners de genadestoot toe te brengen, als je maar uitlegt hoe geschiedenis nou eigenlijk geschreven wordt. Er zijn geen foto’s van de Slag bij Waterloo, en toch zijn er weinig mensen die twijfelen aan de authenticiteit van die gebeurtenis. Vele duizenden getuigen en direct betrokkenen hebben over het nazi-uitroeiingsprogramma consistent hetzelfde verhaal verteld, en het zijn vooral de documenten die daaruit zijn voortgekomen, die laten zien waarom de holocaustontkenners perverse dan wel verwarde geesten zijn. Je mag best een discussie voeren over de rol van getuigenissen in de geschiedschrijving. De internetgeneratie, die denkt te beschikken over meer data voor van alles en nog wat dan ooit eerder in de geschiedenis, mag zich best eens afvragen hoe geschiedschrijving nou eigenlijk wordt beoefend. Daar zit een hoop manipulatie tussen. Maar niet alles waarvoor geen directe tastbare fysieke bewijzen zijn, is onecht. Dat zou het veel te makkelijk maken voor de schurkachtige types op deze aardbol, want fysiek bewijs kan altijd worden vernietigd, maar de verhalen van getuigen, niet.

Je kunt als kritische onderzoeker altijd op zoek gaan naar grote inconsistenties in die getuigenissen. Maar dát is nog nooit strafbaar geweest.

Trouw meldt dat het Amerikaanse leger “onderzoek” heeft gedaan naar de burgers die door hen werden vermoord met bommen.

… Een onbekend aantal burgers is deze week in het westen van Afghanistan het slachtoffer geworden van een bombardement door de Amerikaanse luchtmacht.

Talibanstrijders hebben hen waarschijnlijk gebruikt als menselijk schild. Dat blijkt [sic] uit een onderzoek dat is ingesteld naar militaire operatie, zo meldden CNN en The New York Times donderdag (lokale tijd).

Vrijdag maakt het leger van de Verenigde Staten de eerste resultaten van het onderzoek bekend. Er zijn mogelijk honderd burgers om het leven gekomen tijdens het bombardement op twee dorpen in de provincie Farah, dat was gericht tegen de Taliban. Een anonieme overheidsfunctionaris in de VS bevestigde dat „op zijn minst enkele” burgers zijn gedood. Mogelijk hebben de Taliban ook burgers gedood met behulp van handgranaten.
…

(Nadruk yelamdenu)

Is het niet fantastisch voor de Amerikanen/”het Westen” dat ze altijd kunnen zeggen dat de Taliban burgers heeft gebruikt als “menselijk schild”? Of het nu klopt of niet, op deze manier kunnen alle burgerslachtoffers terzijde worden geschoven. Het is allemaal de schuld van de snode Taliban - een club die feitelijk door de Amerikanen zelf geschapen is, toen zij met de CIA de meest schurkachtige elementen uitzochten om tegen de socialistische Afghaanse regering te strijden.
We kunnen de Amerikaanse regering niet vertrouwen, die zouden per direct moeten vertrekken. Het is een gotspe dat Trouw de VS hier impliciet als onafhankelijke bron opvoert.

Maar misschien verdient dit model wel navolging. Zullen we in Nederland, waar we flink schijnen te moeten bezuinigen, omdat de banken die zoveel voor onze samenleving doen gered “moesten” worden, voortaan de verdachten van een misdrijf het strafrechterlijk onderzoek naar hun eigen zaak laten uitvoeren? Dat zal vele miljoenen besparen. Misschien kan Trouw hier een goed woordje voor doen.

… Het past, vrees ik, in een bredere trend. De doden uit 1940-1945 moeten tegenwoordig hevig concurreren met onrecht en leed van recenter datum.

Als ik me niet vergis, begon de omslag zo’n vijftien, twintig jaar geleden. Wij dienden, hoorde je alom, de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog „door te trekken naar onze tijd”. Naar hedendaagse vormen van ’rassendiscriminatie’, naar eigentijdse uitbarstingen van geweld. Lieten we dat na, zo was de gedachte, dan zou het ’draagvlak’ voor Dodenherdenking en Bevrijdingsdag onder jongere generaties rap slinken.

Rond 1995 verschoof het accent ook officieel van terugblikken naar vooruitkijken, van ’bevrijding’ naar ’vrijheid’. En bij het Nationaal Monument op de Dam klonk op 4 mei voortaan de mededeling dat wij twee minuten stilstaan bij „allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties”.

Eerlijk gezegd heb ik de ratio achter die verbreding nooit begrepen. Hoezo zou je álle slachtoffers van álle conflicten ’waar ook ter wereld’ moeten herdenken?

Wat is er eigenlijk op tegen om je op die ene, afgebakende dag, te beperken tot die ene, afgebakende periode? Waarin wandaden zijn gepleegd op een schaal die nog steeds alle verstand te boven gaat? Persoonlijk heb ik daar mijn handen tot op de dag van vandaag meer dan vol aan. …

bron

Ik begrijp wel waarom Drayer dit zegt. Zij was bijvoorbeeld een voorstander van de moorddadige, immorele, illegale en afschuwelijke Amerikaanse inval in Irak. De oorlogsmisdaden gepleegd door het Israëlische leger in Gaza wist zij ook te bagatelliseren (door ze te verzwijgen, zelfs als het onderwerp in haar eigen columns ter sprake kwam).

Als zij dan de herdenking van “40-45″ (waar zij “haar handen.. meer dan vol” aan heeft) zou moeten doortrekken naar het heden, dan komt haar eigen morele falen in beeld. Door de gruwelen van het verleden veilig op te sluiten in een eens per jaar uitpakbaar doosje, hoeven de overeenkomsten (en verschillen) met het heden niet meer op te vallen, en heeft het ook geen enkele morele consequentie.

De functie van zo’n herdenking is dan het valse sentiment, het zichzelf wegens de morele zuiverheid op de borst kloppen (”ik zou dat toch nooit doen”), en mogelijk een vorm van plat nationalisme, waarbij het slachtofferschap van “het Nederlandsche volk” een gevoel van belegerdheid moeten cultiveren. Een zompige vorm van navelstaren waar we juist van af moeten. Nu al weten we niet waar we voor staan, waar we vandaan komen en waar we heen willen.

Zie ook Spiritual Change voor meer inzicht in deze materie, de herdenking van onze (oorlogs)geschiedenis.

De Verenigde Staten zullen Irak blijven steunen, ook na de terugtrekking van alle Amerikaanse gevechtseenheden eind 2011. Dat zei de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton zaterdag tijdens een bezoek aan het Arabische land.

“Clinton belooft Irak niet te laten vallen” - Trouw weer natuurlijk.

En dit wordt niet bepaald weersproken. Geen aanhalingstekens, niks. Dan zal het wel kloppen. Wat een knettergekke Orwelliaanse Newspeak! “Irak niet laten vallen” impliceert dat de Verenigde Staten Irak momenteel “steunen” in plaats van bezetten, economisch leegplunderen - olieconcessies, Monsanto’s geplande criminele greep op zaden in de landbouw, enzovoort. Zelfs het milieu van Irak is gruwelijk verwoest door kankerverwekkende, radioactieve verarmd uranium munitie die in grote hoeveelheden is neergekwakt.

Nee, wij laten u niet vallen.
Wel doodvallen.

Een onvoorstelbare gotspe, dit soort propaganda, en dat in een voormalig verzetskrant. Zonder enige kanttekening worden de mededelingen van de spindoctors als ware het het evangelie weergegeven.

Jabalya, Gaza Strip, Jan 18 2009.Stunned inhabitants of Jabalya return to where their homes used to stand, only to find a huge rubble field, levelled by Israeli bombs, explosives and bulldozers. Not a wall is standing over a very large area on the eastern side of the village facing the israeli border..

Klik hier voor meer dan honderd verbijsterende foto’s van de ellende in de Gazastrook door de fotograaf Bruno Stevens.

De staat Israël en het Israëlische bezettingsleger wilden liever niet dat deze foto’s gemaakt werden.
Vandaar dat Israël geen journalisten toeliet tot de Gazastrook.

Bruno Stevens was er al, en bleef.

Brusselse fotograaf Bruno Stevens bericht als enige buitenlandse journalist uit Gaza

‘Nu weet ik waarom Israël geen enkele journalist toelaat in Gaza. Ze willen niet dat iemand ziet welke wreedheden ze daar begaan. Maar ik ben hier wel en kan je zeggen: Israël begaat oorlogsmisdaden.’ De Brusselse fotograaf Bruno Stevens, van wie u op deze pagina foto’s ziet, bericht als enige buitenlandse journalist uit Gaza. We belden hem gisteravond in zijn schuilplaats.

De GSM-ontvangst laat te wensen over en Bruno Stevens (49) excuseert zich daarvoor: ‘Ik kan nu onmogelijk buiten gaan staan. Er wordt geschoten. Het is veel te gevaarlijk.’ Bruno Stevens is niet de eerste de beste. Hij trekt naar alle uithoeken van de wereld om te getuigen van het leed dat mensen wordt aangedaan. Hij was onder meer in Tsetjenië, Irak, Iran, Libanon, Afghanistan en Somalië; hij was in Kashmir voor de aardbeving aldaar, hij trok naar Sri Lanka voor de tsunami, naar Angola toen cholera daar lelijk huishield. ‘Het maakt me niet uit of een bestemming gevaarlijk is of niet’, zegt hij. ‘Ik moet er gewoon naartoe om de mensen elders in de wereld te vertellen wat daar gebeurt.’

Stevens won de World Press Photo, oogstte veel bewondering voor zijn expositie met foto’s van dode oorlogsslachtoffers. Vandaag zit hij in Rafa in de Gazastrook. Zijn foto’s worden wereldwijd verkocht door het fotoagentschap Cosmos in Parijs. Ze worden gepubliceerd in Newsweek, Paris Match en Stern, en vandaag ook in onze krant.

Tweeënhalf weken heeft Bruno Stevens geprobeerd om Gaza binnen te komen. Nu is hij er. Via Egypte, maar veel meer wil hij daarover niet zeggen. ‘Ik ben niet door een tunnel gekropen. Ik ben hier op volkomen legale wijze, met een visum van de Egyptenaren én van de Palestijnse autoriteit. Maar het was niet makkelijk, dat kan ik je wel zeggen.’

Bruno Stevens is woest op de Israëliërs die geen enkele journalist in het gebied toelaten. ‘Officieel zeggen ze dat het te gevaarlijk is of dat het toch maar Hamasvriendjes zijn die over de oorlog willen berichten. Wat is dat voor flauwe kul. Ik ben geen Hamasvriendje. Ik ben niemands vriendje. Ik ben een onafhankelijke journalist die wil berichten over wat hier gebeurt. De echte reden van hun weigering vertellen ze je natuurlijk niet, maar ik ken ze wel. Israël begaat in Gaza oorlogsmisdaden, en daar willen ze natuurlijk geen pottenkijkers bij. Ze ontkennen dat ze fosforbommen gebruiken. Welnu, ze gebruiken die wél. Ik heb restanten van fosfor gevonden. Geen fosfor, zeg je? Het poeder ontbrandt, je dooft het met je schoenen en kort daarna brandt het opnieuw. Geen fosfor? En dan al die burgerslachtoffers. Verzin ik dat? Neen, ik heb ze gefotografeerd.’

Bruno Stevens wil ook getuigen van de leefomstandigheden van de 1,5 miljoen Palestijnen in Gaza - die zijn allesbehalve benijdenswaardig. ‘Duizenden hebben geen huis meer, ik loop hier voortdurend tussen het puin van kapotgeschoten huizen, scholen, moskeeën. Dit is een humanitaire crisis zonder weerga. Daar kan en wil ik niet over zwijgen, wat daarvoor ook de prijs is.’

bron: nieuwsblad.be
gevonden: stanvanhoucke.blogspot.com

Michel Chossudovsky

Een Amerikaanse wapenleverantie aan Israël van grote omvang, bestaande uit 3000 ton “munitie” staat op het punt naar Israël te worden verscheept. Zowel de aard als de omvang van de vracht worden omschreven als “ongebruikelijk”.

“Het verschepen van 3000-nog wat ton munitie in één keer is een heleboel,” zei een afhandelaar die anoniem wilde blijven. “Dit soort verzoeken is vrij zeldzaam en we hebben er niet veel van zien figureren op de markt, door de jaren heen,” voedge hij eraan toe. “Verschepers in Londen, die zich specialiseren in het vervoeren van vracht voor het Amerikaanse en Britse leger in het verleden, hebben gezegd dat dergelijke transporten per schip naar Israël zeldzaam zijn.” (Reuters, 10 januari 2009)

Het Pentagon heeft de opdracht om de wapens naar Israël te varen gegund aan een Griekse reder. “Door Reuters geziene documenten laten zien dat de VS van plan is een vrachtschip in te huren om honderden tonnen wapens van Griekenland naar Israël te sturen, later deze maand.

De “Military Sealift Command” (MSC) van de Amerikaanse marine meldt dat het schip 325 standaard “TEU” containers zou moeten gaan vervoeren met was omschreven staat als “munitie”, op twee afzonderlijke vrachtreizen van de Griekse haven Astakos naar de Israëlische haven Ashdod, midden/eind januari.
Een “gevaarlijke materialen”-aanduiding op het manifest meldt explosieven en ontstekers, maar verder werden geen details geboden.” (Reuters)

Het is goed op te merken dat een vergelijkbare grote vracht van Amerikaanse goederen naar Israël begin December op schema stond:
“Vrachtbrieven geven aan dat het Duitse schip dat de VS inhuurde begin december een enorme vracht wapens bevatte, met een gewicht van 2,6 miljoen kilo [2600 ton], waarmee tot 989 standaar TEU containers van North-Carolina (VS) naar Ashdod werden verscheept.” (Press TV, 10 januari 2009)

Kunnen deze grote vrachten wapentuig gelinkt worden aan de invasie van Gaza?

Het verzoek van het Pentagon om het wapentuig in een handelsschip te transporteren kwam volgens Reuters op 31 december, vier dagen na aanvang van de luchtbombardementen op Gaza door F16 gevechtsvliegtuigen.

Zonder enig bewijs hebben analisten de voorbarige conclusie getrokken dat het bij deze twee verschepingen van “munitie” zou gaan om (her)bevoorrading van Israëls leger bij wijze van steun aan de invasie van Gaza.
“Een topanalist in Londen die anoniem wilde blijven zei dat de vrachten wegens de timing “onregulier” zouden kunnen zijn, en gelieerd aan het Gaza-offensief.”

Deze berichten zijn onjuist. Wapens en munitie worden altijd bezorgd vóórdat een militaire operatie wordt gelanceerd. Het wapentuig benodigd voor “Operatie Gegoten Lood”* werd toegewezen in juni 2008. Verder keurde het Amerikaanse Congres in september 2008 de overdracht aan Israël goed van 1000 “bunkersloper” hoog-precisie GPS-gestuurde Geleide Bomeenheden (”Guided Bomb Units”/GBU-39). Dit was in antwoord op een verzoek vanuit Tel Aviv.
Deze door Boeing geproduceerde “GBU-39″ “slimme” bommen werden in november aan Israël geleverd. Deze werden in de eerste luchtaanvallen op Gaza gebruikt.

*noot yelamdenu:
De naam van de operatie is in het Hebreeuws “Operatie Draaitol” (svivon). Dit is geïnspireerd op een traditioneel speelgoed voor kinderen met Chanukka. Beter kan het morele failliet van de staat die zich “Israël” noemt niet beter worden geïllustreerd.

(Dit is een gedeeltelijke vertaling (yelamdenu). Lees verder voor het “escalatie-scenario” op GlobalResearch.ca

De Amerikaanse wetenschapper Norman Finkelstein zei het een paar jaar geleden: de Verenigde Staten en Israël tolereren niet van Arabieren dat ze moeilijk doen. Daarom was het slechts een kwestie van tijd voordat de Israëlische oorlogsmachine opnieuw zou toeslaan.

Dat betekent niet dat de genocidale aanval op Gaza “business as usual” is en dat we onze schouders er maar over moeten ophalen. Maar de mentaliteit in de Israëlische politiek en aan de Israëlische militaire top is zodanig racistisch dat het geen verrassing mag zijn. Dit racisme wordt gesteund door de VS en de EU en de meeste mainstream politieke partijen in Europa, met uitzondering van enkele partijen aan de linkerkant.

De mindset van het Israëlische establishment is verziekt, en het is niet waarschijnlijk dat protest vanuit Europa enige positieve invloed heeft op Israël. Het “de hele wereld is tegen ons” delirium, dan wel de overtuiging onder de rabiate xenofoben in Israël dat uiteindelijk alle niet-joden latente antisemitische moordenaars zijn, zal weer in alle hevigheid opspelen. Israël is in dit stadium geen partij die luistert naar een redelijk woord, helemaal niet zolang het zionisme als geloofsovertuiging over een onwrikbare positie beschikt in Washington en zo’n beetje alle reactionaire denktanks in Europa en de VS.

Maar Israël heeft wel een zakke plek en dat is de, eveneens racistische, overtuiging dat het beter is dan “de Arabieren”. Niet alleen heeft het (naar verluid) het gelijk aan zijn kant, het is ook nog eens in alle opzichten humaner dan de vijand.

Want het wijdverbreide racistische idee is dat Palestijnen (of andere Arabieren/”moslims”) niet om hun kinderen geven, ze niet menselijk opvoeden, geen respect voor het leven van zichzelf of anderen, en eigenlijk in het algemeen helemaal niet over dezelfde “normen en waarden” te beschikken als Israëli’s. De Israëli’s die natuurlijk, hetzij omdat het joden zijn, hetzij omdat ze vallen binnen de “westerse cultuur”, veel ontwikkelder zijn en zich moreel op een hoogstaander niveau bevinden dan Palestijnen/Arabieren/moslims.

Als Israël dus blijkt slachtoffers te maken onder volkomen onschuldige mannen, vrouwen en kinderen, zal het de oorlogsstokers in Israël, de VS en de EU weliswaar niet veel kunnen schelen, maar het is toch niet leuk voor de propaganda. Die propaganda is er niet voor niets. Israël vond ooit de walgelijke, en succesvolle, mythe uit dat de Palestijnen massaal gebruik maken van het fenomeen “menselijk schild” (het was Israël zelf dat dit veelvuldig toepaste), en Israël verspreidde de mythe dat Palestijnen notoire wapensmokkelaars-per-ambulance zijn (ook dit vingertje wijst eerder naar Israël, zie hiervoor Norman Finkelsteins Beyond Chutzpah, het vernietigende boek over Israëls kerfstok op het gebied van de mensenrechten).

Die propaganda is er niet voor niets, en wel omdat het werkt. De meeste weldenkende mensen in de VS, in de EU, in de Arabische wereld, en elders zijn zich er inmiddels van bewust aan het worden dat de zaken er misschien wat anders voor staan dan Israël probeert over het voetlicht te brengen. De meeste mensen worden steeds sceptischer over de mantra van Hamas als “terroristische” organisatie. En de meeste mensen krijgen in de gaten dat het toch vreemd is dat je je in je eigen land niet mag verzetten tegen bezetting en belegering door een militaire overmacht. Dit allemaal ondanks de Israëlische propaganda. Hele volksstammen zijn echter nog in een diepe slaap en menen dat de dappere David (Israël) zich toch maar gedwongen ziet zich te verdedigen (tegen de mensen die het zelf onderdrukt, maar daar hebben we het memory hole voor).

De brute werkelijkheid van Israëls genocidale optreden moet dus naar buiten worden gebracht, om die propaganda schade toe te brengen. De mainstream pers vindt dat verschrikkelijk, en geeft er de voorkeur aan de misdaden van Israëls oorlogsmachine niet in beeld te brengen. Andersom is dat een heel ander verhaal. Er zit dus niets anders op dan het soort gruwelijke beelden dat we liever niet zien, zo veel mogelijk te laten zien.

Stan van Houcke bericht vandaag:
Een schitterend voorbeeld van propaganda staat vandaag op pagina 5 van de Volkskrant. Midden op de pagina staat een vijf-kolommenbrede foto van twee rennende figuren. De bijgaande tekst is als volgt: ‘Quds-raketten voor Israel. Leden van de Palestijnse Islamitische Jihad rennen met twee Quds-raketten door een olijfbooomgaard in het oostelijk deel van Gaza-stad. Palestijnen zijn vrijdag na een bestand van een half jaar weer begonnen raketten op Israel af te schieten. Bij een raketinslag werd zondag een Thaise gastarbeider gedood en werd een pand in Sderot zwaar beschadigd. Een hoge Israelische officier zei dat een militaire aanval in Gazastrook vrijwel onafwendbaar is geworden.’

Zo dus, het is duidelijk: zonder provocatie beschieten Palestijnse terroristen Israel met raketten, waarbij een onschuldige burger om het leven kwam. Die aanvallen moeten wel beantwoord worden met een militair optreden van Israel. Oog om oog etc. Wat klopt er aan dit verhaal niet? Welnu, het feit dat de Volkskrant de context verzwijgt, oorzaak en gevolg, de voorgeschiedenis. Dit berichtte de Volkskrant 6 dagen geleden, net als alle andere Nederlandse commerciele massamedia:

‘Geweld aan vooravond eind bestand Gaza

ANP gepubliceerd op 16 december 2008 08:59, bijgewerkt op 09:02
TEL AVIV - Twee dagen voor het einde van het bestand tussen Israël en Hamas schoot het Israëlische leger op de Westelijke Jordaanoever een Palestijn dood en vuurden strijders vanuit de Gazastrook raketten af op Israël. Dat meldden Israëlische media.
Militairen in burger doodden in een dorp bij Jenin een 20-jarig lid van de Islamitische Jihad. Zij openden het vuur op de man toen hij probeerde te vluchten. Enkele uren later bestookte de Islamitische Jihad uit vergelding Israël met vier raketten zonder schade aan te richten.
Vrijdag loopt een al zes maanden durende wapenstilstand in de Gazastrook tussen Israël en Hamas af. Volgens Hamas houdt Israël zich niet aan de voorwaarden van het akkoord.’

Geen van de Nederlandse commerciele massamedia berichtte waarom aan de vooravond van het einde van het bestand Israelische ‘militairen in burger in een dorp bij Jenin een 20-jarig lid van de Islamitische Jihad [doodden]. Zij openden het vuur op de man toen hij probeerde te vluchten.’ Het woord ‘doodden’ is een eufemisme. Vermoorden was beter geweest, want de man is naar ik aanneem nog steeds een verdachte en Israel bezit geen rechtsbevoegdheid om op het grondgebied van anderen zomaar verdachten standrechtelijk te executeren. Dat recht hebben de Palestijnen ook niet, en dat zouden de commerciele massamedia ook meteen hebben laten weten in hun berichtgeving. Bovendien, hoe weet de Volkskrant zo zeker dat het hier gaat om ‘een 20-jarig lid van de Islamitische Jihad.’ De krant heeft dit niet kunnen checken dus moeten we ervan uitgaan dat de Volkskrant het Israelische leger klakkeloos napraat. Een journalistieke vraag is nu waarom Israel vlak voor het einde van een bestand ineens een Palestijnse verdachte vermoord? (Overigens, verdacht van wat? Wegrennen?) Die moord lijkt me niet slim, want daarmee brengt Israel de voortzetting van het bestand in gevaar, zoals nu ook blijkt. Tenzij men verwacht dat Palestijnen zich zonder verzet laten afslachten. Daarom, waarom zou Israel dit doen? De enige plausibele verklaring is dat Israel geen bestand wil, maar juist de confrontatie zoekt. Waarom zou Israel dat doen? De reden is simpel, de buitenlandse pers besteedt steeds meer aandacht aan de erbarmelijke omstandigheden waarin de bevolking van Gaza verkeert als gevolg van de Israelische terreur. En op die manier kan Israel de aandacht weer verleggen. En dat werkt zoals we aan de Volkskrant kunnen zien. De context is weer verdwenen en een verdere gewelddadighe onderdrukking van de Palestijnse bevolking is weer gelegitmeerd in de ogen van het westerse publiek. Dat is belangrijk, zeker nu de regaring Obama de macht gaat overnemen. Vandaar propaganda, en dat wordt goed begrepen door de pro-Israel lobby bij publicaties als de Volkskrant. Een nieuwe ronde moorden kan ongestoord beginnen.

codepinkalert.org
globalresearch.ca

WASHINGTON, D.C. - In solidarity with an Iraqi journalist who threw his shoes at George W. Bush at a Baghdad press conference Sunday, peace activists will gather outside the White House with bags of shoes representing Iraqis and U.S. soldiers who have died since the Bush Administration’s illegal invasion of Iraq.

They aim to show support for Iraqi journalist Muntader al-Zaidi, who hurled his shoes at President Bush while he spoke at the conference on his “surprise” visit to discuss the war. Al-Zaidi is currently being held by Iraqi police and questioned on his actions. The peace activists are calling on the Iraqi government to release al-Zaidi without charges and have set up a fund to support him and his family.”

“It’s outrageous that al-Zaidi could get two years in prison for insulting George Bush, when Bush is directly responsible for the deaths of 1.5 million Iraqis and 4,200 U.S. troops, and 5 million displaced Iraqis,” says Medea Benjamin of CODEPINK. “The one who should be in jail is George Bush, and he should be charged with war crimes.”

The gesture of throwing shoes is considered a major insult in Arabic culture.

“al-Zaidi’s act of civil disobedience expresses the disgust that so many Iraqis and Americans feel towards a man who has caused so much pain and suffering,” says Anas Shallal of Iraqi Voices for Peace. “It is indeed a fitting tribute to the end of the Bush reign of terror.”

U.S. veterans who served in Iraq will also participate in the shoe action at the White House.

“Having one shoe thrown at George Bush pales in comparison to the suffering that veterans and Iraqis go through everyday,” says Geoffrey Milliard of Iraq Veterans Against the War. “Perhaps if Bush can see some more of these shoes before he leaves office, he will feel some of our pain.”

Van het blog De pro-Israël-lobby:

Het Joodse magazine Tikkun zet de mythes op een rijtje die gebruikt worden door pro-Israëlische politici, lobbyisten en journalisten. Deze mythologie over de geschiedenis van Israël en de Palestijnen is nog steeds in zwang bij Nederlandse zionisten en filosemieten, en ook het CIDI, teneinde de terreur van Israël goed te praten.

Before 2000, three major mythologies were refuted by serious historians and journalists—most of them Israeli.

First, there was the myth that in 1948 a weak Israeli army (David) heroically overcame a strong Arab army (Goliath) that intended to destroy the new Jewish state [1]; in fact, the Israeli armies outnumbered and outgunned a small coalition of half-hearted Arab armies, whose primary purpose was to prevent each other from grabbing off pieces of Palestine, rather than to “drive the Jews into the sea.”

Second, there was the myth that hundreds of thousands of Palestinian refugees voluntarily fled their homes and villages in 1947-48 [2]; the evidence is overwhelming that the main reason the Palestinians fled was either out of the justified fear they might be massacred, as had happened at Deir Yassin and elsewhere, or because the Zionist armed forces rounded them up and forced them across the borders into Egypt, Lebanon, Jordan, and Syria.

Third, there was the myth that both the Palestinians and their Arab neighbors “never lost an opportunity to lose an opportunity” to reach peaceful political settlements with Israel [3]; in fact it is Israel that has repeatedly turned down real opportunities for peaceful settlements—with Egypt until the 1970s, with Jordan until the 1980s, and with the Palestinians, Syria, and the Arab world as a whole today.

In all these cases, Israel’s leading enemies, as well as the Arab League, representing most Arab countries, were and still are ready not only to end their conflict with the Jewish state but to normalize diplomatic and economic relations with it, in exchange for full Israeli withdrawal from the Golan Heights, the West Bank, Gaza, and Arab East Jerusalem, followed by the creation of an independent Palestinian state with its capital in East Jerusalem. Consequently, the main reason for the continuation of Israel’s conflict with the Arab world (other than with Egypt) is that Israel has refused to withdraw from the expanded territory it conquered in 1967.

Since 2000 there has been a new myth, one that may be even more factually wrong and pernicious in terms of its consequences in the Israeli-Palestinian conflict. According to this myth, the last serious peace negotiations between the Israelis and the Palestinians, at Camp David in July 2000, broke down because Yasir Arafat and the Palestinians rejected a generous settlement offered by Prime Minister Ehud Barak.[4] This myth says the Palestinians made no counteroffers of their own, and turned instead to terrorist violence against the Israeli population.

Lees verder: http://tikkun.org/magazine/tik0811/frontpage/irresponsible

De mythes die Tikkun opnoemt worden door het CIDI bijna letterlijk gebruikt om de Israëlische terreur te legitimeren.

[1] CIDI: “De Palestijnen en Arabische leiders meenden echter dat er geen plaats was voor een Joodse staat. De oorlog, die zij op 14 mei 1948 tegen Israel begonnen, had tot doel de Joodse staat te vernietigen.” http://www.cidi.nl/faq/faq.html#3

[2] CIDI: “Tijdens de periode voorafgaande aan de Israelische Onafhankelijkheidsoorlog tot aan de Wapenstilstands-akkoorden (1947-1949) ontvluchtten honderdduizenden Palestijnse Arabieren hun grondgebied. Een deel ontsnapte aan het oorlogsgeweld, een deel gaf gehoor aan oproepen van Ara-bische leiders om tijdelijk te evacueren en een deel werd door Israelische troepen uit strategische gebieden verdreven. Een belangrijk feit dat de vlucht stimuleerde, was dat in de periode onmiddellijk na de acceptatie van het VN delingsplan voor Palestina (november 1947) vrijwel alle Palestijnse leiders het Engelse Mandaatgebied Palestina verlieten.” http://www.cidi.nl/faq/faq.html#7

[3] CIDI: “Vanaf de stichting van de staat Israel heeft dat land stelselmatig aangedrongen op vreedzame coëxistentie. In de Israelische Onafhankelijkheidsverklaring van 15 mei 1948 staat expliciet, dat Israel zijn hand in vrede uitstrekt naar de Arabische buren. Zij waren toen in oorlog tegen de Joodse staat. Ook na alle oorlogen, terreurgolven en boycotacties, die tegen Israel werden gevoerd, heeft Jeruzalem steeds vrede aangeboden en zich bereid verklaard een hoge prijs daarvoor te betalen.”

[4] CIDI: “Terwijl de Israëli’s een groot deel van hun afspraken onder de Oslo akkoorden zijn nagekomen, met als belangrijkste de overdracht van delen van de Westbank en de Gazastrook aan de Palestijnse Autoriteit - als gevolg waarvan 97 procent van de Palestijnen zich al jaren onder het bestuur van Arafat bevindt – hebben de Palestijnen vrijwel al hun verplichtingen onder de Oslo akkoorden structureel geschonden, met als belangrijkste het afzien van geweld als middel om politieke doelstellingen te verwezenlijken.” http://www.cidi.nl/faq/faq.html#1

“This is a gift from the Iraqis; this is the farewell kiss, you dog” — he threw one of his shoes at the president, who ducked and narrowly avoided being struck.

As chaos ensued, he threw his other shoe, shouting, “This is from the widows, the orphans and those who were killed in Iraq.” The second shoe also narrowly missed Mr. Bush as Prime Minister Nuri Kamal al-Maliki stuck out a hand in front of the president’s face to help shield him.

After flinging the shoes at Bush – who ducked behind the protective hand of his puppet, Iraqi PM Nouri al Maliki – Zaidi was set upon by Iraqi security forces, who dragged him into a nearby room, where his cries could be heard for several minutes, as McClatchy reports. Later, a reporter for a television station run by Maliki’s party said that Zaidi had been kicked and beaten until “he was crying like a woman,” the New York Times reports. He’s now being held in one of the Green Zone government’s notorious prisons where the local goon squads, having learned from two stern masters – the Bush Family’s old protégé Saddam Hussein and Bush’s very own handcrafted torture program – subject detainees to horrible abuses. Zaidi’s employers, who are based in Cairo, have called for his release, and up to 100 lawyers from across the Arab world have offered to defend him.

Yet McClatchy, as usual, digs deeper and reports that Zaidi had been especially affected by the American bombing of the thickly populated civilian areas of Baghdad’s Sadr City during one of the brutal pacification operations of the so-called surge earlier this year.

As for Zaidi, AbuKhalil asks another pertinent question: “Will those fancy Western journalistic associations now demand that he be released? Will they speak on his own behalf? Or will they now say that shoe throwing is a brand of terrorism and that the man should be shipped to Guantanamo?”
No points for guessing the answer to that one.

Source has a dead link, will update when online

There are a lot of people who lie, and get away with it.
That’s just a fact.

Donald Rumsfeld, American war criminal, businessman, and former defense secretary - on air, a couple of years ago

Onlangs was ik in Leiden bij een soort elitaire bijeenkomst waarbij studenten konden babbelen met diplomaten en aan de diplomatie gelieerde lieden van allerlei landen. Deze bijeenkomst droeg de naam “Japanse tafeltjesavond”, en moest plaatsvinden in een informele, ongedwongen sfeer.

Er zat een consul, of ambassadeur, van Afghanistan bij. Dat was onaangekondigd. Afghanistan, dacht ik - dat behoort toch tot mijn interesses. De Afghaanse diplomaat begon het gesprekje met een soort mini-college over hoe Afghanistan in elkaar zat.
Toen de diplomaat begon over het belang van de strijd tegen de opiumteelt/heroïnehandel kon ik het niet laten om hem te confronteren met het feit dat de vervloekte Taliban toch zo ongeveer alle opium hadden uitgeroeid; en dat, toen de CIA eenmaal het land weer naar hun hand hadden gezet, binnen een mum van tijd de papaverproductie weer op peil was. Zodat het toch lichtelijk naïef was om uitgerekend van de VS en de door de VS beheerste NAVO een bijdrage aan de oplossing van het opiumprobleem te verwachten, zoals hij zo vroom deed.
Zonder het direct te weerleggen, zei de sluwe diplomaat triomfantelijk, maar zichtbaar niet erg verheugd met mijn interruptie, “ja, maar de Taliban hadden wel een voorraad aangelegd voor de komende zeven jaar!”
Dat leek me nu een interessant discussiepunt. Ik had verwacht dat een dergelijke mededeling, die ik nog nergens in de altijd oplettende dagbladen had zien figureren, de nieuwsgierigheid van de andere in de diplomatie geïnteresseerde studenten zou prikkelen. Maar de andere studenten aan tafel, opgeleid aan het vanzelfsprekend ultra-kritische en hyper-intellectuele topinstituut de universiteit Leiden, lieten het verder voor wat het was.
Ze negeerden mij alsof ik een rare vruchtentaart was, en een jongedame begon vrolijk over de vraag of de Afghaanse vrouwen blij waren dat ze niet meer zo’n tent over hun hoofd hoefden te trekken (of zoiets).

Dat zijn van die momenten waarop het vertrouwen in onze nieuwe lichting intellectuelen ons hart verwarmt.

Een andere diplomate kwam uit Zweden. Mijn interesse in Zweden is maar lauw, maar ik had me enigszins voorbereid en vuurde wat vragen op de Zweedse diplomate af, een wat sociaal-democratisch overkomende vrouw van begin vijftig. Ik vroeg haar of de Europeanen haar wel eens onder druk zetten om nou eens korte metten te maken met die vervelende Zweden die bij referenda tegen de euro stemmen. Ik voegde daaraan toe dat de Zweden er zeer verstandig aan hadden gedaan, want wie assimileert aan de eurozone geeft elke vorm van monetaire soevereiniteit op en laat rentestand en inflatie geheel aan de genade van o.a. de bankiers in Frankfurt en Parijs over.
Nee, zo werd mij tegengeworpen, de euro zou in deze barre tijden juist voor stabiliteit kunnen zorgen. Want de Zweedse kroon deed het niet al te best; misschien dat de Zweden eens zouden inzien hoeveel ze wel niet misten. In tegenstelling tot de Afghaan denk ik dat deze vrouw geloofde in wat ze zei. Ze was ook zelf reeds “scared into submission”, want dat is natuurlijk hoe je een onwillig volk iets als een euro door de strot duwt.
Ik kreeg het nodige tegengas van een student die zich zichtbaar op zijn gemak voelde tussen de diplomaten, en zich al voorbereidde op een plaatsje onder de elitaire zon. Hij meldde met enige minachting dat “het volk” maar wat riep en geen flauw idee had hoe mooi die Europese grondwet eigenlijk was. Kortom, “het volk” had er om populistische, niet ter zake doende redenen tegen gestemd. Met andere woorden, dit was het bewijs dat je nodig hebt om aan te tonen dat referenda niet deugen. In Zwitserland kan het toch wel, zei ik — maar dat telde niet, want die mensen waren eraan gewend.
De Zweedse was het ermee eens. “We hebben in Zweden immers gekozen voor de representatieve, parlementaire democratie.” En het volk moet de immer integere representatieve parlementariërs niet bij elk triviaal issue (euro? Grondwet?) voor de voeten lopen.
Het werd steeds duidelijker dat ik een irritante stoorzender was, een populist (leest hij geen kranten?) die niet echt thuishoorde in dit gezelschap. Ik raak niet zo gauw verbaal geïntimideerd, maar ernstig verkouden als ik was maakte ik geen astrale indruk.

De Palestijnse delegatie was natuurlijk van de Fatah-tak. Het zou interessanter zijn geweest met iemand van Hamas te kunnen spreken, aangezien deze club daadwerkelijk democratisch gekozen was. Eén van de vragen die ik stelde was de vraag waarom de propaganda van de Palestijnen zo erbarmelijk slecht was. Het lange antwoord, dat onder andere omvatte dat goed onderwijs en gezondheidszorg erg belangrijk waren, kwam erop neer dat de propaganda van de Palestijnen, in vergelijking met de Israëlische, inderdaad te wensen overliet. Vandaar dat bijna niemand in het westen weet hoe de Westbank (noem het Kolonistan) in kleine incoherente stukjes is geknipt, om de Palestijnen zo weinig mogelijk reden tot vrolijkheid te geven.
We werden het aan tafel ook eens dat de leiders van de Arabische wereld hopeloos corrupt en incompetent waren, een voor sommigen verrassend bevrijdende constatering. Erg nuttig was dit gesprek met vertegenwoordigers van de volkomen irrelevante Fatah verder niet, maar de belangstelling voor de Palestijnen, die te maken hebben met groot onrecht, mag nu en dan ook wel eens getoond worden.

Een prettig gesprek was het gesprek met een aardige jonge vrouw uit Estland. Niet iemand die zelf al te hard nadenkt en haar ingespoten ideologie in Frage stellt, maar wel zeer charmant, een wat breekbaar vogeltje. Je wilt haar niet tezeer pijn doen met de waarheid, kortom, de ideale diplomaat-assistent.
Ik vroeg haar of de zeer neoliberale koers van Estland, nu de economie van de Verenigde Staten op instorten stond, mensen aan het denken zette over de wenselijkheid om lid van de EU te worden met de onvermijdelijke euro. En hoe wilde Estland haar onafhankelijkheid van Rusland bewaren, nu de grote broer zijn directe buren in de gevaarlijke houdgreep van gas- en olieleveranties kon houden, zonder Rusland direct al te zeer te provoceren.
Ik kreeg een aandoenlijk verhaal te horen dat voorkwam uit niets minder dan liefde voor de Verenigde Staten, dat de onafhankelijkheid van Estland in de Sovjettijd toch maar altijd was blijven erkennen. Met weemoed dacht zij terug aan de uitzendingen van Radio Free Europe. Ik kon een glimlach niet onderdrukken, maar besloot de CIA en andere kritische uitingen van sfeerbederf niet te noemen om deze nostalgische vreugde niet teniet te doen.
Ook hier kreeg ik te maken met oppositie. En wel in de vorm van een bestropdaste, goed gecoiffeerde jongeman met een bovengemiddelde belangstelling in het reilen en zeilen van het corps diplomatique. Hij was het totaal niet met me eens dat het lood om oud ijzer is of je nu in de greep bent van het Russisch, dan wel het Amerikaans imperium. Het concept van Russisch imperialisme kwam hem wel bekend voor, maar de Amerikaanse bemoeienis met de wereld kwam, zo leerde ik, voort uit de wens vrijheid en democratie over de planeet te verspreiden.

Nu werd het mij teveel. Ik voelde me zo langzamerhand als een CPN’er op een VVD-borrel. Tegen zoveel ambitie kon ik niet op.

Het staat er echt.
Het is al decennia een feit.
… Beter laat dan nooit?
Let ook even op de gebruikte termen. “Westbank Israël”?
Sinds wanneer ligt de Westbank in Israël?
Zucht.

door Michael Parenti voor Global Research

Barack Obama heeft zoals bekend gepleit voor een militaire escalatie in Afghanistan. Voor we dieper wegzakken in dat moeras, doen we er misschien verstandig aan iets te leren van de recente geschiedenis van Afghanistan, en van de rol die daarin door de Verenigde Staten werd gespeeld.
Minder dan een maand na de aanslagen op 11/9/2001 begonnen de leiders van de VS met luchtaanvallen op Afghanistan, het land dat Osama bin Laden en zijn Al-Qaida terroristenorganisatie zou herbergen. Twintig jaar daarvoor, in 1980, had de VS al geïntervenieerd om een Sovjet”invasie” van dat land tegen te gaan. Er waren zowaar een aantal progressieve auteurs die, normaal behept met een kritische kijk op de Amerikaanse buitenlandpolitiek, nu de interventie van de VS tegen de door de Sovjetunie ondersteunde regering “een goede zaak” vonden. Het werkelijke verhaal is een minder goede zaak.

Even wat echte geschiedenis

Sinds het feodale tijdperk was het landstelsel in Afghanistan onveranderd, met meer dan 75 procent van het land in handen van grootgrondbezitters die slechts 3 procent van de agrarische bevolking uitmaakten. In het midden van de jaren 1960 kwamen democratische revolutionaire elementen overeen tot het vormen van een Democratische Volkspartij. In 1973 werd de koning afgezet, maar de regering die hem verving bleek autocratisch, corrupt, en impopulair. Dit regime werd eruit gegooid na een massale demonstratie voor het presidentieel paleis, en nadat het leger zich schaarde aan de kant van de demonstranten.

De officieren die het heft in handen namen nodigden de Democratische Volkspartij uit tot het vormen van een nieuwe regering geleid door Mohammed Taraki, een dichter en romanschrijver. Zo kwam de coalitie van nationale democratische krachten aan het bewind. “Dit was een volkomen binnenlandse aangelegenheid. Zelfs de CIA gaf daar de Russen niet van de schuld,” schrijft John Ryan, emeritus hoogleraar aan de universiteit van Winnipeg, die destijds landbouwkundig onderzoek deed in Afghanistan.

De regering-Taraki stak van wal met het legaliseren van vakbonden, het instellen van een minimumloon, een progressieve inkomstenbelasting, een alfabetiseringscampagne, en programma’s die gewone mensen betere toegang gaven tot gezondheidszorg, een woning, en publieke sanitaire voorzieningen. Boerencoöperaties werden opgezet en de prijzen van een aantal essentiële voedingsmiddelen werden gereduceerd.

De regering zette ook een door de koning begonnen programma voort, waarmee meisjes van hun eeuwenoude tribale insluiting werden geëmancipeerd. Het zorgde voor openbaar onderwijs voor meisjes en voor de kinderen van verschillende stammen.
Een bericht in de San Francisco Chronicle van 17 nov. 2001 merkte op dat onder het bewind van de regering-Taraki Kabul een “kosmopolitische stad was. Kunstenaars en hippies kwamen op de hoofdstad af. Vrouwen studeerden landbouw, werktuigbouwkunde en economie aan de stedelijke universiteit. Afghaanse vrouwen hadden banen bij de overheid–in de jaren 1980 waren er zeven vrouwelijke parlementsleden. Vrouwen reden auto, reisden en maakten afspraakjes. Vijftig procent van de studenten aan de universiteit was vrouw.”

De regering-Taraki ging over tot het uitroeien van de verbouw van papaver. Tot die tijd produceerde Aghanistan meer dan 70 procent van alle opium die de wereld kon consumeren. De regering zette een streep onder alle schulden die de boeren hadden en begon aan een grootschalig landhervormingsprogramma. Ryan gelooft dat het een “werkelijk populaire regering [was], en mensen keken met grote hoop naar de toekomst.”

Uit verschillende hoeken kwam echter serieuze oppositie de kop opsteken. De feodale grootgrondbezitters waren tegenstanders van het landhervormingsprogramma dat hun bezittingen aantastte. Stamhoofden en fundamentalistische mollahs waren zeer gekant tegen gelijkheid tussen de seksen en het onderwijs van vrouwen en kinderen.

Door het egalitaire en collectivistische economisch beleid sprong de regering-Taraki ook negatief in het ook bij de national security state in de Verenigde Staten. Bijna onmiddellijk na het aantreden van de Democratische Volkspartij aan de macht lanceerde de CIA, met behulp van Saoedische en Pakistaanse militairen, een grootschalige interventie in Afghanistan, ten gunste van de benadeelde feodale heren, reactionaire stamhoofden, mollahs, en opiumsmokkelaars.

Een hoge functionaris binnen de regering-Taraki was Hafizulla Amin, die naar de overtuiging van velen door de CIA was gerecruteerd in de jaren die hij als student doorbracht in de VS. In september 1979 pleegde Amin een staatsgreep en greep de macht. Hij liet Taraki executeren, stopte de hervormingen, en liet duizenden aanhangers van Taraki vermoorden, opsluiten of naar het buitenland vluchten, terwijl hij een proces in gang zette dat zou leiden tot een fundamentalistische islamitische staat. Binnen twee maanden werden hij echter van de troon gestoten door elementen in het leger die loyaal waren aan de Democratische Volkspartij.

Dit alles gebeurde, en dat is wel belangrijk even op te merken, vóór de militaire inmenging van de Sovjetunie in Afghanistan. Zoals nationaal veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski in het openbaar toegaf–maanden voordat de troepen van de Sovjetunie het land binnentrokken–verstrekte de regering-Carter grote sommen geld aan de moslimextremisten met als doel het omverwerpen van de hervormingsgezinde regering. Onder de gebruikte methoden om dat te bereiken vielen brute aanvallen tegen scholen en leraren in rurale gebieden, door de CIA-gesponsorde mujaheddin.

Eind 1979 richtte de ernstig in het nauw gebrachte regering van de Democratische Volkspartij een verzoek aan Moskou tot het sturen van troepen om de mujaheddin (islamitische guerrilleros) en buitenlandse huurlingen van het lijf te houden, die allemaal werden gerecruteerd, gefinancierd, en bewapende werden door de CIA. De Sovjetunie hadden al hulp gestuurd op het gebied van mijnbouw, onderwijs, landbouw, en gezondheidszorg. Het sturen van troepen betekende een veel ernstiger en politiek riskantere commitment. Pas na herhaalde verzoeken van Kabul stemde Moskou in tot een militaire interventie.

vert. herman meester, yelamdenu

Je weet dat het seizoen van de uitverkoop is aangebroken als je Jamie Kirchik Obama’s benoemingen op het nationale veiligheidsveld hoort prijzen: “Barack Obama is nog niet eens president, en nu al heeft hij enkele van zijn meeste toegewijde volgelingen aan de linkervleugel van de partij boos weten te krijgen. Dit zou best eens een heel succesvol presidentschap kunnen worden,” gnuift ie.

Kirchik is zo blij als een kind met de nieuwe lichting Obamanieten, die hun ‘graswortels’ al vroeg wisten te verwaarlozen en het buitenlands beleid overlieten aan de pro-oorlogse Clintonvleugel van de partij. Hij houdt zich vooral bezig met zich verkneukelen over het feit dat Joe Lieberman niet uit de Democratische club werd gemieterd, maar waar het meer om gaat is het buitenlandpolitieke standpunt van de partij, dat er nogal rechts-van-het-midden uit begint te zien. (”Rechts”, in dit verband, betekent “neocon”, niet zozeer “authentiek conservatief”, maar ach, dat wist u al.

Lieberman heeft een warm plaatsje in het hart van neocons overal, maar vooral in de redactiegrot van The New Republic, dat ondanks de pogingen om de “nieuwe politiek”-vleugel op te zuigen, vooral bestaat om het vaandel van deze mossige traditie overeind te houden.*

Obama’s persoonlijke interventie ten gunste van Lieberman geeft al een beetje aan waar de Democraten heen gaan als partij aan het bewind, en zijn benoemingen bevestigen dit met sneltreinvaart: niet alleen Hillary Clinton en Robert Gates op buitenlandse zaken en defensie, maar ook generaal-b.d. van de marine, de door zowel de Democraten als de Republikeinen zeer gewilde Jim Jones als nationaal veiligheidsadviseur.

Change you can believe in — want we weten allemaal dat de treurige feiten een “belief” niet in de weg hoeven staan.

*[The New Republic, dat zich voordoet als een “liberal” blad, voert een “Israel first” ideologie en was fel voorstander van de oorlogsmisdaden in Irak, natuurlijk om humanitaire en veiligheidsredenen. Ze betreuren dit nu, d.w.z. de WMD-leugens dan, en hebben van de zaak, naar eigen zeggen, veel geleerd.]

Over the past two weeks, Palestinians in the Gaza Strip have faced a sharply deteriorating humanitarian situation as Israel further tightened its closure of the border crossings. Virtually no food, medicine or other vital supplies have been allowed in to the territory that is home to 1.5 million people. The impact of the siege is most directly observed in Gaza’s health sector. Despite desperately needed medication, equipment, supplies, and spare parts, doctors continue to try to save lives and look after their patients at the European Gaza Hospital, one of territory’s largest medical centers.

Dr. Zaki Azzaq Zouq, an oncologist, explained, “There is a widespread shortage of essential medicines which we used to give to patients prior to the blockade. Currently, there are no tools for physicians to treat patients who suffer from lung, stomach, colon or brain cancers.”

The situation is just as dire in Gaza’s other hospitals. Unable to get life-saving treatments close to home, Israel also prevents patients from Gaza leaving the tiny coastal territory to receive medical care. Nael Alfaqawi, 28, has kidney problems, but was denied entry to Israel so he could seek treatment abroad. Instead, he is now being treated at the Nasser Hospital in southern Gaza.

Mr. Alfaqawi said, “When I wanted to travel out of Gaza for treatment, the [Israeli] intelligence personnel asked me to collaborate with them, but I refused. They said, either you collaborate with us or you go back to Gaza. Of course, I refused to comply with them, saying I’m going to die sooner or later, so I returned home.”

An estimated 70 percent of the Gaza Strip has experienced lengthy power outages for the last two weeks as Israel has cut off fuel supplies to Gaza’s only power plant. Hospitals must rely on generators to keep life-saving equipment running.

“We are unable to ensure that we have needed spare parts to provide heating for patients,” said Nihad Swaty, head of the European Gaza Hospital’s maintenance department. “We also have our own sewage processing plant to provide water. The current lack of equipment will lead to the plant’s total collapse and consequently to an environmental crisis at the hospital itself,” he warned.

International agencies and officials, including UN Secretary General Ban Ki-moon have condemned the closure as a violation of international humanitarian law and called on Israel to lift the blockade. But there is no sign of relief. Israel has even blocked foreign journalists, who are usually based in Tel Aviv or Jerusalem, from entering the Gaza Strip.

Read more: http://electronicintifada.net/

Cherrie Heywood, ipsnews.be

Chronic malnutrition in Gaza blamed on Israel

11.15.2008 | The Independent
By Donald Macintyre

Donald Macintyre reveals the contents of an explosive report by the Red Cross on a humanitarian tragedy

The Israeli blockade of Gaza has led to a steady rise in chronic malnutrition among the 1.5 million people living in the strip, according to a leaked report from the Red Cross.

It chronicles the “devastating” effect of the siege that Israel imposed after Hamas seized control in June 2007 and notes that the dramatic fall in living standards has triggered a shift in diet that will damage the long-term health of those living in Gaza and has led to alarming deficiencies in iron, vitamin A and vitamin D.

The 46-page report from the International Committee of the Red Cross – seen by The Independent – is the most authoritative yet on the impact that Israel’s closure of crossings to commercial goods has had on Gazan families and their diets.

The report says the heavy restrictions on all major sectors of Gaza’s economy, compounded by a cost of living increase of at least 40 per cent, is causing “progressive deterioration in food security for up to 70 per cent of Gaza’s population”. That in turn is forcing people to cut household expenditures down to “survival levels”.

“Chronic malnutrition is on a steadily rising trend and micronutrient deficiencies are of great concern,” it said.

Since last year, the report found, there had been a switch to “low cost/high energy” cereals, sugar and oil, away from higher-cost animal products and fresh fruit and vegetables. Such a shift “increases exposure to micronutrient deficiencies which in turn will affect their health and wellbeing in the long term.”

Israel has often said that it will not allow a humanitarian crisis to develop in Gaza and the report says that the groups surveyed had “accessed their annual nutritional energy needs”. But it warned governments, including Israel’s, that “food insecurity and undernutrition, including micronutrient deficiencies” were occurring in the absence of “overt food shortages”.

A 2001 Food and Agriculture Organisation definition classifies “food security” as when “all people, at all times, have physical, social and economic access to sufficient, safe and nutritious food that meets their dietary needs and food preferences for an active and healthy life.”

The Red Cross report says that “the embargo has had a devastating effect for a large proportion of households who have had to make major changes on the composition of their food basket.” Households were now obtaining 80 per cent of their calories from cereals, sugar and oil. “The actual food basket is considered to be insufficient from a nutritional perspective.” The report paints a bleak picture of an increasingly impoverished and indebted lower-income population. People are selling assets, slashing the quality and quantity of meals, cutting back on clothing and children’s education, scavenging for discarded materials – and even grass for animal fodder – that they can sell and are depending on dwindling loans and handouts from slightly better-off relatives.

Read more at normanfinkelstein.com

Kijk hier voor een interessant interview met Dyab Abou Jahjah door indymedia.be.
Enkele fragmenten:

In Frakrijk zijn de studenten al aan Tariq Ramadan verkocht. Alleen in de banlieus heb je nog mensen die radicaal en maatschappij-kritisch zijn. Want dat is het probleem: hij is niet maatschappij-kritisch. Ik zat in een debat met Ramadan in Rotterdam. Hij bleef me aanvallen op mijn stijl. Ik zei: ‘Stop met die onzin! Wat is stijl? Laten we spreken over de inhoud. Waar zit het bij ons fout?’ Hij wist niets anders te verzinnen dan dat ’strijden voor rechten’ een achterhaald discours is. Dan heb ik hem gevraagd: ‘hoe ga je je rechten dan behalen zonder aan de structeren van de maatschappij te sleutelen en een emancipatiestrijd te voeren?’ Zijn antwoord was echt choquerend: ‘We will ask them’.. Ik heb gezegd: ‘What if they say no?’. Daar stond hij dan. Toen heb ik heb gezegd: ‘Met alle respect, maar u bent een predikant, geen activist. So do your preaching and let activists do their activism’. Dat heeft hij niet geapprecieerd. Toen is hij echt beginnen flippen. Maar als je zelf geen politiek programma en geen strategie hebt, moet je de mensen die dat wél hebben niet beginnen afbreken.”

“Ik krijg vaak de vraag: ‘Jij vindt dus dat iedereen die hier wil komen wonen dat moet kunnen?’ Dan zeg ik altijd ja. En dan krijg ik altijd als antwoord: ‘Maar dan halen we alle miserie van de wereld naar hier!’ En dat is inderdaad het punt: je moet alle miserie van de wereld overal in de wereld hebben. Pas dan moet je er een oplossing voor vinden. Want zolang je de miserie van de wereld onder het tapijt van Azië en Afrika kan vegen om zo je eigen stukje van de wereld veilig en leuk te houden, blijft het systeem zoals het is. Dan komt er nooit een andere wereld. Dan kan het deel van de wereld dat economisch rijk en militair machtig is de rest van de wereld blijven controleren.”

Terwijl het commentaar van het dagblad Trouw de loftrompet laat schallen over de ontvanger van de Nobelprijs “voor de vrede” weten lezers die een commentaar achterlaten op de website wel beter. Moeten betaalde journalisten werkelijk door hun lezers worden bijgeschoold?

Hagiografisch gejubel met termen als “Vredesmakelaar Ahtisaari” en “deze geweldige internationale bemiddelaar” staat in scherp contrast met de feiten die worden aangedragen in de volgende reacties:

Ahtisaari is mijns inziens een goede Nobelprijswinnaar, al was het maar vanwege zijn pragmatisme. Maar om de man alleen maar lof toe zwaaien vind ik iets te simpel. Vergeet niet dat hij een voorstander was van de inval van Bush in Irak en dat hij voor het tot stand komen van de “vrede” in Namibie de hulp in riep van de Swapo, wat uiteindelijk leidde tot het vermoorden van 500 tegenstanders door dezelfde Swapo.

Toine Prikken, Antwerpen op 13-10-2008, 17:39

De onafhankelijkheid van Kosovo is een groot onrecht. Het is een beloning voor een verschrikkelijke boevenbende. Hopelijk kan dit zo spoedig mogelijk teruggedraaid worden en hopelijk zonder al te veel bloedvergieten. Albanezen kunnen in Albanië gaan wonen. De Albanezen in Kosovo zijn voor negentig procent door Joegoslavië uitgenodigde immigranten of kinderen van deze immigranten. Kosovaren bestaan niet. Het zijn gewoon Albanezen, die een stuk land van een ander volk hebben afgepakt. Je kan een nobelprijs winnen als je hier aan meewerkt.

Rolf Zeeman, Apeldoorn op 13-10-2008, 16:22

Heel jammer dat Trouw zo mee gaat met deze toekenning.

Waarom moet Ajeh deel van Indonesie blijven, maar was er bij Kosovo ‘geen andere oplossing dan onafhankelijkheid’?
Tja, als je een partij zegt: jij krijgt sowieso wat je wilt, dan mislukken de onderhandelingen. Niet zo vreemd.

Onbegrijpelijk van zo’n bekwaam diplomaat. Maar Amerika wilde nou eenmaal perse een onafhankelijk Kosovo. En de Koerden, de Tibetanen?

Een walgelijke dubbele moraal. Ik had gehoopt dat een Christelijke krant als Trouw beter zou weten…

Ron, Diemen op 13-10-2008, 12:18

Er is in 1999 helemaal geen oplossing voor Kosovo gevonden: zowel de inval als de afscheiding waren en zijn illegaal.

Peter, Zaandam op 13-10-2008, 11:11

Voor het NAVO bombardement op Servie zei Arthisaari tegen Milosevic dat als Servie niet akkoord zou gaan met de voorwaarden (wat zou neerkomen op een effectieve bezetting van Servie door de NAVO), “Belgrado met de grond gelijk zou worden gemaakt”.
Hij koos openlijk de kant van de Albanezen in het Kosovo conflict.
De conflicten in Kosovo/Bosnie waren excercities van de NAVO om eens lekker te oefenen met “humanitaire militaire interventie”.

In Achej in Indonesie koos Arthisaari de kant van de Indonesische regering terwijl duizenden in Achej vermoord waren door het Indonesische leger. Zo’n geweldige vredesstichters is hij dus ook weer niet.

Jeroen, Belgrado op 13-10-2008, 11:10

Trouw meldt niet dat de afscheiding van Kosovo een Amerikaans project was, dat niet door humanitaire overwegingen maar militaire, strategische overwegingen is ingegeven.

Nooit werd in de westerse massamedia vermeld dat het bij de UCK (”Kosovo Bevrijdingsleger”) ging om een militante extreem-rechtse groepering, of dat de etnische zuiveringen er pas plaatsvonden nadat de NAVO zijn vernietigende en immorele oorlog had laten losbarsten.

Het westerse publiek is rond deze kwestie op schaamteloze wijze gemanipuleerd om te geloven dat het hier om een menslievende oorlog ging. Lees hierover Michael Parenti’s book To Kill a Nation.

yelamdenu.blogsome.com, rotterdam op 13-10-2008, 10:12

Het is duidelijk dat het internet een probleem heeft geschapen voor het mediaestablishment. Hoe zullen kranten en hun redacties hierop reageren? Hebben zij in de gaten dat de kloof tussen hun wereldbeeld en dat van kritische lezers die ontsnappen aan de “manufacture of consent” steeds groter wordt? En wat zullen ze eraan doen?

De voormalige Amerikaanse militair-ingenieur Jim Brown beschuldigt de Amerikaanse autoriteiten ervan op 27 februari 1991 een atoombom met een kracht van 5 kiloton te hebben afgeworpen in het gebied tussen de Zuid-Iraakse stad Basra en de grens met Iran. Zijn aanklacht is te zien in een documentaire van de bekende Italiaanse journalist Maurizio Torrealta die de Italiaanse nieuwszender Rainews24 vanavond uitzendt en die nu al op internet is te zien.

http://www.volkskrant.nl/buitenland/article1076134.ece/VS_gebruikten_atoombom_tijdens_Golfoorlog

Dit mag wellicht klinken als potentieel sensationeel nieuws, wat de Verenigde Staten al decennia uitspoken in Irak en elders, met illegale oorlogen, kankerverwekkende verarmd uranium munitie, marteling, counterinsurgency, vernedering, is niet minder schokkend dan een atoombommetje meer of minder.
Vrolijk kun je er niet van worden. Mogen de verantwoordelijken branden in de hel.