En dan wordt het al gauw interessant. Want wat is eigenlijk het Enige Echte Taboe in de polder? De Holocaust. Begrijp me niet verkeerd, de wandaden van de nazi’s kunnen niet genoeg vervloekt worden. Maar het juridische gegeven dat het ontkennen van het gebeurd-zijn van bepaalde historische gebeurtenissen strafbaar is, is toch eigenlijk (hoewel begrijpelijk, in de context van de zieke geesten die het verbod door hun holocaustontkennende schrijfsels hebben opgeroepen) wel een beetje raar. Want door gebeurtenissen te ontkennen waarvan iedereen in de maatschappij ervan uitgaat dat ze volkomen reëel zijn, geef je wereld het signaal: “Kijk mij, ik ben knettergek, ik stel geen prijs op een maatschappelijke carrière, en zou u zo vriendelijk willen zijn mij publiekelijk en voor eeuwig uit te kotsen?” Althans, zo werkt het in hevige mate als het over de nazi-genocide gaat.

Dus wat dacht vriend Mark, altijd bereid na te denken over de Toekomst van Nederland? Hij dacht, laat ik nu eens dapper zeggen dat DEZE soort uitlatingen, niet strafbaar hoeft te zijn! Een volkomen redelijke uitspraak, want verdwaasde mannetjes zoals holocaustontkenner Faurisson, voor wiens vrijheid van meningsuiting de linkse held op sokken Noam Chomsky het nog eens heeft opgenomen, die komen nergens, bereiken niks, zijn outcasts, en worden door iedereen uitgekotst. Als ze überhaupt nog vrienden hebben zijn de vrienden die ze er bij krijgen meestal kaalhoofdig, voorzien van NSDAP-tatoeages, en/of met een zekere interesse in de rassenwanen van staatsman A. Hitler.

Inderdaad, mensen als Faurisson, aan wie de Chomsky stevig zijn vingers brandde, of “Mr. Death”, de Amerikaanse beul die in de VS ter dood veroordeelden ambtshalve van het leven beroofde, en op grond van zijn kennis in dezen naar Auschwitz (uit m’n hoofd) afreisde en daar sceptisch werd over het vermogen van de gaskamers om zoveel mensen uit te roeien, zulke mensen zijn hun eigen straf. Zoals strontvliegen likkebaardend op een lijk afkomen, zo rent iedereen met enig zelfrespect van deze mensen weg, want je wilt niet met ze gezien en sociaal door ze bevuild worden. Een strafproces zou waarlijk te wreed zijn voor deze mentaal gemankeerden.

De VVD was toch minder vrijzinnig, en begreep dat de samenleving en de VVD zelf niet klaar waren voor het omverwerpen van taboes aangaande de Holocaust. De Mark schrok zich helemaal een ongeluk, en al hyperventilerend bedacht hij een ongeloofwaardig en stompzinnig argument om zijn politieke en sociale blunder nog ongeloofwaardiger te maken. Rutte bedacht dat nee, niet iedere verdwaasde “studeerkamergeleerde” die in de war raakt en onzin roept of schrijft over de Holocaust, niet iedere malloot van dat genre hoeft juridisch bij zijn kraag te worden gevat. De implicatie is dat dit maar stoffige, meelijwekkende figuren zijn, die geen vlieg kwaad doen. Alleen voor die types hoeft vervolging dus niet.

Om terug te kunnen keren op het VVD-standpunt dat het “ontkennen van de Holocaust” wel degelijk dient te worden bestraft, kwam hij met de kronkel dat in de meeste gevallen van dit soort ontkenning, deze gepaard gaat met, of gebeurt in de context van, “oproepen tot geweld”. Met andere woorden, als je met je laarzen door de straten marcheert, en je roept, “Joden aan het gas!” of “Joden, die moet je doden!” én vervolgens scandeer je, “de Holocaust heeft nooit plaatsgevonden!”, DÁN is het strafbaar. Een beetje vreemd, want hoe kan het ontkennen van een bepaalde gruwelijke gebeurtenis in het verleden zélf bijdragen aan het oproepen tot geweld? Het zijn de gewelddadige daden of woorden ZELF die strafbaar kunnen zijn, niet alle onzin eromheen. Met evenveel recht stel je dat, als het hoost van de lucht, het strafbaar is om te verkondigen dat er een heerlijk zomerzonnetje schijnt, MITS deze mededeling geschiedt “in de context van oproepen tot geweld”.

Enige denkarbeid levert dus het inzicht op dat het ontkennen van de Holocaust strafbaar is gesteld, JUIST bij het ontbreken van enige specifieke gewelddadige context. Het is strafbaar gesteld, niet voor botte schurken die joodse graven bekladden (wat immers zelf al strafbaar is), ook niet zozeer voor de stoffige verdwaasde academische losers maar voor sluwe, verbaal enigszins begaafde bestsellerauteurs in neo-nazi (en andere) kringen, die wel uitkijken om hun smakeloze taboe-doorbreeksels te voorzien van enige naar de nazi’s ruikende sfeerverlichting. De strafbaarstelling is een duidelijke maatregel om in ieder geval één universele waarheid er stevig in te planten, uit de hevige schaamte die velen heeft bevangen in Europa over waar onze (immer superieure) Beschaving toe in staat is.

Norman Finkelstein zag dit niet verkeerd, en doorbrak zelf een ander taboe door te stellen dat het eigenlijk niet helemaal ondenkbaar was dat je de holocaustontkenners ook werkelijk van repliek dient. Elke waarheid die met de arm der wet moet worden afgedwongen wordt immers erg aantrekkelijk voor veel mensen, neonazi’s of geen neonazi’s, om eens dwars tegenin te gaan. En is het blijkbare onvermogen om de ontkenner-auteurs met een paar duidelijke vaststaande feiten te genadeslag toe te brengen, niet een soort erkenning dat ze “een punt” hebben?

Met andere woorden, hoe morbide het ook is, zul je niet alle vormen van discussie met dit soort auteurs kunnen uitsluiten. En dan heb je iets wat zou kunnen doorgaan voor “een debat”, waarin het verbieden van uitspraken sowieso niet thuishoort.

Het is niet moeilijk om de ontkenners de genadestoot toe te brengen, als je maar uitlegt hoe geschiedenis nou eigenlijk geschreven wordt. Er zijn geen foto’s van de Slag bij Waterloo, en toch zijn er weinig mensen die twijfelen aan de authenticiteit van die gebeurtenis. Vele duizenden getuigen en direct betrokkenen hebben over het nazi-uitroeiingsprogramma consistent hetzelfde verhaal verteld, en het zijn vooral de documenten die daaruit zijn voortgekomen, die laten zien waarom de holocaustontkenners perverse dan wel verwarde geesten zijn. Je mag best een discussie voeren over de rol van getuigenissen in de geschiedschrijving. De internetgeneratie, die denkt te beschikken over meer data voor van alles en nog wat dan ooit eerder in de geschiedenis, mag zich best eens afvragen hoe geschiedschrijving nou eigenlijk wordt beoefend. Daar zit een hoop manipulatie tussen. Maar niet alles waarvoor geen directe tastbare fysieke bewijzen zijn, is onecht. Dat zou het veel te makkelijk maken voor de schurkachtige types op deze aardbol, want fysiek bewijs kan altijd worden vernietigd, maar de verhalen van getuigen, niet.

Je kunt als kritische onderzoeker altijd op zoek gaan naar grote inconsistenties in die getuigenissen. Maar dát is nog nooit strafbaar geweest.

Het grote verschil zit hem in de agressie van de neoliberale ideologie, die velen heeft verblind, en nog meer mensen heeft verdoofd.
Die agressie bestaat daaruit dat de elke vorm van schuld wordt heilig verklaard als ware het een eeuwigdurende verplichting. Ten opzichte van die verplichting zou een poging eraan te ontkomen dan (als het aan de bankiers ligt) immoreel, illegaal, onethisch, fout, taboe en totaal out of the question zijn.

(Dit geldt zelfs op wereldschaal, want ook in de globaliseringsideologie is het eigendomsrecht verheven boven elk ander mensenrecht. Daarom mogen bedrijven straffeloos en met geweld mensen van hun land verdrijven, en daarom mag kapitaal onbelast over de hele wereld zijn vernietigende werk doen.)

Lees verder:
Heilige Schuld

… Een onbekend aantal burgers is deze week in het westen van Afghanistan het slachtoffer geworden van een bombardement door de Amerikaanse luchtmacht.

Talibanstrijders hebben hen waarschijnlijk gebruikt als menselijk schild. Dat blijkt [sic] uit een onderzoek dat is ingesteld naar militaire operatie, zo meldden CNN en The New York Times donderdag (lokale tijd).

Vrijdag maakt het leger van de Verenigde Staten de eerste resultaten van het onderzoek bekend. Er zijn mogelijk honderd burgers om het leven gekomen tijdens het bombardement op twee dorpen in de provincie Farah, dat was gericht tegen de Taliban. Een anonieme overheidsfunctionaris in de VS bevestigde dat „op zijn minst enkele” burgers zijn gedood. Mogelijk hebben de Taliban ook burgers gedood met behulp van handgranaten.
…

(Nadruk yelamdenu)

Is het niet fantastisch voor de Amerikanen/”het Westen” dat ze altijd kunnen zeggen dat de Taliban burgers heeft gebruikt als “menselijk schild”? Of het nu klopt of niet, op deze manier kunnen alle burgerslachtoffers terzijde worden geschoven. Het is allemaal de schuld van de snode Taliban - een club die feitelijk door de Amerikanen zelf geschapen is, toen zij met de CIA de meest schurkachtige elementen uitzochten om tegen de socialistische Afghaanse regering te strijden.
We kunnen de Amerikaanse regering niet vertrouwen, die zouden per direct moeten vertrekken. Het is een gotspe dat Trouw de VS hier impliciet als onafhankelijke bron opvoert.

Maar misschien verdient dit model wel navolging. Zullen we in Nederland, waar we flink schijnen te moeten bezuinigen, omdat de banken die zoveel voor onze samenleving doen gered “moesten” worden, voortaan de verdachten van een misdrijf het strafrechterlijk onderzoek naar hun eigen zaak laten uitvoeren? Dat zal vele miljoenen besparen. Misschien kan Trouw hier een goed woordje voor doen.

… Het past, vrees ik, in een bredere trend. De doden uit 1940-1945 moeten tegenwoordig hevig concurreren met onrecht en leed van recenter datum.

Als ik me niet vergis, begon de omslag zo’n vijftien, twintig jaar geleden. Wij dienden, hoorde je alom, de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog „door te trekken naar onze tijd”. Naar hedendaagse vormen van ’rassendiscriminatie’, naar eigentijdse uitbarstingen van geweld. Lieten we dat na, zo was de gedachte, dan zou het ’draagvlak’ voor Dodenherdenking en Bevrijdingsdag onder jongere generaties rap slinken.

Rond 1995 verschoof het accent ook officieel van terugblikken naar vooruitkijken, van ’bevrijding’ naar ’vrijheid’. En bij het Nationaal Monument op de Dam klonk op 4 mei voortaan de mededeling dat wij twee minuten stilstaan bij „allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties”.

Eerlijk gezegd heb ik de ratio achter die verbreding nooit begrepen. Hoezo zou je álle slachtoffers van álle conflicten ’waar ook ter wereld’ moeten herdenken?

Wat is er eigenlijk op tegen om je op die ene, afgebakende dag, te beperken tot die ene, afgebakende periode? Waarin wandaden zijn gepleegd op een schaal die nog steeds alle verstand te boven gaat? Persoonlijk heb ik daar mijn handen tot op de dag van vandaag meer dan vol aan. …

bron

Ik begrijp wel waarom Drayer dit zegt. Zij was bijvoorbeeld een voorstander van de moorddadige, immorele, illegale en afschuwelijke Amerikaanse inval in Irak. De oorlogsmisdaden gepleegd door het Israëlische leger in Gaza wist zij ook te bagatelliseren (door ze te verzwijgen, zelfs als het onderwerp in haar eigen columns ter sprake kwam).

Als zij dan de herdenking van “40-45″ (waar zij “haar handen.. meer dan vol” aan heeft) zou moeten doortrekken naar het heden, dan komt haar eigen morele falen in beeld. Door de gruwelen van het verleden veilig op te sluiten in een eens per jaar uitpakbaar doosje, hoeven de overeenkomsten (en verschillen) met het heden niet meer op te vallen, en heeft het ook geen enkele morele consequentie.

De functie van zo’n herdenking is dan het valse sentiment, het zichzelf wegens de morele zuiverheid op de borst kloppen (”ik zou dat toch nooit doen”), en mogelijk een vorm van plat nationalisme, waarbij het slachtofferschap van “het Nederlandsche volk” een gevoel van belegerdheid moeten cultiveren. Een zompige vorm van navelstaren waar we juist van af moeten. Nu al weten we niet waar we voor staan, waar we vandaan komen en waar we heen willen.

Zie ook Spiritual Change voor meer inzicht in deze materie, de herdenking van onze (oorlogs)geschiedenis.

Behalve de hoogwaardige dienstverlening die je in New York aantreft, zoals zakenbanken en advocatenkantoren, zie je ook veel vormen van laagwaardige dienstverlening. Het gaat om banen die in Nederland helemaal niet bestaan, zoals de waterschenkers in restaurants, de liftbedienden in de vele wolkenkrabbers die New York rijk is en de schoenenpoetsers die op kantoor langskomen.

(”powerfeministe” Heleen Mees in de NRC)

“Hoogwaardig” - zakenbanken (u weet wel, die dingen die de Amerikanen in een ernstige depressie hebben gestort) en advocatenkantoren (mensen die nogal eens werken voor diezelfde banken).
“Laagwaardig” - mensen die daadwerkelijk productief werk doen waar mensen wat aan hebben (een glaasje water, glimmende schoenen..).
Okee, het is duidelijk.

Interessante “economische” perspectieven, mevr. Nijkamp/Mees.
Trouwens, als de dollar valt (u weet wel, die munt van de Amerikaanse economie, die op de productiviteit van de rest van de wereld parasiteert - zoals integerder economen dan u wel beseffen) zit u straks mogelijk zonder werk - het wordt dan een beetje te duur voor uw klanten om in Europa te blijven investeren.
Dan ook niet mekkeren hè?

De Verenigde Staten zullen Irak blijven steunen, ook na de terugtrekking van alle Amerikaanse gevechtseenheden eind 2011. Dat zei de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton zaterdag tijdens een bezoek aan het Arabische land.

“Clinton belooft Irak niet te laten vallen” - Trouw weer natuurlijk.

En dit wordt niet bepaald weersproken. Geen aanhalingstekens, niks. Dan zal het wel kloppen. Wat een knettergekke Orwelliaanse Newspeak! “Irak niet laten vallen” impliceert dat de Verenigde Staten Irak momenteel “steunen” in plaats van bezetten, economisch leegplunderen - olieconcessies, Monsanto’s geplande criminele greep op zaden in de landbouw, enzovoort. Zelfs het milieu van Irak is gruwelijk verwoest door kankerverwekkende, radioactieve verarmd uranium munitie die in grote hoeveelheden is neergekwakt.

Nee, wij laten u niet vallen.
Wel doodvallen.

Een onvoorstelbare gotspe, dit soort propaganda, en dat in een voormalig verzetskrant. Zonder enige kanttekening worden de mededelingen van de spindoctors als ware het het evangelie weergegeven.

En wat mijn kinderwens betreft: ik ben er nog niet uit. Er is een grondsteward bij Delta, een mooie zwarte jongen, die mij steeds belt. Misschien moet ik de volgende keer toch maar eens vragen of hij langs komt. Kuis blijven is de slechtste manier om een kind te krijgen.”

bron: Trouw.nl

Als je op je veertigste nog nooit zwanger bent geweest is de kans om alsnog zwanger te raken minimaal.
Ach, misschien is het wel quasi-grappend bedoeld en weet ze wel beter. Zo niet, dan is het meelijwekkend, want er weinig grappig aan een onvervulde kinderwens, en de evt. bijbehorende medische bevruchtingsindustrie.

Het aantrekkelijke zwarte heerschap zou daarom wel meer dan eens moeten “langskomen” en als dat je “intellectueel” niet “bevredigt”, dan zit je met de gebakken peren.

Onze powerfeministe spreekt hier over mannen zoals veel mannen ook spreken over vrouwen. (Immers, “importeren”, al dan niet in hun fantasie, veel mannen niet “een blond chickie” uit Polen o.i.d.)?

In dat opzicht schokt het mij niet zo erg. “Feminisme” is blijkbaar het overnemen van lompe mannelijkheid door vrouwen.

Haar rol is die van economisch propagandist: iedereen moet geassimileerd worden aan de (betaalde) arbeidsmarkt. Dit leidt formeel tot economische groei. Het is de vurige wens van de financiële elite dat iedereen taxabel is, dat is namelijk de enige manier om iedereen in te lijven in het neo-feodale schuldstelsel.

Immers, “tweeverdieners” die beide fulltime werken zullen ook naar hun inkomen gaan leven (”een Porsche”, aldus mevr. Mees). Zo heb je ze tuk. Als je dan een hypotheekschuld hebt die daarop is afgestemd zit je feitelijk in dezelfde situatie als een dwangarbeider - waarvan Mees openlijk toegeeft dat ze het stiekem wel eens zou willen invoeren!

Het tegenovergestelde, natuurlijk, van de vrijheid die andere feministen in andere tijden van zins waren vrouwen te geven.

Ik citeer even uw advertentie.

Het werk
Het verrichten van escortservice in de breedste en diepste zin
van het woord aan high class people gesitueerd in de 4 en 5
sterren hotels in Amsterdam. Niet bang zijn voor fysieke
contacten. In stijl kunnen werken en je naadloos kunnen
aanpassen aan de wensen van de client.

Meent u dat mensen die een vrouw bestellen over de telefoon om seks mee te hebben, en die een hoop geld hebben “high class people” zijn?

Zijn mensen die een pizza bestellen over de telefoon om op te eten, en die wat minder geld hebben, ook “high class people”?

Of gaat het toch misschien gewoon om “de elite”?
Het CWI/UWV (ik hou het niet meer bij) is een gesubsidieerde organisatie. Leuk om te zien dat met mijn belastinggeld ook “high class people” blij worden gemaakt.

vriendelijke groeten,
herman
rotterdam

In het CBS-programma “60 Minutes” van 15 maart gebruikte voorzitter van de Federal Reserve Ben Bernanke een valse analogie, die eerder al populair werd gemaakt door president Obama in zijn pseudo-State of the Union-toespraak. Hij vergeleek de financiële sector met een huis dat door brand wordt verwoest - dat gaat nog, want de waarde van onroerend goed wordt vernietigd, zodat mensen failliet gaan, hun eigendom verlaten, alles slopen wat los en vast zit (koperdraad en wat verder nog kan worden gered), m.a.w. een verwoesting van waarde. Het probleem met de analogie is nu juist waar dit brandende gebouw zou staan, en de relatie tot “andere huizen” (lees, de rest van de economie).

Bernanke vroeg wat mensen zouden doen als een onverantwoordelijke roker zijn bed in brand liet vliegen zodat het huis afbrandde. Zou de buurman moeten zeggen, “het is zijn schuld, laat het huis lekker afbranden”? Dat, zo legde Bernanke uit, zou de hele buurt blootstellen aan de dreiging van vuur. Dit impliceerde, stelde hij nog eens duidelijk, dat economisch herstel een sterk bancair en financieel stelsel nodig heeft. En dit is precies wat hij zei: De economie kan niet herstellen zonder nog meer krediet en schuld. Dat op zijn beurt vereist nog eens duizenden en duizenden miljarden dollars gegeven door “de buren”, aan de onverantwoordelijke man die zijn huis had laten afbranden. En hier ontspoort de analogie.

Maar bij het kijken van “60 Minutes” zei mijn vrouw tegen me, “Dat is precies wat Obama laatst zei. Waar zijn ze mee bezig, gaan ze om tafel zitten en spreken ze af welke metafoor ze gaan propageren?” Ze lijken inderdaad een beeld te hebben gevonden dat de Amerikanen in een staat van verlamming houdt, zodat ze een beleid steunen waar ze eigenlijk niets voor voelen - veel mensen voelen er veel voor om het financiële huis (AIG, Citibank, Bank of America/Countrywide) te laten afbranden.

Wat is er vals aan de analogie? Om te beginnen staan de huizen van het bankieren niet in de buurten waar de meeste mensen wonen. Ze zijn het kasteel op de heuvel, dat heerst over het dorp aan de voet ervan. Ze kunnen de top van heuvel afbranden en aan de natuur overlaten, in plaats van dat heel beneden opkijkt naar een tempel van geld die ze in schuld gevangen houdt.

Nog meer van toepassing is de valse analogie op het beleid van de VS. In feite zijn de Federal Reserve en het ministerie van Financiën niet bezig met het “blussen van een brand”. Ze nemen huizen over die niet zijn afgebrand, gooien de eigenaars en bewoners eruit, en geven het onroerend goed aan de boosdoeners die “hun eigen huis hebben laten afbranden”. De overheid speelt niet de rol van brandweerman. Het “blussen van de brand” zou neerkomen op het afschrijven van de schulden in de economie - de schulden die haar “afbranden”.

Voor Bernanke bestaat de “oplossing” van het schuldenprobleem eruit, de banken zover te krijgen weer te gaan uitlenen. Hij verspreidt de brand van de schulden. De regering moet naar verluidt de “bedreigde buren” genoeg geld lenen zodat kredietklanten van het financiële “huis op de heuvel” er de voorgeschreven rentelasten aan kunnen afdragen. Het brandt helemaal niet af; het is het geld van de buurt (in dit geval, belastinggeld) dat aan het opbranden is.

Bernanke verklaarde tegenover zijn gehoor op de zondagavond dat de bedoeling van zijn beleid was de economie te laten terugkeren naar de “normaliteit”. Geheel in lijn met wat Paulson afgelopen zomer zei, wordt “normaliteit” gedefinieerd als een nieuwe exponentiële groei in het volume van schuld. Hij sprak van een “duurzaam” herstel. Maar “de Magie van de Gestapelde Rente” is niet duurzaam. Het is allemaal een valse metafoor.

(gedeeltelijke vertaling van Engels origineel)