Wie geeft ons de garantie dat dat deze keer niet het geval gaat zijn? Trouw zwijgt erover in alle talen.

Ik zwijg niet over mijn bedenkingen bij de kwaliteit van dit soort journalistiek. De journalistiek is er niet om het circus te dienen. De journalistiek is er om context te geven. Dit voorgekookte campagneverhaal is nauwelijks nieuws; wat de Trouw-lezer wil weten is welke maatregelen zijn getroffen in de VS om de manipulatie van 2000 en 2004 te voorkomen.

Cynthia McKinney, uit Georgia; voormalig lid van het Congres van de Verenigde Staten — voorvechter van electorale gerechtigheid en een onafhankelijk onderzoek naar de toedracht van de gebeurtenissen op 11-9-2001; criticus van het optreden van de federale overheid na “Katrina” in Mississippi; activist tegen oorlog en voor mensenrechten; presidentskandidaat voor de Groene Partij.

En een stuk minder zinloos dan de Democratische en Republikeinse Conventies. Ooit van haar gehoord, via de massamedia?

… als correspondent voor het Franse (linkse) dagblad Libération … hielp [ik] ook regelmatig Franse tv-ploegen om hun weg in de kraakpanden en alternatieve wereld te vinden. Soms mocht je met camera’s en al zo’n pand of krakerscafé binnen stappen. De reacties van die Franse journalisten waren steevast dezelfde: ze vonden al die Hollandse alternatievelingen zeker geen terroristen maar zagen het maatschappelijke nut van hun acties ook niet in.

Nee, ze vonden al die oudere pubers in hun gebarricadeerde onderkomen vooral onhygiënisch. Letterlijk vies en voos met onwelriekende lichaamsgeurtjes. En als hun een kopje koffie (altijd tegen betaling) werd aangeboden durfden de vreemdelingen die mokken met vette theeaanslag en vegen pindakaas (toen de basisbrandstof van de kraakmotoren) niet aan te raken. … Ze zagen in dit activisme vooral een gebrek aan realiteitszin en vonden krakers, in willekeurige volgorde, naïef, zelfgenoegzaam, paranoïde en te veel koketterend met hun lichaamsvuil.

De techniek die de columnist aanwendt is een bekende: in plaats van zijn eigen mening te verkondigen, en zo zijn kaarten op tafel te leggen, meldt hij uitgebreid de negatieve indruk van anonieme Franse journalisten. Hij stelt hier niet zijn eigen mening tegenover, want mocht die mening overeenkomen met die van zijn collega’s, dan komt Ephimenco in de problemen. Het schijnt dat Ephimenco in een soort waan verkeert dat hij nog altijd “links” is, terwijl zijn vurigste cheerleaders steevast tot het uiterst rechtse kamp behoren. Hoe dan ook, een dergelijke wezelachtigheid is niet verboden en uiterst effectief: Ephimenco zweeft zo als de onpartijdige, observerende profeet van apatheia boven het onderwerp, dat de laatste tijd erg hip schijnt te zijn.

Want liever hebben de “journalisten” van de massamedia met hun columnpjes het over linksig polderactivisme in de jaren 1980 dan over de oorlogsdreigingen en militaire oefeningen van geplande agressie door bondgenoten tegen een ongevaarlijk land. Of over een van die talloze andere dringender issues.

Maar het schokkendste van dit verhaal (en wij danken ook vandaag dus weer een leerzaam inzicht aan de door zijn welverdiende vakantie goed uitgeruste Ephimenco) is dat men zijn gasten liet betalen voor de koffie. Een schokkende vorm van Hollandse zuinigheid die wellicht nog meer dan de theevlekken een smet op het blazoen der polderlinksigheid achterlaat. Maar dat er iets niet helemaal in de haak was met de Nederlandse cultuur was, aan de andere kant, al bekend. Gelukkig kent Nederland ook moslimburgers van wie we wat meer gastvrijheid kunnen opsteken.

Het maatschappelijk nut van de consumptie van pindakaas kan inderdaad ook worden betwijfeld. Maar het kraken van lang leegstaand speculatief onroerend goed is wel degelijk een goed wapen tegen vastgoedbaronnen die het onderste uit de kan willen. Het zal in ons tijdperk van ongegeneerde hebzucht wel niet koosjer zijn om te zeggen, maar het bestrijden van speculatie is een goede zaak. Misschien kan onze columnist, deze sereen observerende beoefenaar van apatheia, eens een stukje wijden aan de grootste ziekte van onze tijd: dat het recht op eigendom alle andere rechten lijkt te hebben overvleugeld.

De revolutie, een brede volksopstand van zeer uiteenlopende politiek-ideologische aard, aanvankelijk geen uitsluitend islamitische revolutie, werd na 1979 gekaapt door de fundamentalisten. Het regime maakte korte metten met zijn vijanden. In de jaren 1980 werd Iran binnengevallen door Irak (Saddam, meedogenloze en genocidale dictator, zeer goede vriend van Washington, door de CIA geïnstalleerd eind jaren 1950, na het vernietigen van de Iraakse democratie door de CIA). Onder andere het westen en Israël verkochten wapens aan zowel Iran als Irak en deden zeer goede zaken.

Vooral Irak werd gesteund, omdat het Iraanse regime werd beschouwd als ongewenst. Als Iran echter dreigde kopje onder te gaan, werden weer wapens geleverd aan Iran om de oorlog zo lang mogelijk te rekken en er zoveel mogelijk aan te verdienen. In het “Iran-Contra schandaal” kwam aan het licht hoe de VS met geld uit de drugshandel in Latijns-Amerika (met betrokkenheid van de door de VS gesteunde extreem-rechtse, terroristische groepering genaamd de Contra’s in Nicaragua) via Israël wapens aan Iran leverde, mede in ruil voor het vrijlaten van gijzelaars. Henry Kissinger, Amerikaans politicus en intrigant, merkte op dat het jammer was dat Iran en Iraq niet allebei konden verliezen.

Een in toenemende mate pathologische Ayatollah Khomeini, een mystiek denker voor wie de praktische politiek niet geheel geschikt was, stuurde in de oorlog tegen Irak talloze slechtbewapende jongemannen naar het front, een wisse dood in. Zijn ambities reikten verder dan Iran alleen, maar strandden in de loopgraven van een gruwelijke grensoorlog.
In de jaren 1990 kwamen zekere democratische hervormingen tot stand; Iran kent een beperkte democratie, waarin kandidaten moeten worden goedgekeurd door het religieuze establishment (ongeveer op dezelfde manier als Amerikaanse presidentskandidaten moeten worden goedgekeurd door het financiële establishment en de media waar het de eigenaar van is).

De huidige president, Ahmadinejad, is een conservatief. Aangezien Iran weinig diensten verleent aan de VS en diens zakelijke elite, en beschikt over veel olie (en wel een van de grootste olievoorraden op aarde) is het een primair doelwit van Amerikaanse agressie. Iran lijdt nog steeds aan schendingen van de mensenrechten, politieke repressie, onvrijheid van pers, meningsuiting en geweten. In tegenstelling tot de indruk die door de berichtgeving wordt gewekt, worden in Iran echter geen joden onderdrukt en kennen joden godsdienstvrijheid. Iran gebruikt, net als Israël, de Holocaust voor politiek gewin op niet altijd even smaakvolle wijze. De veelgehoorde beschuldiging dat Iran Israël “van de kaart wil vegen” is niet juist. Wel heeft Ahmadinejad de wens dat de “zionistische entiteit” zal verdwijnen, en dat een democratische staat voor Joden en Arabieren wordt gevestigd.

Deze niet geheel realistische wens gaat gepaard van kreten als “dood aan Israël”, dat op zijn beurt met militaire oefeningen en net zo dreigende taal Iran bedreigt met dood en verderf. Sceptici wijzen, aan beide kanten, op grootspraak voor het eigen electoraat. De lol die Ahmadinejad lijkt te hebben in een toekomstige rol als oorlogsheld, die de natie gaat redden van de agressie van de grote en de kleine Satans, heeft sommigen al op de gedachte gebracht dat Ahmadinejad slechts een pion is in het spel van globale krachten om ook het Iraanse volk te onderwerpen en demoraliseren, en Irans olievoorraden onder te brengen bij de Anglo-Amerikaanse/transnationale conglomeraten.

Na de (naar internationaal recht geheel illegale) Amerikaanse veroveringen van Afghanistan en Irak is Iran nu aan twee zijden omsloten door het leger van de VS. Hoewel Iran van plan is over kernenergie te beschikken, melden inlichtingendiensten dat een atoombom voor Iran onhaalbaar is, technisch beschouwd, met de middelen waarover Iran beschikt. Kernenergie voor industrieel gebruik is wel mogelijk. Dit feit wordt zoveel mogelijk verzwegen in de westerse massamedia. Onlangs berichtte Global Research, een Canadese organisatie voor de bestudering van de globalisering, dat Iran wellicht deels gezwicht is voor de druk vanuit Washington en Jeruzalem, naar verluid in de hoop oorlog af te wenden. Iran zou bereid zijn westerse private partijen aandelen te verkopen in Iraanse (staats)bedrijven. Dergelijke liberaliseringen en privatiseringen zouden al zijn ingezet ten tijde van de “hervormer” Khatami, maar de huidige vorm schijnt vergaander te zijn dan ooit.

Of het nu slechts als dreigement is in een neoliberale afpersingsmanoeuvre, of als reële militaire optie, een volgende koloniale oorlog wordt al jaren voorbereid in Washington en Jeruzalem. Beide beschikken over een groot arsenaal aan kernwapens. Als excuus voor de oorlog zal worden gebruikt Irans veronderstelde plan voor het fabriceren van kernwapens; als werkelijk motief geldt de beschikking over oliebronnen, de toegang van transnationals tot Irans gehele economie, en de totale regionale dominantie van de VS en Israël. De westerse pers speelt de rol van lakei en gebruikt al frasen als “oorlog lijkt onvermijdelijk”, daarmee de suggestie wekkend dat men “geen keus” heeft.

De VS heeft reeds oorlogshandelingen gepleegd tegen Iran, o.a. door operaties van “special forces” op Iraans grondgebied. Bepaalde commentatoren verwachten dat Iran, een gigantisch land dat enkele keren groter is dan Irak, na een daad van agressie van de VS of Israël vernietigend zou kunnen terugslaan, behalve militair bijvoorbeeld ook met terreuraanslagen in West-Europa, Israël of de VS. De door Iran gesteunde verzetsbeweging Hezbollah in Libanon vernederde in 2006 Israël nadat deze staat de Libanon had aangevallen met groot materieel. Het excuus voor deze aanval was een incident rond enkele Israëlische soldaten op Libanees grondgebied, die gevangen waren genomen door Hezbollah. Het is niet uitgesloten dat een Israëlische aanval op Iran een tweede front kan opleveren aan Israëls noordgrens. Zonder (nucleaire) escalatie lijkt een oorlog tegen Iran moeilijk denkbaar.

Een meerderheid in de Tweede Kamer is woensdag gevallen over het feit dat minister Maria van der Hoeven (Economische Zaken) met haar collega uit Iran heeft gesproken over aardgasleveranties aan Nederland.
Nederland is vanwege internationale sancties tegen Iran tegen het stimuleren van handelsbetrekkingen met het land. De minister schreef in juli op haar weblog dat zij op het Internationale Energy Forum in Rome met haar collega uit Iran van gedachten had gewisseld over gas. „Wie weet komt ooit de tijd dat (…) per tankschip uit (…) Iran het aardgas Nederland binnenstroomt.”

Wat is het probleem met Iran? Iran is de laatste driehonderd jaar geen enkel ander land binnengevallen. Washington daarentegen heeft in tientallen landen militaire daden van agressie gepleegd, al dan niet in het geheim, en al dan niet met toestemming van het eigen Congres. Verhagen, Balkenende, e.a., bewonderaars van de neoconservatieven die de afgelopen acht jaar de wereld onveilig hebben gemaakt, mogen van de Tweede Kamer zonder problemen op bezoek in Washington. De sancties tegen Iran zijn Washingtons vazalstaten opgelegd, maar hebben geen enkele juridische of morele basis.

Soms is de leugen zo groot dat mensen het niet merken. Wel kunnen we steeds moedelozer worden van de onnozelheid van onze volksvertegenwoordiging. Dat Iran geen volmaakt land is, is duidelijk. Maar Realpolitik is als het gaat om gasdeals geen probleem met landen als Rusland. Uw punt, Kamer?

Nu we toch geopolitiek aan het bedrijven zijn, lees op Global Research, Canada een uitstekende analyse (van het soort dat u niet in de massamedia zult lezen) van het belang van olie en gas in het Georgische geweld en de vergelding ervan door Rusland van de afgelopen maand.

Zie ook elders op yelamdenu over Iran.

Environmental anomalies at the World Trade Center: evidence for energetic materials

Kevin R. Ryan(1), James R. Gourley(2) and Steven E. Jones(3)
(1) P.O. Box 53, Bloomington, IN 47402-0053, USA
(2) Dallas, TX 75231, USA
(3) S&J Scientific Co., Provo, 84604, UT, USA

Received: 17 February 2008 Accepted: 14 July 2008 Published online: 4 August 2008
Abstract Investigators monitoring air quality at the World Trade Center, after the September 11th attacks, found extremely high levels of volatile organic chemicals as well as unusual species that had never been seen before in structure fires. Data collected by the U.S. Environmental Protection Agency indicate striking spikes in levels of benzene, styrene, and several other products of combustion. These spikes occurred on specific dates in October and November 2001, and February 2002. Additionally, data collected by researchers at the University of California Davis showed similar spikes in the levels of sulfur and silicon compounds, and certain metals, in aerosols. To better explain these data, as well as the unusual detection of 1,3-diphenylpropane, the presence of energetic nanocomposites in the pile at Ground Zero is hypothesized.

Keywords World Trade Center - EPA - 1,3-diphenylpropane - Aluminothermics - Energetic nanocomposites - Volatile organic chemicals

See: http://www.springerlink.com/content/f67q6272583h86n4/

Met wat? Het laten exploderen van de staatsschuld? Het uitverkopen van de gezondheidszorg? Het voeren van illegale oorlog? Het bespioneren van burgers? Martelen? Aan ervaring geen gebrek.

Of het bestrijden, terugdraaien, en herstellen van dit soort ellende? Dat is nog nauwelijks geprobeerd. Er is niemand in de VS die daarmee ervaring heeft. Of het moet Dennis Kucinich zijn, wellicht.

Al het gewauwel over “ervaring” of het gebrek daaraan is dus flauwekul. Iemand heeft gezonde ideeën en het mandaat om die uit te voeren, of niet. De Verenigde Staten hebben een ingrijpende omwenteling nodig om het tij te keren. De democratie moet er worden heringevoerd. De national security state moet zich gaan onthouden van elke bemoeienis met het buitenland. Het corporatisme moet radicaal worden omgebogen. Het Federal Reserve System moet worden afgeschaft. De staat moet renteloos geld gaan scheppen. De autonomie van de staten moet terugkeren. Het fundamentale recht op autonomie en zelfbestuur van andere landen moet grondwettelijk worden vastgelegd. De gezondheidszorg moet worden heroverd op de verzekeraars en farmaceuten. Het onderwijs moet worden heroverd op de plutocraten. Het budget van het Amerikaanse leger moet worden gedecimeerd.

Whoesj! Dat is een gigantische operatie, waar ervaring in een of ander regionaal bestuur of klaverjasvereniging niets helpt. En dan probeer je het, en je krijgt mogelijk een kogel in het hoofd. Ik zou er zenuwachtig van worden. Is misschien het hele idee dat één sterke “leider”, die “krachtig”, “ervaren”, en “inspirerend” is, niet net zo misplaatst als het hele verkiezingscircus onecht is?

Zelfs in Nederland, waar een aantal van deze operaties ook bitter noodzakelijk is, zou het al een helse operatie zijn. Kijken of het in 2140 gelukt is?

Oorlogsmisdadiger Cheney brengt schijnheilig bezoek aan concentratiekamp Auschwitz; steekt er niets van op.

De Wereldbank, ondanks de officiële opdracht die deze heeft om armoede te bestrijden, is al enkele decennia een van de belangrijkste agenten van de neoliberale “vrijemarkt”ideologie. De ideologen die deze bank beheersen streven naar:

De vraag die een journalist zou moeten stellen, is wat het belang is van deze Wereldbank zelf bij dergelijke statistieken, welke meetmethoden om te komen tot een oordeel over een dergelijk gigantisch onderwerp de Wereldbank hanteert. Op zijn minst moet zo’n berichtje de informatie bieden dat de Wereldbank wordt beheerst door neoliberale ideologen.

Die ideologen pretenderen niet te geloven in de mogelijkheid van een land om zelfstandig een economie op te bouwen. Elke suggestie dat een land niet zou hoeven te worden opgenomen in het globale netwerk van schuld, monetaire slavernij, en onbeperkte toegang voor buitenlandse exploitatie van grondstoffen en arbeid, zal door dergelijke economen met hoongelach worden ontvangen.
In werkelijkheid weten zij dat hun ideologie een recept is voor een toename van armoede voor de massa’s, gepaard aan een toename van rijkdom voor een kleine elite. Daarom moet hun ideologie met veel poeha als “onvermijdelijk” worden gepresenteerd, om het het publiek door de strot te drukken.
Er zijn zelfs mensen die menen dat deze economen werkelijkheid in de algemene heilzaamheid van hun ideologie geloven. (Hoewel ik niet uitsluit dat er enkele naïeve, bijziende goedzakken tussen zitten.)

Verder meldt het ANP slechts:

Volgens de Wereldbank zijn er echter grote successen geboekt bij de bestrijding van extreme armoede. In 1981 leefden nog 1,9 miljard mensen in ontwikkelingslanden onder de armoedegrens: de helft van de bevolking.

De lezer hoort nu antwoord te krijgen op de vraag: wat waren destijds de criteria? Was in 1981 het criterium van armoede ook “1 dollar per dag”? De waarde van de dollar, de koopkracht die deze vertegenwoordigde, lag in 1981 onvergelijkbaar hoger dan in 2005. Exponentiële groei, eeuwige inflatie, en dalende rentes zorgen daar wel voor.

In 2005 gold een op de vier mensen in de Derde Wereld als arm. Grote verbeteringen vonden plaats in het oosten van Azië, met China als koploper.

In het oosten van Azië zijn Zuid-Korea, Taiwan, en China de afgelopen paar decennia opgekomen als paradijs voor investeerders en producenten. Dankzij de democratische ontwikkelingen in o.a. Zuid-Korea is een deel van de armoede er uitgeroeid, maar deze ontwikkelingen zijn behoorlijk gestagneerd. Korea heeft zelfs te maken met een roll-back van deze op zichzelf al niet toereikende hervormingen; en met toenemende privatiseringen. Met grote regelmaat ziet men in Zuid-Korea demonstraties en andere vormen van protest tegen het opgelegde opengooien van de markt voor producten als gesubsidieerde Amerikaanse rijst, of besmet rundvlees. Ook het bezit van enorme hoeveelheden waardeloze dollars door de enorme export naar de VS, en de grote afhankelijkheid van olie en grondstoffen maken de Koreaanse economie kwetsbaar voor manipulatie, zoals in de jaren 1990 bleek.
De Chinese economie groeit voor een groot deel op basis van kunstmatig laag gehouden lonen, een kunstmatig laag gehouden valuta, en repressie die ervoor zorgt dat mensen het niet wagen vraagtekens te stellen bij hun omstandigheden en lonen in het Chinese kapitalistische paradijs — dat lesje hebben de Chinezen wel geleerd in 1989, toen duizenden demonstranten voor meer democratie, meer rechten en betere (arbeids)omstandigheden werden afgeslacht in opdracht van de Chinese “communistische” partij.

Het aangepaste minimumbedrag van 1,25 dollar is de gemiddelde nationale armoedegrens in de armste tien tot twintig landen.

Is dit “aangepaste minimumbedrag van 1,25 dollar” een inflatiecorrectie (een absurd ontoerijkende, mocht dat zo zijn)? We hadden het graag vernomen van het persbureau. Een dollar in 1981 vertegenwoordigt veel meer koopkracht dan een dollar in 2005. De recente prijsexplosies van grondstoffen en voedsel komt daar nog bovenop. Het zijn barre tijden voor de allerarmsten.

Ondertussen is het belangrijkste economische nieuws in de rijkere delen van het kapitalistische paradijs, ook hier in de Rijn- en Maasdelta, de aandelenmarkt, de winsten van transnationals en de omzetcijfers van oliereuzen. Het kapitalistisch paradijs, ook niet nu de wereld na het instorten van de Sovjetunie zo goed als geheel kapitalistisch is (sommigen spreken liever van de “vrije markt”) heeft het zelfs in 24 jaar niet voor elkaar gekregen om de resterende 1,4 miljard aardbewoners tenminste over de koopkracht van $1,25 te laten beschikken. Integendeel, de staatsschuld die rust op de schouders van hen die elke dag over dit geweldige bedrag beschikking hebben, groeit elke dag met miljoenen dollars.

Stemt dit gigantische “falen” van het naar verluid superieure vrijemarktmodel misschien tot nadenken? Het is een model dat werkt — voor de investeerders. De geschiedenis leert, en dat bewijst de Wereldbank nu ook weer, dat zonder aanzienlijke sociale en democratische hervorming (zoals die zich bijv. in West-Europa hebben voorgedaan), i.e., de bescherming van de mens tegen het beest van het ongetemde kapitalisme, geen enkele werkelijke armoedebestrijding kan slagen.

De massieve campagne om het publiek te hersenspoelen met het idee dat het tegenovergestelde het geval is, heeft die waarheid nog niet kunnen uitwissen. Veel Europeanen leven in welvaart, omdat de overheid grenzen stelt - er zijn minimumlonen, werkloosheidsverzekeringen, wetten op arbeidsomstandigheden, ontslagrecht, voedselveiligheid, waterkwaliteit, huisvesting, pensioenen, en toegankelijke gezondheidszorg en onderwijs. Het ontbreken daarvan in ontwikkelingslanden is de oorzaak van armoede, maar hoe men dit soort dingen zonder enige (sociaal)democratische hervorming kan bereiken, is in de analyse van de neoliberalen een raadsel. Niet voor niets hopen zij dat de “hand van God” daar voor zorgt: “ieder voor zich, en God voor ons allen,” I guess.

Cruciaal echter zijn enkele van de minder zichtbare, maar belangrijkste mechanismen voor de bestrijding van armoede: de mogelijkheid om lokale markten tegen de verwoestingen van ongelimiteerde dumppraktijken te beschermen, en het afschermen van de eigen valuta tegen buitenlandse monetaire agressie en andere manipulatie.
Een dergelijke beleid zal zeker worden opgevat als een oorlogsverklaring aan de globalisering, aan de “Friedmanitische” Washington Consensus, de ideologische verankering van de globalisering.
Zo’n beleid zal agressieve reacties oproepen, zoals de reactie in de westerse massamedia en in Washington, D.C. en Langley, Virginia jegens president Hugo Chávez van Venezuela, die een poging doet om dit soort beleid van de grond te krijgen. Armoedebestrijding is niet zonder risico’s.

Lees voor meer informatie Naomi Kleins The Shock Doctrine (2007), Noreena Hertz’ The Debt Threat (2006), Joseph Stiglitz’ Globalization and its Discontents, (2002), Michael Parenti’s Against Empire (1995), of een van de vele andere globalisering-kritische teksten.

’Wij ondersteunen de funktie die het weekblad Bluf! vervult door het publiceren van geheime dokumenten die laten zien hoe het werkelijk toegaat in de Haagse Kringen.’Was ondertekend: Jaqueline Kramer (voorz. Milieudefensie), 21 juni 1986.

Jacqueline Cramer, de huidige minister van milieu, weet echter van niets.
(…)
Minister Cramer kan zich überhaupt niet meer herinneren dat ze de advertentie ondertekend heeft. Bovendien wijst ze erop dat zowel haar voornaam als haar achternaam verkeerd gespeld is.

Maar daarmee nemen de Kamerfracties van VVD en PVV geen genoegen. „Ik ben hevig geschrokken van dit nieuws”, reageert VVD’er Neppèrus. „Als het blijkt te kloppen, ontstaat er een heel moeilijke situatie. Dan moet ze maar eens gaan nadenken over de toekomst.” PVV’er Madlener eist dat Cramer zich volgende week dinsdag tijdens het vragenuurtje komt verantwoorden. „Ik wil niet op de zaken vooruit lopen, maar mocht het kloppen, dan voorspel ik politiek zwaar weer.”

Als minister van Volkshuisvesting gaat Cramer deels over vastgoed, kraken, het tegengaan van speculatie, het voorkomen van leegstand en woningnood.

Er is weinig fantasie voor nodig om te snappen dat iemand hier probeert een “linkse” minister een hak te zetten met de fabuleuze “ontdekking” dat zij diefstal van overheidsdocumenten (de bekentenis waarvan GroenLinkser Wijnand Duyvendak de politieke kop kostte) goedkeurt. Of de publicatie van cruciale, uit diefstal verkregen documenten goedkeurt — en wie, behalve de snoodste reactionair, durft te beweren dat het publiceren van cruciale aanwijzingen van bedrog en illegitieme handelingen van de overheid, verkregen door diefstal, niet moreell, maatschappelijk, volkomen verantwoord is?

Een “voorzitter van Milieudefensie” zal niet geneigd zijn de eigen naam op twee plaatsen fout te spellen. Een voorzitter van Milieudefensie heeft geen behoefte aan verwarring die het opsporen van diens naam in het telefoonboek aanzienlijk bemoeilijkt. Het is dus waarschijnlijk dat ooit iemand mevrouw Cramer heeft gebeld met de vraag of ze aan een zeker “goed doel” haar steun wil betuigen, waarna haar naam door een amateur in een vooralsnog ongetoonde (maar we gaan even van het bestaan ervan uit) advertentie in de Volkskrant werd gezet, met die van talloze andere.

Wat zorgwekkend is, is de machtshonger en de bloeddorst die spreekt uit de reactie van bovengenoemde VVD’er en PVV’er. En de geveinsde onnozelheid van de pers, die doet alsof dit nieuwswaarde heeft — nieuwswaarde zou hebben, het bericht “Amateurdetective probeert Cramer een hak te zetten”. Wel wetend dat dit een goedkoop maar smerig trucje is, zijn ze van zins om hier het onderste uit de kan te halen — het hoofd van Cramer, hoewel zij goed geworteld is in het Nederlandse establishment (Shell, SER), is er blijkbaar “links” genoeg voor.

Een andere mogelijkheid is dat de VVD en de PVV alweer bezig zijn met de verkiezingen, waarin zij zich gaan bekwamen in de race om wie is het hardst tegen dat perfide, linkse, miliebewuste krakerstuig, dat het gore lef heeft om vervuiling, hebzucht, expansie en speculatie een hak te zetten, en niet eens volop bereid is mee te gaan in het zaaien van haat en verdachtmakingen tegen moslims en migranten.

Het is maar goed dat Nederland nog over zulke onversaagde, dappere, trotse, principiële, onverschrokken volkshelden beschikt als de afgevaardigden Neppèrus en Madlener. Gij gaat het nog ver schoppen!

“Mensenrechten” is het woord dat niet is weg te slaan uit elk berichtje over China. Hartverwarmend. Maar dan. Nog los hiervan.

Mensenrechten leiden tot democratie — je kunt dan democratische bewegingen niet meer met geweld neerslaan; tot verbetering van lonen en arbeidsomstandigheden, het oprichten van vakbonden, milieugroepen, enzovoort. Zaken die de investeerders die miljarden in China hebben gestopt waarschijnlijk niet zien zitten. Het repressieve kapitalistische paradijs China zorgt voor veel grotere winsten dan welk democratisch land dan ook. Met andere woorden, de grote winsten en de enorme economische groei, waar een te kleine elite werkelijk van profiteert, komen tot stand dankzij de repressie en het gebrek aan mensenrechten, niet ondanks dat, of geheel onafhankelijk daarvan.
Dat is de reden dat het met die democratie, vrijheid van meningsuiting, en mensenrechten wel los zal lopen — in negatieve zin.

Misschien moeten we die kant van het verhaal er dus ook eens bij vertellen: dat het westen zich, met alle zakelijke belangen die het heeft, om die reden niet interesseert voor die mensenrechten. Niet omdat het niemand wat kan schelen, maar omdat die mensenrechten, die democratie, en die sociale progressie direct raken aan de hoogte van de winst.

Precies zoals dat ging in Chili. Waar de beleden verontwaardiging over de moorden, de martelingen en de repressie gepaard gingen met gejuich vanuit de aandelenmarkt. En vanuit Londen en Washington, natuurlijk.